Karada Sagashi (2022)

Vrij matige Japanse horror en ik heb er toch wel een zwak voor, maar deze was me toch te minnetjes. Begin leek het nog leuk, maar naarmate de film vorderde werd het best irritant en saai filmpje. Nee geen must see. Een lage 5/10.

Geen idee of dit werkelijk bedoeld is als parodie op de Ringu-films, maar in 'Re/Member' (2022) heeft het meisje uit de put een diabolisch plezier in het afslachten van tieners. Steeds dezelfde slachtoffers opnieuw en opnieuw, want tegenwoordig zit iedereen in een tijdloop. Deze zogenaamde 'Red Person' werkt bijzonder aanstekelijk door haar minzame glimlachjes, hysterische kakellach en beestachtige moordzucht. Des te grappiger omdat ze de hele tijd zo meisjesachtig blijft door haar kleine lichaampje en de teddybeer die ze overal met zich meedraagt. Niet dat het plot van 'Re/Member' (2021) ergens op slaat. Uiteindelijk de zoveelste Alice in Borderland/Squid Game waarin personages hun vege lijf moeten redden als ze in een spelsetting terechtkomen. Hier ontbreekt het hen zelfs aan urgentie omdat ze toch steeds opnieuw de kans krijgen om de uitdaging met het moordmeisje uit te gaan. Het wordt op een bepaald moment zo scheutig dat ze de kracht ontdekken van vriendschap als ze intens genieten van de momenten dat ze nog niet achtervolgd worden. Gelukkig stelt ''Red Person' nooit teleur als ze weer opduikt.

Regelmatig spectaculaire maar ook ietwat wisselvallige toonzetting binnen een film die helemaal niet zo verkeerd is. Normaal gesproken slik ik een Japanse film erg slecht vanwege een grote hoeveelheid aan overacting. Niet dat de personages zich in Re/Member zo normaal gedragen, maar het viel me hier gelukkig best mee. Regisseur Hasumi profiteert voornamelijk van een overschot aan gebeurtenissen. Zo is dat gedoe met de timeloop best aardig bedacht en schiet de film redelijk door qua bloederige taferelen, al hadden ze van mij gerust drie keer zo grafisch gemogen. Tegenvallend is de verschijning van de Rode Persoon. Het ontgaat me eigenlijk een beetje wat men ziet in (letterlijk) kinderlijke demonen, want ook deze vond ik regelmatig belabberd in termen van dreiging. De film blijft ook nogal lang hangen in sappige relatieontwikkeling, die echt werkelijk niet clichématiger kan en de speelduur oprekken naar een onnodige 102 minuten. De registers vliegen richting de finale open, maar Hasumi slaagt er ook daar niet in om een intense of spannende sfeer op te roepen, waardoor de film toch wat blijft hangen in middelmatigheid. Er gebeurt genoeg om niet verveeld te raken, maar kwalitatief sterk kan ik het absoluut niet noemen.

Deze film begint wel goed met de eerste moord, maar eens de kinderen in een dodelijke loop vastzitten, is de spanning weg. Hoe vaak ze ook sterven, ze houden er geen angst of trauma aan over.
De film balanceert tussen nachten vol horror en dagen met lachen, vriendschapsbanden aankweken en romantisch gedoe.
Op het einde heeft Asuka blijkbaar geen haast om het hoofd in de kist te leggen, maar blijft ze rustig toekijken hoe het monster haar vriendje oppeuzelt.