Meningen

Waar het bij mij mis gaat met deze film is nog niet eens als het ineens een musical wordt, maar het stuk daarin dat herinnert aan die page-reclame van heel lang geleden, half jaren 80 toen ik bij een hospita op kamers zat. En in die reclame speelden precies zulke hokjes als in die scene een rol, en het hoogtepunt was dan dat een van de spelers een soort salto boven zijn hokje maakte, en mijn hospita dan altijd kraaide 'kijk je kan zijn blote billen zien!'.

Eens zo'n associatie, en het komt gewoon niet meer goed met een film. En nog zoiets waar ik ook niet echt overheen kom, ik heb het gewoon niet met Margot Robbie. Dat werkt dus helemaal niet in een film als deze, die het vooral van een enorme suspense of van alles moet hebben.

Respect voor Kogonada dat hij een heel, heel eigenzinnige film probeert. Deels werkt het - de voice over gecombineerd met de vierde wand is heel simpel, erg weinig vertoond maar heel sterk. De metafysische GPS is ook best origineel, al wekt het voor mij vooral associaties met films voor kleuters op, met de ballonnen en de vaak neppig overkomende achtergrond in die scenes. Maar wellicht dat er iemand is die de combinatie van elementen in dit rariteitenkabinet precies vindt kloppen. Maar ik zie dat er niet in.

Het geheel doet me nogal denken aan La Science des Rêves (2006) - al is het zo'n veertien jaar geleden dat ik die zag. Maar waar die film me raakte, doet deze me niets.

Tweeslachtig.

Want ondanks de erg twijfelachtige production values en de slordige editing is dit toch ergens eigenlijk haast een meesterwerkje. Zoals de uberlelijke Quaid en Barkin toch van het scherm af spatten. Zoals de cajun muziek gezongen wordt door Uncle Zoveel. In een stad die geregeerd wordt door schilderachtige lieden als Daddy Mention en Vinnie DiMotti. Of willekeurig welke wiseguy het vandaag dan weer is. Als achtergrondinvulling erg goed gedaan, en leuk dat John Goodman nou eens niet een van de good guys is.

In historisch vergelijk een leuk tegenpool van die andere politiefilm met Ellen Barkin, Sea of Love (1989). Twee politiefilms met Barkin als de love interest, en toch volstrekt verschillend. En ook allebei een soort van tijdsbeeld. Voor beide geldt bij mij dan wel weer een soort van filmische sentimentaliteit, beide films indertijd meerdere keren in de bios gezien, alle herhalingen op de tv gevolgd, en vervolgens m'n poten uit m'n lijf gelopen om de dvd's te bemachtigen. En elke keer blijkt bij herziening dat dat toch ergens wel iets van terecht was. Ondanks dat het toch ook wel heel erg op een soort tv-film lijkt.

Heel anders dan ik verwacht had bij de naam van Favreau op de hoes, en best een leuk filmpje, vooral door de maffe personages en de mooi fris kleurige beelden. Het verhaal is dan wel iets wat je liggen moet, er is nogal een stevige portie suspension of disbelief nodig. Wel erg leuk gespeeld, vond ik.

Een bizar verhaal, maar wel echt gebeurd.

Niet dat dat nou direct een heel goede film oplevert. Bij wijle langdradig en saai, een behoorlijke spanningsboog ontbreekt. En Amy Adams krijgt er wel de meeste prijzen mee, maar Christoph Waltz maakt het meest indruk met de sleazeball die hij hier neerzet. Wel wat teveel in de lijn van de rollen die hij de afgelopen jaren gespeeld heeft misschien.

De hand van Tim Burton is nauwelijks te herkennen. Ook dat stelt wel wat teleur.

Ik ben niet echt een boksliefhebber, en de naam van Foreman kende ik eigenlijk alleen van het legendarische gevecht tegen Muhammad Ali - de ‘rumble in the jungle’. Maar er blijkt nogal een verhaal over hem te vertellen te zijn - zoveel zelfs, dat er behoorlijk wat versimpeld is kennelijk. Vaak stoort me dat, maar niet in deze film, wellicht omdat het vooral met respect gedaan lijkt.

