Meningen

Een lastige film deze keer. Ik ben best een ervaren filmkijker vind ik zelf, maar deze keer weet ik het niet zo goed. Het voelt alsof ik op het einde uit de bocht gevlogen ben. Ik snapte het verhaal niet meer. Heb ik nou toch niet zo goed op zitten letten en heb ik iets essentieels over het hoofd gezien? Of was er toch iets anders? Ik weet dus eigenlijk niet zo goed wat ik van de film moet vinden en ook niet of ik hem drie sterren moet geven of meer of minder. De film keek heel lekker weg en de tijd vloog om. Er gebeurde genoeg interessante dingen en het was allemaal heel boeiend. Ook werd er prima geacteerd. Allemaal niets op aan te merken. Blijft dus alleen de vraag over; waarom snapte ik de film aan het einde niet meer? Misschien moet ik hem nog maar eens bekijken. Maar ik vrees ook dat hij op deze manier niet echt blijft hangen en als ik hem een volgende keer ga zien, zou het dus zomaar kunnen dat het dan lijkt alsof ik hem weer voor het eerst zie en dat ik dan weer vastloop op het einde. De tijd zal het leren.

Deze film had ik dus kennelijk al eens gezien. Maar ik herinnerde me er dus niets meer van. Film over een vliegtuigkaping. Echt komisch was het niet meer vond ik. Vorige keer vond ik dat kennelijk nog wel. Ach, de film is wel onderhoudend en vol te houden. Maar realistisch komt het toch ook niet over. Al zijn de tijden sinds 1978 op dit gebied waarschijnlijk wel sterk veranderd. Misschien ging het er in Finland nog wel zo aan toe. Het is in ieder geval allemaal erg mak en misschien zelfs wel bijna saai. Niet echt, wat je bij een vliegtuigkaping zou verwachten. En volgende keer als ik hem zie weet ik waarschijnlijk ook niet meer dat ik hem dan al twee keer gezien heb. Zo'n film is het dus ook. Ik was ook nu weer van plan om hem 2.5 ster te geven. Net als vorige keer.

Een film over een stel pubers op de afdeling voor langdurige kanker in een ziekenhuis. Ik heb helemaal niets met van die rap-jongeren. Ik heb ook niet zo veel met van die typische puberfilms. Er zitten hele slechte scenes in de film en het barst van de clichés. En de film is ook nog eens erg voorspelbaar. Maar toch zitten er ook een paar hele mooie scenes in de film. En daarmee komt de film voor mij toch op een voldoende.

Puberliefde in Zweden. Het begint aanvankelijk als een nogal suffe film die vooral een leuke observatie geeft van het Zweden anno 1970. Maar de film ontwikkelt wel en wordt steeds meliger.

Maar aan het eind ook erg mooi en gedenkwaardig. Een film die ik zeker nog wel eens vaker wil zien.

Aan budget geen gebrek deze keer. De film ziet er ook erg mooi uit, maar daarna heb je het dan ook gelijk wel gehad. Het verhaal over de dromerige jongen Kees is erg mager en niet interessant genoeg om een film over te maken. En verder wordt er ook nog eens erg houterig en onnatuurlijk geacteerd. Zelfs door de toppers, waaronder Monic Hendrickx die toch echt best een prima actrice kan zijn in andere films.

Klassieker uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Maar het is toch een flutfilm. Overdreven en ongeloofwaardig naief verhaaltje over een meisje van het arme platteland dat naar de grote stad trekt met haar familie en daar het "echte" leven leert kennen. Uiteraard met het nodige bloot al dan niet functioneel, zoals het in de jaren zeventig moest. Maar het meest stuitend is toch wel dat ook de creme de la creme van de Nederlandse acteurs in die tijd voor het grootste deel niet kon acteren. Zelfs Monique van de Ven komt niet overtuigend over in deze film. Alhoewel als halverwege Rutger Hauer ook ten tonele verschijnt leeft de film wel wat op. De chemie tussen die twee doet het nog steeds. Maar je gaat wel haast denken dat "Turks Fruit" die voor deze film kwam, toch eigenlijk een toevalstreffer was.

Film over een stel pubers die weglopen van huis. De film begon eigenlijk nog niet zo heel veel belovend. Het zag er aanvankelijk nog best voorspelbaar uit, maar gelukkig bouwde de film mooi op en zaten er zeker wel mooie scenes over vriendschap in. En daarmee eindigde de film toch nog aan de goede kant van de streep ook al verliep het verder allemaal wel zo, zoals je zou verwachten.

Erg mooie film over rouwverwerking en familierelaties.Heel verrassend was dat niet Rudi maar Trudi als eerste dood ging

Mooie film en een ontroerend verhaal. Geweldig ook dat de film zowel begint met een vliegerwedstrijd als eindigt. Dat maakt het verhaal rond en geeft hoop op een nieuwe toekomst al is het alleen niet in Afghanistan. Uiteraard is de film wel gekleurd vanuit de Amerikaanse / westerse visie op Afghanistan. Dat geeft misschien een vertekend beeld op de werkelijkheid. Maar dat maakt de film of eigenlijk het verhaal er niet minder op. Ik kan de wereld van de Taliban sowieso niet bevatten of eigenlijk welke extreme religie dan ook.

