Meningen

Bijzonder eigenlijk, als je er bij nadenkt dat deze film veertig jaar oud is. Hij komt nog relatief fris en modern over (afgezien van die gast met zijn telefoonnummers, die zou baat hebben gehad bij een mobiele telefoon ).

Leuke film. Het gedrag van Allan is wel wat over de top op af en toe, maar ik heb soms echt letterlijk zitten schateren om zijn onhandige acties. Terwijl dat soort humor eigenlijk niks voor mij is.

Deze film heeft iets minder spitsvondige en boeiende dialogen dan Annie Hall en Manhattan (de andere Allen's die ik gezien heb, hoewel ik nu pas zie dat Woody deze zelf niet geregisseerd heeft), en is wat minder ‘sophisticated’. Het Humphry Bogard-gedoe wordt tegen het einde ook wat teveel van het goede vond ik. Verder gewoon weer leuk, kan me altijd erg vermaken met de manier van acteren van Woody Allen, en Diane Keaton is ook weer erg leuk om naar te kijken.

3,5*

Leuke film, die helaas niet helemaal weet wat het wil zijn. Het is net wat onduidelijk wat nu de echte 'moraal van het verhaal' en de richting van de film is. Gaat dit nu over het ontstaan van vrije wil in tv-karakters, of is het een 'aanklacht' tegen een conservatieve jaren '50 moraal? De makers lijken dit door elkaar te gooien waardoor het een beetje een rare mix wordt tussen Trumanshow-achtige praktijken en daadwerkelijke maatschappijkritiek.

De karakters zien voor het eerst regen en brand en leren over seks, maar tegelijk wordt er geprobeerd meer te vertellen dan dit. Boekverbrandingen, 'no-coloured'-bordjes. Had best een echt interessante film op kunnen leveren, maar het lukt de film niet om dit echt stevig en gefocust uit te werken.

Jammer, want als de boodschap even sterk was als de look van de film had dit een echte topper kunnen zijn. Het is namelijk alsnog wel een heel plezierige film om te kijken. Het zwart-wit + de technicolor levert prachtige scenes en een heel bijzondere look op, de casting is uitstekend, net als het acteerwerk.

3,75*

Vroeger heb ik hem nooit helemaal gezien, en toen ik twee jaar geleden bezig was met mijn Disney-herkijkproject heb ik deze overgeslagen. Uit desinteresse, en misschien doordat ik me heb laten beinvloeden door mensen die er nogal negatief over waren.

Maar nu zag ik laatst wat fragmenten die ik eigenlijk niet zo verkeerd vond, dus besloot ik 'm toch maar eens te bekijken.

Uiteindelijk is het een matige tot redelijke Disney. Het is allemaal wel uit te kijken, maar Colors of the Wind is eigenlijk het enige dat memorabel is en waar iedereen waarschijnlijk aan denkt als het over Pocahontas gaat. Terecht, want er zijn verder weinig scenes die echt bijblijven en het plotje stelt niet zoveel voor. Ook de rest van de liedjes is van matige kwaliteit.

Ik ben best verbaasd om te lezen dat er zoveel tijd en werk gestoken is in de film, en dat er maar liefst 55 animators aan Pocahontas’ personage hebben gewerkt. Dat is er wat mij betreft absoluut niet aan af te zien. Alles is nogal vlak, en afgezien van wat aardige achtergronden is het vrijwel nergens episch of echt mooi. Verbazingwekkend dat dit, toen er tegelijkertijd ook gewerkt werd aan The Lion King, gezien werd als het meer prestigieuze project, want het heeft amper een flintertje van de magie en kwaliteit die The Lion King wel heeft.

kleine 3*

Alleen door de korte lengte besloot ik deze te gaan kijken, en omdat ik eigenlijk weleens benieuwd was naar een (ongetwijfeld) slechte direct-to-video Disney.

En slecht was het inderdaad. Heb niet eens zin om er veel woorden aan vuil te maken. De animatie en tekenstijl zijn heel erg pover (des te verrassender is het als er hier en daar ineens een best mooi shot voorbij komt). Af en toe ook belachelijk lelijke computeranimatie van de schepen trouwens.

