Meningen

Ook deze film van Almodovar heb ik al eens gezien, maar ik herinner me er helemaal niets meer van. Misschien moet ik Almodovar om die reden toch maar eens wat lager gaan waarderen. Echt indruk weet ie bij mij dus kennelijk niet te maken.

Er gebeurt ontzettend veel in deze film en de film zit ook zo vol plotwendingen dat hij me zeker niet snel ging vervelen. Ook wordt er best goed geacteerd. Maar de overdaad aan verrassingen en veranderingen was zo groot dat de film ook erg vermoeiend werd en ik na afloop het gevoel had, alsof ik een complete serie afleveringen van Goede Tijden Slechte Tijden in 112 minuten had bekeken.

Aanvankelijk dacht ik; wat heb ik nu voor een film uitgekozen? Een supersaaie over-Amerikaanse film over een gescheiden echtpaar en de relatie met hun zeventienjarige dochter. Dat beloofde een lange zit te gaan worden. En het was dus ook wel duidelijk dat ik onvoorbereid aan deze film begonnen was. Want toen dochter eenmaal in Parijs was en ontvoerd werd, was het saaie van de film al snel verdwenen. Er is meer dan genoeg actie te zien in de film en saai is de film verder ook niet meer. Maar geloofwaardig is hij evenmin en erg onwaarschijnlijk en vol met details waarvan je denkt; hoe kan dit nou weer? Meest belachelijke was hoe hij in een wilde achtervolging met een auto een rondvaartboot achtervolgde vanaf de kade waar de boot vertrok. Met een beetje rennen kan je die boot ook wel bijhouden. Dus waarom hij zo een eind op zo'n wilde manier met een hele snelle auto langs de kade van de Seine moest rijden? Maar goed, dat hoort dus waarschijnlijk bij een film in dit genre. Een genre waar ik duidelijk niets mee heb. Maar genoeg actie in ieder geval in deze film en verveeld heb ik me zeker niet. Om in ieder geval nog enigszins positief te eindigen.

Een film over een film, of eigenlijk een film in een film. De film gaat over Columbus die in 1500 de Indianen onderdrukte en uitbuitte ten gunste van Spanje. Maar uiteindelijk is er niet eens zo heel veel veranderd en worden de Indianen in Bolivia nu nog steeds onderdrukt en uitgebuit door de gezaghebbers. En zelfs als figuranten voor deze film. En dat is een uitermate interessant gegeven voor een film. Helaas wordt het verhaal allemaal wat te rechtlijnig verteld en gefilmd waardoor je er als kijker niet echt in meegaat. Pas helemaal tegen het einde gaat de film eindelijk wat meer de diepte in en wordt het wat persoonlijker, maar dan is het weer zo kort dat het weer gekunsteld en ongeloofwaardig overkomt. Er had dus veel meer in deze film moeten zitten. Dit had een steengoede en indrukwekkende film moeten zijn. Er werd ook best goed geacteerd en het zag er ook allemaal mooi uit. Dus daar lag het ook niet aan. Nu is het uiteindelijk net een mager zesje geworden.

Ik heb al heel wat films gezien. Maar er zijn ook nog heel veel beroemde films die ik nog nooit gezien heb. Heel vaak is zo'n beroemde film ook heel terecht beroemd geworden. Maar bij deze film snap ik dat eigenlijk niet zo goed. Was het misschien de sfeer van de film die veel mensen aansprak? Dat is eigenlijk het enige wat ik kan bedenken. Want verder kwam de film voor mij nauwelijks boven het gemiddelde uit. Een matig en saai verhaal over een taxi chauffeur die langzaam aan doordraait. Maar waarom die nou zo doordraait wordt eigenlijk nergens duidelijk. En voor mij is de film daarmee ongeloofwaardig. Dat hij aan het einde ook nog een held blijkt te zijn omdat hij zogenaamd gangsters zou hebben vermoord is zelfs bizar. En slaat werkelijk nergens op. Hoe had ik en andere kijkers kunnen weten dat het hier om gangsters ging? Zeer onbevredigende film. Maar goed, ik heb hem dus wel eindelijk eens een keer gezien.

Film over een groep psychiatrische patiënten die vanuit een grote instelling kleinschaliger gaan wonen. De film is vooral leuk om de bekende gezichten en namen van vroeger weer eens aan het werk te zien. En ze acteren best leuk. En verder keek ik met heimwee terug naar de beelden uit de jaren 80. De inrichting van de huizen die nog niet gerenoveerd waren, de auto's op straat en ook bijvoorbeeld een scene als bij het arbeidsbureau van toen waar ik in die tijd mijn vervangende dienstplicht deed. Verder deed de film me vooral denken aan een lange aflevering van Loenatik. Maar Loenatik was toch leuker. Dit was een soort voorloper. Maar wel een film die ik nog wel eens wil zien als het zo uitkomt.

