Logboek

Een leuke romantische komedie. Leuk verhaaltje en leuk geacteerd. En het kijkt ook allemaal lekker weg. Maar het is uiteindelijk ook niet meer dan dat. Het verloopt allemaal precies zoals je kan bedenken en er gebeurt net niet dat ene extraatje waarbij de film boven het gemiddelde had kunnen uitspringen. Best jammer eigenlijk, want het had best gekund met de manier waarop het gefilmd werd en met deze acteurs.

Het plot hier bij deze film is duidelijk waar het over gaat. Maar als je de film zelf ziet krijg je totaal geen informatie en moet je het maar doen met wat je ziet. En dan zie je een verstandelijk gehandicapte man met autistische trekjes die gaat verhuizen van zijn ouderlijk huis naar een woonvoorziening. En verder is hij geïnteresseerd in vrouwen, rode harten en lipstick. In ieder geval allemaal erg mager om serieus te boeien.

Als documentaire is deze heel erg mager. Er zit geen verhaal in en het gaat allemaal tergend langzaam. Een verhaal van vijf minuten wordt uitgerekt over 102 minuten. Een documentaire die drie broers in Afghanistan volgt. Een oudere en twee veel jongere broers. Op zich waarschijnlijk wel een intiem portret van Afghanistan en zoals de mensen in Afghanistan zijn. Dat is het enige wat ik positief te melden heb over de film. En ook wel regelmatig mooie beelden van het droge landschap. Maar verder is het geen film waar je erg vrolijk van wordt. Wat een vreselijk land en wat een vreselijke mensen. Alles draait er om religie. Iedereen is er compleet gehersenspoeld. En het is nog een hele agressieve vorm van religie ook. Het belangrijkste is dat de ongelovige wordt gedood. Zo ziet hun Allah het. En een ongelovige is iedereen in hun ogen al heel snel. Zodra je je niet aan hun strenge eisen van de koran houdt, voldoe je al snel aan het criterium. Een land als dit geeft ook eigenlijk weinig hoop dat het er ooit goed kan komen. En dat is best beangstigend.

Ik heb deze film zojuist bekeken en bij het schrijven van deze recensie blijkt dus dat ik hem al eens eerder gezien heb ruim zes jaar geleden. Maar ik herinnerde me hem dus niet echt. Ook apart om te lezen wat ik er toen over schreef. Ik had er kennelijk toen moeite mee om het verhaal te volgen. Daar had ik bij deze keer kijken geen probleem mee. Nu was het anders. Inderdaad een verhaal dus over twee rechercheurs die twee vermiste meisjes moeten zoeken. Maar gaandeweg dieper in een complexer misdaadverhaal verzeilen. De film speelt zich af in 1980 in de tijd na Franco. Een tijd die nog wel zijn sporen had nagelaten. Verder ook een boeiend misdaadverhaal met een bijzondere sfeer die me wel wist te pakken. Maar het was ook een film die een hoop vragen bij me naliet. Vooral over de geloofwaardigheid. Het meest bijzondere vond ik namelijk dat de twee rechercheurs toch regelmatig ongevraagd allerlei bijzondere aanwijzingen in de schoot geworpen kregen, zonder dat ze daar iets voor hoefden te doen. Dat komt dan toch vooral over om de film wat korter te maken. Maar goed, ik kon het verhaal dus deze keer wel beter volgen dan de laatste keer dat ik hem zag. Al maakt dat de film er voor mij dus niet beter op. Maar een gewone dertien in een dozijn krimi zou ik het dus ook niet willen noemen. En de drone beelden van bovenaf zijn vaak erg mooi en geven de film wel een bijzonder tintje.