Het verhaal is denk ik nog het zwakst van allemaal. Eigenlijk slaat het nergens op, en is het slechts een kapstok voor wat obligatie liedjes en gebeurtenissen. Pocahontas voor het eerst in de stad - met uiteraard bijbehorend liedje - Pocahontas wordt gekleed - ook een scene die ik vantevoren al voorspeld had - en meer en meer fratsen van de diertjes die in deel 1 eigenlijk al niet te harden waren. Had ik bij Pocahontas 1 nog niet geschreven, maar zijn wat mij betreft zowat de stomste sidekicks van alle Disneys.

Ook belachelijk dat ze ineens alle interesse in John Smith verloren heeft en ze er net zo makkelijk met een andere gast vandoor gaat. Maakt het einde van deel 1 nogal betekenisloos.

1,5*

Had hier toch wel meer van verwacht. Misschien was ik niet in de juiste stemming, maar vooral alle grappen en opmerkingen van Pikachu vond ik doodvallen. Een beetje alsof Ryan Reynolds 80% on the spot heeft staan improviseren en ze alles er maar in hebben gelaten.

Ook het plot zelf kon me eigenlijk geen moment boeien. Het gaat ook rommelig en nogal gehaast van start allemaal, en het voelt als een samenraapsel van 100 andere films die ongeveer op dezelfde manier verlopen.

Zeker het einde is allemaal nogal flauw en vergezocht, had niet eens zin meer om er echt in te investeren.

Het ziet er op zich wel prima uit allemaal, om de Pokémon allemaal zo te zien is best leuk, maar daar houdt het dan ook eigenlijk wel op.

2,25*

Ik snapte in het begin niets van het gemiddelde hier. Ik kreeg er een Game of Thrones-gevoel van, en dat lijkt me toch een groot compliment. Mooie openingsgeneriek, aardige muziek, een interessante tijd en geschiedenis. Het leek me jammer als dit nog zwaar downhill zou gaan.

Helaas gebeurde dat wel, en hield de vergelijking met Game of Thrones ook snel op. Niets van het goede acteerwerk en de geweldig sterk opgezette scenes en dialogen, maar een zeer zwak script vol clichés waar met een sneltreinvaart doorheen geacteerd werd.

Kit Harington is best een aardig acteur, jammer dat hij heel de tijd zo'n geforceerde stem opzet. Ook de rest was niet bepaald geweldig, maar dat kwam ook door het matige materiaal waar ze mee moeten werken. Het hele plot wil voor geen meter boeien - had niet eens zin om moeite te doen het plotje te begrijpen - het was voor mij alleen maar afwachten tot de vulkaan roet in het eten kwam gooien (pun intended).

Ik ben eigenlijk altijd wel te porren voor een rampenfilm met veel destructie, maar het zegt genoeg dat ik hier nooit echt inkwam. Echt heel streng voor CGI ben ik meestal niet, maar hier waren de effecten toch echt te matig om echte indruk te kunnen maken.

Jammer. In het begin zag het er even naar uit dat dit best iets zou kunnen worden, maar ik moet me me helaas aansluiten bij de laagstemmers

2*

Nog meer dan de vorige film van Lanthimos een film die excentriek en creatief in elkaar zit met aparte personages, een bizar verhaal, rijke decors en weer het opvallende ‘fish eye’ camerawerk.

Ik vroeg me een tijd af waar het precies heen zou gaan, maar het is duidelijk ook een film over de vrije (seksuele) wil van de vrouw en hoe mannen die op verschillende manieren willen beteugelen, op het einde zeer letterlijk doordat haar vroegere man haar wil besnijden.

Het verhaal en de achterliggende moralen deden me overigens ook een beetje denken aan De Kleine Johannes van Frederik van Eeden (zelfde tijdsgewricht ook) over een personage dat eerst met kinderlijke verwondering de wereld in kijkt maar op zijn reis veel personages tegenkomt en ook slechtheid ziet en ervaart.

De toon en humor is leuk, en de personages komen allemaal prima uit de verf. Willem Dafoe speelt een goede rol (en hij heeft een leuk accent), Mark Ruffalo is ook leuk om eens in iets heel anders te zien, maar uiteraard met Emma Stone als hoogtepunt die er wel weer de Oscar voor zal gaan winnen.

Ik voel net te weinig enthousiasme voor een echt heel hoge beoordeling (hoewel hij dat objectief gezien misschien verdient). Net als veel films tegenwoordig is het wat te lang. Hoe creatief en anders het allemaal ook moge zijn, af en toe gaat het toch lichtjes vervelen omdat de film dan eigenlijk te lang hetzelfde blijft doen.