Davis is behoorlijk als Foreman, maar Jones is nogal onvoldoende als Ali - wellicht gewoon te moeilijk om een acteur te vinden die ietwat op Ali lijkt en ook nog een beetje boksen kan. Toch voelt dat aan als een gemiste kans. Whitaker is wellicht de enige bekende acteur, maar laat niet erg veel zien - hij heeft ook wellicht een wat te kleine rol om echt indruk te maken. Maakt niet uit - Foreman is de held van deze film.

It's good knowin' he's out there. The Dude. Takin' 'er easy for all us sinners.

En daar is dan eigenlijk zo'n beetje alles al wel mee gezegd. Ik weet niet meer helemaal precies wat ik indertijd gezegd heb, toen ze op de lagere school aan me vroegen 'wat wil je later worden als je groot bent'. Pianist, brandweerman, zoiets. Maar als ik het nu zou moeten zeggen, dan wist ik het wel: ik wil ooit net zo cool worden als The Dude. Zelfs als ik er voor moet leren bowlen.

Of anders Jesus - al is die in deze film wel ongeveer het tegenovergestelde van cool, maar dat maakt hij ruimschoots goed in The Jesus Rolls - waar ik geloof ik als enige een waardig vervolg in zie. Maakt wel voor een heerlijk filmavondje, eerst deze en dan The Jesus.

Sterk.

Ik zat wat te denken over welk woord ik zou gebruiken, 'geniaal' past wellicht ook wel. Maar er speelt ergens ook in mijn achterhoofd de ergernis mee die onlosmakelijk bij deze periode hoort - ergernis over het volslagen onbegrip van de hele maatschappij, en de onbegrijpelijke onkunde van iedereen die iets met deze hele verziekte bende te maken gehad heeft. De economie was zeker al vanaf de jaren-90 oververhit, we vielen van de ene idioterie in de andere - 'de nieuwe economie', wie herinnert het zich nog, de theorie dat je geen winst hoefde te maken omdat de aandelenkoersen toch wel zouden stijgen. Wie heeft er op school nog over de tulpenhandel geleerd, vraag ik me dan af.

En eigenlijk raar dat we dit onderwerp hier zo vaak 'saai' horen noemen. Het pyramidespel wat we met zijn allen 'economie' noemen bepaalt tenslotte wie er met de pegels vandoor gaat. Als je dat saai vindt, dan snap je de regels niet - je kan er misschien voor willen kiezen om aan de rand van het geheel te blijven, als extra mee te spelen in het grote scenario. Of misschien krijg je het niet voor elkaar om echt mee te doen. Maar saai kan het daar toch nauwelijks van worden.

Waar de film geniaal in slaagt is om zonder al te veel om de hete brij heen te draaien de essentie van de crisis bloot te leggen - de hoofdrolspelers van het spel snappen niet waar ze mee bezig zijn. En zolang alles goed blijft gaan maakt dat ook niet zoveel uit - precies zoals in de tulpenhandel, het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer, het vliegtuig. Maar er ligt geen daadwerkelijk begrip van waarde en risico onder de beleggingen, en dus is het genoeg dat iemand dat in twijfel trekt om het zaakje uit elkaar te laten klappen, als de spreekwoordelijke zeepbel. Nog los van wat die onderliggende waarde daadwerkelijk is.

Waarmee Adam McKay en zijn crew laten zien dat zij waarschijnlijk betere bankiers zouden zijn dan het hele onkundige en verziekte zooitje dat dat werk daadwerkelijk doet - want ze snappen hoe het werkt, en kunnen het nog uitleggen ook. En daarnaast leveren ze ook nog eens een leuke en onderhoudende, leerzame film af, met een geniaal spelende cast, interessante trucs om het verhaal levendig te houden, mooie beelden en goede timing. Ik kan er geen fout in vinden zogauw.

Philip Marlowe.

De godfather van de detectiveroman. En wellicht dat dit zijn beste of misschien bekendste werk is. Op het doek vertolkt door de grootste filmhelden van de tijd - inclusief wat toen ongeveer het meest aansprekende Hollywoodkoppel was, Humphrey Bogart en Lauren Bacall. En toch, toch, haalt het het net niet helemaal.

