Meningen

Eigenlijk een super mooie film. Echte Russen die Russisch spreken, Duitsers die Duits spreken, iedereen rijdt in de goeie tanks rond met voor zover mijn beperkte kennis gaat een behoorlijk authentiek beeld van hoe het werkt tijdens een tankslag. Met een mooi mysterieus verhaal eromheen, spannend en erg mooi in beeld gebracht, mooi creatief gebruik gemaakt van de donkere en mistige bossen en moerassen. Erg sfeervol.

Jammer dat de raadselachtige scenes aan het einde, de overgave, ineens het verhaal en de flow verstoort. Wat daar toch het idee bij geweest is ontgaat me helemaal, het doet nogal af aan de film die daarna nogal als een nachtkaars uitgaat.

Iconisch.

Waarbij de race natuurlijk al helemaal de titel meest iconische filmscene ooit verdient - wie heeft 'm niet ooit eens gezien, of wie kent niet de verwijzing van de wielen van de valsspelende Messala. Geniaal qua concept, en enorm meeslepend in beeld gebracht - en met enorme durf, vakmanschap en enorme inzet van echte paarden en echt mensen, in onvoorstelbaar grote decors, en niks uit de computer. Kom daar tegenwoordig nog eens om.

En al even geniaal is het verhaal - een verkorte en versimpelde versie van het boek van Lew Wallace, een enorme bestseller indertijd, en zelfs door de toenmalige paus gezegend. Niet verwonderlijk, want het brengt het verhaal van Ben-Hur verweven met dat van Jezus op een bijzonder sterke en meeslepende manier - en zelfs zo dat ik als overtuigde agnost me er niet aan erger, maar juist de neiging heb om rondom Pasen precies deze film te willen zien. Wellicht omdat naast het christelijke deel van het verhaal andere symboliek een misschien nog grotere rol speelt - eer, trouw, onrecht, en de leegheid van wraak. Toch gaat het natuurlijk in eerste aanzet over de bijbel - en niet om de relatie tussen Ben-Hur en Messala, dat is maar bijzaak om het 'echte' verhaal aan op te hangen.

In de cast is het natuurlijk vooral Charlton Heston die de aandacht trekt. Geen onbekende in het genre, en met zijn wat rare bakkes wellicht precies goed gecast om het nogal onverzettelijke karakter van Ben-Hur in te vullen. Nogal beperkt als acteur waarschijnlijk, maar er wordt ook niet precies een heel groot beroep op diepgaande method acting gedaan, het karakter van Ben-Hur blijft tenslotte nogal plat. Gewoon even de held spelen, en dat kon de man echt wel.

Verder eigenlijk weinig bekende namen in de cast. Wel een heel grote cast - 50000 acteurs en extra's, en 365 rollen met tekst. Absurd veel voor de begrippen van nu... en een leuk slim trucje dat Wyler er in gevlochten heeft om het onderscheid te maken, de Romeinen waren meest Britse acteurs, terwijl de Joodse rollen door Amerikanen gespeeld werden. Waarmee je onbewust via een subtiel verschil in accent de sympathie aan de goede kant zou moeten krijgen, als je dat uit het verhaal al niet zou opdoen.

Verder is alles eigenlijk over the top groot, meeslepend groots en voor de huidige begrippen overdreven. De arena waar de race speelt is opgenomen in een set die door duizend man gebouwd is - en daar hadden ze een jaar voor nodig. Er zijn 200 kamelen en 2500 paarden gebruikt. Het budget was toendertijd het grootste ooit - en de marketingcampagne was bijna even duur. En de speelduur is al even groots, met meer dan drie en een half uur. Toch voelt het nergens aan als langdradig, en als je de samenvatting het boek er bij pakt blijkt er zelfs nog behoorlijk wat uit het verhaal gesnoeid te zijn.