Alsnog een ruime 4*

Uiteraard behoorlijk 'waargebeurd woensdagavond'. Nu scheelt het dat er gepoogd is om wat met de cinematografie te doen, waardoor het dat niveau nog wel weet te ontstijgen. Maar verder toch behoorlijk rechtoe rechtaan, Amerikaans, volgens het boekje en voorspelbaar. Bovendien gaat de climax echt te lang door.

Neemt niet weg dat Sigourney Weaver een erg goede rol speelt, en dat het op zich heel de speelduur wel uit te kijken is. Haar worsteling en zoektocht zijn bovendien vrij geloofwaardig gedaan, en niet te gehaast uitgewerkt. Geen grote verrassingen, wel een aardige film om eens te zien.

3*

Ik weet écht niet wat ik hier van vind. Het heeft me op momenten enorm aangegrepen, zo erg zelfs dat ik het niet leuk meer vond om te kijken (en dat heb ik niet vaak), maar op momenten waren dingen ook ontzettend rommelig uitgewerkt, en kwamen dingen onlogisch op me over.
Zodat ze ineens die prijs wint (totaal onduidelijk uitgewerkt) dat er een feest is (totaal onduidelijk en raar uitgewerkt), de rol van Kravitz wordt er aan de haren bijgesleept en heeft geen enkele functie, je komt erachter dat ze al een jaar met de maatschappelijk werkster praat, terwijl je die indruk totaal niet krijgt, ze zit ineens in een halfway-house waar je het fijne niet van weet. Ze heeft haar kinderen weer terug op het eind terwijl je niet weet hoe dat gegaan is, of ze werk heeft, nou noem maar op. Gewoon erg onduidelijk en hak op de tak van scene naar scene.

De 'fantasie'stukjes van Precious vond ik ook niet in het geheel passen, waren storend, en gewoon slecht en lelijk gedaan.

Ik weet het gewoon niet, ik wil hem in ieder geval niet nog eens kijken, maar het heeft me wel geraakt, er werd goed geacteerd, zeker door de moeder van Precious, en het was niet echt saai.

Een heel krappe 3*

Een goed gemaakte film qua actie, die wat betreft suspense, opbouw en camerawerk veel goed doet. En zeker in de tweede helft als het donker is ook nog best mooi om te zien is soms.

Alles wat betreft dialogen en acteerwerk laat nogal te wensen over (vooral van Arnold), maar goed, dat is ook niet echt waar de film om draait.

De Predator zelf vond ik een beetje een onduidelijke ‘badguy’. Dat onzichtbare en zijn heat-vision was zeker tof, maar zodra hij (schijnbaar willekeurig?) een lichaam krijgt is er niet zoveel meer aan. Al het dreigende gaat er op die manier wel af omdat zijn motoriek en dergelijke allemaal veel te menselijk is. Je ziet hem nog net niet struikelen over een boomstronk.

Vermakelijk genoeg, en zeker voor die tijd denk ik wel spectaculair. Maar moet je ding ook wel zijn, ik had het er op een gegeven moment ook wel weer een beetje mee gehad.

3,5*

Leuke film, weinig op aan te merken. Hoewel, een film als deze leent zich perfect voor tijdsgeest-grapjes en verwijzingen, en die heb ik afgezien van de grunge nauwelijks gezien, dat is wel een beetje een gemiste kans.

Maar verder, de vertelstructuur is aangenaam, het is mooi 'rond', daar hou ik altijd wel van, alles komt leuk terug. Leuke personages en alles is ook wel creatief in beeld gebracht.

De gebeurtenissen op zich zijn misschien wat standaard en soms wat voorspelbaar, maar er zit genoeg vermakelijks bij. Ook de muziek beviel me goed.

Dit is wel een film die ik vaker wil zien en die misschien ooit nog 4,5 ster kan worden.

4*

Zeer boeiende documentaire die je laat meekijken op het hoogste niveau van de EU-politiek. Zeker de telefoongesprekken die Macron voert met Putin en Zelensky zijn erg bijzonder om zo eens te mogen zien. Was leuk geweest als hij op beeld ook nog even had gebeld met Mark, maar helaas.

