Logboek

Een kerstfilm met allemaal verhaallijntjes die door elkaar lopen. Ik hou wel van die vorm al betekent het ook vaak wel dat je erg je kop erbij moet houden om de film goed te blijven volgen. Maar dat valt bij deze film wel mee. De personen zijn goed te onderscheiden en de verhaaltjes zijn goed te volgen. Bovendien zijn het eigenlijk ook stuk voor stuk boeiende verhaaltjes. Leuk geacteerd en het loopt lekker. Maar het is denk ik ook een film die ik snel wel weer zal vergeten. Echt opzienbarend is de film nou ook weer niet. Maar het is in ieder geval wel eens wat anders dan de gebruikelijke cliché kerstfilm.

Een groep familie en vrienden gaat een grote fietstocht ondernemen. De film zit vol flauwe grappen en toespelingen op seks zodat ik me al gauw zorgen begin te maken over een film die nauwelijks door te komen is. Maar dan blijkt het doel van de reis toch een heel stuk ernstiger. En vanaf dat moment leunt de film op twee gedachten. Als het serieus is zitten er soms erg mooie scenes tussen, maar soms gaat het ook weer verder op de melige toer en dan is de film weer erg middelmatig. En uiteindelijk is het toch geen echte topfilm. Daarvoor is de film te rechtlijnig en gemakkelijk gemaakt. Met een onderwerp als dit is het niet moeilijk om emotionele scenes op te roepen, maar daarmee heb je niet automatisch een goede film.

De vrouw van restauranteigenaar Henri komt plotseling te overlijden. Daarna neemt hij een verstandelijk gehandicapte vrouw in dienst. Als die vrouw vervolgens verliefd wordt op Henri volgt een interessant en boeiend verhaal. Mooi gefilmd. Goed geacteerd. Vaak sfeervolle beelden en mooie scenes. En ook nog eens af en toe leuke humor afgewisseld met ontroerende momenten. Mooie film.

Een nogal fragmentarische documentaire over een jongen die acht weken mag ontsnappen aan het leven met zijn gescheiden ouders. Een moment waar hij even gewaardeerd wordt om wie hij is. Dat is de strekking van de documentaire denk ik. Maar echt duidelijk wordt dat ook niet allemaal gemaakt. De kijker mag er nog een hoop zelf bij bedenken. Ook is het maar een momentopname, terwijl je toch ook nieuwsgierig gemaakt wordt over wat er daarvoor gebeurd is en wat er daarna met hem gaat gebeuren. Dat maakt het voor mij toch wat halfslachtig en onbevredigend.

Een film die ik op video had en die ik sindsdien niet meer gezien had. En nu weer eens bekeken op YouTube. Een film over allerlei familieperikelen. Het duurde wel even voordat ik door had hoe de relaties van de vele personen in elkaar staken. Wie nou wie was, en wie het met wie deed. En omdat het zolang duurde om daar mee bezig te zijn kwam ook de essentie van de film niet echt snel bovendrijven. Het liep allemaal wel lekker, en werd ook prima geacteerd. Maar het duurde dus ook allemaal te lang voordat ik er een beetje inkwam. En toen was de film al bijna afgelopen. Maar goed, ik heb hem in ieder geval weer eens gezien. Ook al herinnerde ik me er niets meer van.

Film over een probleemgezin. Moeder is omgekomen bij een verkeersongeluk. (neem ik aan, wordt niet expliciet gezegd) en vader blijft achter met zijn twee zoons waarvan de oudste probleemgedrag vertoont en op het slechte pad dreigt te gaan waarbij hij ook zijn jongere broer meesleept. Gevolg is dat de jongste broer uit huis wordt geplaatst en ondergebracht bij zijn tante. Aanvankelijk begint de film nog wel aardig, maar al snel zakt het in en blijft hij op het niveau van meer van hetzelfde zonder dat er nog veel ontwikkeling is. Alleen de ontknoping helemaal aan het einde brengt nog iets meer leven in de brouwerij, maar dan is het leed al geschied en kan het niets meer worden met de film. Jammer, want ik ken aanzienlijk betere films met een dergelijk onderwerp. Deze komt niet eens boven de middelmaat uit.