Sowieso is dit soort productie nu haast ondenkbaar, de grootsheid van de visie die uit veel van de epische films uit de jaren 50 tot jaren 70 sprak is gesneuveld onder risicoavers management en economische belangen. Spijtig. Het record van 11 Oscars voor een enkele film zal ook wel niet worden gebroken.

Nogal kansloos.

Ik heb me toevallig kortgeleden nog eens verdiept in de versie uit 1959. Nogal een voorbeeld van de megaproducties die in die tijd gemaakt werden, en behalve aan de af en toe verbijsterende statistieken zie je dat ook echt wel terug in de rest van de film. En daar kan dit moderne en relatief economisch verantwoord gebudgetteerde haastwerkje dan natuurlijk absoluut niet tegenop.

Waarvan het makkelijkste bewijs nog wel te vinden is in de race - het is geen vergelijk, vind ik. Wat gehannes met gopro's tegenover een goed en sterk concept in een echte arena. En het meest verbijsterende nog, een Ben-Hur race zonder valsspeelwielen, het is als een maaltijd zonder zout, als de Dikke zonder de Dunne, als Gert zonder Hermien.

En waar ik ook niet over uit kan is de manier waarop het verhaal verbeterd is. Minder wraak, meer verzoening, dat is dan het idee, maar voor mij kwam dat er absoluut niet uit - ik vond het eerder een zielloze slappe hap geworden, waar zowel het religieuze als het wraak/vergevingsmotief niet meer uit kwam.

Kortom, kansloos. Maar dat was eigenlijk van het begin af al duidelijk. Waarbij ik nog een klein positief puntje doen wil als afsluiter - dit is dan weer wel de eerste film in best lang waarin Morgan Freeman me niet irriteerde - niet dat hij slecht speelt of zo, maar het is zo ongeveer altijd hetzelfde, en altijd cliche. Dat gaat hier dan wel op de rand van goed.

Ik was me er eigenlijk niet van bewust dat er nog een oudere versie was dan de 1959 met Charlton Heston, maar een terloopse opmerking van @mrklm bij de versie van 2016 bracht me op dit spoor. En het is al bijna Pasen, dus de traditionele tijd voor Blurp om Ben-Hur te kijken. Dit jaar dan maar eens de 1925 versie dus - en dat was al niet eens de eerste, er is zelfs nog een oudere uit 1907.

Met de versie van 2016 ga ik maar geen vergelijking aan - ik geloof werkelijk niet dat daar iemand op zit te wachten. Met die van 1959 wordt het wellicht wat interessanter, maar, mhhm, dan moet ik toch beginnen met dat ik die versie leuker vind - de karakters komen er toch beter uit, worden meer ingekleurd waardoor het verhaal veel meer tot leven komt. Het is ook niet echt simpel vanzelf om met een stomme film als medium een toch best ingewikkeld en genuanceerd verhaal uit te werken. En buiten dat al, de cast in de 1959 is zoveel sterker met een Heston in de hoofdrol. Hoewel juist wel een van de sterkste punten van deze 1925 de griezelige limelight-ogen van de Messala van Francis X. Bushman zijn - en zijn fraaie helm met vleugeltjes.

Toch, de race vond ik in deze versie wat tegenvallen. Eigenlijk het enige echte waauw-moment had ik toen bleek dat de galeiscene zich afspeelt op een trireem. Dat doet de latere versies dan toch wat door de mand vallen, met dat voorbeeld - al twijfel ik er wel wat aan of de 1925-trireem wel historisch verantwoord is, het doet het erg goed in de actiescenes. Overigens daar net als bij de race, de vakbonden en arbodiensten hadden overduidelijk nog geen stem in die tijd, cameraman of extra kan toch niet echt een gezond beroep geweest zijn in die dagen.

Opgeteld, ik hintte er al op, is deze versie meer interessant uit historisch oogpunt dan als film. De versie uit 1959 staat duidelijk als beste - al moet ik de 1907 nog zien, maar dat is meer een short dus niet vergelijkbaar.

