Meningen

Typisch weer zo'n film met een grote toeristische waarde. Niet echt super interessant als film, maar wel om als buitenstaander een kijkje te krijgen hoe het er aan toe gaat in een ander land met een hele andere cultuur. In dit geval Saoedi Arabië. Streng religieus en een land waar vrouwen en mannen heel anders met elkaar omgaan als hier. Een jong meisje wil graag een fiets hebben, maar dat is daar niet vanzelfsprekend. Het is voor ons een onderwerp van niets, maar in Saoedi Arabië kan je daar een film over maken. Al wordt er best leuk geacteerd en loopt het verhaaltje wel.

Een zoon is op de eerste dag van de wandeltocht naar Santiago de Compostella al om het leven gekomen. Zijn vader besluit om de tocht alsnog voor hem te maken. En onderweg ontmoet de vader nog drie mensen die ook zo hun verhaal en reden hebben om de wandeltocht te maken. Dat is de kapstok voor de film. En veel meer dan dat is het ook niet. De personen zijn eigenlijk niet interessant en hun verhalen ook niet. Bovendien is het ook allemaal te afstandelijk gefilmd om er als kijker emotioneel bij betrokken te raken. Nee, de echte reden om deze film te bekijken is omdat je een redelijk beeld krijgt van hoe het er tijdens de tocht aan toe gaat en de mooie beelden van de landschappen. Een goede vriend van me heeft die tocht een paar jaar geleden gelopen en nu heb ik een beetje een beeld van wat hij heeft meegemaakt ook al had hij er al best uitgebreid over verteld. De film was met twee uur wel aan de lange kant. Anderhalf uur was lang zat geweest.

Een psychologische horror film. Zo zou ik deze film willen beschrijven. De sfeer in de film is heel beangstigend en beklemmend. En je hebt de hele tijd het gevoel dat je niet goed weet waar je naar zit te kijken. Je weet alleen dat er iets heel erg fout is en dat er iets goed mis is met de zoon.

Heel knap van de makers om niet de zoon maar juist de moeder het slachtoffer in deze film te maken. Maar inderdaad ook een film die erg onaangenaam is om naar te kijken. Omdat je je als kijker heel erg ongemakkelijk voelt bij wat je ziet. Echter, hoe meer ik besef waar ik naar gekeken heb, hoe beter ik de film ga vinden. Een film die nog wel even na blijft dreunen.

Een flauwe film over een man die een partij drugs wil smokkelen van Mexico naar de USA en voor dat doel een gezin samenstelt met zijn buren om zo met de camper geen argwaan te wekken bij de grens. Eigenlijk het soort film dat ik onder mijn niveau zou willen beschouwen, maar ik moet echter toegeven dat ik regelmatig best hard gelachen heb. Hij was toch best grappig en ook leuk geacteerd.

Een mysterieuze film over een crimineel en een asielzoeker. Twee verhalen die schijnbaar los van elkaar staan maar die toch naar een overeenkomst toe werken. Pas helemaal aan het einde van de film bij de ontknoping blijkt wat het verhaal is. Dat verhaal is flinterdun. Maar dat heeft de maker heel knap verborgen weten te houden. Want het was desondanks wel een boeiende film.

Zwitserse vrouw wordt verliefd op een Keniaanse Massai-krijger, en besluit in Kenia te gaan wonen met alle cultuurverschillen en andere problemen. In het begin had ik zo iets van tsjonge waar zit ik naar te kijken, maar gaandeweg groei je dan toch in de film en wordt hij ook geloofwaardiger. Maar hij had wel wat korter gemogen. En zeker wat dieper, want wat was nou de echte beweegreden dat die twee wat in elkaar zagen?

Puberale kinderfilm met een infantiel en uitermate slecht verhaal over een groep werknemers van een bedrijf dat op survivaltraining op een eiland gaat. Gaandeweg de film wordt het alleen maar slechter en ongeloofwaardiger. Deze film was nauwelijks door te komen.