Een film over vier liefdesverhalen met vier keer dezelfde hoofdrolspeler in vier verschillende rollen. Daardoor moest je wel goed opletten naar welk van de vier verhalen je nu weer zat te kijken. De vier verhalen werden dus ook door elkaar geknipt. Op zich wel een leuke vormgeving, maar daardoor moest je wel extra opletten. Verder had ik deze film op videoband en heb ik inmiddels niet echt meer een goede videorecorder. Dus ik heb de film nu gekeken op YouTube. En aangezien het een Poolse film is zonder ondertiteling liet ik YouTube live mee vertalen tijdens het kijken. En dat vertalen is niet perfect. Bovendien vertaalt hij alleen gesproken en gezongen woord. Maar als je een tekst in de film in het Pools ziet bijvoorbeeld op een briefje of zo, die mogelijk belangrijk kan zijn, dan wordt die tekst niet vertaald. En er waren ook stukken in het Russisch die niet vertaald werden. En zo waren twee van de vier verhalen me niet helemaal duidelijk geworden. Maar verder zeker geen slechte film.

Een schijnbaar eerlijk overkomende documentaire over een expeditie naar de top van de Cho Oyu. Het geeft een goed beeld van hoe het er aan toe gaat denk ik. Dat het zwaar en koud is, daar kon ik me wel wat bij voorstellen. Maar de film geeft ook een goed beeld hoe het er mentaal bij de mannen aan toe gaat. En dat bleek voor mij eigenlijk best schokkend. Ik zou verwachten dat je alleen als team een grote kans maakt om de top te bereiken en dat je ten alle tijden bereid bent om elkaar daarbij te ondersteunen. Maar dat is kennelijk niet de praktijk bij de bergbeklimmers onderling. Die hebben blijkbaar toch een individuele ieder voor zich mentaliteit ook al beseffen ze heel goed dat deze mentaliteit fataal kan zijn. Vooraf moeten ze daar zelfs hun handtekening onder zetten. Eén van de mannen zegt op een gegeven moment dat het kennelijk een wet is dat je op zee verplicht bent om elkaar te helpen in geval van nood. Hij zegt letterlijk : gelukkig geldt dat hier in de Himalaya niet. Nou dan weet ik genoeg. Dat is geen reclame voor de expeditie van Wilco waar iedereen toen dus ook nog 13.500 euro voor moest betalen zodat hij gratis in zijn eentje de top zou kunnen halen.

Leuk toch als je wat schrijft over een film en het zo'n drie jaar later nog eens terug leest. Vooral de laatste zin is grappig. Toen schreef ik dat de film me onbevredigend achter liet en ik niet de verwachting had dat ik deze film bij een herziening beter zou vinden. Nu die herziening was dus vandaag. En inderdaad, ik ben niet erg van mening veranderd. Ik wist wel zeker dat ik de film gezien had. Dat is eigenlijk al heel wat. Want regelmatig komt het ook voor dat ik me helemaal niets van een film kan herinneren. Bij deze film dacht ik lang dat ik het begin gezien had, en hem al vrij snel uitgezet had toen. Maar later kwamen toch meer scenes me nog bekend voor. Al met al is de conclusie van de vorige keer dus nog dezelfde, en dat zal een volgende keer waarschijnlijk weer hetzelfde zijn.

Een film uit 1987 inmiddels over een oude wees die eindelijk eens na 35 jaar opgehaald wordt uit het weeshuis om te gaan werken bij zijn oom en tante. Ik heb de film vroeger best een aantal keer gezien en toen vond ik hem heel leuk. Urbanus was ook best grappig voor die tijd. En er zitten een aantal leuke vondsten in de film vooral visueel. Maar wat me nu vooral opviel (in 2012 heb ik hem kennelijk voor het laatst gezien) dat Sylvia Millecam dus kennelijk in die tijd als een sexy vrouw werd gezien. Dat komt nu eigenlijk best ongeloofwaardig over. En een romance met een zot als Urbanus is eigenlijk helemaal belachelijk. Maar daar kon ik vroeger dus kennelijk over heen kijken.