Ik zag vandaag ergens een roddelrubriekje over dat er kennelijk een vervolg op deze film aan zit te komen - met zo ongeveer de volledige cast op herhaling. Leuk, want deze film verdient het om een vervolg te krijgen, en ik hoop dat het lukt om dat vervolg even vrolijk en onbevangen te laten zijn als dit eerste deel.

Nagra en Knightley zijn ontwapenend schattig met hun familieproblemen, de balans tussen wat er van ze verwacht wordt en wat ze zelf zijn en kunnen geven - het dilemma wat zo ongeveer elk kind ooit zal doormaken. Zoals bij het genre past wellicht zonder al te veel drama, maar de boodschap is evengoed helder.

Leuk om een vroege rol van Knightly te zien - en ze speelt hier eigenlijk gewoon beter als in veel van haar latere rollen, waarin ze vaak in maniertjes en trekjes vervalt. Hier is de hoofdrol eigenlijk voor Nagra, en die speelt haar bijkans weg - en wat onterecht lijkt het daarmee dat zij nauwelijks doorgebroken lijkt in vergelijking. En buiten dat een vroege rol van melkmuiltje Rhys Meyers.

Verhalend is het misschien een beetje standaard en gewoontjes, maar ook gewoon grappig en lichtvoetig kijkvoer. Ook daarvan hoop ik dat een vervolg dat blijft vasthouden. Kom maar door, zeg ik.

Wat een tegenvaller.

Gefilmd in een vieze grauwe kleurtoon, ongetwijfeld vanuit het idee dat er in de duistere dertiger jaren wel minder licht geweest zal zijn. Eigenlijk algemeen heel lelijke beelden - er is veel te krampachtig getekend om alles maar 'oud' te laten lijken, en dat is af en toe pijnlijk goed te zien. De fabriek en het rijtje huizen bijvoorbeeld, echt erg lelijk.

En dan wordt er ook nog eens tenenkrommend slecht geacteerd, met veel te veel fouten met het dialect en accent. En tot overmaat, het verhaal van de bende komt absoluut niet uit de verf. De manier waarop NSB en SP in de aftiteling tegenover elkaar worden gezet komt nogal uit de lucht vallen - wat maar een voorbeeld is hoe onvolwassen het verhaal eigenlijk verteld wordt.

Maar het ergste vind ik nog wel die drabberig grauwe kleuren. Wat een lelijkheid. Die dvd kan rechtstreeks in de kliko.

Onderhoudende oorlogsfilm over de ietwat vergeten idioterie in de eerste wereldoorlog, waar tunnels bouwen en daar enorme hoeveelheden springstof in samenpakken tot een hoge kunst verheven werd. Wat de film niet lukt is om de ongetwijfeld enorm claustrofobische omgeving van die tunnels over te brengen - wat in Das Boot wel echt indrukwekkend en angstaanjagend werd, blijft hier nogal abstract. Daar had toch echt meer in gezeten, lijkt me dan.

Verder is de opbouw van het verhaal met het romantische bijplot - bijna een verplicht cliche - maar dat komt op mij niet storend over.

Goed geacteerd, met nog een pluspuntje extra dat de Duitsers Duits spreken. Wel met een wat raar accent geloof ik...

Ach nouja ’tis Verhoeven maar he.

En er is wel duidelijk te merken dat hij een dagje ouder wordt, want hoewel hij nog steeds op tenen trapt is hij toch wel een tikje milder dan voorheen. Wellicht bedoeld als contrepoint tegenover de berichten van misbruik in de kerk die we dagelijks in de krant lezen - en nouja, wie denkt dat er in een nonnenklooster ooit alleen maar gezongen is is voor mij misschien wat al te naïef. Laat het maar aan Verhoeven over om dat dan smeuiig in te kleuren - want ja, alle opmerkingen over dat hij de puberteit nooit voorbij gekomen is raken natuurlijk dicht aan de waarheid. Maar dat wisten we ook al langer.