Alweer een tijdje geleden gezien maar vergeten om hier in te schrijven. Een film over een reünie van vrienden naar aanleiding van de dood van één van hen. Het gegeven van de film heeft wel wat en lijkt aan het begin nog veelbelovend. Ook qua personages. Er wordt ook genoeg aandacht besteed aan de opbouw om iedere personage goed genoeg te leren kennen. Maar daar blijft het dan ook bij. Echt spannend of boeiend wordt het verder ook niet. En als er dan uiteindelijk wat onthullingen komen heb je ook zoiets van; nou, so what. En daarmee is de film uiteindelijk toch teleurstellend.

In het begin vond ik de film al helemaal niets. Een film over een oversekste puber leek het vooral. Allemaal heel erg leeg en emotieloos. Ook hoe alle mensen met elkaar omgingen. Een hele nare film. Maar als dat de bedoeling van de maker was, dan was zij daar wel goed in geslaagd. Er zat ook helemaal geen inhoud in en de film ging verder ook helemaal nergens over leek het. Maar gelukkig ruim over de helft begon zich toch iets van een verhaal af te tekenen en leek mijn volharding om deze vervelende film verder te kijken toch beloond te worden. De scene in het weeshuis was zelfs eigenlijk best mooi. De hoofdrolspeelster kreeg ineens een symbolische spiegel voorgeschoteld. En zowaar, ze begon wat menselijke trekjes te vertonen. Dus het kon toch nog wel wat gaan worden met de film. Maar uiteindelijk was het allemaal toch nog steeds niet ver genoeg uitgewerkt toen ineens de aftiteling begon. Nee, vervelende film die me met een naar en onbevredigend gevoel achterlaat. Ik krijg ook weinig sympathie met Serviërs als ik deze film zie.

Vanavond deze film weer eens gezien. De titel kwam me weliswaar erg bekend voor, maar ik wist dus niet meer dat ik hem al eens gezien had. En ik herkende dus ook niets. Dat zegt wel wat. Namelijk dat hij toch niet zoveel indruk gemaakt had. En zo'n soort film is het ook wel. De mening die ik toen had, heb ik nog steeds wel. Alleen kon ik het einde nu beter verteren als toen. Blijft ook dat het een knullige film is, met een knullig verhaal. Knullige dialogen en knullig acteerwerk. Ook zitten er een hoop clichés in en is het multi-cultigevoel wel erg geforceerd nadrukkelijk aanwezig. Maar het blijft ook een aandoenlijke film die wel lekker wegkijkt. Ok vooruit dan. Drie sterren, al is hij dat eigenlijk ook niet echt waard.

Films over jeugdinternaten zijn er wat mij betreft helaas toch iets te veel. En ze zijn ook allemaal hetzelfde. Een hoop ellende en vernedering, maar eens zal het wel goed komen. Ook deze film is volgens het vaste procedé gemaakt. Totaal geen verrassing en enkel voorspelbaarheid. Het enige waardoor deze film iets boven het gemiddelde uitsteekt en daardoor van mij toch drie sterren krijgt, wat eigenlijk te hoog is voor een film als dit, is het thema van de ruimtevaart in de jaren zestig. Dit is op een leuke manier in de film verwerkt. Al krijgt de film daarmee wel helaas ook grote raakvlakken met de film Mitt Liv som Hund (Film, 1985) - MovieMeter.nl , maar haalt deze film dat niveau bij lange na niet. En verder wordt er wel erg mooi geacteerd in deze film. Dat moet ik wel toegeven.

Het is eigenlijk vrij simpel om hier een recensie over te schrijven. Dit is een soort van Police squad. Maar dan op zijn Zweeds. Minstens zo melig en toch ook net zo leuk. Een overdaad aan melige grappen zowel in woord als in beeld.

Noorse film over een jongen die opgroeit in een gezin waar een dominante vader veel drinkt en alle ellende die dat met zich mee brengt. Een mooie film met een weliswaar niet erg bijzonder, maar wel mooi opgebouwd verhaal en uitstekende acteerprestaties. Het leukste aan deze film vond ik zelf de herkenning van het tijdsbeeld in 1975 (en later). Ik denk dat ik zelf ongeveer even oud was als de hoofdpersoon in 1975. En ik heb ook "Live Aid" opgenomen op cassettebandjes.

De film is eigenlijk maar heel matig met een erg voorspelbaar verhaal. Echter de grootste fout in deze film zit hem in de casting. Barry Atsma als tegenspeler van Carice van Houten is gewoon geen eerlijke concurrentie. Zij draagt de film echt helemaal van het begin tot het einde. Wat een geweldige actrice !

