The Creeping (2022)

Na de dood van haar vader [Jonathan Nyati] trekt Anna [Riann Steele] in bij haar ziekelijke grootmoeder Lucy [Jane Lowe] om Karen [Sophie Thompson] te helpen bij de mantelzorg. Als kind had Anna hier al last van nachtmerries en dat blijkt niet te zijn veranderd. Wanneer Lucy begint te brabbelen over iets waar ze niet over mag praten, realiseert Anna zich dat een duister familiegeheim verantwoordelijk is voor de sinistere sfeer en de angstaanjagende nachtelijke geluiden. Hooper heeft goed gekeken naar Lon Chaney in The Phantom Of The Opera (1925), maar dit is een mislukte poging om horror en familiedrama te combineren. Het camerawerk van Ben Hecking is goed, maar angstaanjagend wil het maar niet worden

De intrigerend ontworpen poster geeft helaas niet de kwaliteit weer van The Creeping, die toch beduidend tammer en minder origineel voor de dag komt. Regisseur Jamie Hooper houdt voor enige tijd een zekere mate van mysterie in de lucht en de eerste helft volgt degelijk en traditioneel de bekende spookhuiscliches, die gelukkig best boeiend voor de dag komen. Uiteindelijk moeten de scenaristen echter verder en wordt de schaal langzaam uitgebreid, waardoor de slotfase plaats begint te maken voor wat grootsere effecten. Die komen echter bijzonder onovertuigend voor de dag en echt spannend of sfeervol wil deze horrorfilm verder ook niet worden, waardoor het geheel de kijker achterlaat met een onbevredigend en leeg gevoel.

Is Generatietrauma is eng? Tja dit is gewoon het standaard spookhuiswerk. Beetje (dramatisch) meeleven, en een beetje griezelen met een jonge vrouw die terugkeert naar huis om voor haar grootmoeder te zorgen, waar ze een sinistere aanwezigheid tegenkomt. Rechttoe rechtaan; een deurtje wat dichtklap hier, een jumpscare met een stofzuiger daar. Echt angstaanjagend zal dit nooit worden...de spook-special effecten schieten tekort, wel netjes gefilmd en prima acteerwerk maar ook erg algemeen en vlak.