Vanavond twee Franse films achter elkaar gezien. Allebei uit de jaren 80. Ik zeg vaak bij oude films, met enige weemoed, dat ze dit soort films tegenwoordig niet meer maken. Bij deze film is dit ook het geval. Behalve de weemoed dan. Dit is zo'n soort film met hoogdravende dialogen en dan voornamelijk in één kamer. Een film als een toneelstuk. Die maken ze inderdaad tegenwoordig niet veel meer. Maar dat vind ik dus niet zo erg. In dit geval was het een politieverhoor om een verdachte tot een bekentenis te laten komen. Er wordt prima geacteerd en het verhaal wordt mooi opgebouwd. Maar verder heb ik er op deze manier niet zoveel mee. Ik zie hier ook niet echt de meerwaarde van film in. Dan toch liever op diverse locaties en een reconstructie van het verhaal. Zoals Derrick dat vroeger zo mooi deed.
Alternatieve titel: The Fugitives, 20 februari, 16:53 uur
Een ervaren bankovervaller komt vrij uit de gevangenis en wil een eerlijk leven gaan beginnen. Als hij bij een bank een rekening wil openen wordt de bank juist overvallen en wordt uitgerekend hij als gijzelaar meegenomen. Een film uit 1986 met Gerard Depardieu. Dat was voor mij de belangrijkste reden dat ik hem wilde zien. Maar hij begint nog verrassend grappig ook. Daarna zakt het verhaal en de film wel wat in, maar het blijft toch een leuke film om te zien en hij kijkt ook makkelijk weg. Al is de geloofwaardigheid allemaal wel ver te zoeken. Maar dat hindert niet zo in een film als dit.
