Meningen

Ik ben toch niet echt kapot van kostuumdrama's meestal. Het ziet er allemaal mooi uit in deze film en er wordt ook heel mooi geacteerd. Maar het duurt maar en het duurt maar. En als je denkt dat een verhaal eindelijk is afgelopen begint er weer een nieuw hoofdstuk aan het verhaal. En als de film dan eindelijk is afgelopen, had er net zo goed nog een hoofdstuk achteraan kunnen komen. Dus dan vraag ik mij af; waarom heb ik naar deze film moeten kijken? Nee, dit is het niet voor mij. Niet mijn ding.

Het verhaal is wel duidelijk in beeld gebracht. Een arme jonge man in Nigeria heeft een droom. Hij wil een waterput in zijn dorp bouwen en daarom gaat hij weg. Via diverse omzwervingen komt hij in Nederland terecht waar hij profbokser wordt. En zo hoopt hij geld te verdienen om de waterput in zijn dorp te kunnen bouwen. Dat is een mooi verhaal. Maar de film zelf is fragmentarisch en te afstandelijk om mee te kunnen leven met de hoofdpersoon of eigenlijk zelfs om geboeid te blijven kijken.

Het is eigenlijk vooral een schrijnend verhaal wat hier verteld wordt over twee jonge ouders die hun kinderen van 8 en 12 jaar oud in Polen in de steek moeten laten omdat ze in het buitenland moeten werken. In Polen kunnen ze geen werk vinden. En dat is na de communistische tijd kennelijk ook behoorlijk gangbaar geworden in Polen. Maar de kinderen zijn daar nog het meest de dupe van. Als documentaire is het een ander verhaal. Die is heel afstandelijk en observatief gefilmd. Als er niet regelmatig wat tekst in beeld zou staan over wat er daadwerkelijk aan de hand is waar je naar kijkt, zou je waarschijnlijk als kijker nauwelijks een idee hebben en alleen maar een opeenstapeling van vragen. Je ziet alleen maar twee jongens die veel ruzie maken. Af en toe komt moeder langs. En één keer komt vader. En verder heeft een van de jongens problemen op school. Dat is alles wat je uit de film zou begrijpen als die teksten er niet waren. Over de achtergronden en het hoe en wat is uit de beelden en de gesprekken niets te achterhalen. En dat is natuurlijk hartstikke slecht. Dit is geen documentaire. Zo werkt dat niet.

Een film over een 15 jarige jongen die vanuit zijn pleeggezin terug gaat naar zijn labiele moeder. Helaas niet een erg origineel gegeven voor een film al is het wel bijzonder dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en dat de echte hoofdpersoon ook de hoofdpersoon in deze film is. En dus bijzonder dat gekozen is voor een speelfilm en geen documentaire. Maar daarmee is het nog niet automatisch een goede film. Hij wisselt nogal sterk. Er zitten hele mooie scenes in maar ook hele zwakke scenes. De film komt daarmee dus niet evenwichtig over en voelt soms zelfs moeilijk om door te komen. Ik heb de neiging om dan de doorspoeltoets in te drukken. Ook al wordt er door de hoofdpersonen meestal wel prima geacteerd. Maar een voldoende is deze film voor mij dus niet. De film is ook iets teveel gemaakt voor de doelgroep of voor scholen, want er zullen zich helaas waarschijnlijk wel veel jongeren in deze film herkennen.

Ik heb de afgelopen dagen weer heel wat films gezien. Vaak met grote budgetten en complexe lange verhalen. En toch waren het vaak maar matige films. Deze film bewijst maar weer eens dat je vooral een goed verhaal nodig hebt. Dan kan je het simpel houden en toch een boeiende en super mooie film maken. Ook na herziening is dat nog steeds het geval en krijgt hij er van mij nog een halve punt bij.

Echt zo'n typische Nederlandse film uit de jaren 80, waarvan er, net als deze, vele over de tweede wereldoorlog gaan. Het verhaal van de film is helemaal zo slecht niet en is ook best boeiend. Het behandelt een wat onderbelichte periode uit de oorlog in Nederland, toen de Nederlanders nog openlijk opkwamen voor de Joden. Niet veel later hebben de nazi's dit definitief de kop in gedrukt. En aan de andere kant begon de NSB juist ook steeds verder op te rukken. De acteerprestaties zijn over het algemeen helaas wel erg belabberd. Veel te overdreven en onwaarschijnlijk.