Verder weinig aan de hand, vind ik. Aardig gespeeld, af en toe leuk over the top, en leuk om Rampling nog eens te zien in een rol die haar mooi past. Dat is het ook wel zo’n beetje. En behalve het gebrek aan controversie ook verder niet zo’n heel bijzondere film, als ik eerlijk ben. Je kan dan allerlei diepere lagen gaan zoeken, maar ik moet de afwas nog doen.

Ergens in het begin zegt Tony zoiets als ‘maar het hoeft ook geen Persona te zijn’. Die hoef je dan ook niet gezien te hebben om alvast aan te voelen dat hetzelfde ook voor deze film zelf opgaat. Voor mij in ieder geval is het allemaal wat te gekunsteld, en komen de pretenties er uiteindelijk niet uit. De hoofdlijn van het verhaal wordt dan nog wel mooi verteld, maar de film-in-de-film is te vaak slordig - en dat laat zich niet echt elegant verklaren door de situatie.

Wel wat interessant hier en daar door de haast documentaireachtige weetjes over Bergman die je meekrijgt, en Roth en Krieps zitten goed in hun rol. Wasikowska misschien ook wel, maar het subplotje is de mager om daar iets van te maken. Jammer, dat voelt toch nogal als een gemiste kans. Maar evengoed kabbelt het prettig voort en is het fijn kijken, de Deense zomer levert fraaie beelden op.

Wel een aardig filmpje. Jammer dat de speelduur een halfuurtje te lang is, ergens halverwege begint het wel wat saai te worden. Gemiste kans eigenlijk, want het verhaal is sterk genoeg verder, en de sfeer wordt mooi duister uitgewerkt. De rol ligt Teresa Palmer goed, want ze komt veel sterker en geloofwaardiger over dan in veel van haar andere rollen.

Er is zoiets als een film die zò slecht is dat het daardoor juist weer goed wordt. Deze film is het tegenovergestelde daarvan. Het enige wat in de verte ergens op lijkt is het archiefbeeld van USS Missouri, maar dat duurt maar anderhalve seconde en het is het verkeerde schip - de rest van de scenes is op USS Iowa. Narratief, uitwerking, muziek, cast, cinematografie, het is allemaal een enorme berg stront. Dit soort film is de onderbouwing voor dat er echt zoiets als een beroepsverbod zou moeten zijn, voor iedereen die tot in de 4e graad familie is van iemand die bij deze productie betrokken is geweest.

En daar laat ik het voor nu maar even bij, voordat ik wellicht doordraaf. Ja, zo slecht is het echt.

Erg voorspelbaar, maar ook wel lekker lomp en af en toe best grappig. Het grootste probleem is eigenlijk dat sommige scenes veel te lang uitgesponnen worden. Maar dat wordt ietwat gecompenseerd door de dames - ze doen geen pijn aan m'n ogen, en ze spelen leuk samen. Dat ze er lol in gehad hebben is ook goed te zien.

Als je een film hebt waarin een jaar of twintig tijdsverschil overbrugd moet worden, kan je er ofwel voor kiezen met een enorme hoop grime de acteurs jonger of ouder te maken, ofwel je kiest acteurs uit die sterk op elkaar lijken. Die laatste variant zal in deze film niet eens echt geprobeerd zijn - de jonge varianten lijken nauwelijks op de oude. En dan snap je als kijker nog wel wat de bedoeling is, het stoort toch behoorlijk.

De enige behoorlijke acteur in het hele stel lijkt Michelle Monaghan te zijn - die laat tenminste nog een paar mooie scenes zien. De rest hangt er een beetje bij. De plaatjes zijn mooi, dat helpt wel weer wat, maar daartegenover staat het wat drammerige verhaal waar ook nog zonodig een betekenisvolle afloop aan gedraaid moest worden. Een trap na voor de kijker, zo voelt het een beetje. Jammer.

