Over deze Indonesische actiefilm kan ik kort zijn... Bereid je voor op een stortvloed aan lichamelijk letsel! Met meer bloed en geweld dan sommige moderne slasherfilms. Het gaat over een man die zijn baan opzegt en een flinke ontslagvergoeding krijgt. Ja dit was heerlijk bloederig, vol bruut geweld, met scènes die de fysieke gevolgen van de gevechten niet schuwt, fantastische vechtchoreografie, stoere vrouwen, coole kerels en een verhaal over het beschermen van een kind voor wat extra drama.Waanzinnige vechtchoreografie en krachtig camerawerk, zorgen voor een fantastische kijkervaring!
Alternatieve titel: Hood Witch, afgelopen zaterdag om 15:20 uur
In Hood Witch maken we kennis met Nour, een alleenstaande moeder die probeert de eindjes aan elkaar te knopen door exotische dieren te smokkelen en diverse genezingsrituelen uit te voeren. Ze heeft zelfs een app ontwikkeld die mensen in contact brengt met mystici, genezers, magiërs en dergelijke. Maar een haar poging om iemand te helpen loopt mis, met als gevolg een klopjacht op haar door de hele stad. Een heksenjacht in de 21e eeuw...
Gedurende de film worden video's van sociale media getoond,deze fragmenten zijn niet essentieel voor het plot, wat helaas het tempo van de film belemmerd. Want telkens als het, de film lukt om een heerlijk gevoel van angst en onrust op te roepen, laten die stukjes het weer wegzakken. DIt was frusterend want ondanks die imperfecties, was helemaal geen slechte film mede ook dankzij uitstekende acteerprestatie en beelden met bepaalde flair die dit zeker boven middelmatigheid uittilt.
In 2017 brachten de broers Luciano en Nicolas Onetti de horrorfilm What the Waters Left Behind uit. In die film hadden beide broers heel goed naar TCM gekeken. Met deze film keert Nicolás Onetti terug om het verhaal voort te zetten. Of nou ja... voortzetten...eerder overdoen!
Het verhaal is dat van elke slasherfilm. Een groep jongeren (hier een Brits-Amerikaanse indierockband) raakt verdwaald en wordt het slachtoffer van een kannibalistische hillbilly-familie die in het door overstroming verwoestte Argentijnse dorp Epecuen woont. De film begint met een korte proloog waarin je een Britse officier op de Falklandeilanden ziet, (zelfs door een andere regisseur geregisseerd) niet heel duidelijk wat daar de connectie van was..?
Tja slasherfilms draaien om de special effects maar wat dat betreft, moet je ook geen extreem bloederig slachtfestijn verwachten, want daar was waarschijnlijk niet genoeg budget voor. Er is wel iets te zien, wat prima is, maar het voldoet aan de minimale eisen. (maar is nog steeds meer dan veel Blumhouse en A24 producties) De film is enkel de moeite waard door zijn locatie en wat martelporn. Dus eigenlijk alleen voor wie van slasherfilms houdt en er al veel heeft gezien want dit biedt niets nieuws.
Alternatieve titel: Scales, afgelopen donderdag om 23:08 uur
Een Saoedi-Arabische sprookjesachtige volkshorror en een bijzondere toevoeging aan de mythen over zeemeerminnen. Ondanks die zeemeerminnen is de film niet zo horror was als ik had gehoopt: het is geen monsterfilm. Het is meer een film met een boodschap dat niet primair horror is (die openingsscene was absoluut flink horror!!) en ook met een enigszins traag tempo. Dus niet direct een film waar ik meteen enthiousiast van zal worden...maar dit was aangenaam goed!
De film speelt zich af in een vissersdorp waar elk gezin, de eerstgeboren dochter moet offeren aan de zee-maagden die in de omliggende wateren leven, terwijl de mannen op deze monsters jagen voor voedsel. Uiteraard houden ze hiermee de status quo in stand. Regisseur Shahad Ameen versterkt de film met mooie zwart-witbeelden van de Omaanse kustlijn en weet zo de sfeer de hele tijd goed vast te houden. Aangenaam verrast!