Wellicht dat de duistere sfeer en de zwarte humor in de boeken beter tot hun recht komen. Of wellicht is het dat de onvolprezen schoonheid van Bacall net niet voldoende in beeld komt - veel van de dames komen er in deze film beter uit dan de ongekroonde koningin van het zwart-wit belichte doek. De dame uit de boekwinkel, de andere dame uit de boekwinkel. Of zelfs de zuster. Of is het wellicht de zeitgeist, de persoonlijke opvatting van schoonheid die in de weg zit - hoe het ook zij, in deze film is nog wel iets te zien van de kenmerkende houding waar Bacall haar rise to fame aan te danken had - 'The Look'.

En Humphrey Bogart is wellicht ook wat minder de hard-boiled detective dan de op zijn voorbeeld - en dat van Philip Marlowe - gebaseerde navolgers. Mike Hammer, gespeeld door Stacy Keach, uit de boeken van Mickey Spillane - meer over the top, meer larger than life. Niet passend in de jaren-40, maar wel met alle normen en waarden die daarbij hoorden, en ergens meer aansprekend. Wellicht een noodzaak om deze film tegelijk te zien met de remake uit 1978 met Robert Mitchum en Joan Collins. En James Stewart. Ook niet mis.

Kenmerkend aan deze film is vooral het verschil in stijlfiguren van toen en nu - let bijvoorbeeld op wat er gebeurt als een bad guy voor zijn raap geschoten wordt. Maar ook de omgangsvormen, zelfs de meest rotte crimineel in het verhaal haalt het niet in zijn hoofd om een hand naar een dame op te heffen. Maar wat ook echt opvalt is hoe goed er gespeeld wordt, en hoe perfectionistisch dat in beeld gebracht wordt - zonder technische hoogstandjes zoals we die tegenwoordig verwachten en gewend zijn, maar cinematografisch wel van zeer hoge kwaliteit. Daar mag het huidige gilde van regisseurs en cameralieden toch wel eens naar kijken.

Lauren Bacall. Vanwege haar overlijden vond ik het moment daar om deze en een hele serie van haar films eens te herzien. Wel een memorabele film, maar zeker niet de mooiste, en ook zeker niet haar mooiste. Wel iets bijzonders - a sign of things to come, op zijn minst.

Kerouac probeert rust te vinden, zichzelf te vinden, in een verlaten hutje op een van de mooiste plekken op aarde - of wat daar voor doorgaat natuurlijk, want in het echt is het ondertussen zoals zoveel plaatsen verworden tot het toneel van een achterhoedegevecht tegen het massatoerisme.

Wellicht moet je het boek gelezen hebben, of uberhaupt een van de boeken van Kerouac. Nooit aan toegekomen. De spraakwaterval van de innerlijke stem van de auteur in de film blijft wellicht mede daardoor wat in de holle ruimte. En de door gauke hierboven aangehaalde imponerende fotografie zie ik er eigenlijk ook niet echt aan af - in ieder geval is dat zeker niet een reden om de film uit te zitten. Je kan je tijd beter besteden met een goed boek.

Wel fraai gespeeld - in de lijst acteurs ontbreekt Jean-Marc Barr, terwijl dat toch de hoofdrol is, en hij speelt op indrukwekkende manier iemand die op elk denkbaar vlak ontoegankelijk is voor zijn omgeving. Jammer voor Billie - de rol van Kate Bosworth, en een van haar betere wellicht. Voor de verdere bijrollen is eigenlijk te weinig ruimte om ze los te laten komen.

Shut up, Mr. Burton! You are not brought upon this world to get it!

Deze week is James Hong in het nieuws met dat hij eindelijk zijn ster op de walk of fame heeft gekregen. Een mooie aanleiding om eens een paar films waarin hij speelt terug te zien. Deze bijvoorbeeld. Misschien niet de beste keuze achteraf, want ondanks dat hij best een grote rol speelt in het narratief, is hij maar weinig te zien - en dan nog onder een dikke laag grime.