Er zouden eigenlijk meer van dit soort documentaires moeten zijn waarin je ziet hoe die één op één gesprekken tussen wereldleiders gaan.

De documentairemaker viel wel met zijn neus in de boter wat betreft de het kunnen vastleggen van het begin van de oorlog in Oekraïne, wat het allemaal extra interessant maakt.

4*

Leuk. Pretpark Nederland laat precies zien hoe ik naar 'de maatschapppij' en de altijd maar doorgaande zoektocht naar verveling-verdrijving kijk. Mensen die een lampenkap beschilderen, nordic-walken op het strand, zich vuil en nat maken in de polder, verkleed op de Elf Fantasy Fair over bomen praten, en daar zelf absoluut niet de absurditeit en toch ook wel de treurigheid van inzien; ik vind het smullen, een documentairemaker die precies mijn gevoel in beeld brengt.

Hij doet dat zonder commentaar, maar toch zien we precies wat hij er mee wil zeggen. Heb ook erg gelachen om de gepassioneerde Efteling-directeur, de man van Batavia-stad, en tal van andere personen die niet door leken te hebben dat ze op een wat schertsende manier voor het voetlicht gebracht werden. Hoewel een beetje gemeen, vond ik het ook erg grappig dat er tijdens het interview met de Batavia-man gewoon wat auto's door het beeld rijden. Examplarisch voor de houding van Van Erp tegenover zijn onderwerp.

Mijn favoriet hierin was toch wel de man in Zutphen met zijn slogan. Hoe hij reageert op de woorden van de burgemeester tijdens het openen van het festival. ''Hoor je dat, hoor je dat? Jezus wat goed''. Nou, dan verdien je als documentairemaker toch wel een bescheiden pluim wat mij betreft, je kan mij wegdragen tijdens zulke momenten.

Zo'n man zou niet misstaan in Koefnoen, met als grote verschil dat dit gewoon echt is.

En dan de bus met Chinezen, die als buitenstaander erg treffend beschreven wat deze documentaire wil zeggen over Nederland en de Nederlanders. Dat het in scene gezet zou zijn, ach tja, doet voor mij niet zoveel af aan het effect.

Ik heb me er, in tegenstelling tot sommigen hier, niet aan gestoord dat het soms wat overdreven knullig en pijnlijk, of eenzijdig was. Deze docu geeft, zoals ik zei, precies mijn gevoel over de 'leuke dingen doen'cultuur in Nederland weer. De serieusheid waarmee de organisatoren er achter de schermen mee bezig zijn, om mensen zoveel mogelijk te paaien, te entertainen, dingen te laten kopen. Dan zie ik het door de vingers dat sommige dingen misschien eenvoudig te schieten zijn, lullig muziekje, en klaar.

Wel teveel 'saaie' stukjes. De interviews met de ''Jiskefetfiguren' waren op den duur te prominent aanwezig, had toch nog iets meer pure registratie willen zien, van wat meer locaties en evenementen.

Maar toch, een documentaire die gemaakt moest worden, vind ik. Hoewel het voor de meeste cynici wellicht een open deur was allemaal, vond ik het toch treffend en best wel geslaagd.

Hoewel identity-switch films niet echt uniek zijn en ik heus weleens vaker een dergelijk iets heb gezien, is het in deze film wel een beetje wankel uitgewerkt. Eerst begreep ik het niet helemaal, omdat het zo vreemd en onrealistisch is dat iedereen denkt dat Laurel dood is in plaats van Audrey. Eigenlijk voel je met zo'n gemankeerd uitgangspunt lichte weerzin om de hele film verder te kijken.
Het verrast nergens en doet ook nooit iets echt creatiefs met het onderwerp. Ze leeft een tijdje als Audrey, met alle verwarringen die daarbij horen, en wordt verliefd. Vervolgens biecht ze na een tijdje heel de boel op, en kent ze zichzelf ineens. En dat was het dan.
Niet genoeg voor een voldoende mij betreft, daarvoor is het te gebrekkig en te leeg. Kazan is wel een leuke actrice, eigenlijk de hoofdreden dat ik dit besloot te kijken.

2,5*

Een film die zeker zijn momenten heeft; alles met Julia Roberts (die echt de show steelt), de romance tussen de twee en de kwetsbare momentjes werken best goed. Ook leuk om nu de mode van die tijd te zien, en sowieso is het ook best een leuk uitgangspunt.