Alternatieve titel: Pimpinero: Blood and Oil, afgelopen woensdag om 21:22 uur
Nergens in de wereld zijn de benzineprijzen zo laag als in Venezuela., wat heeft geleid tot grootschalige smokkel van de toch al schaarse benzine naar buurland Colombia, een goede honderd kilometer oostwaarts. Geschat wordt dat zo'n 100.000 vaten per dag naar Colombia worden gesmokkeld. Deze film vertelt het verhaal van drie broers, drie Benzinesmokkelaars (pimpineros), die met hun auto benzine ophalen in Venezuela en daartussen een verhaal over liefde en wraak. Geen volwaardige actiefilm maar het gaat meer over corruptie, overleven, verraad en geheimen. De setting (de grens tussen Venezuela en Colombia) heeft een desolate, natuurlijke schoonheid, wat goed werkt en de cinematografie legt eveneens goed vast. Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. De film heeft hier en daar net iets meer pit nodig of een kortere tijdsduur. Maar desondanks heb ik er enorm van genoten.
De Chaco-oorlog die ook wel de La Guerra de la Sed (de Oorlog van de Dorst) wordt genoemd, werd uitgevochten van 1932 tot 1935. Het betrof een strijd tussen Bolivia en Paraguay om de controle over de Chaco Boreal waarvan men dacht dat het rijk was aan aardolie en toegang tot de Río Paraguay. Het was de eerste oorlog in Zuid-Amerika waarin moderne wapens werden gebruikt en daardoor een bloedige strijd. Toch stierven er in de "betwiste zone" meer mensen aan ziekten en het gebrek aan water.
Deze film vertelt het verhaal van Boliviaanse soldaten diep in de jungle die zich voorbereiden op...ja wat...dit is namelijk geen conventionele oorlogsfilm, maar een kunstzinnige (inclusief een andere beeldverhouding) Op een korte tekst aan het begin, over dat de inheemse boerenbevolking gedwongen was om dienst te nemen in het leger, weet je niet veel van wat er nu precies afspeelt op het beeld tijdens deze Chaco-oorlog. Je ziet enkel soldaten-mannetjes rondsjokken op de stoffige vlaktes. Er wordt bijna geen schot gelost en de vijand verschijnt nooit, behalve als lijk.
Naarmate de film vorderde, verloor ik geleidelijk mijn interesse. Het was niet erg vermakelijk en het plot draait zozeer om de groep dat het moeilijk is om je in te leven in individuele soldaten. De film wist me dan ook niet te overtuigen; het boeide weinig, noch visueel, noch qua verhaal. En het eindigt met een einde (alsof dit eigenlijk een begin was) dat me met een onbevredigend gevoel achterlaat...…
Voor een rechtstreeks op dvd uitgebrachte thriller over een huisinvasie ziet deze er best goed uit en is het ook behoorlijk gemaakt, Kaya Scodelario, bekend van The Maze Runner, speelt Kelly, die het huis van haar vriend binnensluipt op de avond dat een bende gemaskerde criminelen besluit in te breken en het gezin te gijzelen. Uiteraard vecht Kelly terug en draait de rollen om.…De film is echter nogal onhandig...dat ze een gymnaste was verder onbelangrijk, het hele gedoe om kelly's sociale status en de maskers.Oh en waarom heet dit eigelijk Tiger House? De film is wel lekker kort, Scodelario erg prettig om naar te kijken maar verder is dit een vergeetbare film.
Er zijn de afgelopen jaren een paar opvallende en prima films uitgekomen over het vrouwelijke ideaal, en wat vrouwen allemaal over hebebn voor deze 'schoonheidsnormen'. Dat we er de komende jaren meer zouden zien, was dus ook makkelijk te voorspellen! Helaas lijkt hier het verhaal van Natalie Erika James teveel halfslachtige op wat je al heb gezien, en weet het nooit helemaal waar het heen wil... Midori Francis doet het best goed als Hana, een eerstejaars geneeskundestudente die door lichaamsbeeldstoornis experimenteert met een wonderpil om af te vallen. Die werkt, dus...suprise...er is een addertje onder het gras? De film is ook meer een bovennatuurlijke horror dan een body horror en eerlijk gezegd vond ik het, door al die bijhorende genreclichés, ook niet geweldig. De gore is waarschijnlijk wel het beste in de film maar daarvan had ik gehoopt dat ze er wat meer uit hadden weten te halen. Eerlijk gezegd begon ik me eigen naar een tijdje ook te vervelen...Technisch gezien is het een redelijk acceptabele horrorfilm maar het is gewoon te lang, te bekend en te zoetsappig om beter te zijn.
