Meningen

Een film die zich niet makkelijk beschrijven laat, en beoordelen is nog een tikkie ingewikkelder.

Om maar mee te beginnen, het idee van een film over een film, een schrijver met een writers block is wel zo’n beetje de overtreffende trap van navelstaren. Erger nog, het is al te vaak veel beter gedaan. Lesvoer voor filmstudenten, maar val er verder alsjeblieft niemand mee lastig.

Daar staat weer tegenover dat de cinematografie af en toe geniaal is. Sowieso het openingsshot, de eerste keer dat ik de film zag moest ik meteen denken aan de clip van de Simple Minds denken, heel lang geleden alweer - midden in de winter een beeld van een meisje in een badpak. En vergelijkbaar makkelijk maar effectief, een beer. Het mankeert er nog maar net aan dat het beest de acteurs van het podium jaagt.

Evengoed is het een genot om Aubrey Plaza te zien spelen, en zich door de absurde twists van het plot te zien draaien - ogenschijnlijk zonder moeite, ondanks alle extra onzin die het verhaal daar bij aandraagt. Sowieso altijd een interessante actrice, die niet de mainstream kiest maar de minder bekende maar wel leukere rollen.

Maar evengoed maakt dat het in de optelling nog niet tot een goede film. Verder dan wat half gelukt arty-farty kijkvoer kom ik er eigenlijk niet mee.

Depressief, langdradig verhaal dat eigenlijk alleen maar ietwat dragelijk wordt omdat je weet dat het heel veel later toch nog een beetje goed komt met Zuid Afrika. Maar de gedichten van Ingrid Jonker raken me niet, en echt leuk, warm of sympathiek komt ze er nou ook niet uit, deze warrige en onduidelijke biografie is nogal een ondankbare rol voor Carice. Wel heel goed gespeeld, wat ik altijd wel een kenmerk vind van goed acteren is dat je de acteur niet in alle opzichten herkent door de film heen, en als je de Carice uit deze film vergelijkt met die uit Minoes dan zit daar toch een wereld van verschil tussen.

Rutger speelt wat minder indrukwekken - maar heeft ook een kleine, en ook al niet zo dankbare rol. En van beiden klinkt het accent mij volstrekt onjuist in de oren.

Met af en toe wat mooie plaatjes van het landschap, maar toch vooral lelijke donkere beelden van scenes binnen. Ook dat helpt de film niet.

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Tsja, deze had ik al eens gezien, maar dat was zonder dat de film ook maar enige indruk maakte. Maar ik kwam veel later terecht in een documentaire met interview over Vilmos Zsigmond, en dat is toch wel een erg interessante meneer. En die deed de cinematografie van dit baksel, dus toch nog maar eens herzien.

Nou ja kort met Zsigmond's werk zit het wel snor. Knappe shots, zonder twijfel. En Hilary Swank laat ook een poepie ruiken - ze speelt iedereen van het scherm af, met haar mooie femme fatale. Hartnett houdt zich nog net staande, maar Johansson en Eckhart, wat een droefenis. Echt niet hun dag.

En dat dan nog een tikkie erger voor de arme regisseur. De Palma, wat een misslag maakt hij hier weer. Dan wil ik er nog in mee dat het ergste veroorzaakt is door de wat hardhandige editing waarmee de film tot normale bioscooplengte teruggebracht is kennelijk. Maar dan nog steeds, geen fraai werk.

Onleuk.

In het basisgegeven had een heleboel meer gezeten, het noodzakelijke venijn mist, en de timing klopt niet. Daarmee is de film al klaar eigenlijk, maar de invulling van de rollen is dan ook nog eens matig. Jammer, weer de zoveelste liefdeloze en talentloze film die meteen af kan naar de vergetelheid. Dan vraag ik me altijd ietwat af, als je weet hoeveel energie er verstookt wordt om een film te maken, en hoe moeilijk de ijsberen het al hebben. Serieus slecht karma, denk ik dan.

Miskleun is nog een vriendelijk woord. Van Jean-Jacques Annaud mogen we toch echt wel iets meer verwachten dan deze naïeve 1000-en-een-nacht sprookjesvisie op de Arabische wereld. Van texaanse oliebronnen tot de Mahdi, alle clichés komen langs. Bah, wat een nonsens. Als je iets over de geschiedenis van Arabië of de oliewinning wilt weten kan je ongeveer net zo goed naar The Mummy kijken - die film neemt zich in ieder geval wat minder pijnlijk serieus.