Aubrey Plaza is niet precies een A-list actrice misschien, maar ze speelt wel altijd in leuke films. Of ze nou zo’n goeie actrice is weet ik nog steeds niet, want ze speelt vrijwel altijd dezelfde rol - een wat aarzelige miep die wat tegen de zelfkant aan zit, en daar zonder klagen of zo op de een of andere manier mee om probeert te gaan, en dat past dan weer prima bij de deadpan delivery die ze erg goed onder de knie heeft. In deze film zie je halverwege ineens een brede smile, en ik wilde eigenlijk een minuutje terugspoelen om te zien of ze het wel echt was.

Ook dit is weer zo’n film, maarja, deze heeft dan ook nog eens Michael Caine, en in wat misschien wel of misschien niet zijn laatste film is. Dat geeft toch wel een extra dimensie, al doet hij ook vooral zijn gewone soort rol - want ja, ook hij heeft dat wel ietwat. Maakt niet uit, als het zo’n fijn filmpje oplevert. Is er verder nog iets aan de hand? nou nee, eigenlijk niet - maar gewoon fijn om te kijken.

Visueel vooral in het begin erg mooi, deze film - eigenlijk de eerste film sinds, ehh, misschien zelfs La Belle Personne (2008) waarin Seydoux naar mijn opvatting ietwat flatterend in beeld komt, en niet eens alleen door de opzienbarende kapsels. Erg fraai gespeeld, sterk tegenspel van MacKay ook die met zijn wat vreemde (en in dit geval ook vervreemdende) kop precies in de gevraagde rol past.

Narratief is het wat minder, vind ik. Op de een of andere manier herinnert de film me qua sfeer enorm aan het boek Sophies World van Jostein Gaarder dat begin jaren-90 nogal opgang maakte maar inhoudelijk een even smakeloze nothingburger bleek te zijn. Jammer, met een wat minder pretentieuze benadering had er een veel mooiere film uit kunnen komen. Of tenminste toch een die je minder onvervuld de straat op gooit.

Flauwe boel.

Af en toe lijkt het wel ietwat grappig te worden, maar dat pakt niet door. De optelsom is uiteindelijk dat het maar een matte boel blijft. Wellicht hadden de regisseurs een oppeppertje uit de apotheek moeten halen in plaats van het slaapmiddeltje dat ze kennelijk ingenomen hebben.

Grappig maar ook onevenwichtig. De af en toe leuk absurde grappen zijn meestal wel prima, maar ook af en toe mis. En bijvoorbeeld two-dollar wordt net een keer te vaak herhaald. De beeldstijl is ook af en toe erg grappig absurd, maar lijkt ook af en toe op 'gewoon' beroerde production value. Cusack is goed op dreef, maar de rest van de cast valt niet echt mee - en van Diane Franklin was ik ook niet zo onder de indruk.

Ongemakkelijk.

Twee gezellige avondjes met twee bevriende stellen bij elkaar. Maar dan net subtiel ietsje anders. Verbaal geweld tot op een punt dat het niet echt erger meer kan - heftige confrontatie, zoals de beschrijving noemt, dekt de lading niet echt. Het voelt gewoon ongemakkelijk om er naar te kijken af en toe.

De oorsprong in een toneelstuk is goed te merken in het statische karakter van de film. Toch wordt het daardoor niet saai. Goed gespeeld zonder overacting - wat nogal eens voorkomt in dit soort theaterverfilming, maar hier gelukkig eens niet. Richting het einde nog een technisch erg mooi shot, en goed getimed in de film ook nog.

Zeker niet een 'leuk filmpje' om even te gaan zien - dit is zware kost. Ook niet echt aan te raden voor een romantische avond, of voor koppels met probleempjes.

Veertig jaar na het eerste deel is er nu het vierde, en vanzelf is dat een mooie gelegenheid om het origineel maar eens op te zoeken.

Wat meteen opvalt is natuurlijk hoe jong Murphy en de anderen hier zijn - meer dan dat ze in het laatste deel oud zijn, zijn ze hier jong. Wellicht komt dat ook omdat ik zelf natuurlijk ook veertig jaar ouder ben geworden maar mezelf nog steeds niet 'oud' vind.