Eigenlijk is het de standaard Muziekdocumentaire/biopic over een artiest .Je kent het wel het beproefde format van pratende hoofden die lovend zijn over een bepaalde artiest. Ditmaal is dat Pharrell Williams. Die zowel solo als met het duo ‘The Neptunes’, (samen met Chad Hugo), één van de bepalende producers is van de afgelopen twintig jaar. Het knappe hierbij is dat je als kijker naar Lego zit te kijken...ja inderdaad Lego! Dit is geheel in de stijl van ‘The Lego Movie’ Verder is het domweg een feelgood ervaring, waarbij de vaart er goed in zit, die een onderhoudende inkijk gaf in het leven en de carrière van Pharrell Williams. Ben geen fan van muziekdocumentaire/biopics, mij die dingen meestal Echtr door de Lego wilde ik deze wel eens een kans geven! Dat is dus een prestatie en voor wat het is was het niet slecht!
Maciste contro Ercole nella Valle dei Guai (1961) 1,5
Alternatieve titel: Maciste against Hercules in the Valley of Woe, 13 juni, 16:58 uur
Na het zien van zes degelijke Maciste-films, gaat hier mis...Het is namelijk een Italiaanse komedie over een komische duo (Cantenuto en Vianello) dat gaat tijdreis maakt naar 5000 voor Christus op het eiland Kreta. Waar ze om thuis te komen een gevecht moeten organiseren tussen Hercules en Maciste. Hier is het komische duo Franchi en Ingrassia ook van de partij. Vier komieken die verantwoordelijk voor de grappen in een film....En er zijn enkel hele flauwe platte grappen en domme woordspelingen die niet aanslaan. Er zijn geen personages die de moeite waard zijn om naar te kijken, en de scènes met Hercules en Maciste zijn te schaars en te kort. De decors zijn goedkoop, het verhaal zit vol komische bedoelde dialoog en er is een rampzalig traag tempo, kan niet zeggen dat ik dit nou leuk vond.
Een eenmansproductie! Ja echt...dit is gemonteerd, geschreven, geregisseerd en ook in de hoofdrol is ene Steve Barkett te zien....Moeilijk te geloven, maar het is werkelijk goed gedaan met een redelijk, maar toch laag budget, een solide soundtrack, bekwame cinematografie en stunts, en met werkelijk indrukwekkende special effects...Die Steve Barkett, neemt het als politieagent Richard Flynn dus op tegen zwaardzwaaiende, met rubberen maskers getooide monsterlijke sekteleden en een werkelijk geweldige stop-motion ultra-Satan. Hij werkt samen met zijn zoon, die een klein snorretje heeft om niet te concurreren met de grote, mannelijke snor van zijn vader en weet tussendoor trainingssessies te volgen met een breedzwaard...Het heeft de lol en energie van een passieproject. Het is gek, naïef, absurd en ontzettend leuk. Ik ben dol op dit soort films heb dan ook prima vermaakt Heerlijk!
De standaard rampenfilm over een virus-uitbraak. Of moest dit een beginnende Zombie-uitbraak zijn..? Geen slechte film maar klassiek in zijn benadering. De film leunt dus op de genreclichés en qua stijl is het de overdreven Koreaanse dramatiek. De acteerprestaties en de productiekwaliteit zijn degelijk.Het op de personages gerichte verhaal kent natuurlijk een dramatische plot waar een kleutermeisje voor extra impact mag zorgen. De beste vraag die de film stelt; of opofferen van 23.000 mensen het overleven van 23 miljoen mensen rechtvaardigt? Natuurlijk loopt alles melodramatische goed af!