Een behoorlijk bijzonder verhaal. Is misschien ook cultuurgebonden. Lijkt me in Nederland behoorlijk ondenkbaar. Maar mogelijk is Mexico daar anders in. Een jonge eenzame vrouw komt in het ziekenhuis terecht en wordt na afloop in het ziekenhuis opgenomen in het gezin van de vrouw waar ze naast lag in het ziekenhuis. Dat is voor mij, als Nederlander, een behoorlijk ongeloofwaardig verhaal. Maar de film bouwt wel mooi op. Heeft ook een sympathieke uitstraling. En gaandeweg de film leer je ook heel mooi de verschillende karakters en persoonlijkheden van alle personen in de film kennen. En dat is echt wel mooi gedaan. Al gaat de film verder ook niet echt dieper en gebeurt er niet veel meer dan wat je tijdens de hele film al verwacht. Maar misschien als ik hem later nog eens zie geef ik hem wellicht een halve ster meer.

Dat is lang geleden dat ik deze gezien heb. Een film over een jurk met een kenmerkend patroon. Het zijn allemaal losse verhalen waarbij dezelfde jurk de verbindende factor is. Al zitten er wel veel overeenkomsten tussen de verhalen. Belangrijkste is dat de jurk niet gelukkig maakt. Verder heel veel bekende namen en gezichten en hoewel het niet echt een heel grappige film is, en ook niet mijn favoriete van van Warmerdam, zijn een hoop van de dialogen wel weer als vanouds om van te smullen. En de typische van Warmerdam stijl is ook heel herkenbaar. Ik vond het wel weer erg leuk om hem weer eens gezien te hebben.

Film over de man die de Enigma code wist te kraken die de Duitsers gebruikten om hun berichten te verzenden. Ik heb deze film nooit eerder gezien, maar heb wel het idee dat ik eerder films heb gezien over dit onderwerp. En ik weet er nu geen een te noemen maar die bestaan vast. (na het schrijven van dit bericht heb ik uitgezocht om welke films het gaat. Er zijn er inderdaad meerdere. Maar de film met de titel Enigma, is de enige die ik ook echt gezien heb. Dus die had ik dan de hele tijd in gedachte neem ik aan.) In ieder geval was het wel een reden om niet al te enthousiast te worden bij deze film al zit hij wel goed in elkaar en is het allemaal heel boeiend. Echter tegen het einde gooit de film er gelukkig nog net dat schepje bovenop om hem boven het gemiddelde uit te laten steken. Al zit ie wel op de grens als er een bericht verschijnt over hoe er al die tijd met homo's werd omgegaan. Zo wordt een bij-onderwerp voor de film te belangrijk gemaakt. En dat is misplaatst in dit geval. Maak dan een andere film als je dat zo graag wil vermelden. Met meer de nadruk op hoe het is om homo te zijn in die tijd, in plaats van het onderwerp hoe je enigma kraakt. En wat dat voor de oorlog heeft betekend.

Een film over een agent die infiltreert in een Marokkaanse drugsbende. Ik ben niet echt thuis in de materie, maar iets zegt me dat dit in de film niet allemaal realistisch overkwam en zelfs behoorlijk knullig en amateuristisch was. In ieder geval had ik er als kijker moeite mee om in deze film te komen en geboeid naar dit verhaal te kijken. Het bleef ook allemaal veel te afstandelijk. En spannend, iets waar dit genre film toch voor gemaakt wordt lijkt me, werd het ook nergens. Ook de eindscene deed me uiteindelijk nauwelijks iets. Ik ga deze film ongetwijfeld ook weer heel snel vergeten.

Twee zussen immigreren vanuit Polen naar het beloofde land. Maar zo belovend is het land niet. Eén zus blijkt bij aankomst ziek en moet in quarantaine. De andere wordt de speelbal van twee neven. Het is een onderhoudende film die op zich wel weet te boeien en die er ook best mooi uit ziet. Maar er zitten zoveel onwaarschijnlijkheden in het verhaal die heel veel vraagtekens oproepen, en dan de hele tijd door, dat het verhaal voor mij niet van de grond komt om nog te kunnen geloven dat ik naar een goede film zit te kijken. En ook het einde is uiteindelijk onbevredigend. Zodat ik er helaas van baal dat ik voor deze film gekozen heb. Ik had deze twee uur liever naar een andere film gekeken.