Vlakke film over een meisje dat meedoet aan een zangtalent wedstrijd. Emotieloos vlak geacteerd en bijrollen die ook ongeloofwaardig overkomen. Alsof iedereen een vreselijke voorgeschiedenis heeft, terwijl die verder maar aan je verbeelding moet doen spreken. Verhaallijntjes die slecht uitgewerkt zijn. En die dan naar een mislukt emotioneel hoogtepunt moeten toewerken. Kortom het is qua film eigenlijk allemaal erg slecht. De film moet het vooral hebben van de muziek en de clip-achtige snelle structuur die waarschijnlijk een hoop jongeren aanspreekt. En op dat laatste gebied scoort de film wel punten. Het ziet er allemaal wel gelikt uit.

Deze film was in 1980 een voor Nederlandse begrippen grote productie. Het ware feiten gebeurde verhaal is op zich ook zeker wel de moeite waard om een goede film van te maken. Maar tsjonge, jonge was dit in 1980 het beste wat ze konden doen? Wat een houterige productie. De saaiheid straalt er aan alle kanten van af en de cast is onbegrijpelijk.

Echter nog onbegrijpelijker is dat ik op de hoes van de dvd lees dat deze film twee gouden kalveren heeft gewonnen. 1 voor beste film en 1 voor Marja Kok als beste actrice. Dat zijn dus ook niet eens de minste prijzen. Marja Kok beste actrice !!! Actrice is al een groot woord voor haar prestatie in deze film!

1980 moet dan wel een heel erg mager jaar geweest zijn in de Nederlandse filmwereld.

Waren Monique van de Ven en Willeke van Ammelrooy dan vrij dat jaar?

Toen de film net begonnen was had ik nog het blije gevoel eindelijk weer eens een heel bijzondere film te zien die ver boven de rest uitsteekt. Een vrouw die denkt in plaatjes brengt de zomervakantie door op een boerderij bij haar tante. De vormgeving met animaties van wetenschappelijke tekeningen is ook erg mooi. Later blijkt het een biografische film te zijn over een autistische vrouw die echt bestaan heeft of misschien nog steeds wel leeft. Maar dat maakt de film toch minder bijzonder als dat ik aanvankelijk dacht. Verder volgt de film gewoon haar levensverhaal.

Hoewel het nog steeds wel een mooie film blijft. Maar hij is toch niet zo bijzonder als het in het begin leek.

Een mooie film over relaties. Degelijk geregiseerd en goed gespeeld, zoals je eigenlijk ook met deze namen mag verwachten.

Niet meer en niet minder.

Een film over het leven op een klein Italiaans eilandje. Althans zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar het is een nogal onevenwichtige film. Het begint ermee hoe moeilijk oude vissers het hebben om nog te overleven in de moderne tijd. De jongeren op het eiland willen weg want twee maanden per jaar van de paar toeristen leven die op het eiland komen is ook geen vetpot. En dan verschuift het accent in de film eigenlijk uit het niets naar het vluchtelingenprobleem, omdat er ook steeds meer illegalen via het eiland naar Europa willen komen. Kortom van alles wat maar uiteindelijk dus niets. Een duidelijkere opbouw of vanaf het begin keuzes maken had de film aanzienlijk interessanter kunnen maken. Want zo slecht was het allemaal ook weer niet. Het acteren, het tempo en de algehele sfeer waren best in orde.

Een jonge moeder met twee kinderen wordt bedreigd. Maar door wie en waarom is niet helemaal duidelijk. De grote winnaar van deze film is voor mij het verhaal en het bijbehorende script. Het is van het begin tot bijna het einde niet duidelijk waar de bedreigingen vandaan komen. En iedere keer word je als kijker weer heel knap op het verkeerde been gezet. Ook als je uiteindelijk de film gezien hebt en weet wie de dader is, heb je vaak bij dit soort films dat je dan terug denkt over de film en dan meestal wel zwakke punten in het verhaal of bepaalde scenes ziet die achteraf wat onwaarschijnlijk waren of niet klopten. Maar bij deze film heb ik dat niet of nauwelijks (hooguit bij het ontstaan van de brand) en er is zelfs op kleine details gelet om het verhaal kloppend te maken. Echt goed. Verder wordt er ook prima geacteerd en loopt de film als een trein. Van Linda de Mol als actrice zou ik eigenlijk van tevoren geen hoge verwachtingen hebben. Maar ook zij viel als actrice (en nog wel de hoofdrol) zeker niet tegen. Goede film.