Een rommelige kolderieke bikerfilm uit de jaren 80 met irritante countrymuziek op de achtergrond die te pas en te onpas te horen was. De vele low-budget bikerfilms uit de jaren 60 en 70 vormen een duidelijk voorbeeld. De film is eigelijk dus bij uitkomen al zo'n tien jaar te laat! Romatische uitjes worden afgewisseld met scènes met vuistgevechten en achterna gezeten gillende vrouwen. Als een stelletje motorrijders uit het zuiden van Amerika je stad binnenvallen en de mensen beginnen te terroriseren, is er maar één ding te doen. Vertrouwen dat dorpsdokter en "gepensioneerde Batman" Adam West de motorrijders in elkaar slaat!. Gilligan's Island Ginger Grant…Tina Louis is er ook, in de ondankbare rol als wereldmoeë prostituee uit Las Vegas die met pech in het stadje terechtkomt. En heb te doen met de actrice die met ontbloot bovenlijf in een zijspan meerijd...oké regisseur James Bryan weet vindingrijkheid om te gaan met het budget Maar deze halfslachtige uitbuiting-exploitatiefilm (er gebeurd de meest van tijd wel iets) kan ik niet echt goed noemen.
Alternatieve titel: Maryam: The Untold Story, 8 juni, 14:18 uur
Deze religieuze horror is maar net oké..Het is maar een middelmatig Indonesische djinn-horror, met een paar niet zo slechte horrorelementen. Zoals wel vaker met Indonesische films is het geïnspireerd op een podcast. Waarvan ze beweren dat het waargebeurd is. De film begon redelijk goed, met een zwart-witte scène in een klaslokaal. Jammer geneog weet het de de aandacht niet vasthouen doordat het plot steeds meer verzandt in religeuze aspecten. Er is een Ifrit, een gevaarlijk soort duivel ( shayṭān) die op het meisje Maryam jaagt en alleen een huwelijk brengt verlossing...amen euh...einde. Het ziet er verder netjes uit maar het is nergens memorabel.
Jeetje, dit was vanaf het begin al niet best. Die Cole Harrington uit het plot is een vloggende jager die de woestijn van Nevada intrekt en stuit op meer dan alleen het wild waar hij op jaagt en spoorloos is verdwenen. Oftwel een found footage-film...oke ik snap dat dit soort films met een beperkt budget worden gemaakt dus kunst is om de kijker geïnteresseerd te laten zijn. Echter een jager in beeld brengen die de in-en-outs over jagen verteld, is niet mijn idee van iets interessants. Na luttele minuten begin ik me dan ook te vervelen, en er gebeurt eigenlijk niets. Nou ja...het verhaal springt even naar twee nieuwe personages die niet veel beter zijn Het blijft een slaapverwekkend schouwspel. Terug naar de oorspronkelijke man (die toevallig hun telefoon vond), en nu is hij van jager in detective veranderd, en de film is me kwijtgeraakt...En dan zijn er nog de standaard infrarood en schuddende camerabeelden met als gevolg dat je zo geod als iets ziet! Het is een standaard gevonden beeldmateriaal nergens bijzonder en geen verrassingen.
Zoutloze Amerikaanse remake van I Onde Dager (2021) Het plot is dat van een echtpaar dat naar een afgelegen hut trekt om elkaar te vermoorden wanneer er drie ontsnapte gevangenen opduiken, worden die plannen echter gedwarsboomd. Deze film volgt min of meer dus hetzelfde verhaal maar veranderd dit in een doorsnee komische thriller. Het is verre van de vlotte leuke film die orgineel wel was! Alle personages vervallen tot stereotypen en de humor lijky nu gewoon smakeloos. Mischien dat kijkers die op Netflix nog niet de Noorse film hebben gekeken iets enthousiaster zijn maar ik vond dit maar niks!