Alleen heel jammer dat Richard Gere een ontzettend slaapverwekkende rol speelt. Sowieso vind ik hem als acteur al een van de meest gezapige saaie kerels die er zijn, en dan heeft hij in deze film ook nog eens vreselijk saaie scènes met al dat zaken-gedoe. De film is al aan de lange kant, dus er had perfect in geknipt kunnen worden.

3*, had 3,5* kunnen zijn als het iets meer fun en wat minder saai was geweest.

De jaren '80, altijd leuk, net als naturelle Engelse films en de gay-scene.

Zorgt voor een prima film dus, maar wel eentje die doet wat je ervan verwacht. Wat mensen met HIV, wat mensen die en passent zelf uit de kast komen, een lach en een traan.

Soms wil de film iets te snel gaan, waardoor het wat rommelige momenten heeft, maar voor de rest heel weinig op aan te merken. Helpt wel dat het een waargebeurd verhaal is.

4*

Heb een beetje tegen deze film aan zitten hikken omdat ik verwachtte dat het nogal een taaie en serieuze zit zou worden. Serieus is het wel, maar taai allerminst. Eigenlijk al vanaf de eerste scene met het eerste lied had de film mijn aandacht. Ook wel weer eens fijn, een animatiefilm die geen drukke humor, domme sidekicks en jolly liedjes nodig heeft, maar gewoon indruk weet te maken door het verhaal.

Erg goed uitgewerkt, het plot niet ingewikkelder en ook zeker niet simpeler dan nodig, en liedjes die al beklijven bij de eerste luisterbeurt. Animatie en stijl is ook prachtig, met alle prachtige zandtinten, Egyptische knipogen en computereffecten die eens niet lelijk of out of place aanvoelen. Denk wel het beste wat Dreamworks ooit gedaan heeft op animatiegebied, ze mogen best weer zoiets als dit doen.

4,5*

Swingende film. Leuke personages, leuke liedjes, leuke setting. Leuk ook dat het een keer met negers is.

De film ziet er ook geweldig uit, en er zitten regelmatig leuke grapjes in. Echt weer een Disney zoals het hoort.

Alles prima, alleen de uitwerking van het verhaal vond ik een beetje achterblijven, en dan met name alles rondom de Shadowman. Het kan zijn dat ik heb zitten slapen, maar het was niet altijd even duidelijk genoeg wat hij wilde en waarom. Dat had wat scherper gekund allemaal.

Verder niks op aan te merken.

4*

Niet slecht, maar ook niet spectaculair leuk. Ik dacht dat ik 'm vroeger al eens helemaal gezien had, maar eigenlijk wist ik alleen nog de metarmorfose. Alles wat daarna komt zijn redelijk standaard highschoolperikelen, met alle personages die daarbij horen.

Met Anne Hathaway en Julie Andrews is er een leuke rolbezetting, maar meer dan een 'wel aardige' jeugdfilm is dit uiteindelijk niet.

3*

Wat wel vaker gebeurt in thriller/misdaadfilms met een lange speelduur is dat ik het op het eind allemaal wat too much vind worden. Persoonlijk hou ik altijd meer van een wat compacter en simpeler geheel, in plaats van een verhaal dat zich uitrolt met allemaal twists. Vaak moet je er toch voor waken dat het niet gekunsteld en vergezocht gaat worden.

Ik vond het 'recht in eigen hand nemen' thema met Alex al best een interessant uitgangspunt, maar uiteindelijk wordt dat eigenlijk een beetje bijzaak als de maze-guy ten tonele verschijnt (wat op zich wel een boeiend stuk in de film is, maar wat in het geheel zelf eigenlijk als een loze afdwaling voelt), en de 'aunt' uiteindelijk de wacko blijkt te zijn.

Alsnog is het niet slecht natuurlijk. De spanning zit er goed in, en het weet ook wel de volle speelduur te boeien. En natuurlijk een zeer goede prestatie van eigenlijk alle acteurs. Vooral Paul Dano zie ik graag, jammer eigenlijk van zijn potentieel dat hij zo'n passieve rol had. Ook Jake Gyllenhaal, die als acteur niet bijzonder veelzijdig is doet het prima, en natuurlijk Hugh Jackman, die misschien welde beste prestatie neerzet van allemaal.