Dan de cast. Tahar Rahim is teveel op zoek naar zijn rol, is hij de held of de antiheld van het verhaal. Hij komt er zelf niet uit lijkt het, en kennelijk snapt Jean-Jacques Annaud het ook niet. Wel een kritiek puntje om te missen, want het maakt dat het al slappe clichématige script ook als allegorisch sprookje nergens meer tot z'n recht komt.

En da's dan nog niet eens de ergste fout - dat toch echt de beslissing om Antonio Banderas te casten. Mooie acteur, en echt een vakman - maar hier echt in het verkeerde werelddeel. Op geen moment geloofwaardig als de hoofdman van de ene partij in het conflict, de grote leider van zijn volk. En zeker niet als Arabier.

Wat het helemaal afmaakt is de overmaat aan lelijke beelden, slordige CGI en te moeilijke shots die nooit in de final cut hadden mogen komen. Let even op een van de laatste beelden voordat de titels komen - de vogel vliegt op, wordt vervangen door CGI, draait een lelijk rondje, en hopla daar komt de vlakte in beeld. Bah, wat een lelijkheid.

Jammer dat de man die zulke mooie en indrukwekkende films op z'n naam heeft staan dit misbaksel achterlaat.

Sommige films staan een jaar of veertig later nog als een huis. Deze niet.

Zo ongeveer alles voelt hopeloos gedateerd aan - de cinematografie, de muziek, de rare pruik die Linda Hamilton op haar hoofd heeft - en die later dan nog een pruik blijkt te zijn ook. Tommy Lee Jones als broekie, de ongeloofwaardige stunts. En dan het narratief nog. Een auto op waterstof die klinkt als een stofzuiger, en er eigenlijk nog zo uit ziet ook.

Eigenlijk is Robert Vaughn de enige die nog een beetje overeind blijft tussen al gehannes. Gewoon een fijne bad guy neerzetten, dat kon hij best goed. Tijdloos haast.

Een interessante film - misschien eerder dat dan 'goed', want er is toch nogal wat kritiek mogelijk. Aan de ene kant is het onwaarschijnlijk knap hoe de decors in de studio nogal letterlijk schilderachtig mooie plaatjes opleveren, aan de andere kant is het in sommige scenes ook gewoon potsierlijk en lelijk. En als je bij de les blijft zijn sommige beelden van de oude harem ook gewoon spuuglelijk - alsof het zo'n huisje op een modelspoorbaan is, en dan van het goedkope merk.

Daar staat dan weer tegenover dat de cameravoering af en toe erg, ja, 'interessant' is, en meest opvallend is dat bij de extreme close-ups van de acteurs/trices. Ook daar weet ik niet zo goed of een woord als 'goed' wel van toepassing is, maar interessant is het zeker - en toch best een tijdje vóór die film die daar beroemd om werd: OUATITW. In de onknoping met het shot van de ogen van Kathleen Byron werkt het in ieder geval goed, eerder in de film is het vooral wat verwarrend en vond ik het eerder afdoen aan de scene dan dat het wat toevoegt.

Kathleen Byron dan. Dat zijn toch wel echt erg fraaie scenes, de onthechting die ze speelt is haast angstaanjagend om te zien. Toch niet echt een vergelijk voor te vinden, als ik zo even in mijn geheugen graaf, en ja, inderdaad, dat is dan wel het moment waarop het camerawerk eindelijk gewoon klopt.

De vertelling vond ik verder wat tam, de recente serie was daarin een stuk sterker. Maar ja, daar speelt Byron niet in mee, en de vergelijkbare rol van Aisling Franciosi is, ehh, niet echt vergelijkbaar.

Sommige films zijn immuun voor de tand des tijds. Deze niet, deze is vastgebeiteld in de jaren-80. Wellicht dat het er naast Hill Street Blues en the Streets of San Francisco op de tv allemaal vertrouwd en fraai uitzag, maar met de blik van nu is dit gewoon prut.