In 1981 was André van Duin razend populair met zijn tv-shows met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten. Dus dachten alle commerciële mensen in hun omgeving uiteraard van; dan maken we er ook een bioscoopfilm bij. Succes verzekerd. Maakt niet uit of het goed of slecht is. De mensen komen toch wel naar de bioscoop. En zo is het waarschijnlijk ook gegaan. Ik herinner me wel dat de film destijds ook hele slechte recensies kreeg. En ik heb hem ook nooit gezien. Nu is het inmiddels 45 jaar later, en heb ik de film eindelijk voor het eerst gezien. Maar ik kijk er dan nu ook heel anders naar, als dat ik toen gedaan zou hebben. Nu is het vooral één grote nostalgie. En in die zin is het wel een feest om al die bekende gezichten van toen te zien en ook de jaren tachtig entourage met al zijn sluikreclames die toen heel gewoon waren en meer van die beelden waarbij je denkt. Oh ja, zo ging dat toen. Maar een goede film is het natuurlijk nog steeds niet. Het verhaal is super mager en springt van de ene cliché naar de andere. Ook al was het wel leuk om het een keer gezien te hebben. André van Duin had ook vaak in interviews gezegd dat hij altijd een groot fan van Laurel en Hardy is geweest. En dat was in deze film ook echt duidelijk te zien. Er zijn diverse scenes in deze film die bijna letterlijk gekopieerd zijn.

Relatieproblemen in Turkije. Het is duidelijk dat de man daar veel dominanter is dan de vrouw. Of eigenlijk, dat denkt hij. Op zich zeker geen slechte film, al is hij wel ontzettend traag. Wel leuk dat de film op locatie is geschoten, en dat je daarbij een niet alledaags Turkije krijgt te zien. Vooral als het ook nog sneeuwt.

Rare film. Maar wel amusant en vermakelijk.

Een film over een pijnlijk onderwerp. In Duitsland in de jaren vijftig stikt het uiteraard nog van de nazi's die in de oorlog de verschrikkelijkste dingen hebben gedaan. Maar iedereen zwijgt liever. Men wil al die verschrikkingen liever vergeten en weer verder gaan met leven. Alleen de slachtoffers kunnen niet verder met hun leven. In deze film gaat het over een jonge ambitieuze openbaar aanklager die de misdadigers wel voor het gerecht wil krijgen ondanks een land waar hij alleen maar tegengewerkt wordt. Een mooie film die mooi opbouwt en waar prima geacteerd wordt. Maar het is vooral een film die je aan het nadenken zet. Want eigenlijk is het onderwerp altijd actueel. Bij iedere oorlog weer. Ik herinner me zelf persoonlijk een verhaal van een gids in de stasi-gevangenis in Berlijn. Die is nu te bezichtigen maar dit is ook zo'n plek waar verschrikkelijke dingen hebben plaats gevonden. Die gids had daar zelf gevangen gezeten omdat hij destijds een vluchtpoging had gedaan om van oost naar west te komen. Hij vertelde ook een verhaal over een psychiater die gewoon nog zijn werk kon uitoefenen in Duitsland, ondanks dat hij in die gevangenis verschrikkelijke martelpraktijken had bedacht. Maar bij de hereniging van Duitsland was afgesproken dat misdadigers uit Oost-Duitsland niet vervolgd mochten worden omdat ze immers gewoon hun werk hadden gedaan. En dan denk ik ook aan een Trump die het internationaal gerechtshof wil afbreken. Tsja, zo gaat dat allemaal. Als je een oorlog wint ben je de held. Als je hem verliest ben je een misdadiger. Maar eigenlijk is het overal hetzelfde. En als je verliest wil je het liefst zwijgen en ontkennen.