4*

Erg leuke poster die me meteen aansprak, en natuurlijk Paul Giamatti die altijd een genot is om bezig te zien (ook nu weer, weet niet wat het is met het charisma van die man). Ik kan me niet per se verplaatsen in het onderwerp aangezien ik zelf geen kinderen wil, laat staan dat ik zover zou gaan als dit stel, maar vond het wel prima uitgewerkt.

Met name zo ongeveer het eerste half uur vond ik erg sterk. De shots en scenes zijn telkens leuk gekozen en laten goed de (vaak) waanzin zien van het in de medische molen zwanger willen worden. Jammer is dat de film die toon niet echt vast weet te houden. Zodra Sadie in beeld komt wordt het een iets andere film. Wel nog steeds prima te kijken, met name omdat zij zo'n leuke verschijning is, maar het wordt iets meer gewoon drama, en wat minder het enigszins tragikomische van het begin.

Twee uur had nu ook weer niet gehoeven, en dan voelt zo'n open einde helemaal een beetje extra 'wreed', maar goed, duidelijk dat het uiteindelijk niet om de uitkomst gaat maar om de weg ernaar toe, ook met dat veelzeggende eindshot.

3,5*

Het is een aardige film, die helaas wat onderuit gehaald wordt door een aantal minpunten. De belangrijkste daarvan is dat het een komedie is of wil zijn, terwijl het volgens mij veel sterker was geweest als drama (met komische elementen).

Vooral het einde vind ik daarin zwak. Het krijgt dan een soort luchtige feel over zich die ik heel misplaatst vind gezien alles wat er gebeurd is. Heel het huis ligt in puin, de auto wordt uit het water getakeld, pa is wat boos, maar vraagt toch soort van bewonderend hoeveel mensen er waren, en Thomas moet nog eens zeggen hoe awesome het allemaal wel niet was. Seriously?

Daarna nog het stukje met Kirby dat voor mij totaal niet ter zake doende was, en de wat grappende afronding met de tv-shows en hoe het afgelopen is met de jongens. Tja. Hij kan wel zeggen dat z'n leven verneukt is en dat hij voor eeuwig in debt is, maar de film lijkt toch vooral te willen laten zien hoe cool het desondanks allemaal wel niet is - en noem me een opoe, dat vind ik gewoon vreemd.

Ook vond ik het jammer dat de film zo'n figuur als T-Rick met een fucking vlammenwerper nodig had om het nog verder te laten escaleren. Erg veel met het feest heeft dat niet meer te maken. Had het dramatischer gevonden als er op een andere manier brand was ontstaan, of een ongeluk. En wat doden ofzo, maar goed, dan wil ik dus eigenlijk een heel ander soort film zien dan die het geworden is, en uiteindelijk moet ik het doen met de film die het wél is.

Die was verder aardig. Ben altijd wel fan van handheld-camera's. Het feestgedruis ging me ook een stuk minder tegenstaan dan ik vantevoren had verwacht, het is allemaal best knap in beeld gebracht, en de muziek is vaak lekker. En de hoofdrollen zijn aardig goed gecast, Costa is natuurlijk een verschrikkelijk jong, maar dat is dan ook de bedoeling. Ook Thomas speelt zijn rol erg overtuigend.

Vond het aardig leuk om te kijken, maar qua toon een wat gemiste kans.

heel kleine 3,5*

Voor conservatieven uit smalltown Amerika is dit wellicht nog iets om van te leren, maar verder vind ik het hele ‘je mag gay zijn’ anno 2020 toch wel een beetje een uitgewrongen thema. Ik mag toch hopen dat we inmiddels al een aantal jaar zover zijn met z’n allen. Een hele prom wordt gecanceld omdat iemand haar vriendin mee wil nemen, dit is anno nu nog een realistisch scenario? Maar goed, vooruit.

Het musicalelement gaat wel, het ene liedje is beter dan het andere, ze zijn vooral nogal ongeïnspireerd en 'cliché musical'. Vooral als er wordt uitgepakt met choreografie, kleur en spektakel is het wel leuk, maar je moet er wel een beetje tegen bestand zijn. Scheelt dat de cast best aardig is ( Meryl Streep en vooral Andrew Rannells kan wel wat) en dat er dus regelmatig wordt verhuld dat het script niet echt sterk is. Ook had er her en der wel wat geschrapt kunnen worden, want ruim 2 uur is erg lang.

