Vonnis (2026)

Een Iman en een Humanist verlenen geestelijke bijstand in een gevangenis. Op zich een interessant onderwerp en dat was dan ook de reden dat ik hem wilde zien. Maar de documentaire begon chaotisch, fragmentarisch en vooral te kunstzinnig. Gaandeweg bouwde zich wel een verhaal op en kwam vooral de humanist centraal te staan. Een man die eigenlijk zijn eigen reden had om dit werk te gaan doen. Naar mijn inzicht overigens geen goede reden. Het deed me denken aan toen ik op de SPH zat. (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) Daar zaten ook mensen op die de studie deden omdat ze zelf problemen hadden, en dan kennelijk hoopten dat ze dankzij de studie zichzelf konden helpen. Gelukkig worden die mensen er heel snel uitgepikt, want die zijn in die fase nog ongeschikt om hulpverlener te worden. En dat had ik met die humanist ook enigszins. Die man moest toch vooral zelf nog iets verwerken voordat hij die gevangenen kon helpen. Overigens wel mooi dat de documentaire daar naartoe bouwde, want zo werd het toch nog wat interessanter dan ik bij het begin had verwacht. En de Iman stond een stuk steviger in zijn schoenen. Althans zo kwam het op mij over. Maar verder verbaasde het me toch ook wat voor soort volk er in een gevangenis zit. Ik vond het echt schokkend om te horen dat iemand zei dat degene die aangifte had gedaan tegen hem wraak nam op hem. Dan heb je naar mijn mening geen idee waar je mee bezig bent en zit je terecht in de gevangenis. Om iemand die gewoon zijn recht wil halen te beschuldigen van wraak nemen. Onvoorstelbaar. Zo werkt dat dus kennelijk in het hoofd van een crimineel.