De film speelt zich af in Argentinië tijdens de dictatuur. De vrouw van een helderziende verdwijnt en hij gebruikt zijn gave om haar terug te vinden. Het begin van de film is nog heel boeiend, maar halverwege zakt de film toch wat in. Al wordt er met name door de hoofdrolspeler erg mooi geacteerd. Het is verder wel een goede film die ook goed duidelijk maakt wat er zich heeft afgespeeld en hoe er ook, tot op de dag van vandaag, nog steeds geprobeerd wordt om dat allemaal te verzwijgen en te doen alsof er niets gebeurd is. Dat gebeurt helaas in meer landen. Oost-Duitsland is daar ook een voorbeeld van. De verantwoordelijken daar zijn ook nooit veroordeeld. Dat was een voorwaarde voor de hereniging van Duitsland. De Oost-Duitsers deden immers alleen maar hun "werk". Ook Nederland heeft zich ooit misdragen in Indonesië. Eens zullen de regeringen waarschijnlijk wel een keer hun excuses aanbieden aan de nabestaanden. En daarmee is de geschiedenis dan afgedaan.

Film over de man die de Enigma code wist te kraken die de Duitsers gebruikten om hun berichten te verzenden. Ik heb deze film nooit eerder gezien, maar heb wel het idee dat ik eerder films heb gezien over dit onderwerp. En ik weet er nu geen een te noemen maar die bestaan vast. (na het schrijven van dit bericht heb ik uitgezocht om welke films het gaat. Er zijn er inderdaad meerdere. Maar de film met de titel Enigma, is de enige die ik ook echt gezien heb. Dus die had ik dan de hele tijd in gedachte neem ik aan.) In ieder geval was het wel een reden om niet al te enthousiast te worden bij deze film al zit hij wel goed in elkaar en is het allemaal heel boeiend. Echter tegen het einde gooit de film er gelukkig nog net dat schepje bovenop om hem boven het gemiddelde uit te laten steken. Al zit ie wel op de grens als er een bericht verschijnt over hoe er al die tijd met homo's werd omgegaan. Zo wordt een bij-onderwerp voor de film te belangrijk gemaakt. En dat is misplaatst in dit geval. Maak dan een andere film als je dat zo graag wil vermelden. Met meer de nadruk op hoe het is om homo te zijn in die tijd, in plaats van het onderwerp hoe je enigma kraakt. En wat dat voor de oorlog heeft betekend.

Twee zussen immigreren vanuit Polen naar het beloofde land. Maar zo belovend is het land niet. Eén zus blijkt bij aankomst ziek en moet in quarantaine. De andere wordt de speelbal van twee neven. Het is een onderhoudende film die op zich wel weet te boeien en die er ook best mooi uit ziet. Maar er zitten zoveel onwaarschijnlijkheden in het verhaal die heel veel vraagtekens oproepen, en dan de hele tijd door, dat het verhaal voor mij niet van de grond komt om nog te kunnen geloven dat ik naar een goede film zit te kijken. En ook het einde is uiteindelijk onbevredigend. Zodat ik er helaas van baal dat ik voor deze film gekozen heb. Ik had deze twee uur liever naar een andere film gekeken.

Een stewardess ontmoet een Roemeense straatjongen. De film blijft grotendeels in nevelen gehuld. Dat de jongen geïnteresseerd is in de stewardess is nog enigszins voor te stellen. Voor hem is het misschien een kans om zijn ellendige wereld in te ruilen voor een betere. Maar wat ziet zij toch in hem en waarom blijft ze naar hem toe gaan?

Een telefoongesprek met haar ex tegen het einde van de film zou een verklaring kunnen zijn. Maar dan nog blijft het erg mager om haar gedrag te verklaren. Dat had allemaal veel beter uitgewerkt moeten worden. En ook als we als kijker veel meer aan het begin van de film wisten wat er mogelijk in het hoofd van de stewardess om ging, dan nog was het niet voldoende om je goed genoeg in te kunnen leven in dit verhaal. Dat is dus eigenlijk het grootste bezwaar dat ik heb bij deze film. Er wordt op zich nog wel aardig geacteerd en het loopt ook allemaal best al bouwt het ook tergend langzaam op, maar als je als kijker zelf maar moet gaan invullen wat er waarschijnlijk aan de hand is in het verhaal met de hoofdrolspelers dan heeft de regisseur mijns inziens geen goede film afgeleverd.