Niettemin toch wel weer erg leuk, een throwback naar de jaren 80 en een parodie op zo ongeveer alle films uit het avontuur, azie, en sprookjesgenre - en ook nog eens een knipoog naar Carpenter's eigen Escape films. Met zoals dat hoort voor dit soort films, een heleboel mooie quotes - misschien soms wat flauw als je ze naleest, maar in de film werkt het voor mij wel. Net als de soundtrack en de maffe hoeden.

Mierzoet en te mooi om waar te zijn. Het huisje bij het meer en de idyllische setting van de trouwpartij, en de clichefiguren die daar rondlopen staan zo ver van de normale werkelijkheid af dat het gaat irriteren.

Wel een mooie cast - niet dat ze heel geinspireerd bezig zijn, maar ze tillen dit prul toch nog net ietsje omhoog. En dat is wel een prestatie op zich.

Spanning over actie, en ook wel iets van vorm over inhoud.

Waarbij ik misschien moet beginnen met dat Tilda Swinton zo ongeveer mijn favoriete actrice is, en ze hier ook nog eens een erg interessante rol heeft - de zangeres die haar stem kwijt is, in een film waarin het vooral gaat om de interacties tussen de op relatieramkoers liggende vakantiegangers. Dat levert ook een heleboel mooie scenes op. En ongeveer even interessant is de haast onherkenbare Fiennes die een heel ander soort type speelt dan we van hem gewend zijn - erg knap, en ik vind dat altijd het kenmerk van een echt goeie acteur, dat je af en toe op deze manier verrast wordt. Van Schoenaerts en Johnson ben ik dan belangrijk minder onder de indruk, hoewel dat ook wel door hun wat kleinere rollen komt - vooral Johnson heeft niet zo heel veel meer te doen dan wat broeierig kijken, dat doet ze best goed overigens, maar de paar scenes die meer vragen vond ik toch wat matig.

Tot zover vooral positief, en de opbouw van de spanning en de manier waarop de verwikkelingen zich opstapelen, eigenlijk is er geen speld tussen te krijgen. Behalve dat het hier en daar wel wat sloom en traag is, dan. En nouja, ook met uitzondering van het gebeuren met de vluchtelingen dan - dat zal wel bedoeld zijn om de tegenstelling tussen vluchteling en vakantievierder aan te zetten, maar het komt er niet echt uit, en het plotdevice aan het einde waar de vluchtelingen dan als potentieel excuus opgevoerd worden is te dun om hun aanwezigheid daar aan op te hangen. Komt op mij toch vooral over als een te gezocht en onvoldoende uitgewerkt onderdeel.

Dat maakt hier en daar wel dat de film een tikje teveel richting elitair gedoe gaat. Net op de rand van, zeg maar. Gelukkig zitten er geen hoofdstuktiteltjes in.

Bioboerenfeelgood.

Wel wat simplistisch hier en daar, en ongeveer even wetenschappelijk onderbouwd als Clarkson's Farm. En narratief zit het ook niet heel sterk in elkaar, en de rode draad van de brave hond is wat al te sentimenteel voor mij. Maar er zijn leuke mooi groene plaatjes, er krioelt van alles, en het varken is heel schattig.

Gelukkig wordt het bioboeren hier ook steeds populairder. Want, sentimenteel en Amerikaans drammerig als deze film dan is, de problemen die er aangekaart worden zijn wel heel reeel, en dat zijn ze ook hier. De landbouwgrond is uitgeput en dood, en de schamele lapjes natuur worden overweldigd door de stikstofuitstoot. Dat moet anders, en de boodschap dat dat eigenlijk vrij simpel kan is wel heel terecht.

BB #20

De twintigste BB-film alweer. Deze keer heeft Vadim weer zowel de regie als het script, maar waar dat eerder voor mijn gevoel bovengemiddeld goed werkte is deze film eerder nogal een miskleun. Ten tijde van de film lag het stel ook allang weer in scheiding, wellicht dat dat daar een rol in speelde.

BB speelt in ieder geval erg matig, hangt er in de meeste scenes bij alsof ze volstrekt ongeinteresseerd en ongemotiveerd is. En dan haar haar - een paar tinten blonder dan in de vorige films, maar het ziet er navenant kapot uit.