Een vader heeft kanker en zijn zoon neemt hem dan mee op reis naar de champagne. Niet echt een origineel gegeven voor een film. Maar dat betekent niet dat het dan automatisch een slechte film is. Dat hangt helemaal af van hoe het verhaal wordt opgebouwd en de interactie tussen de hoofdpersonen. En op zich zit dat allemaal wel goed in deze film. Dit zijn de Nederlandse acteurs van nu, en die doen het prima. Maar ik mis toch ook dat kleine beetje moeite om deze film naar een iets hoger plan te tillen. En zo is het precies de film geworden zoals te verwachten was. Niet meer en niet minder. Alleen die baggermuziek bij de aftiteling en andere emotionele momenten. Dat mogen ze van mij afleren want dan krijg ik sterk de neiging om het geluid maar uit te zetten en verder te gaan met de ondertiteling voor doven en slechthorenden.

Een film over een pijnlijk onderwerp. In Duitsland in de jaren vijftig stikt het uiteraard nog van de nazi's die in de oorlog de verschrikkelijkste dingen hebben gedaan. Maar iedereen zwijgt liever. Men wil al die verschrikkingen liever vergeten en weer verder gaan met leven. Alleen de slachtoffers kunnen niet verder met hun leven. In deze film gaat het over een jonge ambitieuze openbaar aanklager die de misdadigers wel voor het gerecht wil krijgen ondanks een land waar hij alleen maar tegengewerkt wordt. Een mooie film die mooi opbouwt en waar prima geacteerd wordt. Maar het is vooral een film die je aan het nadenken zet. Want eigenlijk is het onderwerp altijd actueel. Bij iedere oorlog weer. Ik herinner me zelf persoonlijk een verhaal van een gids in de stasi-gevangenis in Berlijn. Die is nu te bezichtigen maar dit is ook zo'n plek waar verschrikkelijke dingen hebben plaats gevonden. Die gids had daar zelf gevangen gezeten omdat hij destijds een vluchtpoging had gedaan om van oost naar west te komen. Hij vertelde ook een verhaal over een psychiater die gewoon nog zijn werk kon uitoefenen in Duitsland, ondanks dat hij in die gevangenis verschrikkelijke martelpraktijken had bedacht. Maar bij de hereniging van Duitsland was afgesproken dat misdadigers uit Oost-Duitsland niet vervolgd mochten worden omdat ze immers gewoon hun werk hadden gedaan. En dan denk ik ook aan een Trump die het internationaal gerechtshof wil afbreken. Tsja, zo gaat dat allemaal. Als je een oorlog wint ben je de held. Als je hem verliest ben je een misdadiger. Maar eigenlijk is het overal hetzelfde. En als je verliest wil je het liefst zwijgen en ontkennen.

In 1981 was André van Duin razend populair met zijn tv-shows met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten. Dus dachten alle commerciële mensen in hun omgeving uiteraard van; dan maken we er ook een bioscoopfilm bij. Succes verzekerd. Maakt niet uit of het goed of slecht is. De mensen komen toch wel naar de bioscoop. En zo is het waarschijnlijk ook gegaan. Ik herinner me wel dat de film destijds ook hele slechte recensies kreeg. En ik heb hem ook nooit gezien. Nu is het inmiddels 45 jaar later, en heb ik de film eindelijk voor het eerst gezien. Maar ik kijk er dan nu ook heel anders naar, als dat ik toen gedaan zou hebben. Nu is het vooral één grote nostalgie. En in die zin is het wel een feest om al die bekende gezichten van toen te zien en ook de jaren tachtig entourage met al zijn sluikreclames die toen heel gewoon waren en meer van die beelden waarbij je denkt. Oh ja, zo ging dat toen. Maar een goede film is het natuurlijk nog steeds niet. Het verhaal is super mager en springt van de ene cliché naar de andere. Ook al was het wel leuk om het een keer gezien te hebben. André van Duin had ook vaak in interviews gezegd dat hij altijd een groot fan van Laurel en Hardy is geweest. En dat was in deze film ook echt duidelijk te zien. Er zijn diverse scenes in deze film die bijna letterlijk gekopieerd zijn.