Een sciencefictionfilm uit 1973 over mensen die gecreëerd zijn in een computerwereld. Een onderwerp dat voor dat jaar, waar computers inderdaad nog futuristische grote apparaten waren, vast heel bijzonder was. Maar nu 50 jaar later is dat onderwerp uiteraard hopeloos gedateerd. En nu is het een heel suf verhaal. Tergend langzaam en hoewel waarschijnlijk als spannend bedoeld, is het dat ook alles behalve. Drie-en-een-half uur duurt de film dan ook nog eens. Er is niet doorheen te komen. Ik ben vanochtend begonnen aan de film en heb diverse pauzes ingelast omdat ik anders mijn aandacht niet bij de film kon houden. Het is nu ver in de middag. Maar ik heb hem wel uitgekeken. Ik ga er toch maar vanuit dat het door het onderwerp en het verhaal komt, want Fassbinder heb ik op zich toch wel hoog staan. Eigenlijk is het interessantste aan de film nog het tijdsbeeld van hoe het was in 1973. En bij sciencefiction, deze zeker, lijkt dat nog wel sterker naar voren te komen dan bij films die in die tijd spelen. Het is hier niet alleen de aankleding en de auto's. Maar ook de vreemde synthesizer effecten met de voor dat jaar nieuwste synthesizer. Waarschijnlijk een modulaire moog of een ARP 2500. Of de VCS3 natuurlijk. Verder werd er nog volop gerookt. En ook kon je toen nog in een film ongegeneerd alcohol drinken zoveel je maar wilde. En in Duitsland waarschijnlijk helemaal. Tenslotte werd in deze film ook wel duidelijk dat vrouwen in die tijd nog maar één functie hadden. De man behagen. Ik denk niet dat ik deze film ooit nog een tweede keer ga zien.

Een jonge vrouw is haar hond kwijt. Als een film nauwelijks een verhaal heeft, hoeft dat nog geen reden te zijn dat het dan ook een slechte film is. Maar dan moet er wel wat gebeuren of een ander element dat de film op zijn minst boeiend maakt. Maar voor mij ontbreekt dat hier allemaal. Bovendien wekt de hoofdpersoon ook nog eens weinig sympathie op, om je in mee te leven. En zodoende kwam ik bij deze film niet hoger dan twee sterren. Maar als het einde dan zelfs ook nog onbevredigend is, dan blijft er wel heel weinig positiefs over.

Een jongetje voelt zich schuldig voor de dood van zijn moeder en bedenkt diverse manieren om daar mee om te gaan. Best wel een aardige jeugdfilm al is het ook geen hoogvlieger. Ik vraag me wel af of hij de doelgroep echt zal aanspreken. Het verhaal kwam nogal eens chaotisch en onsamenhangend over en er zaten ook best enge stukken in voor een elfjarig kind lijkt me.

Robin Williams als een geest in een adventure game. Ik heb erg veel moeite met deze film. Aan de ene kant spreekt het onderwerp en het verhaal van rouwverwerking me erg aan. En dat geldt zeker ook voor de vormgeving. Allemaal mooie decors van computerschilderijen. Maar de film heeft helaas ook een hele andere kant. En dat is de Amerikaanse, over-sentimentele, en moralistische kant. En daarnaast mogen ook vooral de religieuze mensen absoluut niet voor het hoofd gestoten worden.

Deze film heb ik destijds toen ik nog klein was al gezien in de bioscoop met mijn ouders. De film stelt niet zo heel veel voor. Een klucht met verwisselde koffers en een leuke achtervolging. Dan heb je de hoofdingrediënten van de film wel gehad. Ook is het allemaal heel herkenbaar 1972 met mooie auto's en felle kleding. Maar de film kijkt wel lekker weg al is het verhaal erg gekunsteld en ongeloofwaardig. Eigenlijk was ik nog het meest verbaasd door de acteertalenten van Barbara Streisand. Ik zie haar toch vooral als een zangeres. Maar ik weet er dan ook weinig vanaf omdat ik haar muziek vreselijk vind.

Een enigszins verwend Nederlands (volgens de film maar dan wel met een Vlaams accent) meisje brengt de winter door in het hoge noorden met een pelsjager. De film heeft weliswaar soms wat ongeloofwaardige momenten en is ook vanaf het begin al heel voorspelbaar. Hij komt ook langzaam en stug op gang. Maar tegen het einde ontdooit hij wel en is het toch wel een lieve film. Jammer dat er geen elementen aan de film toegevoegd zijn die de film naar een hoger plan tillen. Want ik gun hem eigenlijk wel een wat hogere waardering.