Om maar te beginnen met de uber irritante overacting van Michael Douglas met zijn neppe accent en neppe maniertjes. Echt een overmaat politieserie, nogal ongeloofwaardig en vooral superirritant. En zelfs al als dat zijn opdracht was grotendeels toch erg zwak gespeeld, en hetzelfde geldt zeker ook voor Garcia. Het lijkt wel alsof de voetbalvereniging een bonte avond houdt. De enige die er een beetje met zijn eer tussenuit komt is Takakura die af en toe tenminste nog de cliche versprekingen en gebaren voor elkaar krijgt. Niets oscarwaardigs maar tenminste nog gewoon degelijk vakwerk. En dan Kate Capshaw nog. Wat heeft zij dan in deze film te doen.

Het verhaal dan. Van het begin te ongeloofwaardig voor woorden, en talloze keren beter gedaan. Lomp en respectloos, als de redneck die Douglas speelt, maar zonder dat daar ook maar in de verte iets tegenover staat behalve de dirty-cop heldenverering van de jaren-70 - maar Dirty Harry bestaat alleen in Hollywood. Echte politiemensen houden zich aan de law die zij enforcen.

Begin ik maar eens over het beeld. Onze nationale trots Jan de Bont. Ik zie het er echt niet aan af. Welk beeld is er dan memorabel? En hetzelfde met de soundtrack. Als je een film zoekt die de lelijkste en meest terug-in-de-jaren-80 cliche meh heeft, dan is dit je ding.

In het hele lijstje van Scott toch veruit de zwakste film. Ik kom echt met de beste wil van de wereld niet voorbij de 1.5*. Elke andere film of TV serie die ik over het basisidee van politie en Japan gezien heb is eigenlijk gewoon beter.

Terug naar de natuur.

Drie dames en drie heren op een onbewoond eiland. Een recept voor een niet al te fraai drama. Echt geloofwaardig worden de dames nergens, en de mannen ook al niet. Op zich leidt dat niet heel veel af van het verhaal, het gaat toch hoofdzakelijk om de actie. Nogal primair, allemaal - het draait om de actie, en daarbij krijgen we mooie beelden van de natuur en de daarin rondhuppelende dames te zien.

Niks mis mee eigenlijk, aan de andere kant biedt het ook niet veel meer dan een aflevering van een of ander survivalprogramma op Discovery - eehm, behalve dan dat daar meestal geen mooie dames in rondlopen. Hier dus wel. Jammer dat Kate Bosworth eigenlijk een vrij kleine rol heeft.

Had zo leuk kunnen zijn.

Er zit genoeg in, goud op de bodem van de zee, roestige ouwe duikboten, goeie acteurs. Maar het script is te dom voor woorden, en dan ook nog eens belachelijk in de technische details. Hoe krijgen ze het voor elkaar om het zo te verprutsen. Met als toppunt het gedoe met die krukas.

Meest verbazend nog dat de zeeheld-acteurs geen muiterij hebben gemaakt op dit losgeslagen schip.

Vind dit niet een eenvoudige film om een mening over te hebben - daar is het wel een wat te ingewikkeld ding voor. En eigenlijk houd ik daar niet zo van - een film hoort vind ik toch vooral vermaak te zijn en daarnaast een beetje tot nadenken te stemmen. Niet andersom, en dat is wel wat deze film doet. Misschien dat ik er daarom morgen of volgende week wel heel anders over denk - en dat ik deze film nog een paar keer ga kijken staat vast.

Een ding is wat mij betreft ook op voorhand buiten twijfel - Natalie Portman moet hiervoor een oscar krijgen. Ze speelt werkelijk beter, mooier, en met meer zelfopoffering dan ik hiervoor ooit gezien heb.

Het verhaal past mooi bij het verhaal - ik bedoel, de film past wat bij in de film als het verhaal van Het Zwanenmeer verteld wordt, maar dat is net niet helemaal het verhaal zoals ik dat daarbij in m'n hoofd heb. En daarmee valt de film door de mand, eigenlijk, en dat is naar, want dat was niet nodig geweest.