Dit eerste deel voelt misschien een beetje ruw aan, de productie is ook een stuk minder gelikt dan in de latere delen. Maar het concept is ijzersterk - Murphy die met zijn halfgare gezwets iedereen van zijn sokken lult, en vervolgens zijn lachje laat horen - dat lachje dat als iemand dat in het echt zou doen, je dat bloedirritant zou vinden.

Wat bijrolletjes van toen grotendeels nog onbekende acteurs, wellicht dat Reinhold daar het beste voorbeeld van was. Maar ook Johnathan Banks speelt mee, al moet ik bekennen dat ik 'm in de film niet opgemerkt had. Die doet ook al best een tijdje mee dus.

Waar ik na het herzien nog steeds niet zeker van ben is of ik dit deel indertijd in de bioscoop gezien heb, of pas later op tv. Het muziekje weet ik nog wel, daar werd je zeker een jaar of misschien nog wel langer mee doodgegooid op MTV. Ja, daar was toen alleen maar muziek op. Zo lang geleden is dat al.

Deel een was een succes, en meestal werkt het dan zo dat dat concept door de studio uitgemelkt wordt - minder verhaal, kleiner budget, een herhaling van zetten met de B-crew.

Niet hier. Dit tweede deel is een voorbeeld van hoe het ook kan: zoek de beste regisseur van het moment, geef hem een veel groter budget, en zoek naast de oude crew wat interessante acteurs die het geheel nog wat meer fleur geven.

Mooi werk voor Nielsen - net wat films gedaan met Stallone en Schwarzenegger en Prochnow - toen vers van Das Boot. Maar wellicht indrukwekkender is de keuze voor Tony Scott, die toen net Top Gun afgeleverd had. Dan maak je wel een statement dat je serieus bent.

En dat blijkt ook wel. De hele film is gewoon leuker, beter, vlotter, mooier en fraaier dan deel 1. Het kan dus wel.

Deel 1 was leuk, deel 2 gaf het bewijs dat een tweede deel beter kan zijn, en deel drie bevestigt de regel dat dat meestal niet zo is.

Toch is het nog steeds een leuke film vind ik, niet op hetzelfde niveau van de eerdere delen maar toch erg grappig. De setting in het theme park is qua verhaal wel wat erg gezocht, toch levert het wel fijne situaties op. En het hangt natuurlijk hoe dan ook vooral aan Murphy en zijn opgefokte gedoe, en dat is hetzelfde in alle drie delen. Fijn ook dat de bijrollen uit de eerdere delen weer terug komen, hoe klein hun inbreng misschien ook is.

Wat dit deel wel echt laat vallen is de soundtrack. In vergelijking echt te zwak.

1984, 1987, 1994, 2024 - dertig jaar sinds het vorige deel, en veertig sinds het eerste. Je ziet het niet echt aan Murphy moet ik zeggen, hij ziet er echt wel ouder uit dan in 1984, maar ruim zestig geef ik ‘m nog steeds lang niet.

De film volgt het beproefde recept, en dat is geen kritiek want wat zo lang geleden ook al prima werkte hoef je niet zonodig te veranderen. Extra credits voor dat de hele cast van toen zo’n beetje weer present is en dezelfde rol weer op zich neemt, en hetzelfde geldt ook voor de muziek - hoe lang het bananen-in-de-uitlaat deuntje van Harold Faltermeyer ook wordt uitgerekt, vervelen doet het echt niet.

Een toch wat te onbekend verhaal. Wie er eerder van Aung San Suu Kyi gehoord had mag het zeggen, ik in ieder geval toch niet. Wellicht was het beter als er wat meer over haar in de krant gestaan zou hebben, in plaats van alle sensatiejournalistiek over de zoveelste afrekening in het criminele milieu of een moordzaak met een extra lugubere titel. Maar ja, daar smullen de mensen van. Verder dan hun neus lang kijken, nee liever niet.