Mooie aangrijpende documentaire over een groep kinderen die gevolgd worden op hun reis door Mexico naar de Verenigde Staten in de hoop dat ze het daar beter zullen krijgen. Bijzonder om te realiseren dat zoveel mensen, en ook jonge kinderen, er zoveel voor over hebben om een dergelijke reis met vele gevaren en ontberingen, en zelfs een grote kans om het niet te overleven, overhebben om een beter leven in de VS te kunnen krijgen. En zelfs als ze de VS bereiken is het maar zeer de vraag of ze dat ook echt lukt. Dat kun je je als Nederlander toch maar moeilijk voorstellen. Ik zou theoretisch zo naar de VS toe kunnen reizen. Zonder al die gevaren. Maar ik wil niet eens.

Een verhaal over een politieagente die gaat werken voor de verenigde naties in Bosnië, een verhaal over mensensmokkel vanuit Oekraïne naar Bosnië en een verhaal over corruptie binnen de verenigde naties en belangenverstrengeling. Allemaal nogal ingewikkeld als dat samenkomt in een film. Te ingewikkeld ook voor de regisseuse van de film als je het mij vraagt. Ze slaagt er niet in om de ingewikkelde lijntjes duidelijk uit te leggen en er een eenduidige en samenhangende film van te maken. Daardoor wordt het lastig om mee te leven met de hoofdpersonen of om de bedoelde spanning in de film goed aan te voelen. Nou blijft het allemaal steken bij een poging tot en komt het vaak over als goedkoop effectenbejag. Dit is voor mij het soort film dat je vaak aantreft in de goedkope uitverkoopbakken. Maar kennelijk denken een hoop andere mensen er hier toch anders over en moet je weldegelijk serieus geld betalen als je de dvd wil kopen.

Tsja, de film heeft zeker wel wat. Hij begint al gelijk boeiend en met een sfeer waarvan je al gelijk weet dat dit niet goed gaat aflopen. Een film over een groep jongeren die allerlei kattenkwaad uithalen. Nou ja vooruit, het is wel iets meer dan dat. Slechte en banale scenes worden afgewisseld met hele mooie waarbij ook mooi gebruik van de muziek wordt gemaakt. En ook de vormgeving en de film bekeken vanuit vier verschillende standpunten heeft wel meerwaarde. En al met al loopt de film ook wel en zakt hij niet echt in op een paar momentjes na. Het verhaal is uiteindelijk toch nog het meest bijzondere aan de film. De afloop is behoorlijk onverwacht en ook wel bijzonder gevonden. Al is het ook wel wat ongeloofwaardig, maar zitten er toch geen elementen in de film waarvan je zegt; dit kan echt niet. Al zou een echte reconstructie in de rechtszaal waarschijnlijk wel de onvolkomenheden in het verhaal boven water krijgen lijkt me. In de film werkt het in ieder geval wel. En als ik mijn eigen recensie teruglees zou ik de film dus eigenlijk een hogere waardering als de drie sterren van nu moeten geven. En misschien komt dat nog wel als ik hem nog eens zie te zijner tijd.

Een jonge vrouw is ontevreden over haar manier van leven tot nu toe en onderneemt een wandeling over de pacific crest trail van Mexico naar Canada dwars door de VS om zichzelf te bewijzen. Een therapeutische wandeling dus. We zien de vrouw wandelen door het mooie en gevarieerde landschap van de VS en zien door middel van flashbacks terug wat ze allemaal tot nu toe heeft meegemaakt. Het zou dus een hele diepe en emotionele film kunnen zijn. Maar dat is een teleurstelling. Zo bijzonder was haar leven niet. Er zijn zoveel mensen die vergelijkbare dingen hebben meegemaakt als zij. Bovendien was ze nog jong en nog lang niet tegen het einde van haar leven. En zo bijzonder zwaar was de wandeling ook niet. Ze kwam waarschijnlijk iedere dag wel ergens mensen tegen op dit populaire wandelpad. Kortom we hebben hier te maken met een prinsesje of een drama-queen. Een vrouw die vooral zichzelf heel bijzonder vindt, dat ze deze "ontberingen" moet ondergaan. Haar conclusie van de film / wandeling is dan ook teleurstellend en helemaal niet bijzonder. Nog voor dat ze aan haar wandeling begon had ze gepraat met een (amateur) psycholoog, maar die nam ze niet serieus. Als ze dat wel gedaan zou hebben, was ze waarschijnlijk tot dezelfde conclusie gekomen als na deze wandeling. Maar als ze een weekje op bed had gelegen en eens goed over zichzelf had nagedacht had ze waarschijnlijk ook die conclusie kunnen trekken. Dan had zij met een leeg hoofd van de wandeling kunnen genieten en hadden wij ook niet met die verwachting naar de film hoeven kijken. Dan hadden we een mooie natuur documentaire kunnen hebben over de gevarieerde landschappen van Amerika. Want in dat opzicht was de film wel geslaagd. Als de film alleen had gegaan over haar en haar broer en over het verlies van hun moeder, had het trouwens ook een mooie film kunnen zijn. Want die moeder was ook een interessante vrouw. Dus ik had liever gezien dat de regisseur een keuze had gemaakt in deze film. Verder had de film ook overeenkomsten met Tracks (2013) . Maar die reis was wel indrukwekkend. En ook had de film overeenkomsten maar vanuit een andere invalshoek met Into the Wild (2007) . Maar beide films zijn allebei veel interessanter als deze. Al had de laatste voor mij aan het einde toch ook wel een vergelijkbare teleurstellende conclusie als deze. Zo wild is Amerika niet. Daar wonen er toch iets teveel mensen voor in dat land.