Daarmee ook wat deze film van een meesterwerk onderscheidt. Het is aan alles te zien dat dit zo iets had kunnen worden. De acteurs zijn daar - en ze schitteren allemaal. De cameraman is er - alles perfect in beeld. Geniale visuele vondsten - zoals de tattoos van Mila Kunis.De belichting is er - nouja, met uitzondering van die scene in die donkere kroeg, maar daar hoort-ie ook niet. Het verhaal was al klaar sinds de tijd van Tsjaikovsky - daar had alleen de extra laag van de waanzin van Nina aan toegevoegd hoeven te worden.

Waar gaat het dan mis? Volgens mij alleen doordat de regisseur de weg kwijt geraakt is, teveel over het paard getild is. In die Beschrankung zeigt sich den Meister, zei Hitchcock daarover geloof ik.

Erg fijne film.

Om mee te beginnen, dit is geloof ik de eerste film die een in de verte realistisch beeld geeft van hoe hacken eigenlijk werkt. Er zijn wel wat schoonheidsfoutjes te vinden in het hacken en de omgang met de computers, zeker, maar wel heel veel minder dan in alle films die ik tot zover gezien heb. Waarbij ik me nog steeds afvraag waarom er dan toch soms concessies gedaan worden aan de kijker - de progress box bij het kopiëren van files op het console, bijvoorbeeld. Schoonheidsfoutjes. In het macroperspectief zit het behoorlijk goed, en da's wel vrij uniek. De enige echt grove fout die me irriteerde was dat je niet zomaar een overboeking kan doen bij een bank door de pc van de receptie te hacken. Dat werkt echt niet.

Voor wat betreft de cinematografie hier en daar heerlijk. De scenes in het begin zijn als de 30 jaar betere en mooiere versie van de beelden uit Tron - deel 1, bedoel ik dan. Nog steeds best onzinnig en poëtisch, maar wel erg mooi en grafisch erg goed in de richting met de driedimensionale structuren. En goddank zonder bliepjes erbij.

Over het verhaal kan je elke denkbare mening hebben. Ondenkbaar is het scenario wat mij betreft zeker niet, hoewel de combinatie van de hacks wellicht niet volstrekt logisch is - er is voor de blackhats wel een eenvoudigere manier denkbaar om hun doel te bereiken, en het plan dat ze in de film uitvoeren zou in het echt nogal veel kans maken op het soort economische verschuiving waar de politiek zich mee gaat bemoeien - en de uitkomst daarvan is voor de blackhat dan nogal onzeker. Slecht plan dus. Zou subtieler moeten.

Veel kritiek op de casting, en vooral vanwege Hemsworth. Volstrekt onterecht wat mij betreft, niet alle hackers zijn bleke puisterige mannekes met armpjes als lucifers - eehh, dat zal misschien zoiets als een derde zijn, maar zeker niet meer. Wat Hemsworth wel heeft is de focus en de doelgerichtheid die er bij hoort, en af en toe ook de wat gekke trekjes. Tegenspel genoeg, Tang Wei zet een erg sterke bijrol neer, en daarvan zou je dan kunnen zeggen dat een love interest niet realistisch is in een verhaal over hackers, maar ook daar kijk ik wat ruimer tegenaan - het is niet het gemiddelde misschien, maar onmogelijk is het zeker niet. Viola Davis speelt wel een beetje haar gewone soort rol, maar da's nog steeds een genot en perfect de goede toon - en misschien is het in de context wel ietwat een dienstbare rol, maar nog steeds wel een heel autoritair sterke. Eigenlijk alleen Wang Leehom hangt er een beetje bij, en ook dat is iets waar de rol om vraagt, zijn rol is ook wel ietwat de minst dankbare qua karakterontwikkeling - de rest krijgt in de context van het verhaal wat mij betreft voldoende ruimte en diepte. Behalve misschien de bad guys; die zijn dan misschien wat minder geloofwaardig, of misschien eigenlijk ook wel niet. Wat zal ik ervan zeggen, ik weet het eigenlijk niet.

Waar ik ook echt gek op ben in deze film is de soundtrack. Eigenlijk niet het juiste woord, want eindelijk hebben we eens een film die niet hangt op nepperige semi-klassieke sfeermuziek, niet hangt op een verzameling goed uitgekozen popdeuntjes uit de juiste periode, maar gewoon echte slimme dingen doet met het geluid dat bij het verhaal hoort. Inclusief af en toe een minuutje oorverdovende stilte. Dat zal wellicht heel persoonlijk zijn, maar het trekt me echt in de film - niet achteroverzitten met een bak popcorn en een glas drank voor een uurtje feelgood, maar opletten wat er gebeurt. Heb ik nog niet zo duidelijk en zo consequent in een andere film gezien^H^H^H^Hhoord, maar het bevalt me echt erg goed.