Het verhaal - nogal losjes gebaseerd op een Frans boek - springt wat van de hak op de tak, en had misschien beter kunnen beginnen vanaf dat de vlucht zich voorbij Nulle Part voortzet. Dan worden de beelden fraaier, hoewel nog steeds erg wisselvallig.

Het meest opvallend is wel bij de begrafenis, wat Sergio Leone-achtige extreme closeups van een paar blauwe ogen alsof Lee Van Cleef er ineens bij is. Zou Leone die truc dan van Vadim hebben afgekeken? Maar tegenover dit moment staat bijvoorbeeld zoiets als de scene bij de molen die overduidelijk voor een geschilderde achtergrond is opgenomen. Wat een gepruts, en waarom. Vadim had kennelijk echt zijn dag niet.

Toch, er komen wel een hele serie enorm authentiek overkomende settings langs. Het dorpje met de grotten, het interieur van een van die huizen inclusief hoe de ezeltjes daar staan, de eerste ietwat permanente stierenvecht'arena', de tweede geimproviseerde en het hele dorp er om heen. Toch smullen van al die details.

De overigens erg fraaie en poëtische titel van de film laat zich niet moeilijk verklaren, die wordt breeduit uitgelegd in de openingsgeneriek. Om te volledig begrijpen hoe die precies op de twee helden slaat is het wellicht wel nodig om het boek te lezen. Ik laat het, hoe zeggen ze dat ook alweer zo fraai, 'as an exercise for the reader'.

Als film eerder 'interessant' of 'bijzonder', dan goed of spannend. Maar in ieder geval geen doorsnee-werkje.

Dit viel niet tegen - de film is precies wat je kan verwachten met zo'n titel.

Bijzonder fijne film.

Niet alleen vanwege het meest opvallende - het vrijwel totale gebrek aan dialoog - maar ook door het originele en geniaal simpele verhaal. Onwerkelijk en sprookjesachtig, maar ook echt en geloofwaardig. Ook erg fijn vind ik de vele subtiele grapjes - de foto in het mozaïek, de weegschaal. Erg goed.

I found this new way of extending the chord changes so it was like - a whole new song. And it still fit.

Ik heb nooit echt iets gekund met de jazz van Charlie Parker, maar met deze uitleg begin ik er tenminste iets van te begrijpen. Niet dat ik het ineens mooi vind, dat is nog een hele stap verder. Alleen maar het eerste stukje van begrip.

Dat maakt de film wel tot een lange zit. Voor toen best knap en gedurfd dat de saxofoon die je hoort de originele opnames van Parker zelf zijn met een band eronder gemixt. Duidelijk dat deze film voor Clint een labour of love was, een duidelijker antwoord dan dat op de vraag 'voor wie heeft Clint deze film gemaakt' is niet nodig. En wellicht zou hij blij zijn te weten dat de muziek van zijn held door deze film net iets bekender geworden is.

Whitaker krijgt terecht lof voor zijn rol, en eigenlijk zijn alle acteurs goed bezig. De regie van Clint is ook voortreffelijk - en zoals altijd soliede maar ook weinig verrassend. En hij legt het drama er goed op, de scene waarbij Bird terugkomt op zijn oude stek en 'Buster Franklin' ziet spelen is gewoon ronduit schrijnend.

De uitsmijter tijdens de aftiteling, 'Parker's Mood' komt overigens wel bij me aan. Leuk getruc met de maat en de melodie - waarmee ik wellicht weer terug ben bij waar ik mee begon.

Gekunsteld.

Op zich is het motief me best sympathiek, de subtiele aanklacht tegen de haast en de druk van de maatschappij en de steeds verdergaande individualisering daarvan. Maar in de uitwerking verliest Ferran zich naar mijn smaak teveel, en hoe knap de beelden van de vogels ook gemaakt zijn, het schiet het doel nogal voorbij - in plaats van een metafoor te vormen, wordt het geheel nu te metafysisch en daarmee belachelijk. Daarbij is de film nodeloos langdradig en saai.

Wel erg goed gespeeld door een mooie cast.

Oh, het is een remake van een Franse film.

