Meningen

Soft erotische film over twee vrouwen in Rome. De eerste scene is al bepaald niet veelbelovend. Dit gaat een lange saaie film worden. Niet veel later gaan de vrouwen ook nog praten en daarmee wordt de film niet veel boeiender. Al valt het allemaal op zich ook nog wel mee. En het zijn wel mooie vrouwen. Maar vooral de belichting in deze film verdient een compliment.

Dit is alweer de derde Almodovar die ik recent weer eens herzien heb, nadat het alweer enige jaren geleden was. En ook deze kon ik me nauwelijks meer herinneren. Alhoewel het toch echt een hele mooie film is. Ook wederom weer een bijzonder verhaal en prachtig geacteerd. En toch vergeet ik ze dus kennelijk weer. Maar dat geeft helemaal niet. Dan kan ik er iedere keer weer opnieuw van genieten.

De films van Bruno Dumont zijn niet de makkelijkste films voor zover ik ze ken. Maar Hadewijch lijkt nog een stukje verder te gaan. Toch is de film ook weer niet zo heel moeilijk. Een jonge vrouw groeit op in een liefdeloos of onverschillig milieu en ter compensatie vlucht ze in het geloof. Ze denkt het antwoord te hebben gevonden in de liefde van Christus. En dat is niet hetzelfde als de liefde van een man. Echter gaandeweg krijgt ze het wel steeds moeilijker met die "onnatuurlijke" vlucht gedachte. De eindscène is dan ook ijzersterk en zet de film weer met beide benen op de grond. Een loodzwaar onderwerp dus en veel minder toegankelijk als andere toch al niet al te toegankelijke films van Bruno Dumont. Maar wel mooi, dankzij de eindscène.

Matige film over een man die zijn leven weer op de rails probeert te zetten nadat hij uit de gevangenis komt. Gezien op het filmfestival inclusief interview met de maker. De eerste helft is documentaire achtig en saai. De tweede helft is meer psychedelisch, abstract en gewelddadig.

De tweede helft komt ook eigenlijk als een verrassing, want in de eerste helft is er niets wat er op wijst dat hij zo gaat eindigen. Het breekt dan weliswaar wel de saaiheid, maar om nou te zeggen dat de film daarmee vooruit gaat. Wel een mooi shot van een (dood !) paard dat uit een vliegtuig gegooid wordt en gevolgd wordt door skydivers. Dat is wel iets om deze film te gaan bekijken. Heel bijzonder!

Verder is het camerawerk, zeker in de bioscoop, zwaar irritant. Misschien was de cameraman blind. Hij had in ieder geval erg veel moeite om scherp te stellen, en meestal lukte dat dan ook niet. Bovendien was de camera vaak ook belachelijk ver ingezoemd. Of werd er mogelijk zelfs een macrolens gebruikt, wat de onscherpte dan wel verklaart. Want scherpstellen op een bewegend voorwerp is erg lastig met een macrolens.

Maar zelfs een breed shot van de zee, waar verder niets gebeurt, kon kennelijk nog niet met een statief. Waardoor de horizon constant irritant beweegt.

Reinbo noemt dat "fantastisch mooie cinematografie". Ik ben eerder geneigd om het amateuristisch prutswerk te noemen. Maar smaken verschillen wellicht.

Nee, deze film is niet voor herhaling vatbaar.

Dit is best een bekende en ook best een hoog gewaardeerde Woody Allen film. Ik heb er al best veel gezien van Woody Allen en ik vind dit eigenlijk een wat mindere film. Een vrij recht-toe-recht-aan verhaal en lang niet zo origineel als vele van zijn andere films. Ook is deze veel minder grappig als zo vele van zijn andere films. Als het een film van iemand anders was had ik waarschijnlijk drie sterren gegeven. Gewoon een goede film. Niet meer en niet minder. Maar Woody Allen heeft bij mij inmiddels al hoge verwachtingen gewekt. En dan valt deze toch wat tegen.

Een film over geluk en de samenhang met sex. Ik had met deze film hetzelfde als met de serie "the office". In het begin denk je ; waar zit ik naar te kijken? Maar hoe langer je ernaar kijkt hoe leuker de film wordt !