Dus blijft zo'n film als deze onderbelicht. Onterecht blijkt dat nog maar eens, als je je er via de wikipedia een minuutje of wat in verdiept, en dan krijgt zo'n scene als die in het begin toch wel wat extra lading. Was de hele film maar zo sterk geweest - helaas, ik vind dan wel dat Boorman af en toe de vaart er teveel uit laat. En ja, dat dan in combinatie met de wat moeizaam spelende Arquette en de cliche-sidekick U Aung Ko levert dan een wat onevenwichtige en rammelende film op. Waarvan ik dan ook nog kwijt moet dat de soundtrack me af en toe de keel uithangt.

Maarja, er zitten dan wel een paar erg mooie scenes in. Dat doet het hem dan toch weer wel.

Filmpje van alweer heel lang geleden, toen Charlie Sheen nog een behoorlijke acteur was in plaats van het wat lachwekkend karikaturale figuur dat hij de laatste jaren speelt. En ook nog eens met de mooie Linda Fiorentino, als de onwaarschijnlijk mooie fotografe aan de rand van de motorbende - dat zal in het echte verhaal waarop de film gebaseerd is wel wat minder mooi of helemaal niet gebeurd zijn. Net als het verhaal met de indiaan en de slechte jeugd. Toch leiden die subplotjes niet af, vooral omdat ze in de timing van het verhaal de spanning gedoseerd houden. Best goed gedaan, ondanks dat het vrij cliche is allemaal.

Enige wat me eigenlijk wat irriteert is de te gladde soundtrack. Maar da's misschien een kwestie van smaak.

Hoe vermoord je een film.

Best een goed idee, hoewel wat ongeloofwaardig - zelfs in de meest verlaten wildernis zijn altijd wel een paar lastig in de weg lopende toeschouwers, en zeker als je in een zo weids landschapje zo opvallend bezig bent als Madec - Douglas, zeg maar. Maar evengoed is het stukje kat en muis best aardig, en de beelden van de woestijn zijn ook best leuk, ondanks het ook al niet zo geloofwaardige gedoe met de schatkaart - waarom zou Charlie die gemaakt hebben van zijn eigen achtertuintje, vraag ik me dan af.

Douglas speelt de rol van nietsontziende k*&zak vrij perfect, ik heb hem niet kunnen betrappen op het laten vallen van steekjes. Irvine heeft wat minder te doen, veel meer dan wat rondrennen en moeilijk kijken komt het niet. Dat had wel wat meer inhoud mogen krijgen.

Het gaat verkeerd op zo'n twintig minuten van het einde, als het gejaag teneinde is - en dat is ook al niet zo heel best uitgewerkt, het duurt net iets te lang allemaal voordat Irvine zijn trucje doet. Was de film daar afgelopen, dan had ik er nog vrede mee kunnen hebben - maar wat daarna komt is zo overbodig, voorspelbaar en flauw dat het de film echt vermoordt. Echt een vreselijke misser.

Geeft me een behoorlijk nare nasmaak. Bah, wat een snertfilm achteraf.

Drama, eerder dan romantiek, overheerst in deze film over een groep mensen en de moeizame en onmogelijke relaties die ze onderhouden. Door er een musical van te maken blijft het dan wat lichtvoetig - tenminste, dat zal het idee wel geweest zijn. Maar dat pakt niet erg goed uit, door de liedjes wordt de speelduur enorm opgerekt en het verhaal langdradig. Daarbij zijn de liedjes in de originele tekst misschien lyrisch prima in orde, maar de muziek is te stereotype musical - bleeh, weer zo'n nietszeggend melodietje met de tekst daar moeizaam overheen gelegd.

Het verhaal is wat wisselvallig, soms wordt er wel iets van een diepgang geboden in de beweegredenen van de minnaars, maar veel blijft ook erg duister. Vooral als het drama wat aandikt blijft het oninzichtelijk hoe en waarom ze hun keuzes maken. Gauw maar weer een liedje er tussendoor, lijkt het dan - en maar hopen dat er niemand bij nadenkt. In hetzelfde hoekje zit de verankering van de tijd met een aantal historische gebeurtenissen - het voegt weinig toe aan het verhaal, want de tijd is al gezet door de titeltjes die af en toe langskomen om je aan het jaartal te herinneren. Het komt vooral over als afleiding van het verhaal. Was dat dan nodig?