Tel ik het bij elkaar op dan kom ik uit op een nogal behoorlijk geniale film. Met nog steeds een aantal kleine concessies aan het publieke begrip van de materie, maar eindelijk eens niet de standaard Hollywood-onzin. Met een niet-stereotype cast. En met een mooi en onconventioneel sounddesign. Begint behoorlijk richting compromisloos te gaan, en dat scoort erg hoog bij mij.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

Dit tweede deel mist misschien een klein beetje de vernieuwende beeldstijl waardoor het eerste deel echt opviel. Maar, wat daar als pluspunt dan weer tegenover staat is dat de helden van deel een, Snipes en Kristofferson, allebei weer meedoen in deel 2. Ook nieuw in deze film zijn de breedbekvampieren, wat mij betreft echt een new level qua walgelijke kotsbekkies. Bah, gauw kop afhakken.

Herzien, voor het eerst in een jaar of twintig - en dan vanzelf de Final Cut. Ik vond het eerlijk gezegd niet meevallen.

Op zich is de Final Cut wel echt beter dan de originele versie, ik heb wel de lijst met verschillen erbij gepakt moet ik toegeven, het is hier en daar wel wat aan de subtiele kant maar de film wordt er onmiskenbaar wel beter van.

Wat er tegenviel was eigenlijk vooral de manier waarop het verhaal in beeld komt - over de hele linie. Ik kon het niet echt worden met de vormgeving, ik vond de manier waarop de acteurs en sets in beeld kwamen wat minder, de acteurs zelf vielen me ook wat tegen. Waarmee op geen manier in m'n hoofd zit dat het allemaal slecht is of zo, maar aan de andere kant was de verwachting wel erg hooggespannen, en dat kwam er toch weinig uit. Erg hard aangeknaagd door de tand des tijds, en daar heeft deze film dan toch op de een of andere manier veel harder onder te lijden dan andere topfilms uit die tijd. Misschien juist vooral door de uitgesproken futuristische vormgeving.

Wauw.

Misschien vooral omdat het origineel me nu eigenlijk heel eerlijk gezegd wat tegenvalt, had ik niet heel hooggespannen verwachtingen bij het vervolg. Hoe vaak is het tenslotte niet dat een tweede of verder deel eigenlijk vooral tegenvalt, uitmelkt wat in het origineel redelijk was en in de herhaling haast nooit verder dan matig komt. Maar het kan anders, dat blijkt wel.

Voorop wat mij betreft toch wel de mooi uitgewerkte toekomstvisie. Niet precies geloofwaardig misschien, maar wel mooi aansluitend aan het origineel en verder de toekomst in verplaatst, met nieuwe gimmicks en mooie beelden - en wat mij betreft veel beter uitgewerkt. Gosling speelt een mooie hoofdrol en is een waardig opvolger van Ford, en Ford zelf is ook aanwezig om zijn eigen verhaallijn continuiteit te geven, Sean Young komt even uit het archief, en Hoeks zet een mooi sekreet neer. En dan nog een verhaal dat tot bijna het laatst blijft intrigeren, ondanks de moordend lange speelduur. Veel beter dan verwacht, en zeker beter dan het origineel.

Voor de zoveelste keer herzien, en deze keer alle drie delen achter elkaar. Snipes en Kristofferson zijn heel goed bezig, ze zijn ubercool als allesovertreffende vampierenjagers. In deze serie films alleen leuke hippe vampieren, en dat is echt een verademing ten opzichte van het kwezelige, vegetarische Twilight genre.

En weer zijn de originele helden, Snipes en Kristofferson van de partij in dit vervolg. In deel drie krijgt Kris Kristofferson wel een duidelijk kleinere rol. Dat wordt dan weer ruimschoots gecompenseerd door Jessica Biel, die hier de lekkerste, stoerste, meest ubercoole vampierenkiller ooit mag spelen. En dat redt de film, anders was deel drie toch wat afgezaagd aan het worden.