Twijfel een beetje tussen 3* en 2,5*. Als je een wat jongere doelgroep in het oog houdt, een beetje het Glee-publiek, is het allemaal zo vreselijk niet, maar echt top is het verder ook niet.

2,75*

Nog eens gekeken, en nog steeds vind ik het lastig om er iets over te schrijven. Het is gewoon een erg toffe film, met name door het wraakgedeelte dat (zeker met de die toevoeging van de 'hoofdstukken' 1 t/m 5) erg lekker uit de verf komt, maar ook met een actueel, empowering, en urgent thema dat toch belangrijk is om te vertellen in de tijdsgeest van nu. Zal ongetwijfeld verdeelde reacties oproepen, maar ik vond het erg goed.

Als je kritiek wil hebben zou je kunnen zeggen dat de film soms niet helemaal weet wat het wil zijn, en een beetje overloopt van de stilistische ideetjes. Op momenten lijkt het een luchtige romcom, zeker de scènes met de romance met Bo Burnham die fris zijn en op dat vlak prima werken, maar op andere momenten is het weer een vrij stilistische bijna-thriller met doordachte shots en muziek.
Dat stukje instrumentaal Toxic van Britney Spears als ze naar het vrijgezellenfeest loopt is denk ik mijn favoriete moment van de film, maar ook die momenten zoals de abrupte overgang naar de volgende ochtend, met het licht dat naar binnen schijnt zijn gave details.

Erg van genoten en hoop dat Emerald Fennall toch in ieder geval een Oscar krijgt, voor regie ofwel scenario.

4,5* voor nu, kan misschien rijpen naar een 5 ooit.

Lang geleden een keer gezien (volgens mij zelfs mijn eerste stem ooit hier op MM), maar afgezien van dat de ontknoping me natuurlijk bekend was (is ook algemene kennis zo onderhand), was een groot deel van de film alsof ik hem voor het eerst zag.

Over het algemeen ben ik niet echt een grote Hitchcockfan, maar dit is wel de beste die ik van hem heb gezien. Zit vakkundig in elkaar, al komt de film wel pas een beetje op gang als Marion eenmaal in het motel is.

Eng is het niet meer (als het dat ooit al was), spannend soms een beetje, maar onderhoudend is het wel nog steeds en het verveelt, afgezien van het eerste half uur misschien, eigenlijk nergens. Vooral Anthony Perkins als Norman Bates zet een sterke rol en een boeiend personage neer en tilt de film ook wel naar een hoger plan.

4*

Raar dat dit beschreven wordt als deels komedie, want ik heb hem zelf eigenlijk grotendeels beleefd als een soort thriller. Vanaf de eerste minuten word je meteen in een vervreemdende situatie geplaatst, met dat rare auto-ongeluk waarvan je je afvraagt of het wel echt plaatsvindt, en vervolgens de piano die aan de straat wordt gezet.

Het bijzondere aan de film is, in mijn ogen, dat het door zijn vorm (de bijzondere belichting, het camerawerk, de soundtrack) een bepaalde richting opgaat, en eigenlijk niet zozeer door de inhoud zelf.

Bijvoorbeeld de scènes op zijn werk, als er vanalles om hem heen gebeurd. Zou de opzwepende en zenuwachtige soundtrack ontbreken, dan zit je eigenlijk naar een totaal andere film te kijken.

Het is mysterieus op een best fijne manier, je ziet niet vaak een personage dat zoveel spanning oproept. Eigenlijk is dit nog niet eens alleen de verdienste van Adam Sandler (hoewel prima gecast), maar vooral door de vorm en context van de film.

Wat telkens duidelijk naar voren komt is eigenlijk hoe zijn omgeving het hem moeilijk maakt. Als kijker vindt je hem nog niet eens zo gek, terwijl hij voor de mensen om hem heen waarschijnlijk wel zo overkomt. Het wordt heel goed inzichtelijk gemaakt hoe onbetrouwbaar de wereld voor hem is. Waarschijnlijk Asperger, is wat ik op een gegeven moment ging denken.

Ik vond het eigenlijk geen makkelijke en ontspannen zit, en het verbaast me dat er hier vaak gesproken wordt over 'warm, licht, en feelgood'. Ik heb toch vrijwel heel de speelduur met een bepaalde spanning zitten kijken, hoewel het naar het einde toe wel wat lichter wordt en er wat meer te lachen valt.