Het blijkt maar weer dat ik deze film dus al eens gezien had. Ik had hem al een waardering gegeven. In de jaren zeventig en tachtig zijn er veel oorlogsfilms gemaakt in Nederland. De een had meer succes dan de ander. Deze had volgens mij niet zoveel succes. Misschien was iedereen in 1986 ook wel al die oorlogsfilms zat. Toch is het wel een goede film. Twee verzetsmensen zijn los van elkaar bezig met hun eigen dingen, maar worden gedwongen om met elkaar samen te werken. Ondanks dat het verhaal wat warrig overkomt in het begin, bouwt het langzaam maar gestaag op en zit het toch wel goed in elkaar. En ook wordt er uitstekend geacteerd. Kortom een prima film in dit bekende Nederlandse genre.

Vader onderzoekt de moord op zijn zoon. Een zoon die ook nog een recente geschiedenis in Irak heeft. Eigenlijk een niet zo heel interessante detective film. De geschiedenis in Irak tilt hem nog net een beetje hoger.

De muziek ken ik al vele jaren heel goed. Dat is het tweede pianoconcert van Keith Emerson. De opvolger van het stuk op de lp "Works 1". Het is echter nooit als tweede pianoconcert uitgebracht. Keith Emerson heeft het stuk verknipt voor de soundtrack van deze film en er nog wat extra stukjes bijgeschreven. De muziek is fantastisch. De film had ik echter nog nooit gezien, maar daar had ik ook geen hoge verwachtingen van. Horror is niet echt mijn genre. En dit is zelfs ook nog eens zo'n echte belachelijk slechte horror uit de jaren tachtig. Af en toe zo slecht dat ik meer in de lach schoot dan dat ik zat te griezelen. De acteerprestaties zijn echt abominabel. Ook het verhaal springt van de hak op de tak en er is geen touw aan vast te knopen. Regelmatig handelingen die totaal onverklaarbaar zijn en die uit het niets lijken te komen. En dan ook nog van die halloween clichés met veel bloed en achteruit lopen in de handen van een moordenaar achter het gordijn. Geld was er in ieder geval wel genoeg voor deze film. De belichting is meestal erg mooi. Ook de decors zijn mooi gebouwd of smaakvol uitgekozen. En de muziek is uiteraard het absolute hoogtepunt van de film. Ook al is die ook niet altijd even smaakvol geselecteerd bij de juiste scenes. Maar toch leuk om hem een keer gezien te hebben. Ik zal nog wel meer Argento films bekijken vanwege de muziek. Behalve Keith Emerson heeft namelijk ook de Italiaanse band Goblin muziek gemaakt bij zijn films. En Goblin maakt ook mooie muziek.

Een film over een agent die infiltreert in een Marokkaanse drugsbende. Ik ben niet echt thuis in de materie, maar iets zegt me dat dit in de film niet allemaal realistisch overkwam en zelfs behoorlijk knullig en amateuristisch was. In ieder geval had ik er als kijker moeite mee om in deze film te komen en geboeid naar dit verhaal te kijken. Het bleef ook allemaal veel te afstandelijk. En spannend, iets waar dit genre film toch voor gemaakt wordt lijkt me, werd het ook nergens. Ook de eindscene deed me uiteindelijk nauwelijks iets. Ik ga deze film ongetwijfeld ook weer heel snel vergeten.

Film over een zanger die werk probeert te vinden. Het is een hele saaie film die eigenlijk van niets naar nergens gaat. En de muziek sprak me ook al helemaal niet aan. Die is al net zo saai. Het hoogtepunt van de film is eigenlijk het optreden van de kat. Die was wel erg leuk. Dus ik zou zo zeggen; volgende keer graag minder muziek en meer kat. Pas bij de aftiteling zag ik dat deze film van de Coen broertjes was. Dat verklaart tenminste waarom ik deze film uitgekozen had om te bekijken. Maar het is wel een mindere film.

Een behoorlijk bijzonder verhaal. Is misschien ook cultuurgebonden. Lijkt me in Nederland behoorlijk ondenkbaar. Maar mogelijk is Mexico daar anders in. Een jonge eenzame vrouw komt in het ziekenhuis terecht en wordt na afloop in het ziekenhuis opgenomen in het gezin van de vrouw waar ze naast lag in het ziekenhuis. Dat is voor mij, als Nederlander, een behoorlijk ongeloofwaardig verhaal. Maar de film bouwt wel mooi op. Heeft ook een sympathieke uitstraling. En gaandeweg de film leer je ook heel mooi de verschillende karakters en persoonlijkheden van alle personen in de film kennen. En dat is echt wel mooi gedaan. Al gaat de film verder ook niet echt dieper en gebeurt er niet veel meer dan wat je tijdens de hele film al verwacht. Maar misschien als ik hem later nog eens zie geef ik hem wellicht een halve ster meer.