Niet de sterkste film van Nicole van Kilsdonk over twee Chinese volwassen kinderen die na de dood van hun vader zijn Chinese restaurant moeten overnemen. Een nogal matig script en oppervlakkig verhaal. En ook het acteren is wat mat. Maar verder keek de film wel lekker weg.

Wat is dat toch met deze film? Hij stond me bij in mijn geheugen dat ik hem toch best aardig vond. En dan ga je kijken en dan denk je; wat een gedrocht! Een en al cliché, super voorspelbaar. Heel gemaakt en geforceerd. Ook super irritant hip gedoe en overdreven multiculti met uiteraard de homo's daarbij. Zo fout als wat deze film. En toch wist ie me weer in te pakken. Ondanks dat mijn verstand zegt dat ik deze film helemaal af moet kraken. Maar ik geef hem toch weer drie sterren. En misschien zouden het er eigenlijk meer moeten zijn. Maar dat kan ik mezelf niet toestaan. Daar ben ik nog steeds niet klaar voor.

Een bijzondere oorlogsfilm over een (gedeserteerde ?) soldaat die een uniform van een kapitein vindt en zich daar vervolgens naar gaat gedragen. Mooi psychologisch opgebouwd hoe iemand met een spel van bluf steeds meer macht weet te krijgen. De film ging ook steeds meer op een maffiafilm lijken. En het is dan ook best knap gemaakt en fascinerend om te zien dat het leger en de maffia eigenlijk best een hoop overeenkomsten hebben. Zeker in oorlogstijd. Het recht van de sterkste zegeviert. De eindscene tijdens de aftiteling was overigens ook heel bijzonder en bijna een film op zich. Het zorgt er tevens voor dat dit één van de weinige films zal zijn die ook nu nog op tv helemaal tot het einde zal worden afgespeeld. En dat is ook al een knappe prestatie in deze tijden waar reclame zo ongeveer het belangrijkste item op tv is.

Als je het plot bij deze film leest, lijkt het nog heel wat. De regisseur van deze film had het ongetwijfeld graag zo willen zien. Maar de realiteit is toch wat anders. Het is inderdaad een film over een man die op zijn brommer Engeland doorkruist naar Blackpool om zijn vrouw terug te veroveren. Maar de regisseur heeft ook zijn best gedaan om de meest saaie en sullige acteur voor de hoofdrol te zoeken. En verder heeft ie ook zijn best gedaan om het script zo saai mogelijk te houden en dingen te laten gebeuren die voor hem misschien heel bijzonder zijn, maar die dat in werkelijkheid niet echt zijn. Kamperen met een stel gewone motorrijders, een folkconcert in een pub en een ontmoeting met een paar jonge scoutingmeisjes en hun bijna bejaarde begeleidster vind ik niet echt opwindend. Maar als je zo saai bent als de hoofdpersoon, dan is dat kennelijk al heel wat. Uiteraard stevent de film af op het uiterst voorspelbare eindcliché. Maar dáár weet de regisseur ons wel te verassen. Al is het alternatief nou ook weer niet om over naar huis te schrijven. De film heeft wel een sympathieke uitstraling. Dat dan weer wel.

Deze film stort echt in. Tsjonge wat is dat jammer !! Het begin is echt supersterk. Jammer dat de film daar niet is gebleven. Een ijzersterk verhaal van een mislukte moordaanslag en een wraak op iemand die door corruptie en de politie wordt ingedekt. Het zit allemaal ook heel ingenieus in elkaar en wordt heel mooi opgebouwd inclusief een hele geraffineerde ontsnapping. Ook heel erg knap hoe op het emotionele wordt ingezoomd, naast dit sterke script. En vervolgens de wraak op de persoon waar het echt om ging. Als de film hier was gebleven en op dit niveau was gebleven, was het voor mij minstens 4 sterren geworden.
Maar nee, vervolgens vervalt de film in een flauwe liefdesgeschiedenis en een ontsnappingsroadmovie en dan komt er ook nog eens een erg ongeloofwaardig einde aan.
Jammer jammer jammer ........