Een film die gebaseerd is op het boek van Herman Koch genaamd het diner. Ook die film heb ik al eens eerder gezien. Maar toch herinnerde ik me het verhaal niet meer. Dat is ook niet zo'n heel simpel verhaal. Er lopen meerdere interessante verhaallijntjes door elkaar en ook de verhoudingen en relaties tussen alle personen worden mooi opgebouwd. Het is allemaal erg boeiend gefilmd en er wordt mooi geacteerd. Het einde is misschien onbevredigend maar het past wel. En dan ga ik nu eens kijken wat ik schreef bij "het diner". Misschien zou ik die film nu gelijk weer moeten gaan bekijken.

Het is eigenlijk vooral een schrijnend verhaal wat hier verteld wordt over twee jonge ouders die hun kinderen van 8 en 12 jaar oud in Polen in de steek moeten laten omdat ze in het buitenland moeten werken. In Polen kunnen ze geen werk vinden. En dat is na de communistische tijd kennelijk ook behoorlijk gangbaar geworden in Polen. Maar de kinderen zijn daar nog het meest de dupe van. Als documentaire is het een ander verhaal. Die is heel afstandelijk en observatief gefilmd. Als er niet regelmatig wat tekst in beeld zou staan over wat er daadwerkelijk aan de hand is waar je naar kijkt, zou je waarschijnlijk als kijker nauwelijks een idee hebben en alleen maar een opeenstapeling van vragen. Je ziet alleen maar twee jongens die veel ruzie maken. Af en toe komt moeder langs. En één keer komt vader. En verder heeft een van de jongens problemen op school. Dat is alles wat je uit de film zou begrijpen als die teksten er niet waren. Over de achtergronden en het hoe en wat is uit de beelden en de gesprekken niets te achterhalen. En dat is natuurlijk hartstikke slecht. Dit is geen documentaire. Zo werkt dat niet.

Ik zie dat het inmiddels alweer ruim 14 jaar geleden is dat ik de film gezien heb. Maar hij krijgt nog steeds dezelfde vijf sterren van me. Gek is wel dat ik het verhaal toch weer vergeten was. Het is ook eigenlijk een nogal ongeloofwaardig verhaal. En het zit ook best ingewikkeld in elkaar. Maar het is wel een mooi film verhaal. Een heel boeiend verhaal ook. Vandaar dat de film ook van het begin tot het einde blijft boeien. En zeker als er dan ook nog zo mooi geacteerd wordt. Kortom een film die voor mij zijn vijf sterren absoluut waard is.

Het verhaal is wel duidelijk in beeld gebracht. Een arme jonge man in Nigeria heeft een droom. Hij wil een waterput in zijn dorp bouwen en daarom gaat hij weg. Via diverse omzwervingen komt hij in Nederland terecht waar hij profbokser wordt. En zo hoopt hij geld te verdienen om de waterput in zijn dorp te kunnen bouwen. Dat is een mooi verhaal. Maar de film zelf is fragmentarisch en te afstandelijk om mee te kunnen leven met de hoofdpersoon of eigenlijk zelfs om geboeid te blijven kijken.

stem geplaatst

Het was alweer erg lang geleden dat ik deze film gezien had. Het was een vijf sterren film voor me en dat is hij overduidelijk ook nu nog steeds. De film bouwt zo mooi op. Er wordt erg goed geacteerd en er zitten ook hele mooie indringende scenes in. Gewoon nog steeds een topfilm.

Ik had deze dus al eens gezien en toen vond ik het niets. Deze keer ben ik milder. Het is inderdaad weer een typische Woody Allen film over hoe ingewikkeld het kan zijn om een relatie te hebben en het verschil tussen mannen en vrouwen. Heel vroeger vond ik deze films echt verschrikkelijk, maar inmiddels heb ik het al vaker geschreven bij Woody Allen. Als je zelf ouder bent en inmiddels de nodige ervaring in een relatie hebt, dan is het allemaal erg herkenbaar wat er gebeurt in de Woody Allen films. Alleen weet hij het op een grappige manier uit te vergroten. En daar is hij erg goed in, al is dit ook geen uitblinkende film van hem.