Het verhaal en de filosofie achter de film vind ik wel heel mooi en spreekt me ook erg aan. Hoe wij als mensen zo'n verschrikkelijke wereld hebben gecreëerd onder het mom van "beschaving". Daar kan ik wel achter staan en die gedachten komen bijna dagelijks bij me op als ik het nieuws weer zie of om me heen kijk. Maar dan voel ik me ook iedere keer weer machteloos omdat ik er toch niets aan kan veranderen. Het enige wat ik kan doen om verder niet al te depressief te worden is plannen en ideeën maken voor mezelf om er maar het beste van te maken zo lang ik nog leef. Verder wordt er ook mooi geacteerd in de film. Genoeg voor een goede film dus. Maar aan de andere kant wekt deze film ook een hoop irritatie op. Waarom moet het allemaal weer zo Amerikaans en zo bombastisch en is alles op goedkoop winstbejag gericht in deze film met vooral hoge kijkcijfers. Het nodige geweld en een traan om maar lekker te scoren. Dat haalt de hele filosofie van de film onderuit en maakt de maker totaal ongeloofwaardig als hij zou zeggen dat hij een boodschap heeft met deze film. Dus qua film zou hij een 3.5 van me krijgen, maar met deze aanpak wil ik toch niet meer als 3 geven. Het gemiddelde van 3.23 waar de film nu op staat is dus een cijfer waar ik uitstekend mee kan leven.

Van het weekend weer eens bekeken. Het valt me op dat ik de vorige keer aanzienlijk enthousiaster over de film was als deze keer. Toen was ik ook heel lovend over het script. Dat ben ik deze keer niet meer. Er zitten eigenlijk drie elementen in de film die te weinig worden uitgewerkt. Of eigenlijk teveel in het midden gelaten worden. De liefde tussen de hoofdpersonen of is het toch geen liefde maar meer aantrekkingskracht en ook angst, het feit dat beide hoofdpersonen een gestoorde liefdesrelatie hebben of eigenlijk meer niet in staat zijn om liefde te geven. De relatie tussen haar en haar moeder is ook heel vreemd. En het verhaal dat de hoofdpersoon in het verhaal als enige in het team vindt dat Idris niet met verlof mag en dat ze daarom deze wraak verzint. Ik denk dat de film beter geweest zou zijn als maar één van deze elementen zou worden uitgewerkt in deze film. Nu is het teveel suggestie en blijf je achter met de vraag wat de film nou eigenlijk vooral wilde vertellen. Mijn keuze zou overigens de laatste van de drie zijn. Dat is toch het meest originele verhaal voor een film. Maar aan de acteerprestaties ligt het niet. Die staan nog steeds als een huis. Van 4 naar 3*

Zogenaamde "geluksvogels", zoals mensen die een vliegtuigcrash overleven, worden gebruikt door een organisatie om veel geld mee te verdienen. Totdat de grootste "geluksvogel" overblijft. Op zich wel een bijzonder gegeven voor een film. Het idee is ook echt iets voor een film. En het is verder ook mooi uitgewerkt en er wordt prima geacteerd. Dus in zijn genre ongetwijfeld een prima film. Maar het is niet mijn film. Daar vind ik het idee te "ziek" voor.

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het vooral een hoop gezeur over relaties. Inmiddels heb ik er een hoop gezien en weet ik dat hij ook hele mooie en hele leuke films gemaakt heeft. Bij deze film kom ik echter weer terug bij mijn oude vooroordeel.

Bovendien heb ik het gevoel dat Woody Allen in de tijd van deze film in dezelfde crisis en onzekerheid zat als de meeste hoofdpersonen in deze film. Hij veranderde zelfs zijn kenmerkende stijl bij deze film en liet ook nog eens alle humor en grappen varen. En dat is echt foute boel.

Gelukkig heeft hij na deze film later de oude draad weer opgepakt en nog vele andere wel mooie, grappige en kenmerkende Woody Allen films gemaakt.