Tant pis, ik vind deze versie gewoon leuk ondanks of zelfs zonder dat ik het origineel gezien heb. Misschien nog eens inhalen als ik daar aan toe kom. Wat een mooie cast, en wat doet Williams het goed. Jammer dat niet de hele cast openlijk gay kon zijn waar van toepassing, de hele film gaat er tenslotte over dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. En even jammer dat er niet meer echte lgtbqia meespelen - als al niet in een over-the-top cliche film als deze, wanneer dan. Nouja als ze gewoon zichzelf zijn.

Verder is het wel een heerlijk feelgood filmpje. Laat al die mensen die vinden dat ze iets opgedrongen krijgen eens kijken - zonder dat iemand het weet, zodat ze alleen voor zichzelf een mening vormen. Blije mensen die gewoon alleen hun eigen ding willen doen en zichzelf willen zijn, niks om bang voor te zijn.

Ai, wat een misser. Veel te veel voice over, gespring in de tijd, en geen boodschap in een film die zichzelf veel, veel te serieus neemt. En maar niet lijkt te kunnen kiezen tussen de genres. Daar komt dan deze bijster onleuke bedoening uit - met een Robbie die wel haar best doet, maar kansloos is om er wat van te maken.

Qua humor is het dan al zo’n beetje niks, de actie valt me ook niet mee. Weinig spektakel, weinig interessants aan anders dan wat ongeinspireerde matpartijtjes. En dan blijkt 109 minuten toch nog een lange zit te zijn.

Beetje vreemd.

Sowieso het gegeven al, maar ook de keuze om het tamelijk neutraal (maw, zonder nadruk op drama of humor) te vertellen. En weinig verrassend ook, maar dat kan je ook wel verwachten als een van de alternatieve titels het einde al prijsgeeft. Bijna saai, hoewel toch op een ongrijpbare manier wel boeiend - en precies zo'n gevoel als ik wel vaker overhoud aan films uit Japan en omstreken. Alsof er een soort begrip voor nodig is wat ik precies net niet snap.

Ook visueel wel wat apart, met een net ietsje afwijkende cinematografie zowel in cameravoering als kleurgebruik. Daarmee net als het cultuur/belevingsaspect waar ik het hierboven over heb leuk anders dan de gemiddelde Hollywood-brij in teal and orange. Leuk als afwisseling, maar ook wel wat jammer dat het me nog steeds niet echt lukt om tot de kern te komen - dit soort films echt helemaal te begrijpen. Maar misschien is dat teveel gevraagd.

Het verhaal van Håkon Håkonsson is best interessant (en was bij mij helemaal niet bekend, evenmin als de strijd tussen de birkebeiner en de bagler). En het wordt fijn direct en zonder al te veel opsmuk verteld, hoewel in de invulling wel heel duidelijk is aan welke kant van het conflict de sympathie moet liggen. Verder is het verhaal klein gehouden, het budget zal daar wellicht een rol in gespeeld hebben, maar misschien was de werkelijkheid ook wel wat minder groots in Håkon's tijd. De tocht van de twee met het kind heeft zeker wel echt plaatsgevonden, en wordt tegenwoordig in meerdere wedstrijden in Noorwegen jaarlijks herdacht.

Dat de karakters wat eendimensionaal blijven vind ik niet zo bezwaarlijk - en er staat ook wel genoeg tegenover. Door de kledij is het eenvoudig om de strijdende partijen uit elkaar te houden, de Telemark-ski-techniek was kennelijk in die tijd al goed ingeburgerd, en de landschappen in de sneeuw zijn prachtig. Genoeg te zien.

Weer eens een iets ander verhaaltje voor een romcom - toch al zo'n volstrekt uitgekauwd genre. Daardoor kan ik deze film wel hebben. Nicole's accent is inderdaad niet best - maar ik kan er wel om lachen. Blijkbaar is deze film ook nog van voor het botox tijdperk, er zit best wat expressie in haar gezicht. Vincent Cassel is wel knap ongeloofwaardig als Rus...

The good, the bad and the ugly.