Indertijd geloof ik vrij origineel geloof ik, maar ondertussen struikel je over de variaties van dit script, al zijn de meeste niet in een romcom gegoten en ook niet zo aardig gelukt als deze. En wat een cast ook, met Christopher Walken, Sissy Spacek en Alicia Silverstone. Je zou je gaan afvragen hoe Brendan Fraser zich daar bij naar binnen gespooft heeft. Zelfs in een rol als deze die om een weirdo vraagt houdt hij zich maar met moeite staande.

Verder is het idee goed, maar de uitwerking wat te suf en vooral veel te braaf en te Hollywooderig. Had dit idee aan een van die oude Franse of Italiaanse regisseurs gegeven met de vrije hand er wat van te maken. Aan de andere kant, dan hadden we waarschijnlijk nu allemaal nog in een schuilkelder gezeten en Gitanes gerookt.

Meirelles levert nou niet bepaald een constant niveau.

The Constant Gardener kon ik wel waarderen. 360 vond ik waardeloos gepruts. Deze kan ik ook erg slecht hebben. Maar The Two Popes was wel weer aardig.

Deze film dus, tsja, er wordt goedbeschouwd gewoon te weinig gedaan met het idee. Er wordt niet echt duidelijk hoe het is voor de enige ziende, en ook al niet hoe het is voor de blinden. Hoe het voelt, proeft, ruikt en klinkt, zeg maar - dat werkte in iets als Perfect Sense toch wel een stuk beter vond ik. En dat het verhaal nou zo geloofwaardig is? ik geloof eerlijk gezegd niet zo in de vrij ordelijke, bijna gemoedelijke en vriendschappelijke onthechting die we hier zien - ik moet dan al gauw denken aan leeggeplunderde schappen pleepapier. Of als we de rol van de overheid beschouwen, zoiets als How I Live Now.

Moore maakte op mij niet echt indruk, en Ruffalo ergert zoals gewoonlijk. Wel altijd leuk om Danny Glover te zien.

Bij de naam van Sofia Coppola verwacht ik eigenlijk een film met een eigenzinnige filosofische kijk, vertaald in langzame en erg mooie beelden die haast voor zichzelf spreken.

Zo'n film is dit dus niet. Meer een documentaire, met een weinig nieuws brengende beschouwing van de ledigheid en blingblingfascinatie van de bekende hollywooders en hun wannabees. Daarmee heeft de rolprent maar weinig te brengen, weinig toe te voegen aan wat allang bekend was. Nouja, niet voor mij, maar het effect van verrassing of nieuw inzicht is daarmee evengoed wel nihil. Wat ook niet echt helpt is dat de omschrijving van het verhaal al zo ongeveer de hele film weggeeft.

Daarmee blijft er niks over dan een stel niet onaardige jonge meiden die wat rondhannesen met nieuwe jurkjes. Nouja, tweedehands gejatte jurkjes dan. Meh.

Don't fuck me! You know what happens when you fuck me?

Nobody cums?

Ondertussen voor de derde keer, en ik aarzel ietwat tussen vier sterren of nog hoger. Ja, zo goed is deze film gewoon. Alles klopt - het concept werkt, de uitwerking klopt, de beelden zijn super knap en in een perfect consistente en mooie stijl, het meiske dat de hoofdrol speelt zit precies goed op de grens van geloofwaardig irritant en leuk. De soundtrack bonkt, zaagt en dreunt, de timing klopt en laat je voelen dat je zelf een trip doormaakt. En de gore op een zwart-wit geblokte keukenvloer, zo simpel mag het gewoon zijn.

Dora Madison speelt de niet al te sympathieke heldin absoluut geweldig, er is gewoon geen speld tussen te krijgen. Niet echt traditioneel acteren misschien, maar de (vele) scenes waarin ze duidelijk de weg kwijt is overtuigen probleemloos. Zonder meer ook erg knappe regie van Begos, knappe editing, kneiter strakke timing, fijn aparte soundscapes, fraaie color grading - je snapt al waar ik heen wil, alles klopt gewoon. Zelfs de dialogen zijn regelmatig leuk, gevat tot aan hilarisch, en nergens in de 80 minuten kakt de film ook maar een seconde in.

