Yön Lapsi (2026)

Jammer dat je deze nergens kan streamen, ben er wel benieuwd naar!

Normaal gezien ben ik niet voor zo'n films, maar deze is best goed gebracht. Wat vettige scenes ook in.

Wel speciaal en rare film & mss opt einde er een beetje over, maar kon er mee door deze film.

Ik had verwacht van die zet ik binnen de 20min af maar toch niet.

Ik weet niet wat ik precies verwachtte, maar viscerale body horror kwam toch als een verrassing. Het vleugje zwarte humor was ook een meerwaarde, al moet je daar wel wat voor zijn. Ik ben nog in dubio of die onderkoelde manier van acteren van de moeder de bedoeling was of dat ze gewoon niet goed kan acteren. In ieder geval zit er een goeie vaart in de film en is de baby toch wel creepy.

Er zit tevens een sterke feministische ondertoon in de film met zijn focus op postnatale depressie en de ontmanteling van de mythe van het 'perfecte moederschap'. Maar op het einde ging Hanna Bergholm wat te vol op het orgel of wat moet ik precies denken van de finale boodschap waarbij de vader moet worden afgeslacht en opgegeten om rust en vrede in het gezin te brengen, één te worden met de natuur en de moeder-zoonrelatie te herstellen. Dat liet een nogal vreemde smaak na in de mond.

Als je op internet zoekt dan heb je de film zo gevonden.

De reeks films die postnatale zwangerschap-depressie binnen het horror/thriller-genre verkennen is lang...In de nieuwste probeert regisseur Hanna Bergholm (van het thematisch verwante Pahanhautoja, Hatching(2022)zich te onderscheiden door de Noorse folk-horror richting in te slaan. Saga (Seidi Haarla) en Jon (Rupert Grint) verhuizen naar haar afgelegen Finse ouderlijke huis maar de omliggende bossen herbergen een duister, oud Noordse folkloregeheim. Deze film kan denk ik alleen maar door een vrouwelijke regisseur worden gemaakt. Het gaat vol voor de metafoor over de moeilijkheden en stress van een kersverse moeder voor het krijgen en zorgen voor een baby. Een film die je meer ongemakkelijk maakt vanwege wat ze emotioneel suggereren dan vanwege de horror zelf. En steeds maar weer nieuwe situaties creëert om aan te tonen dat moederschap zwaar is. Waarom zag trouwens niemand dat die verdomde baby geen mens was..? De meest indruk maakt Seidi Haarla. Een groot deel van de film werkt dankzij haar, omdat ze erin slaagt een mengeling van kwetsbaarheid, frustratie en wanhoop over te brengen. Tja het had misschien wat beter geweest als er enkele boomtrollen uit het bos waren gelopen. Echter was het niet zo'n film...

Inderdaad, de zoveelste horror over moederschap en een verontrustende band tussen moeder en kind (alhoewel, is het dat wel?).. maar wel vermakelijk. De gekte van de moeder wordt goed duidelijk gemaakt en haar lichamelijk verval. De film gaat ook vooral over een postnatale depressie ipv wat er nu eigenlijk met dat kind aan de hand is daar komen we toch niet echt achter, is het een bostrol? Die moeder van haar is ook goed gecast, wat een kop ook!