Nouja lelijk zijn ze geen van drieën, dus moet je dat dan maar even begrijpen alsof het over het karakter gaat. Maar wat een geweldige film is dit. Perfecte pulp, een ode aan de exploitation, maar beter dan we in die genres ooit gezien hebben.

Een heerlijk onzinnig verhaal dat rammelt aan alle kanten, beelden die er uitzien alsof driekwart van de film heel slordigjes en met jaren-70 techniek voor een greenscreen geschoten is, om de haveklap volstrekt overbodige scenes ertussendoor die alleen maar ten doel hebben de actrices zo voluptueus mogelijk in beeld te brengen, girlfights met harde klappen die door de make-up-artiest geregisseerd lijken te zijn... Eigenlijk alles is gewoon perfect in orde. Tot en met het idiote citaat van Sun Tsu, dat achteraf nog toepasselijk blijkt te zijn ook.

Daarbij dan nog echt heerlijke foute oneliners, en heerlijk foute humor die met geniale timing tussen dat alles door gemixt is, niet te veel en nooit twee keer dezelfde grap. Die miauw-van-kwade-kat noem ik maar even. Een minder genie had de hele film door dat geluid herhaald, maar door het bij een keer te laten bewijst Rick Jacobson dat hij precies weet waar hij mee bezig is. Geniaal verhaal ook, met idiote details er in als de Rus Popmeov, en Kinki en Deputy Fuchs als volstrekt overbodige extras... Perfect gedaan, en beter dan wat Russ Meyer of Tarantino ooit hebben laten zien. Sorry als ik hier iemand op z'n fanboytenen ga staan, maar anders kan ik het echt niet maken.

Snel nog eens zien. Beste film die ik zag, in een heel lange tijd.

Horse don't give a damn who wins the race. Me neither.

Een wat ongebruikelijke western, zonder de conventionele scherpe scheiding tussen goed en kwaad, witte en zwarte hoeden en zonder shootout bij zonsopkomst. In plaats daarvan wellicht de inkleuring van Hackman's personage als dierenvriend. Wat wel hetzelfde is als in zo ongeveer alle films in het genre is dat de beelden een nog idyllisch en onbewoond land laten zien - niet precies ongerept met de treinrails en in het landschap uitgesleten/uitgehakte wegen, maar even goed op een enorme afstand tussen wat we nu om ons heen zien.

Het onderwerp is een paardenrace, en ondanks de onverschilligheid van Hackman wordt die nog spannend ook, de speelduur van ruim twee uur vliegt met, ehh, sneltreinvaart voorbij. Wel af en toe wat moeilijk om te zien hoe de paarden afgeragd worden, en de film is van ver voordat er van die geruststellende opmerkingen in de aftiteling kwamen.

Interessant wel om de geschiedenis van de productie te lezen, vooral welke namen er allemaal langskomen voor de hoofdrollen die uiteindelijk naar Hackman en Coburn zouden gaan. Moeilijk om je voor te stellen dat de film met een van die anderen gewerkt zou hebben, zelfs maar in de buurt van het toch vrij geniale resultaat gekomen waren.

Historisch interessant.

Misschien meer door de filmgeschiedenis dan door het onderwerp, want, verreweg de 'duurste' film uit het voormalige oostblok - voor zover dat hard te maken is. Maar als je naar de film kijkt is er niet zoveel aanleiding om daar echt aan te twijfelen. Kosten noch moeite zijn gespaard. Zoveel kanonnen, bruggen, tanks en ander lomp materiaal als er in de rivier verdwijnen. Met als enige special effect wel of niet brandend.

Ook een behoorlijk stel bekende acteurs. Curt Jurgens bijvoorbeeld, die een mooie generaal neerzet. Het gemak waarmee hij de bijbehorende autoriteit uitstraalt, en vervolgens 'ach ja, mein Tee' tot de orde van de dag overgaat. Even in een halve zin de orders geven - die toch iedereen al verondersteld wordt te kennen - en dan een peukje roken. Tsja, das war einmal.

En Yul Brynner. De held, vanzelfsprekend. Zo geloofwaardig als een propagandacampagne. Een onwaarschijnlijke held, met zoveel diepte van karakter als een stuk bordkarton. Maar toch ook de held die boven elke twijfel verheven is, geen ruimte voor kritiek laat.