Erg knap werk.

Eerst even wat dingen rechtzetten.

Ten eerste is het genre 'science fiction' absoluut niet van toepassing - in geen enkel opzicht heeft de film daar iets mee te maken. En ten tweede gaan alle vergelijkingen met The Matrix volstrekt mank, wellicht alleen gebaseerd op de rol van kristallen in het verhaal. Jammerlijk, want daar gaat het dus helemaal niet om.

Het gaat dus niet helemaal goed met Greg(Wilson), hij is niet meer helemaal in de realiteit maar zit in een droomwereld en komt daar Isabel tegen die een grote rol blijkt te gaan spelen in zijn psychose. En dat is dan Hayek - je zou haast gaan willen dat je zelf zoiets overkwam, ware het niet dat Greg niet alleen op de wereld is, en zijn dochter Emily(Cooper) is ook naar hem op zoek.

Visueel wordt het ernstig knap uitgewerkt, met de schimmen van de realiteit gemengd met de fantasie waardoor je met wat moeite beide verhalen parallel kan zien - en overigens is ook dat een knappe verwijzing naar hoe een psychose vaak werkt, en je zelfs terwijl je daar in zit wel degelijk registreert dat er wat anders gebeurt dan waar je je op dat moment door laat leiden. Ook fijn dat alles niet precies voor je wordt uitgekauwd - al heeft dat de film misschien wel een hoop punten gekost, gezien de lage scores uit het Matrix-kamp die maar blijven doormekkeren over hun rode en blauwe pillen. Kijk eens verder.

Prachtig in beeld gebracht simpel maar oh zo mooi romantisch verhaal. Deze eenvoudige Franse film heeft precies dat waar heel Hollywood altijd zo krampachtig naar op zoek is maar toch eigenlijk nooit vinden zal - of misschien alleen heel soms, en bijna per ongeluk.

Wat een mooie reis maken de broers samen met Rosalie. Met hun ouwe roestige aak, over de Seine, dwars door Parijs, met de Pont Napoleon en de Notre Dame als achtergrond. En dat is nog maar het begin, daarna worden de locaties nog veel rustieker en romantischer, van overslag naar bunker, zandafgraving, oud-ijzerhandel - ik zou zonder enige aarzeling zo mee willen reizen. Een road movie is het, bijna - maar dan op het water, en met een extra diepte in het verhaal - over het schilderij, de vader, de moeder, het schip, de katten en de paarden, de toekomst van de broers en het meisje. En wat wordt dat verhaal mooi verteld - nooit zoet en stroperig, maar altijd met een donkere wolk drama vlakbij de zon.

Het einde is misschien wat te abrupt, en roept wel wat vragen op - maar hoe had het anders kunnen zijn. Ik vind het niet afdoen aan de film.

Vahina Giocante, Rosalie is perfect gecast als net niet helemaal precies mooi meisje - maar juist daardoor is ze zo mooi - dat op zoek is naar iets waarvan ze zelf ook niet heel goed weet wat het is. Net als de broers Nicolas Duvauchelle en Steve Le Roi perfect gecast zijn - ze zouden echt broers kunnen zijn, ze komen over alsof ze al hun hele leven samen aan het acteren zijn. Echt heel goed gedaan.

Wat ik wat vreemd vind is dat deze film weinig aandacht lijkt te krijgen - wat mij betreft volstrekt onterecht. Ik vind het echt een prachtig romantisch drama, en zeker geschikt om meer dan een keer te zien ook - er zitten voldoende details in om nog eens rustig te willen herzien, al was het alleen maar om de prachtige beelden.

Leuke film, zonder teveel pretenties en zonder de pubertwilightvampieren die de laatste tijd zo overdreven in de mode zijn. En daardoor onbedoeld eigenlijk weer heel fris. En zeker een heel veel betere film.

Het verhaal slaat natuurlijk zo ongeveer nergens op - zoals het hoort in dit sprookjesachtige genre. Maar toch blijft het meeslepend genoeg om je aandacht ietwat vast te houden. Wat daarbij zeker een heleboel werkt is de manier waarop het in beeld gebracht wordt. Mooi sfeervol, duister, met de net een tikje vreemde en onbekende stad als achtergrond. Daar passen Agnes Bruckner en Hugh Dancy op dezelfde manier ook bij, net een tikje vreemd en onbekend.