Er zijn voldoende aanmerkingen te maken bij deze film, maar…eerlijk gezegd was dit ook best een redelijke leuke wegkijker. De verwachtingen waren laag, van regisseur James Kondelik ik al eens de The Asylum-film; Airplane vs. Volcano (2014), een film die zijn vreemde uitgangspunt acepteerde en daardor best aardig was. Deze film pakt het wat conventioneler aan. Ook lijkt de film inhoudelijk meer te willen zijn, waardoor men er een dramtisch subplotje over verloren ouders erin stopt en uiteraard daarmee flopt. De personages zijn inspiratieloos met slechte dialogen of bezitten niet toereikend acteerwerk, hetzelfde geldt voor de emotionele muziek die plak geregeld misslaat. Er waren flashback die je uit de film halen. Echter deze film weet te scoren waarvoor je horrorfilms als deze kijkt! De moorden zijn namelijk bloederig goed, smerig en op zijn zachtst gezegd ook grotesk. over het algemeen wat te ambitieus maar desondanks levert het een aardige leuke poging tot een slasherfilm op.
“There are things in this world that only the ones who are open to them can see.”
Voor kijkers die bij "eng" denken aan volumeknop op standje hard, zodat je even opschrik van je telefoon... nee dat zal je bij deze film niet aantreffen! Maar dit is weldegelijk één van de meer verfijnde en angstaanjagende horrorfilms, en dat kan ik van veel andere moderne (recente) horrorfilms niet zeggen! Hier zijn de schrikmomenten niet zomaar de doorsnee goedkope jumpscares.
De film volgt een Amerikaanse schrijfster genaamd Ohm Bauman. Hij reist naar een herberg/hotel op het Ierse platteland, waar zijn ouders ooit hun huwelijksreis doorbrachten, om hun as uit te strooien. Een dramatische gebeurtenis en een duistere geheim in de bruidssuite zorgen ervoor dat Ohm langer dan gepland in Ierland blijft. Dit is een verhaal met vele lagen. De film neemt de tijd om Ohm te leren kennen en presenteert hem niet als de meest sympathieke persoon.
Regisseur (en schrijver) Damian McCarthy verweeft naadloos drie verschillende verhalen in één film. Het plot heeft een goede flow en verbindt de verschillende subplotten op meeslepende of angstaanjagende manier die het publiek van begin tot eind in de ban houdt. De film bevat sterke acteerprestaties en .blinkt uit in de kenmerkende visuele stijl van Damien McCarthy. De herberg voelt als een warme, uitnodigende plek, totdat je de bruidssuite binnenstapt...deze is koud en sinister en meteen ongemakkelijk.
Het is een uiteraard een horrorfilm dus zonder nachtmerrieachtige beelden en geluiden zou het niet effectief zijn. Of het nu gaat om het transformeren van iemand in een lijk, het tot leven brengen van Ohms nachtmerries of het creëren van de heks zelf, deze effecten zijn strak en zeer sterk. Echter het geluidsontwerp speelt hier een grotere rol. Er zijn geluiden die door de hele film heen terugkomen, waarvan een constant gevoel van griezeligheid uitgaat zoals een rinkelende bel, het geluid van een schoorsteenklok en spookachtig gelach. En een branddalarm klonk nog nooit zo eng!
Er is een twintig minuten durende scène die één van de meest intense horrorscènes was die ik in tijden heb gezien. De paar goed getimede humorstukjes waren dan ook soms zeer welkom om even net genoeg op adem te komen voordat de volgende schrikwekkende scène weer begint.Regisseur McCarthy weet hoe hij aan horrorfans een meeslepend verhaal moet vertellen en tegelijkertijd voor flinke schrikmomenten moet zorgen. Het moet raar lopen wil deze film niet een van mijn tien-favorieten films aan het einde van 2026 zijn,
Alles aan deze film op het gebied van filmmaken is eerlijk gezegd, echt heel goed gedaan! Het camerawerk was slim, de cinematografie prachtig en je kunt zien dat er veel tijd, liefde en moeite in de productie was gestoken. Daarnaast vind ik films die op één locatie afspelen te gek! Maar dat gezegd hebbende...helaas beschikt Mark Fischbach niet over goed acteertalent (al was het niet,storend) Daarnast is hij nog teveel zoekende met zijn scenario-vaardigheden waardooor scènes vaak te veel voortslepen. Gecombieernd met trag tempo werd het erg langdradig en soms voelen die scènes ook te leeg aan. Misschien doordat het gebaseerd is op een kort videospel en er niet voldoende materiaal was om mee te werken maar had het dan geen 2 uur laten duren...Had dit 45 minuten aanloop gegeven naar dat gave bloederige surrealistische einde en het zou véél beter zijn geweest. Maar het is absoluut een verrassend debuut op een beperkt budget...