Een vader komt uit de gevangenis en vindt thuis twee jonge zoons die door hun moeder zijn verlaten. Om te voorkomen dat de jongens door de kinderbescherming worden opgevangen zal hij voor ze moeten zorgen en ook dat ze niet op het criminele pad gaan. Lange tijd kabbelt de film op dat gegeven door en zien we hoe het leven van de familie eruit ziet. Pas later begint zich eindelijk een verhaal te ontwikkelen dat ervoor had kunnen zorgen dat de film bovengemiddeld had kunnen eindigen. De ingrediënten daarvoor waren er zeker, en er wordt ook best goed geacteerd. Helaas eindigt het allemaal toch net iets te voorspelbaar en gaat de film ook niet genoeg de diepte in om er toch nog iets moois van te maken. Mike Leigh of Ken Loach hadden dit waarschijnlijk toch beter gedaan en dan had er ongetwijfeld ook aanzienlijk minder bloed gevloeid. Maar ja, dat zijn dan ook absolute vakmannen op het gebied van dit soort sociale drama's.

Film over een jongen van 15 die probeert om zijn "wilde" ouders bij elkaar te houden en in toom te houden. Een mooie intieme film over een lieve jongen in een moeilijke situatie. De film bouwt mooi op. Er wordt knap geacteerd en ook de jaren zestig setting en het kleurgebruik zijn mooi verzorgd. Goede film. Ook het einde is niet cliché maar wel heel passend voor de film.

Ook al weer zo'n film die ik heel erg lang voor het laatst gezien had. Nog steeds een spannende thriller over een gezin op een boerderij dat gegijzeld wordt door twee roofovervallers op de vlucht. Alleen jammer dat het einde zo naïef en ongeloofwaardig is.

Bizarre film over een vrouw die per ongeluk uitstapt bij een verlaten wisselwachterspost en daar vervolgens niet meer wegkomt en overgeleverd is aan de vreemde wisselwachter.

Jammer dat het sterke verhaal toch halverwege wat inkakt. En naar het einde toe wisten ze volgens mij ook niet zo goed meer hoe ze dat moesten gaan oplossen. Dat komt erg gekunsteld over.

Bij de dvdbox van Jos Stelling die ik heb, zit ook een the making of van de wisselwachter. En daar is het interessant te zien dat Jos nogal eens een discussie heeft met Johnny Kraaykamp en ook Jim van der Woude over met name de teksten in de film. En dan blijkt ook dat Jos helemaal niet zo een sterke regisseur is als het gaat om het regisseren van de teksten.

Hij laat z'n acteurs erg "zweven" op dit gebied. De dialogen worden ook ter plekke verzonnen lijkt het wel. En dat verklaart dan waarschijnlijk ook waarom er zo weinig gesproken wordt in de meeste van zijn films. In ieder geval de eerste zes. Met uitzondering van de Pretenders. Maar ook in die film waren de dialogen niet overtuigend. En dat komt dus door gebrek aan regie.