Eigenlijk gewoon goed.

Een verhaal dat er toe doet mag best sympathiek tegemoet getreden worden. Hoewel dat natuurlijk ook weer niet wegneemt dat dit verhaal ook wel weer wat erg gemakzuchtig door de cliches heen wandelt, en eigenlijk nog best voorzichtig is met het aan de kaak stellen van de toch nogal immorele manier waarop er met Afrika omgesprongen wordt als er ergens geld te halen valt. Diamanten, goud, olie, slaven, wapens, medicijnen, afval - erg fraai is de optelsom niet.

Aan de andere kant staat dan natuurlijk een mooie avonturenfilm, met een foute held, een goede antiheld en een mooi meisje. Hoe zou dat toch aflopen, en toch: het wordt aansprekend gebracht en de verontwaardiging geeft daarnaast een extra reden om de aandacht te binden. Goed spel van de hoofdrollen, met een paar kleine missertjes van een teveel overdrijvende DiCaprio daargelaten, tegen de achtergrond van het mooie Afrika. Niks mis mee. Dan kan het nog zo cliche zijn, het levert nog steeds een prima film op.

Oh en nog leerzaam ook: op zich best logisch, maar 'infanterie' en 'kindsoldaat' liggen qua etymologie best dicht bij elkaar.

Voor zover ik weet een uniek concept, en buiten dat ook volstrekt origineel in genoeg details om een heel universum mee te vullen. Geniale vormgeving, perfect samenspel van beeld, soundtrack en muziek. Narratief wellicht een teleurstelling voor de toevallige kijker, maar een heerlijke verrassing voor wie er voor open wil staan - wie wil zien hoeveel werelden, hoeveel verhalen, hoeveel films er worden samengevat in een luttele 50 minuten. De essentie van de SF film, samengebald in een tour de force die geen enkel tegenwicht kent.

Ja, ook ik vind de overdaad aan titels storend.

Dit is het dan.

Waar ik films om kijk. Niet het gewone, van iemand die er wel eens van gehoord heeft en wel weet hoe dat moet - en zijn neefje heeft wel een camera. Niet het grote geld, van laten we even een nog grotere productie maken met nog grotere en mooiere actie. Nee - iemand die gewoon een goed idee heeft en daar zijn ziel en zaligheid in steken wil. En dan ook nog eens het talent heeft om er wat van te maken, en een hele groep mensen mee krijgt die daar aan meedoen willen.

Vanaf de eerste beelden is het ook duidelijk dat de cinematografie erg, erg ok is - al is die misschien niet constant op hetzelfde niveau. Zou ook nauwelijks kunnen. Wel erg knap gedaan. Maar wat na een minuutje of wat ook meteen al opvalt, er is een verhaal. Kom daar nog eens om tegenwoordig - en meer dan dat nog, er is niet alleen een verhaal, maar er zijn ook mensen met diepgang en achtergrond die daar een rol in spelen. Karakters, zeg maar. En ook erg knap om in het toch behoorlijk uitgereden zombie- genre nog steeds met vernieuwende en verrassende actie en gore te komen. En vanzelf super om zoveel native Americans in een film te zien - en uber stoer in hun rol ook nog eens, al is dat wat cliche, maar ook op onderdelen erg, erg schrijnend in het verhaal. Gelukkig is niet de fout gemaakt om ook nog een Bekende Acteur te casten. Liever zo, fris en onbedorven. Nou ja behalve de zombies, dan.

Met de stemmige beelden (buiten de paar echt knappe trucs) en de bijpassende muziek wordt je echt meegezogen in een andere wereld - en zo hoort het ook voor iets wat in principe toch een horror is, al is het zombie-genre bij voorbaat ietwat komisch. Toch, zo moet het. En het tikje drama dat er in het verhaal zit past daar dan ook prima bij. Jammer dat het einde niet heel sterk is.

Erg knap gedaan, een film met karakter. Mijlenver verwijderd van de kansloze troep die Hollywood bij gebrek aan inspiratie uitbraakt, en ook mijlenver verwijderd van het dilettantistische gepruts van Netflix ed. Geweldig dat het kennelijk toch nog kan!