Deze film afgelopen zaterdag bekeken. Wat me eigenlijk gelijk opviel was dat Martin van Waardenberg toch eigenlijk maar een heel matige acteur is. Hij is altijd hetzelfde en speelt waarschijnlijk gewoon zichzelf. Iets anders lijkt hij niet te kunnen spelen. Zijn tegenspeelster is een ander verhaal. Dat komt een heel stuk beter over. Maar goed, de film. Een film over een demente vrouw en hoe haar partner daarmee moet leren omgaan. De film begint nog wat matigjes en komt nogal geforceerd over. Ik heb zelf veel ervaring opgedaan met demente mensen, maar deze vrouw heeft wel erg veel facetten van dementie in zich en bovendien ontwikkelt zij die ook nog eens in een ongelofelijk snel tempo. En dat is voor mij niet erg realistisch. Maar de film bouwt wel heel mooi op en vooral als de reis is begonnen is het mooi om te zien hoe moeilijk het is voor een partner als je vrouw, die je al je hele leven goed kent, zo langzaamaan verandert in een heel ander en onherkenbaar persoon. En ook de angst en onzekerheid die dat met zich meebrengt. Hoe gaat dat alsmaar verder en wat krijg ik hierna met haar mee te maken? Dat is wel ontzettend knap in deze film overgebracht en daarmee is het toch wel degelijk een hele mooie en ontroerende film geworden. Die ook door Martin van Waardenberg tegen het einde knap geacteerd wordt.

Ik wist eigenlijk niet eens dat deze regisseur nog zoveel films had gemaakt. En allemaal horror zo te zien. Ik ken een paar oude films met muziek van Keith Emerson en Goblin. Dat was ook de reden dat ik die wilde zien. Slechte films met slechte acteurs en een slecht verhaal maar met mooie muziek en mooie decors en belichting. Overigens lees ik nu dat dit wel precies de eerste twee films zijn van een trilogie, waarvan dit nummer drie is. Met La Terza Madre zijn we nu zo'n dertig jaar later. We zijn in het digitale tijdperk aangekomen. En daarmee zijn de decors en de belichting niet meer zo bijzonder als destijds. En ook de muziek is niet meer wat het geweest is. Maar de acteurs zijn wel beter geworden. En dat geldt ook voor het verhaal. Al moet je daar dan ook weer niet al te veel van verwachten. Er zitten nog steeds zat ongeloofwaardigheden in. En er is een hoop goedkoop effectenbejag. En tenslotte voelde met name het einde van deze film toch wel ineens erg plotseling en afgeraffeld aan. Moesten we daar nou zo lang naar toewerken? Dario Argento is misschien door de jaren heen een iets betere filmmaker geworden. Maar deze film is niet meer zo bijzonder als de films van toen. Daar heeft hij dan weer ingeleverd.

Een directeur van een slachterij ziet dat er een nieuwe controle medewerkster is aangenomen die nogal schuchter is en zich afzondert van haar collega's. Als er iets gestolen wordt en er een psychologisch onderzoek onder alle medewerkers volgt, blijkt dat hij en zij allebei exact dezelfde dromen hebben. En dat schept een band. Een bijzonder gegeven voor een film ook. In het begin gaat het allemaal erg langzaam en is de film nog behoorlijk saai. Maar bij dat psychologisch onderzoek begint de film te lopen en is het uiteindelijk ook een hele mooie film die erg sterk opbouwt. En af en toe ook erg mooie plaatjes. Vooral ook van de dromen.

Een film over een aantal mensen die in een praatgroep zitten en elkaar proberen te helpen om van hun seks verslaving af te komen. Dat is wel een apart onderwerp en het duurde ook even voordat ik wist wat ik met deze film aan moest. Het was toch geen hulpverleningsdocumentaire. Maar toch echt een speelfilm. En toen de verhaaltjes wat meer vorm kregen en de karakters van de hoofdpersonen ook wat beter uitgewerkt werden, kwam er toch uiteindelijk nog best een aardige film boven water drijven. Al is het ook geen hoogvlieger.

Een tachtigjarige man loopt weg uit het bejaardenhuis en gaat terug naar zijn boerderij. Maar daar aangekomen blijkt zijn zoon daar nieuwe huurders in te hebben gezet, waar de man het dus niet mee eens is. Hij betrekt het bijgebouw en is vastbesloten om zijn boerderij weer terug te krijgen. De film wordt over het algemeen prima geacteerd en het verhaal loopt lekker. Het is geen hoogvlieger, maar ook geen slechte film.