Wel erg goed gedaan.

4*

Leuk idee, zwak uitgevoerd.

Het is al jammer dat een redelijk interessant concept als dit uiteindelijk zo'n korte kleinschalige film oplevert. The Purge is (hoe onrealistisch het misschien ook is) best een oké thema om een wat meer grootschalige film van te maken. Wat gebeurt er in het land, wat zijn de consequenties, het grotere geheel, maar in plaats daarvan kiest de film ervoor om te focussen op slechts één huis en gezin. En dan ook nog op een vrij zwakke manier met echt te veel ongeloofwaardigheden bij elkaar.

Het begint al met dat dat ventje op eigen houtje besluit de man binnen te laten (en de code weet van het systeem).
Vervolgens blijkt het securitysysteem (dat die vader nota bene zelf verkoopt) een wassen neus te zijn, en hebben ze niet eens een of andere saferoom, maar besluiten maar gewoon (kansloos) open en bloot het gevecht aan te gaan.
De twijfels van Mary over het uitleveren van de zwerver zijn ook redelijk belachelijk. Als het in zo'n nacht draait om een ander of je gezin, dan kies je zonder aarzeling voor je gezin lijkt mij.
Ook dat 'stop, what has become of us' momentje is maar zwakjes. Ze leven in een tijd waarin the Purge een ding is (waar ze zelf ook achterstaan), dan zou je niet meer moeten schrikken van de moordenaar in jezelf.
En dan nog het 'twistje' (als het dat al was) van de buren op het eind komt totaal niet als een verrassing (en hun reden om te moorden is ook flinterdun op het lachwekkende af).

Nja goed, ik vond het op zich best spannend en redelijk eng, (die groep en de veiligheidscamera-beelden maakt het nog best wel creepy) maar dat is ook alleen maar omdat ik niets gewend ben. Voor de meer doorgewinterde kijker in het genre zal het helemaal een lachertje zijn.

2*

Deze film heeft vrijwel alles wat ik hoopte te gaan zien in deel 1. Dat deel stelde me op alle vlakken zeer teleur, maar het concept van The Purge bleef ik wel interessant vinden waardoor ik nog wel een kijkbeurt wilde wagen aan het vervolg.

Dit deel heeft gelukkig wel de elementen waar ik op hoopte; een grotere schaal, een kijkje in de stad, en we volgen meerdere personages op verschillende locaties.

Eigenlijk is het van begin tot eind spannend, zonder ergens echt al te belachelijk te worden. Het verhaal zit aardig in elkaar, het ziet er best gelikt uit en de acteurs zijn ook prima - in ieder geval niet irritant en dat is soms al heel wat.

Prima geslaagde film dus eigenlijk, en totaal niet te vergelijken met deel 1. De reeks moet alleen ophouden met proberen een horror te zijn (of dat beter doen). Die schrikmomentjes zijn zo laf gedaan dat zelfs ik er amper van schrik.

dikke 3,5*

Wat minder leuk en goed dan de vorige. Dat komt vooral door het veel te aanwezige plot dat zeker tegen het einde nogal gezapig gaat aanvoelen (en ook veel te lang doorgaat). Een ultracorrecte senator, die deli-'negro' die sentimenteel moet sterven onder toeziend oog van zijn beschermelingen... Het is bijna alsof je naar een happy end-familiefilm zit te kijken. Dan was het vorige deel toch een stuk rauwer en vaak ook spannender zonder al teveel verhaal nodig te hebben. Nu is die spanning vaak nauwelijks voelbaar omdat dingen al opgelost zijn voordat ze goed en wel dreigend zijn geworden.

Verder is het op zich vermakelijk genoeg voor wat het is, vooral dat sfeertje op straat en alles wat daar gebeurt is weer leuk om te zien, dat zou best meer van de speelduur mogen beslaan. Aangezien de hele achtergrond zo onrealistisch is als wat kan er maar beter niet teveel gefocust worden op een eventueel plot, maar des te meer op freaky (moord)taferelen op straat (of onder 'gewone' mensen).

Oja, wel goed dat de jumpscare-horror zo goed als helemaal losgelaten is, want die schrikmomenten werkten toch al nooit.

3*