Een goede film zet je aan het nadenken. Dat heeft deze film bij mij wel gedaan.

Ik heb deze film voor een groot deel bekeken als : deze film is Theo van Gogh.

De karakters die hier spelen zijn Theo van Gogh.

Bij de aftiteling bleek dit overigens niet. Dus het is mijn gedachte, mijn verzinsel.

Het leven is één groot theater en één grote leugen. En iedereen weet dat dat het uiteindelijk allemaal om de waarheid gaat. Dat je eerlijk bent tegenover elkaar, als je tenminste op een fijne manier met elkaar om wil gaan.

Zo een film was het voor mij. Die was mooi vormgegeven en op een mooie en overtuigende manier gespeeld.

En zo klopte hij ook.

Maar toen kwam het einde.

En daarom zei ik bij het begin : Een goede film zet je aan het nadenken.

Ricky Gervais is toch echt wel grappig. En hij heeft ook een eigen en herkenbare stijl. Al is het wel altijd hetzelfde. Ook bij deze film moest ik toch wel weer heel vaak aan The Office denken. Dit is een film over de uitvinding van het liegen. Een origineel gegeven om een wereld te hebben waar niemand liegt en waar iedereen zegt wat ie denkt. Ik vond het trouwens ook wel wat hebben. Maakt het allemaal toch minder gecompliceerd als je gelijk weet waar je aan toe bent. En er zaten dan ook leuke en originele vondsten in het script. De film blijft luchtig en bouwt op naar een bekend en voorspelbaar cliché-einde, maar dat was voor mij deze keer geen probleem. Gewoon een leuke film die lekker wegkijkt met een origineel script en een grappige en herkenbare Ricky Gervais.

Film over een vrouwelijke veearts (Monique v/d Ven) die zich op het platteland vestigt en daar moet proberen om zich een plaats te verwerven. En zo leren we al snel de belangrijkste inwoners van het dorp kennen en heeft ze ook nog een opdringerige vriend die haar terug naar de stad wil hebben. Op zich bouwt de film nog wel redelijk op, maar verder is het verhaal maar matig uitgewerkt. Het gebeurt bijvoorbeeld nogal eens dat er personen in de film voorkomen die aanvankelijk een belangrijke rol lijken te hebben, maar die later in de film nauwelijks meer voorkomen en dus toch niet zo belangrijk blijken te zijn. Dat maakt de film rommelig en ook wat ongeloofwaardig. Het komt allemaal wat afgeraffeld over. En zelfs Monique van de Ven was niet altijd even overtuigend, hoewel er ook best mooie scenes in zaten. Nee, deze film had beter moeten zijn. Ik geef hem 2.5, maar het had ook nog minder kunnen zijn als ik er langer over nadenk.

Ik heb deze film zojuist bekeken en bij het schrijven van deze recensie blijkt dus dat ik hem al eens eerder gezien heb ruim zes jaar geleden. Maar ik herinnerde me hem dus niet echt. Ook apart om te lezen wat ik er toen over schreef. Ik had er kennelijk toen moeite mee om het verhaal te volgen. Daar had ik bij deze keer kijken geen probleem mee. Nu was het anders. Inderdaad een verhaal dus over twee rechercheurs die twee vermiste meisjes moeten zoeken. Maar gaandeweg dieper in een complexer misdaadverhaal verzeilen. De film speelt zich af in 1980 in de tijd na Franco. Een tijd die nog wel zijn sporen had nagelaten. Verder ook een boeiend misdaadverhaal met een bijzondere sfeer die me wel wist te pakken. Maar het was ook een film die een hoop vragen bij me naliet. Vooral over de geloofwaardigheid. Het meest bijzondere vond ik namelijk dat de twee rechercheurs toch regelmatig ongevraagd allerlei bijzondere aanwijzingen in de schoot geworpen kregen, zonder dat ze daar iets voor hoefden te doen. Dat komt dan toch vooral over om de film wat korter te maken. Maar goed, ik kon het verhaal dus deze keer wel beter volgen dan de laatste keer dat ik hem zag. Al maakt dat de film er voor mij dus niet beter op. Maar een gewone dertien in een dozijn krimi zou ik het dus ook niet willen noemen. En de drone beelden van bovenaf zijn vaak erg mooi en geven de film wel een bijzonder tintje.