Schrijnende film over een jonge vrouw die al een aantal jaren op zoek is naar haar vader in India. Op zich een prima film waar ook mooi geacteerd wordt, maar waar het wel jammer is dat een ervaren kijker, en dat ben ik dan waarschijnlijk ook, al halverwege de film genoeg puzzelstukjes van het verhaal heeft om het einde te kunnen raden.

En dat klopte helaas ook. Dus het einde kwam voor mij niet als een verrassing.

Mooie documentaire met vele mooie beelden over de geschiedenis van The Beatles. Precies zoals je van een gewone documentaire mag verwachten. Dus ook geen extra draai of een andere invalshoek of zo. Toch moest ik ook vaak aan The Rutles: All You Need Is Cash (Film, 1978) - MovieMeter.nl denken. Bijvoorbeeld toen The Beatles in het Shea Stadium moesten spelen vernoemd naar de revolutionair en verzetsstrijder Shea Stadium.

Een vriend van me had een tijdje geleden heel enthousiast over deze film verteld en dus was ik wel erg nieuwsgierig geworden. Het is een behoorlijk experimentele film over het gedrag van mensen en hoe in iedereen eigenlijk nog een oermens verborgen zit. Althans zo zie ik de film. Wel een bijzondere film zoals ze vandaag de dag niet meer gemaakt (kunnen) worden. Maar zeker leuk om eens gezien te hebben.

Ik ben een fan van Audrey Tautou, maar ik ben geen liefhebber van familiedrama's. En zeker niet als ze in een ver verleden afspelen. Daar heeft deze film geen verandering in gebracht. Het is een saaie en emotieloze film, ondanks de aanwezigheid van Audrey. En zelfs zij kon me niet eens echt bekoren in deze film.

Indrukwekkende documentaire over hoe het er aan toeging als Engelse soldaat in de eerste wereldoorlog. Mooi gedaan met originele (ingekleurde) beelden en commentaar van de soldaten die het hebben meegemaakt. Het is vooral indrukwekkend omdat het onderwerp zo indrukwekkend is en duidelijk in beeld gebracht is. Als film / documentaire voegt het niet veel toe aan wat er al over bekend was. Maar het is allemaal wel mooi (digitaal) gedaan.

Een bijzondere film over een voormalig rockster die op zoek gaat naar de nazibeul die zijn vader destijds zo vernederd had. De film heeft een aangenaam tempo, mooie beelden en een mooie sfeer ook. Ook het verhaal en de acteerprestaties zijn prima. De film deed me ook erg denken aan de films van Wim Wenders.

En ik ben dan ook vooral aangenaam verrast dat er ook in 2011 nog zulk soort films gemaakt worden. Al is het wel een uitstervend ras. Niet helemaal origineel dus, maar toch blij dat ik deze film gezien heb.

Ik heb het plot van de film vooraf niet gelezen. Aanvankelijk dacht ik de film nog wel te kunnen volgen. Maar gaandeweg veranderde de hoofdpersoon en begreep ik niet meer wat het verband was tussen de personen en of ik de persoon al eerder had gezien in de film of dat hij nieuw was. Die Chinezen lijken ook allemaal op elkaar. Maar ik ontdekte wel een overeenkomst in de film en dat is de aanklacht tegen het "nieuwe" China. De kloof tussen arm en rijk en de machteloosheid van hen die aan de onderkant staan. En hoe ieder van zich dat op zijn manier probeert op te lossen. Niet echt vrolijk. Er zit ook wel een cirkel in de film. Aan het einde ben je weer terug op de plek waar je begonnen bent. En zo gaandeweg ging ik de film toch beter vinden dan dat ik aanvankelijk dacht dat ik hem vond. Ik denk dat ik de film uiteindelijk toch ook wel begrepen heb. En dat wordt dan ook bevestigd als ik de plot nu alsnog lees. Ik ben benieuwd als ik de film later nog eens zie, of ik me hem nog herinner en of ik hem dan nog meer ga waarderen. Want de film heeft zeker wel wat.