De cast is indrukwekkend, een heel blik beroemde en gelauwerde acteurs komt langs. Helaas lijken de jongere en oudere versies van de personages te weinig op elkaar om dat ook maar in de verte geloofwaardig te houden. Waarbij vooral de bekende acteurs, Catherine Deneuve vooraan, eigenlijk nooit in hun rol herkenbaar worden - het blijft Catherine Deneuve. Ohja, ze speelt Madeleine. En haar mooie dochter Chiara, wie is dat nou weer. Ohja, haar dochter. Wellicht hadden ze dat stel beter de jonge en oude versie van Madeleine kunnen laten spelen, dat was misschien beter uitgepakt.

Niet geslaagd.

Clichefeestje.

Maar daarom niet minder leuk of herkenbaar. De tegenstelling tussen vreemdeling en plattelands-yokel is wel vaker onderwerp van een film geweest, maar dat doet niet af aan de charme van Marc Zinga en zijn familie. Waar gebeurd, vanzelf - en niet alleen precies deze familie, maar duizenden als zij. Echt serieuze problemen worden wel wat makkelijk uit de weg gegaan, het is wel ietwat een feelgood film.

Fijn geacteerd door de hele cast, het ligt voor de hand om Zinga daar als eerste in te noemen - en wellicht ook terecht - maar ook de ultrarechtse yokels zijn geloofwaardig. Niks mis mee, al hoop ik niet dat die rol hen op het lijf geschreven was.

Romantiek voor ouwe mannen.

En best een schattige film daarmee - want, ja, ook ik hoor al wel een beetje bij die doelgroep, en het doet met terugwerkende kracht toch wel een beetje pijn dat ik zo met de pet naar de kunstlessen vroeger op school heb gegooid - en niet voor het eerst. Al is een gebrek aan talent ook wel heel duidelijk, want de simpele en haast perfecte manier waarop je de tekeningen in de film ziet ontstaan is bijna onbegrijpelijk.

Chesnais als ouwe brompot en Lambert als goedbeschouwd erg braaf meiske overtuigen, en het is best mooi en vertederend om ze zo aan elkaar te zien hangen. En ja, de locaties zijn ook erg mooi, zo’n huisje met blauwe luiken vlakbij de zee, dat is toch wel iets om van te deomen. Voorlopig is het enige wat me daar een beetje in de buurt brengt een flesje wijn. Ehh, nog maar een.

Deze heb ik indertijd gemist - en in de overload aan films die hetzelfde concept nog maar eens regurgiteren was ik ook niet heel erg gemotiveerd om dat eens in te halen. Maar dat is nu uiteindelijk dan toch gelukt, en maar goed ook, want dit is best een leuke film - en veel beter dan alle herhaalwerk later. En voor een behoorlijk groot deel te danken aan Tom Hanks, die het idee van een groot kind behoorlijk perfect weet over te brengen. En in een aantal opzichten een preview op zijn latere rol als Forrest Gump.

Verder, tsja, het is aan de andere kant toch ook wel wat een gemakzuchtig gemaakte komedie uit de jaren-80. Weinig bijzonders aan de rest van de cast, flauwe en gedateerde cinematografie, en niet echt iets te melden over de soundtrack. Misschien dat dat meer een kenmerk van die tijd is dan iets anders, maar een meesterwerk wordt het daarom evengoed niet.

Leuke tattoos voor Autumn Reeser, en een leuk klein rolletje voor Snoop Dogg. En aardig camerawerk ook wel. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje qua positieve punten. De CGI is belachelijk slecht - en eigenlijk alleen nodig omdat het verhaal bespottelijk is.