Een film die ik al een aantal keer had gezien en die ik me ook nog goed kon herinneren. Prima en vooral boeiend verhaal in het Amish-decor. En ook prima geacteerd. Toch zit er ook een onwaarschijnlijkheid in het verhaal. Zeker nadat ik hem nu meerdere malen heb gezien. Ik blijf het onwaarschijnlijk vinden waarom de hoofdpersoon niet de publiciteit zoekt, nadat hij ontdekt heeft dat zijn superieuren zo corrupt zijn en zijn leven daardoor in gevaar is. Hij heeft toch immers niets te verliezen en bovendien brengt hij nu ook nog eens het leven van het jongetje in gevaar. Daarnaast geeft z'n baas zich uiteindelijk wel heel gemakkelijk over, terwijl hij de hoofdpersoon ook heel gemakkelijk had kunnen ombrengen. Daar kwam hij toch immers voor. Verder is het jammer dat omwille van de kijkcijfers er uiteraard ook een ongeloofwaardige liefdesrelatie moet ontstaan. Ze hebben toch zeker wel andere zorgen aan hun hoofd. En tenslotte hoe kan het dat de voorruit van de auto aan het einde weer gerepareerd is ? Of was er nog ergens een Amish die in zijn schuur toevallig een voorruit van een oude Volkswagen 1600 had liggen?

De eerste scene in de film is nog best leuk. Ook daarna is de film over twee Marokkaanse vrienden die zich bezig houden met de kleine criminaliteit nog wel even prima uit te houden. Het kabbelt allemaal wel aangenaam door en kijkt verder ook wel lekker weg. Maar met een speelduur van ruim twee uur is het gebrek aan verdere ontwikkeling binnen het verhaal toch funest en gaat de film uiteindelijk als een nachtkaars uit. Tenslotte wil ik nog vermelden dat het jammer was dat ik geen ondertiteling had. Niet dat ik verder nou de indruk had dat ik veel van het verhaal miste ondanks dat ik niet alles even goed kon verstaan.

Ik vind aandelen één van de meest saaie onderwerpen die ik maar kan verzinnen. En dan ook nog een film die maar liefst drie uur duurt. Kortom dit is een film waar ik eigenlijk enorm tegenop zag. Toch krijgt hij wel een erg hoge waardering en is de hoofdrolspeler Leonardo DiCaprio. En dat is wel een goede acteur. Gisterenavond is het er dan toch maar eens van gekomen om naar de film te gaan kijken. En hij is me absoluut niet tegengevallen. Ook al had ik dus geen hoge verwachting. Hij ging veel minder technisch over aandelen dan ik verwacht had. Het ging meer over extreem luxueuze leven dat een handelaar in aandelen had. Een ontzettend gladde verkoper. Maar eigenlijk ook een kind omringd door domme volgers. Toch zijn de drie uur wel omgevlogen. Het was half twaalf voor ik er erg in had. En dus was het wel een goede film. Eigenlijk deed de film me ook meer denken aan een soort gangsterfilm. Over het reilen en zeilen van een gang. Maar dan zonder het moorden en het bloed. Het bedrijf en zijn medewerkers deden me trouwens ook regelmatig denken aan Trump en zijn fanatieke aanhangers. Maar goed, al met al toch een goede film al hoef ik hem ook niet veel vaker meer te zien.

Over de top !!! Dat is wat er bij deze film vooral bij mij naar boven komt. In de eerste helft van de film is dat vooral de relatie tussen vader en zoon die erg ongeloofwaardig is, maar wel amusant.
Dan de zelfmoord van zjin zoon, die niet eens een zelfmoord is, maar meer een masturbatieongeluk (!?) En dan tenslotte natuurlijk het hele verhaal dat volgt waarbij de zoon (en de vader) als helden worden weggezet. Hoogtepunt van het over de top verhaal is dan wanneer de echte Bruce Hornsby ook nog eens een lied gaat zingen tijdens de opening van de Kyle memorial bybliotheek. Allemaal zo belachelijk dat het ook wel weer leuk wordt. Ach, en Robin Williams is natuurlijk ook een leuke acteur, al vind ik deze film wel zwaar onder zijn niveau.
Tenslotte moest ik ook nogal eens aan de film "Tommy" denken. Ook zo'n vereering van een held film. Maar Tommy vind ik wel beter en dan hebben we het al helemaal niet over de muziek.