Het komt vaker voor dat ik denk dat ik een film voor het eerst zie, en dan blijkt hier dat ik hem al eens eerder heb gezien. Bij deze film was het andersom. Met de titel Kong Curling was ik er toch bijna zeker van dat ik deze film al eens eerder had gezien. Maar toe ik hem zag kwam hij me toch niet bekend voor. En ik had hem dan ook inderdaad nooit eerder gezien bleek hier op moviemeter. Tsja, dat kan dus ook. Maar het was wel een leuke film. Het thema om een groep weer bij elkaar te krijgen om nog eens één keer te pieken deed me erg denken aan de Blues brothers. Maar daar houdt de vergelijking met die film ook verder wel gelijk op. Deze film heeft toch wel een hele andere sfeer en uitstraling. Maar het was wel een aangename film die weliswaar heel voorspelbaar was, maar toch amusant genoeg en hij keek lekker weg. Een prima filmpje. Niet meer en niet minder.

Ik dacht al dat ik hem gezien had. Toch was hij ook niet echt goed bijgebleven. Op zich wel een leuk gegeven voor een film. Een politiekorps wordt opgeheven omdat ze te weinig te doen hebben, waarna ze zelf besluiten om de statistieken wat op te schroeven. Maar kennelijk vond ik hem vorige keer toch een stuk leuker dan deze keer.

Nu ik deze film gezien heb, ben ik vooral verbaasd waarom ik hem nooit eerder gezien heb. Het is best een goede film en in de traditie van hoe films in die jaren gemaakt werden. Het is weliswaar een vaag maar wel intrigerend verhaal over een jonge kunstenaar aan het einde van de oorlog. Het is ook echt een film die de sfeer van Jan Wolkers goed weergeeft met vele herkenbare elementen. Goede film hoor en wat mij betreft ten onrechte zo laag gewaardeerd hier.

Een hele bijzondere film met een heel bijzonder verhaal. De sfeer en de acteer prestaties zijn ook erg goed. De scene onder de vrachtwagen is er één die me waarschijnlijk altijd zal bijblijven. Topfilm, ook na meerdere keren kijken.

Wederom bekeken en mijn mening niet echt veranderd. Het verhaal loopt lekker maar is wel erg onwaarschijnlijk en bovendien is het acteren niet altijd even sterk.

Deze film kwam wel heel langzaam op gang zeg. Aanvankelijk vond ik het toch vooral interessant dat het over een Eskimo groep in Canada ging. Een inheemse bevolking waarvan ook hun land door vreemdelingen was afgepakt. Net als de Indianen in Amerika en de Aboriginals in Australië. Maar deze bevolkingsgroep is veel onbekender. Het lijkt te gaan over de vriendschap tussen twee vriendinnetjes en hoe hun leven zich ontwikkelt. Geen echte hoogvlieger. Maar schijn bedriegt. Heel langzaam bouwt de film toch wel erg mooi op. En vallen alle puzzelstukjes langzaam op zijn plaats ondanks vaak abrupte overgangen in het verhaal. En de acteerprestaties zijn toch eigenlijk gaandeweg ook wel erg mooi. Een film die je duidelijk tot het einde moet uitkijken om hem te kunnen waarderen.

Lastig te beoordelen deze film. Een film over een 11-jarig jongetje en zijn familie. Allereerst is het al lastig beoordelen wat voor soort film het is. Is het een jeugdfilm? Maar het verhaal is wel serieus. Toch zitten er ook hele komische momenten in. Dan is het weer een opgroeidrama. En weer later gebeuren er toch ook wel hele heftige zaken en is de film zelfs shockerend en heel treurig eigenlijk. Soms komt hij wat saai over, maar het verhaal is wel boeiend en er gebeurt genoeg in de film. Het bouwt allemaal wel op en de jaren zeventig sfeer en setting mag er zeker wezen. Ook wordt er prima geacteerd. Maar ondanks alles blijf ik toch achter met het gevoel of de vraag; heb ik nou naar een goede film gekeken of viel het toch wel mee? Tsja, moeilijke film dus. Vooral om hem een plaatsje te geven. Maar zeker de moeite waard om te kijken.

Ik ben een groot liefhebber van de films van Aki Kaurismaki en zijn droge humor. Toch heeft het even geduurd voor ik deze film voor het eerst heb bekeken. Het kwam er eigenlijk gewoon niet van. Maar gisteren was het dan zover. En ik kan gelukkig constateren dat deze film me wederom niet tegengevallen is. Hij past perfect in het plaatje van zijn overige films. Een minimaal verhaal, troosteloze omgeving, armoede en ellende en ondanks dat valt er weer een hoop te lachen. Hij kan het nog steeds. Al waren de gebruikelijke acteurs wel vervangen door anderen. Dat was wel anders.

Een overgeplaatste moordrechercheur mag alleen nog maar coldcasemoordzaken onderzoeken en sorteren. Maar hij kiest er één uit waarvan hij het idee heeft dat die nog op te lossen is. Best een spannend verhaal en een boeiende film. Al kakt de film halverwege wel wat in en krijg je het idee dat het tijd wordt dat het verhaal toch wat meer en sneller mag ontwikkelen. En dat gebeurt tegen het einde gelukkig ook. En daarmee is het een goede film in zijn genre.