Een behoorlijk absurde film over twee mannen die elkaar ontmoeten bij een zelfmoordpoging en zo besluiten dat er wel meer mensen als hun moeten zijn die op dat moment met dezelfde gedachte rondlopen. Dan is het toch beter om dat tegelijk met zijn allen te doen. Tsja, een nogal bizar onderwerp voor een film dus. En zo zijn de makers waarschijnlijk ook. Want de film is ook zo, met een hoop bizarre dialogen en vreemde mensen in de groep. Maar toch erg vermakelijk ook hoe de film uiteindelijk een roadmovie wordt met een touringcar en een bus vol mensen die het mooiste ravijn in Europa zoeken voor hun zelfmoord. Alleen is twee uur wel wat lang voor een mager verhaal als dit. Maar goed, het was wel een aangename film ondanks het "zware" onderwerp.

Een film over een dichter en zijn gedicht. Eigenlijk behandelt de film drie thema's door elkaar. Het gedicht als een kunstwerk. De dichter die zijn gedicht uitlegt en de rechtszaak die aangespannen is door mensen die het gedicht te choquerend en provocerend vonden. En juist die drie zaken door elkaar is voor mij teveel van het goede. Waardoor het allemaal te hoogdravend en te vermoeiend werd. En waardoor ik vooral mijn belangstelling verloor. En ik mij ook afvroeg waarom hier eigenlijk een film over gemaakt moest worden. De tijd heeft het onderwerp immers ook ingehaald. Althans in de meeste (westerse) culturen. Ik had liever gezien dat de film een keuze had gemaakt. En als ik had mogen kiezen dan had ik het liefst alleen de mooie animatie met muziek en tekst van het gedicht zelf gezien. De rest had voor mij niet gehoeven. Maar dat is ook hoe ik meestal naar kunst kijk. Goede kunst heeft geen uitleg of achtergrond nodig. Althans niet voor mij.

Lasse Hallstrom in de tijd dat hij inmiddels alweer lang een regisseur in Amerika was. En daar heeft hij het kennelijk goed naar zijn zin en verdient hij ongetwijfeld ook veel beter. Ach hij kan het ook wel. Het ziet er allemaal mooi uit en de acteurs doen het ook leuk. Maar verder is het een flut film. Een verhaal over twee concurrerende restaurants waarbij je de afloop al mijlen ver aan ziet komen. Alle clichés en voorspelbaarheden worden uit de Amerikaanse gladde kast getrokken. En een onverwachte verrassing of plotwending komt niet in het woordenboek voor. Een film die ik eigenlijk de grond in zou moeten boren, maar hij keek toch lekker weg op een aangename manier.

Een Amerikaanse tiener gaat logeren bij haar familie in Engeland. En dan breekt er een terroristische nucleaire oorlog uit. De film komt allemaal erg surrealistisch over met heftige beelden. Maar ook zo onwerkelijk en uit het niets dat ik halverwege begon om de film op een andere manier te interpreteren. De oorlog kwam uit het niets. Hij duurt heel kort. De vijand of de aanleiding is totaal onduidelijk. En de oorlog is ook weer net zo plotseling voorbij als dat hij begonnen is. Misschien moet je de film niet nemen zoals je hem ziet en wat er gebeurt maar is dit meer een beeld van wat er in het hoofd van Daisy omgaat. Ze komt al als een psychiatrische patiënt aan met allerlei pillen en waanbeelden. Als ze verliefd wordt wordt de reis in haar hoofd alleen maar heftiger, maar is het ook een weg die ze volgt om zichzelf te bevrijden. En op die manier komt ze ook weer thuis. Alleen is alles nog steeds niet helemaal goed maar gaat het nu wel beter met haar. En met deze interpretatie van de film kan ik voor mezelf in ieder geval meer met de film dan met dit surrealistische, gewelddadige en heftige verhaal dat de film in beelden laat zien. De titel verwijst ook niet naar een oorlog. Misschien is de oorlog vooral een psychologisch decor waarin Daisy haar oude identiteit vernietigt en een nieuwe identiteit opbouwt. Maar het boek ken ik niet. Dat zou wellicht ook kunnen schelen.