Logboek

Ik ben meestal nogal huiverig om documentaires te zien van popfestivals. Meestal is het namelijk een hoop geouwehoer van allemaal mensen die er zogenaamd verstand van hebben en hele kleine flarden muziek als je geluk heb. Maar dat is bij deze documentaire dus niet het geval. Hier staat de muziek voorop. Heel veel muziek dus van erg goede geluidskwaliteit en ook de beelden van de optredens zijn erg mooi en vakkundig gemaakt. En als je dat dan ook bedenkt in die tijd. Toen was dat nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. En verder wordt de documentaire dus aangevuld met sfeervolle beelden van het publiek die een mooi tijdsbeeld geven van de summer of love. Muzikaal was het misschien niet allemaal mijn ding, maar als documentaire van een popfestival is dit dus een extreem goed voorbeeld.

Een documentaire over een aantal circusartiesten van het circue du soleil. Lijkt aanvankelijk interessant, en de openingsscene is ook veelbelovend. Er zitten hele mooie beelden in de documentaire en er is ook veel voor gereisd, want de mensen komen van de hele wereld. En het circus doet dat ook. Maar uiteindelijk, of eigenlijk al heel erg snel, blijkt dat het gegeven voor de documentaire toch wel erg mager is. Alle artiesten vertellen over hun leven, hun drijfveer, de passie, alles wat ze er voor moeten geven om zo'n hoog niveau te bereiken. Maar het is allemaal heel fragmentarisch. Dan vertelt die weer een stukje en dan die weer en dan die weer. Zo duurt het ook een tijd voordat je een beetje door begint te krijgen, wie ook alweer wat over zijn leven had gezegd. Maar uiteindelijk maakt dat allemaal geen donder uit. Het is allemaal meer van hetzelfde. En dan duurt 87 minuten toch best lang.

Vanaf het begin is gelijk al duidelijk waar de film over gaat. En het is natuurlijk ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal met een bekende persoonlijkheid. Maar juist daarom is het ook erg moeilijk om een goede film te maken, ook al leent het verhaal zich natuurlijk uitstekend voor een film. En dat is de valkuil waar deze film niet omheen wist te stappen. De film weet helaas geen diepte of een verrassende opbouw te creëren en dat is juist essentieel als je over dit onderwerp een echt mooie film wil maken. Nu komt het allemaal te makkelijk over. Bij iedere scene denk je van, gaat het nu gebeuren, maar nee. En dan werkt het weer naar het volgende deel van de film waar je denkt van zal het nu gebeuren. En dan weer niet. Enz enz. Uiteindelijk gebeurt het natuurlijk wel. Maar een echt goede film kan het zo dus niet worden. Al wordt er wel prima geacteerd. En zijn de hoofdpersonen wel goed gecast.

Een wedstrijdje diepzeeduiken. Een véél te groot budget. Grote namen maar desondanks toch slecht acteerwerk en een uiterst voorspelbaar verhaal. En als je denkt dat het wel mooi geweest en de film ten einde is gekomen. Komt er nog een complete film van dezelfde lengte achteraan met geen enkele toevoeging maar nog meer van hetzelfde. Echt onvoorstelbaar. Wat een draak van een film. Er komt geen einde aan. En het einde dat er dan uiteindelijk toch een keer komt is een einde zoals je het ook al twee uur daarvoor had kunnen voorspellen. Ik zie dat er drie versies zijn van de film met drie verschillende lengtes. En ik vrees dat ik de langste ( de director's cut) heb moeten zien. Ook dat nog. Nou goed, die film kan ik ook weer doorstrepen van mijn lijst.

Een erg vage film van het slechte soort waarbij de regisseur er vanuit lijkt te gaan dat de kijker alles wel vanzelf begrijpt. Ook als het niet uitgelegd wordt in de film. Een film over een klein meisje die een geest ziet. De verdwenen en waarschijnlijk overleden broer van een andere vrouw. Namelijk de goede vriendin van de moeder van het meisje. Die een relatie krijgt met een dubieuze man die met een geweer achter de geest van de overleden broer aan zit. En dan nog het meisje van de bar, waar de film naar genoemd is, maar wat je niet te zien krijgt omdat die naam van de bar één seconde ergens in een vaag shot verwerkt is. En dat meisje komt soms op een club waar ze naakt met een masker op verschijnt. En daar kent zij dan die geestenjager van. Maar als ze zegt dat het een grap is krijgt ze gelijk ruzie. En als de psychisch gestoorde moeder van de vrouw met de overleden broer bij toeval vraagt hoe het gaat als ze het barmeisje buiten ziet, dan barst het meisje in huilen uit en laat ze zich troosten door moeder. Want die begrijpt haar wel. Kortom, hoe vaag kan je een film maken? En toch eigenlijk best jammer. Want de film had een prima sfeer en genoeg in zich met leuke beelden en goed genoeg acteerwerk om een aangename film te zijn. Of misschien zelfs wel een hele goede. Maar deze regisseur moet nog een hoop leren. Om te beginnen, inlevingsvermogen in de kijker.