Een vader komt om en laat zijn vrouw en zoon en dochter achter. De film draait vooral om de dochter en over haar rouwverwerking samen met haar moeder. Ze trekken in bij een oom en tante om bij te komen. De film heeft hele mooie kanten. Het rouwproces van de dochter is erg mooi geacteerd en verfilmd en komt realistisch over. Ook de elementen over de Indianencultuur zijn een waardevolle toevoeging aan de film. Als de film die kant op zou zijn gegaan had het een hele mooie en bijzondere film kunnen zijn. Helaas heeft de film ook een totaal andere kant en dat is de kant van een goedkoop, oppervlakkig en cliché highschool drama. Erg voorspelbaar en vol karikaturen. De oom en tante zijn helaas ook karikaturen. De hele tijd schommelt de film voor mij net aan de goede kant van de lijn maar als eindconclusie vind ik hem toch net iets te clichématig en te gemaakt dramatisch en daarmee eindigt hij toch op een onvoldoende. Wel jammer want het had makkelijk anders gekund.

Een film die behoorlijk de grenzen opzoekt. Van zowel de acteurs als de kijker. Het gaat over twee jongens (en een meisje) in een groep skaters. Een groep tussen middelbare school en de de tijd dat ze echt een baan gaan zoeken. Eigenlijk een film over volwassen worden. Maar zover is het nog niet in deze film. En dat is ook het moeilijke aan deze film. De film komt een beetje over alsof de regisseur een vaag idee had. Het moest over bovenstaande groep gaan met ongeveer die achtergrond en dan beginnen we gewoon aan de film en kijken wel waar het naar toe gaat. Er gebeurt volgens mij een heleboel in de film wat niet echt van tevoren bedacht was en wat spontaan is ontstaan tijdens het draaien. De jongeren halen ook een heleboel best gevaarlijke stunts uit en dat ziet er heel realistisch uit en eigenlijk ook onverantwoord. Maar als film bouwt het allemaal nauwelijks op. Aan het eind ben je nog ongeveer net zover als aan het begin van de film. En dat is toch wat onbevredigend. Hoewel het wel realistisch is voor een groep jongeren in die leeftijdscategorie en met die achtergrond. Op dat moment staat de tijd ook even stil in je leven totdat je weet wat je verder met je leven wil. Ik herken dat ook van mezelf in die leeftijd, hoewel ik bij lange na niet zo ver ging als de jongeren in de film. Ik vond mezelf toch wat verstandiger als ik daar op terug kijk.

Ik wist helemaal niet dat Aki Kaurismaki inmiddels weer een nieuwe film had gemaakt. En inmiddels is ie zelfs alweer een paar jaar oud. De film bedoel ik. Het is wel weer een echte ouderwetse Kaurismaki. Een lekker vaag verhaal, met vage hoofdpersonen, vage dialogen en vage muziek door vage artiesten. Heerlijk herkenbaar allemaal weer. Ik heb weer genoten. Mooie Russische auto trouwens.

Film over een meisje die eigenlijk liever een jongen wil zijn. Een leuk gegeven voor een film en een mooi thema voor een opgroeidrama. Het gegeven wordt ook overtuigend in beeld gebracht en er wordt werkelijk fantastisch geacteerd door met name de hoofdrolspelertjes. Fransen zijn daar toch wel vaak erg goed in, om jonge kinderen heel overtuigend en naturel te laten acteren. Daar is deze film weer een goed voorbeeld van.

Best alweer een tijd geleden dat ik de film gezien had, maar ik vind hem nog steeds goed. De muziek ken ik al jaren door en door en de film weet dat op een knappe en creatieve manier ook in beeld te brengen. Zeker het overgrote eerste deel is het verhaal ook mooi en creatief. Het laatste deel, wanneer Tommy kan zien en commercieel wordt, zakt zowel het verhaal als de muziek in. Ik vond kant 4 van de lp ook altijd al de minste. Al hoewel het slot "listening to you" dan weer een hoop goed maakt. Maar visueel ziet de film er na al die jaren nog steeds groots en mooi uit.

Een klassieker uit de Abrahams / Zucker stal die ik al heel vaak heb gezien. Vooral in de jaren 80 / 90 met vrienden. Maar ook nu als ik hem zo weer zie na al die jaren, kan ik er toch nog steeds erg om lachen. Er zijn ook zoveel (visuele) grappen in de film gestopt. Dit is misschien wel mijn favoriete film uit de serie.

Twee tweeling broers hebben een veelbelovende carrière in het honkbal maar het loopt nog niet helemaal goed en daarom keren ze weer terug naar huis om geld te verdienen en te trainen om het later nog een keer te proberen. Het is op zich best een prima film met als enige maar wel grote minpunt dat de voorspelbaarheid er van af druipt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal staat er ook nog bij. En dat is wel bijzonder. Niet omdat het verhaal zo onwaarschijnlijk is dat het inderdaad om een film vraagt, maar dat het verhaal kennelijk interessant genoeg is voor een film. En dat er dan ook nog bij vermeld moet worden dat het waargebeurd is. Nou en?