Het verhaal is daarbij eigenlijk haast ondergeschikt. En net als het voorbeeld - want dat kan niet anders dan The Longest Day geweest zijn - wordt het zowel uitleggerig verteld, als verliest het zich in details met de aanname dat de kijker toch allang alle ins en outs kent. Voor degenen die in het Oostblok geleefd hebben, en nog in veel sterkere mate de Joegoslaven is dat ongetwijfeld een terechte aanname. Want de propagandamachines zijn altijd erg blij met zo'n verhaal van helden en heldendaden. De ellende en het bloed vergeten we liever. Toch is voor de minder goed ingelezen kijker - zoals de meeste Westeuropeanen denk ik, en ik in ieder geval zelf ook - het verhaal wat minder vanzelfsprekend, en nodigt het vooral om tijdens de best lange speelduur af en toe de Wikipedia na te lezen. Niet dat daar heel veel op staat.

Historisch interessant, daar begon ik mee. Hoewel dat nu toch wel de voorgrond neemt, toch, op zich is de film zelf ook nog net wel indrukwekkend genoeg om zonder dat de aandacht vast te houden. En wat ik altijd een groot pluspunt vind, in dit ingewikkelde conflict spreekt toch iedereen zijn eigen taal. Dat maakt het toch weer een heel stuk echter. De geschiedenis van de onrustige regio krijgt er echter nauwelijks meer diepte door, wie hoopt hier een handvat te vinden in het begrijpen van de regio en de ontwikkelinge voor en na deze gebeurtenissen komt zonder verder begrip thuis. Want de film laat wel een vrij neutraal en onverhuld rauw beeld van de oorlog zien, maar geeft geen inzicht in de achtergrond. Daarmee is toch in politiek opzicht een erg behoudend, voorzichtig pad gekozen.

Een conflictvermijdende oorlogsfilm, daarmee.

Leuk filmpje dat zichzelf niet al te serieus neemt. Toch vakkundig in beeld gebracht. De humor moet je niet zoeken in spitsvondige dialogen of flauwe grappen, maar is er wel degelijk.

Aanrader als je iets anders zoekt dan de vampierenromantiek van Twilight.

Wel een aardige dobberfilm, waarvan het dan wellicht wel wat bij het genre past dat het niet helemaal duidelijk wordt waar het eigenlijk heen gaat - hoewel me ook altijd wel ergens zo’n ongemakkelijk gevoel bekruipt dat ik ergens iets essentieels gemist heb, en dan niet omdat ik niet heb opgelet maar gewoon omdat ik daar kennelijk te bot voor ben. Meisjes en moeders, dat is toch een speciaal soort relatie en het is je als man niet zomaar gegeven om daar iets van te snappen. Al is het ex-vriendje wel een wat al te ver over the top karikatuur.

Overduidelijk wel leuk en goed geacteerd, en er is ook een duidelijke visie in de cinematografie. Daar houd ik het dan ook maar bij.

Super mooie plaatjes van de natuur op Bereneiland - dat zo heet omdat Barentz daar langs kwam en er een ijsbeer zag, een dier wat hij nog niet kende. Niet dat die er veel rondlopen, maar er verdwaalt er wel eens een.

De drie broers zijn met hun aanstekelijke vrolijkheid op een stuk minder serieuze expeditie dan Barentz, en weten vanzelf ook een heleboel meer van de omgeving en de natuur. Toch blijft het wel een avontuurlijk gebeuren, want het is wel een stukje van de bewoonde wereld verwijderd. Schokkend om te zien hoeveel vervuiling daar dan toch nog terecht komt. Dat, en de bucket-list mentaliteit van de broers irriteren ook wel wat aan de film.

Mooi gemaakt filmpje, en perfect geacteerd. Zou verplicht kijkvoer moeten zijn eigenlijk - misschien dat het domme volk dan eindelijk eens wat leert. Want ik ben toch echt bang dat in de praktijk 98 procent nog steeds precies zo denkt en doet als de rotte buurvrouw, die k*t kinderen op school en de mensen in de supermarkt.