Blood Machines (2019)

Gaaf project van een regisseur met een duidelijke visie. Des te indrukwekkender dat dit slechts een debuutfilm is. De hele retro SF esthetiek/vibe is misschien niet super origineel (hoewel het mij sowieso wel ligt), maar Ickerman geeft er genoeg unieke toetsen aan en de effecten zijn verrassend sterk. De precieze details ken ik niet, maar ik had het idee dat hier toch best nog een budget achter zat. Visueel is het een heerlijk kleurenfestijn en zeker wanneer de film een versnelling hoger schakelt richting het einde is het genieten.

Toch ook een paar minder sterke elementen die me net van 4* af houden. De episode-structuur vind ik een wat vreemde keuze, zie de meerwaarde er niet echt van in. Het is dan ook ietwat teleurstellend dat de film in feite ruim een kwartier korter was dan de aangegeven 50 minuten, aangezien elke afzonderlijke episode van minstens 5 minuten eindcredits voorzien is. Verder is ook de soundtrack eigenlijk wel wat te braaf en timide. Het sluit natuurlijk naadloos aan bij de retro vibe waar Ickerman voor gaat, maar gezien de ruime (over)vertegenwoordiging van synth soundtracks in het huidige filmlandschap had het wat meer onderscheidend mogen zijn. Maar dit zijn slechts uitvergrotingen van relatief kleine minpuntjes, de film is meer dan de moeite waard.

3,5*

Een gestoorde film die uit 3 delen bestaat incl. aparte aftiteling. De aftiteling zelf duurt zelfs te lang als de werkelijke film zelf. De hele film is in een soort van bizarre kleuren opgenomen en heeft een overdreven niet 3D effect. Het verhaal? Ontstaan in een brein die duidelijk onder invloed was. Alles aan deze "film" is gestoord. Ik zal deze film niet willen aanbevelen. Wast of time...... Leuk voor de familie om hem heen, maar faalt enorm door zijn gestoordheid. Kan helaas hier geen -5 geven....

De post hierboven is de perfecte info erover.

In 2016 werden Raphaël Hernandez en Savitri Joly-Gonfard (onder het pseudoniem "Seth Ickerman") een internetsensaties na het regisseren van de muziekvideo "Turbo Killer" van synth-wave-artiest Carpenter Brut. Drie jaar later kwam er via enthousiaste Kickstarter-klanten en een donatie van Shudder (het is een Shudder Original) een langere versie van hun eerdere werk. Dat werd dit excentrieke project, een sciencefictionfilm van 50 minuten onderverdeeld in drie episodes. Door de opening-en afsluiting credit lijkt het echter wel meer een serie. De verhaalconstructie draait om Vascan, zijn co-piloot Lago en hun AI-ruimteschip Tracy. De twee 'Blade Runners' zijn op zoek naar 'Mima', eveneens een ruimteschip dat wordt bestuurd door een AI echter deze probeert zichzelf te 'bevrijden'. Wat ze vinden is een naakte vrouw met een gloeiend kruis op de plaats van haar vrouwelijke geslachtsdeel en die ontsnapt. De film bezit een werkelijk indrukwekkend visuele wereldopbouw. De aandacht voor details is onberispelijk. Ruimteschepen, lasers en de ruimte zelf zagen er erg cool uit. De film bezit daarnaast een flink tempo en maak regelmatig met succes alleen gebruik van beelden en muziek om belangrijke plotpunten in het verhaal vertellen. Hoewel de dialogen soms niet beter zijn dan RPG-tussenfilmpjes. De beide regisseurs brengen met dit werk een fantastisch eerbetoon aan de oude sciencefictionfilms! Een optische snoepje voor fans van SF-genrewerk!

Abstract.

Dat dit is gebaseerd of is gelinkt aan een videoclip valt al duidelijk te achterhalen door een best grote aanwezigheid van kleuren, muziek en vreemde elementen. De film komt zeker in het begin nogal overweldigend over, maar het mag wel duidelijk zijn dat er namen achter staan die met weinig veel willen bereiken.

Mooie effecten en wereldschepping, dat wel. Zeker omdat de film niet erg duur aanvoelt en daarvoor hebben ze nog wel een leuk gebeuren weten te scheppen. Het spat hier van de kleurtjes en creatieve vormgeving. Misschien dat ze alleen iets te creatief zijn geweest, want al het kleurrijke gebeuren drijft enige vorm van rode lijn of narratief zowat compleet van de baan.

Er worden diverse pogingen gemaakt om van de personages leuke figuurtjes te maken, ik vond het allemaal echter maar "edgy" overkomen. Geen enkele verschijning weet echt aan te slaan en de editing is ook wat langzaam. Bovendien zie ik weinig voordeel in dat afleveringen-gebeuren. Erg vervelend om de hele tijd weer door de aftiteling van 5 minuten heen te moeten scrollen.

Ik zie er wel potentie in, maar weinig vermaak. Na enige tijd ben je die kleuren wel beu, en als overige structuurelementen je vervolgens beginnen te irriteren is het moeilijk om hier nog normaal van te kunnen genieten. Er zitten genoeg elementen tussen die mij als kijker kunnen charmeren, maar dat wordt wat weggedrukt door genoeg andere elementen die juist helemaal niet werken. Betere personages en een wat minder zweverig narratief hadden in ieder geval al wonderen kunnen doen.

Voor zover ik weet een uniek concept, en buiten dat ook volstrekt origineel in genoeg details om een heel universum mee te vullen. Geniale vormgeving, perfect samenspel van beeld, soundtrack en muziek. Narratief wellicht een teleurstelling voor de toevallige kijker, maar een heerlijke verrassing voor wie er voor open wil staan - wie wil zien hoeveel werelden, hoeveel verhalen, hoeveel films er worden samengevat in een luttele 50 minuten. De essentie van de SF film, samengebald in een tour de force die geen enkel tegenwicht kent.

Ja, ook ik vind de overdaad aan titels storend.