Een film over een aantal jonge broers en een zus die vanuit Soedan moeten vluchten voor de oorlog. Hun ouders zijn vermoord. Uiteindelijk worden ze opgenomen door Amerika zodat ze weg kunnen uit de oorlog. En dan dacht ik eigenlijk dat ze het in Amerika ook verschrikkelijk zouden krijgen. Amerika lijkt me een nog erger land van hoe ze met vluchtelingen omgaan dan Europa. Maar daar blijkt de film niet over te gaan. En het valt allemaal best mee. Het gaat er vooral om hoe de kinderen hun uiterste best doen om samen te blijven en bij elkaar te blijven en horen. En dat maakt het bij tijden een hele mooie en ontroerende film. Ook is de film minder Amerikaans dan je zou denken met de prominente aankondiging dat Reese Witherspoon meedoet alsof ze een hoofdrol heeft. Maar niets is minder waar. De echte hoofdrollen gaan naar de Afrikanen die eigenlijk niet eens acteur blijken te zijn maar ervaringsdeskundigen. En dat is nog veel beter. Dan hoef je niet eens te acteren. Dan hoef je alleen jezelf te zijn. Want je hoeft je helemaal niet in een rol in te leven. Die rol is je leven. En dat zie je ook aan de film af. Want ze spelen dus heel realistisch. Mooie film.

Een romantische film tegen de achtergrond van de eerste Italiaanse gastarbeiders in de textielindustrie in Twente. En dat is ook het leukste aan de film. De historische context van hoe het er aan toe ging toen de eerste Italianen hier arriveerden en hoe de Nederlanders daarmee omgingen. En in feite is er niets veranderd. Er wordt nog steeds op dezelfde manier naar buitenlandse gastarbeiders gekeken, ook al komen ze nu vooral uit Oost-Europa. Maar de film is geen documentaire. Er is een mooi romantisch verhaaltje omheen gedraaid van een Nederlandse arbeidster die droomt van een ander bestaan en weg van de beklemmende Twentse omgeving. En dat geldt ook voor een Italiaanse arbeider die speciaal uit Italië naar Nederland was gekomen. En dat verhaaltje maakt de film aangenaam om naar te kijken. Er wordt ook erg leuk geacteerd door vooral een hoofdrolspeelster met een leuke uitstraling. Al is het verhaaltje wel super voorspelbaar en ook niet erg realistisch, of misschien ook wel. In ieder geval niet erg bijzonder dat het daarmee ook een film wordt waar je nog lang over na blijft denken. Een voldoende dat wel. Een leuk tussendoortje dat lekker weg kijkt, maar ook niet veel meer.

Toen ik de film aan het kijken was had ik geen idee waarom ik deze film uitgekozen had. Als ik nu terug kijk naar wat er hier op moviemeter staat, moet het haast wel de hoge waardering van zoveel mensen geweest zijn. Als een man na hooguit een paar uurtjes of zo weggeweest te zijn weer thuis komt blijkt zijn vrouw verdwenen en lijken er allerlei verdachte omstandigheden te zijn. Hij krijgt al gauw de schuld, maar hij weet van niets. En daar bouwt het verhaal voorlopig ook op door. Hij moet zien te bewijzen dat hij zijn vrouw niets heeft aangedaan. Het is misschien niet allemaal even logisch of geloofwaardig, maar het zou allemaal kunnen kloppen. En dat is anderhalf uur van de film. Het laatste uur is er een plotverandering. En zo zorgvuldig als het eerste deel is opgebouwd. Zo slordig wordt er omgegaan met het laatste deel. Het tweede deel is namelijk wel ongeloofwaardig en daar zitten echt aantoonbare fouten in het verhaal die makkelijk onderzocht hadden kunnen worden, maar vreemd genoeg wordt daar dan verder geen aandacht aan geschonken. En zo is de film voor mij een behoorlijke desillusie geworden. Veel te lang en als het dan zo onbevredigend afloopt krijg ik meer het gevoel dat ik mijn tijd heb zitten verdoen dan naar een goede film te kijken.

Mooie documentaire met vooral mooie beelden. Geen bijzonder verhaal en een beetje te lang.