Dit is volgens mij geen mockbuster, maar het leent wel veel van andere films! Ook met Dragon Quest-games heeft deze film weinig van doen. Deze film draait om een man die op zoek is naar gekleurde steentjes voor zijn fidget spinner-aan een kettinkje en dan te bedenken dat de Avengers nog op zoek moesten naar hun Infinity stenen....Voor een fantasyfilm is deze niet eens zo heel slecht. Er zitten wel meerdere mindere dingen in maar daar is het budget ook na. Al kost die foeilelijke greenscreen-achtergrond en effecten de film wel punten.
"I don't really think of myself as someone with giant tits. I think of myself as more of, like, a brain in a jar."
Eerder feel-good-movie dan komedie en een vrij bekend coming-of-age-film waarin een jonge vrouw verhuist, fouten maakt, wanhopig ergens bij wil horen, onsympathiek overkomt om er vervolgens achter te komen dat ze volwassen moet worden en zichzelf uiteindelijk vindt, omdat ze menselijk en muziekjournalist is...Men kiest hier vooral voor de meest voorspelbare route. Een groot deel van de charme van de film komt van Barbie Ferreira, die een heerlijk chaotische en hartverwarmende rol neerzet. Een vrij standaar romatische film die door de hoofdrolspeler nog een prettige en toegankelijke kijkervaring werd.
Yup...duidelijk een exploitatiefilm, wanneer het begint met twee racistische plattelandsjongens die een stoere zwarte meid achtervolgen en mishandelen. De zoveelste samewerking van partners in crime producer Sam Sherman en doe-het-zelf-filmmaker Al Adamson. Wetende dat het bikersploitation-genre in populairiteti aan het afnemen was, proppen ze er ook nazi's, een Manson-sekte, meidenbende- en pseudo-blacksploitation-beelden in. Het zal alleaal niet baten als het de indruk wekt dat het met een beperkt budget en nog minder enthousiasme is gemaakt. Het knippen en plakken is overduidelijk, er wordt heen en weer gesprongen tussen de meiden en jongens. Echter is de hoeveelheid "wilde vrouwen"-actie nihil. Qua plot is er niet veel bijzonders te melden. Meer noemenswaardig is het, dat deze film is opgenomen op Spahn's Movie Ranch bekend van de Manson-massacre, waarbij de bewegwijzering duidlijk in beeld wordt gebracht. Behoorlijk exploitatief, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed was! Oh en die zonbankbruine blonde bimbo die Margo speelt is Regina Carrol de vrouw van de regisseur.
Veelbelovende low-budget monsterfilm maar met een script dat uiteindelijk leidt tot een middelmatige film. Nadat een oliemagnaat en zijn team verdwijnen in de wildernis van Alaska, vormen zijn zoon en dochter van een beroemde ontdekkingsreiziger een nieuw team om het te onderzoeken....iedereen kan denk ik wel raden door de titel dat ze een Gigantopithecus ontdekken? Het verhaal is wel ambiteus door het niet alleen grotendeels in de sneeuw te laten afspelen, maar ook door het te situeren in 1947.Helaas duurt het na een veelbelovende opening lang voordat het verhaal echt op gang komt, lijken de personages te eendimensionaal. Waardoor dit dus een vrij gemiddelde kijkervaring werd. Hoewel een aantal moorden buiten beeld plaatsvinden, zijn er toch een paar goede, praktische bloederige momenten.En dan is er de yeti zelf. Wijselijk niet direct compleet in beeld maar langzaam steeds meer....Het beest is groot, harig en heeft dodelijke klauwen en kaken en ziet er geweldig uit. Met redelijk goed uitgevoerde visuele elementen en een behoorlijke hoeveelheid bloedvergieten, heeft de film genoeg te bieden.