Ergens eind jaren zeventig was het dat ik samen met een vriend over de kalverstraat in Amsterdam liep. We waren begin twintig en net van school en de werkloosheid was toen groot. Toen werden we daar aangesproken door iemand die vroeg of wij werk wilden hebben. En zo hebben wij ons toen mee laten lokken naar een gebouw achteraf, waar meer mensen naar toe gelokt werden. Mijn vriend en ik werden daar van elkaar gescheiden en zo kwam ik in een ruimte waar ik moest wachten tot er iemand kwam om met mij te praten. Ik heb die ruimte toen aandachtig bekeken en toen ontdekte ik dat het om een religie ging over scientology of zoiets. Met religie wilde ik niets te maken hebben dus ik ben die ruimte weer uit gegaan om mijn vriend te zoeken. Ik voelde me ook behoorlijk misleid. Dit had niets met werk zoeken te maken. Ik vroeg waar mijn vriend was en toen moest ik maar even wachten in een andere ruimte. Waar ook mensen als ik binnen kwamen. Dus die sprak ik gelijk aan met weten jullie dat het hier om een religie of sekte gaat? Nee iedereen kwam binnen vanwege werk. Toen de mensen van scientology dat door kregen dat ik iedereen aansprak toen kreeg ik een spreekverbod. En ik zei dat ik mijn mond zou houden als ik met mijn vriend weer naar buiten kon. En dat is toen gebeurd. Maar zodoende heb ik wel mijn interesse gekregen in de church of scientology al is het dus geen positieve ervaring. En zodoende wilde ik ook deze documentaire zien. Het verhaal van de documentaire is nog veel schokkender dan ik mij kon voorstellen. Een verhaal over macht, extreem geld verdienen en mensen manipuleren en zo afhankelijk maken dat ze niet meer weg kunnen. Helaas is het verhaal schokkender dan de documentaire als documentaire zelf. Film technisch of artistiek gezien is het maar een heel gewone documentaire. Dus vandaar dat ik hem geen superhoge score wil geven. Maar het verhaal is dus wel schokkend en laat een diepe indruk achter.

Drie verhaaltjes rond een veerboot van Marokko naar Spanje. Een Nederlands gezin vaart over. En hun zoontje raakt zoek aan boord. De dochter van de kapitein staat op het punt om te bevallen. En dan zijn er in Spanje twee ambulancemedewerkers waarvan er een verliefd is op de vrouw van het eettentje aan de haven. De film gaat uitermate traag en al die tijd vraag je je af waar de verhaallijntjes bij elkaar gaan komen. Tegen het einde begin je wel een idee te krijgen. Maar zo traag als de film gaat, zo snel is het einde ineens daar en plotseling is de film afgelopen. En als kijker blijf je dan ineens achter met allemaal vragen van en nu? Een ongelofelijk onbevredigend einde, waarbij je je echt gaat afvragen waarom je naar deze film heb moeten kijken. Al zijn de acteerprestaties best aangenaam en zijn er ook soms best mooie beelden. Wat dat betreft had het nog best wat kunnen worden met de film. Maar niet op deze manier.

De titel kwam me zo bekend voor dat ik inderdaad dacht dat ik hem lang geleden al eens gezien had. En inderdaad, maar dan ook echt lang geleden. Ik had hem toen ook al 4 sterren gegeven en nu dus weer. Maar nu schrijf ik er voor het eerst over. Dus het is echt lang geleden dat ik de film gezien heb. En eigenlijk herinnerde ik me hem ook niet meer. Maar het is een mooie film. Een romantische film als een oud jeugdboek over een schooljongen die een fantastische schoolvakantie meemaakt in de mooie bergen van de Provence. En qua sfeer en beeld wordt dat heel mooi in de film weer gegeven. De film was uit 1990, maar als je me zou zeggen dat hij nog veel ouder is zou ik het ook geloven. En niet alleen omdat het verhaal zich rond 1900 afspeelt.

Ik had al van te voren gezien en gelezen dat de film hele slechte recensies kreeg. Maar in dit geval werkte dat heel positief bij mij. Ik begon dus al aan de film met eigenlijk geen verwachting. En waarom ik hem dan toch wilde zien? Ik heb wel een zwak voor Nederlandse films denk ik en taal is zeg maar echt mijn ding. En zo bleek het toch helemaal geen slechte film. OK, het verhaal is niet bijster origineel en ook zeker behoorlijk voorspelbaar. Maar het kijkt ook lekker weg en er wordt zeker wel leuk geacteerd door sympathieke spelers. En daarnaast was het ook wel leuk om zo heel veel bekende beelden van Rotterdam te zien. De Zwaanshals is een straat niet ver van waar ik ben opgegroeid. Dus dat had ook wel een meerwaarde voor me aan de film. Kortom een film die ik met gemak drie sterren geef. Prima film, ook al springt hij er niet echt uit.

Een film over een verlegen hoge ambtenaar die een vrouw ontmoet in een café en haar uitnodigt om mee te gaan naar een G8 conferentie in Reykjavik. Bill Nighy vind ik wel een leuke acteur. En zijn tegenspeelster doet het ook niet onaardig. Het is wel een erg Britse film zoals het gepresenteerd wordt. En dat heeft ook wel wat. Het verhaal is helaas wel erg onwaarschijnlijk en idealistisch. Leuk voor een film maar schrijnend als je de werkelijkheid van de wereldpolitiek kent. En dat wringt mij toch wel.