Urbanus was enorm populair in de jaren tachtig. En ik kan me nog goed herinneren dat ik hem toen best grappig vond. Evenals deze film. Ook nu, na al die jaren is de film nog steeds best grappig. Het verhaal loopt ook best lekker. Hoewel het niet allemaal erg hoogstaand is en inmiddels ook behoorlijk gedateerd. Het is waarschijnlijk vooral de nostalgie die de film voor mij nog steeds aangenaam maakt.

De ontvoering van Heineken was een beroemde en geruchtmakende zaak indertijd, en ik herinner het me ook nog best goed. Vooral nadat we kennis hadden gemaakt met de schuilplaats, waar ze hadden gezeten sprak de ontvoering ook erg tot de verbeelding. Dat deel van de film is dan ook erg goed, is heel boeiend en wordt prima geacteerd. Al blijft wel jammer dat niet duidelijk wordt, hoe de politie aan zijn informatie kwam en zo gauw wist wie de daders waren. Met het laatste deel van de film heb ik meer moeite. Niet dat de film dan inboet aan kracht. Hij blijft ook dan boeiend en vliegt nog steeds voorbij. Ik heb meer moeite met de geloofwaardigheid dat Heineken zelf alle initiatief neemt om persoonlijk achter de daders aan te gaan. Ik weet niet wat waar is in de film en wat is verzonnen, maar dat laatste komt op mij onwaarschijnlijk over. Zeker als de twee gedwongen worden om naar het Nederlandse deel van Sint Maarten te vluchten na toedoen van Heineken zelf. Maar al met al toch een goede film die vooral sterk wordt geacteerd door Rutger en Reinout.

Op zich is het nog niet eens zo'n heel slechte film. Leuke verhaaltjes rondom vier hoofdpersonen in het decor van de elfstedentocht van 1963. En dat gegeven is nog helemaal niet zo fout en bouwt mooi op. Maar de vormgeving is echt verschrikkelijk. Hollywood in Nederland. Na drie kwartier begint me die overdreven grootsheid en gladjakkerij enorm te irriteren en dan moeten we nog een uur door in die ellende. Dat is erg jammer, want dat verpest de hele film. En dan nog een detail over de meeste van de gebruikte auto's. De film heet de hel van 63 en niet van 73. Er was zelfs een Opel Kadett met de letters in het midden. Wel leuk was dat een aantal van de echte hoofdpersonen uit 1963 nog even in beeld kwamen aan het einde. Vervolgens startte nog even een verschrikkelijk glad en commercieel prutsnummer voor bij de aftiteling. Zoals te verwachten was bij deze commerciële Hollandse Hollywood aanpak. Steven de Jong maakt toch vooral rotzooi. Hoe vindt hij toch iedere keer weer die geldschieters? Moeten we deze regisseur niet gewoon boycotten en in plaats daarvan echte regisseurs een kans geven?

Film over het opgroeien van een neefje met zijn ongeveer 10 jaar oudere tante. De hoofdstukken zijn heel mooi vormgegeven met een tante die bij iedere periode van haar leven tussen 14 en 62 ondersteboven aan een klimrek gaat hangen terwijl haar neefje haar gadeslaat. Dat is echt heel mooi gevonden. Verder wordt er ook uitstekend geacteerd en bouwt het verhaal heel mooi op. In het begin had ik wel dat tante vaak erg overdreven acteerde en onnatuurlijk grof in de mond was. Maar aan het einde van de film bleek ook dat in het verhaal te kloppen en was ook dit dus juist uitstekend geacteerd zelfs. Ja echt een mooie film. Mijn vrouw had ook het boek gelezen, maar ze vond de film misschien zelfs nog wel mooier. En dat is ook best bijzonder en een groot compliment voor de regisseur.

Het staat me allemaal nog duidelijk voor de geest. Alhoewel ik zelf in de zorg werk heb ik zelf niet in de frontlinie gestaan maar heb wel op afstand gezien hoe het er aan toe ging. En er werd wat aangerotzooid in het begin van covid. Allemaal dingen die iedereen later allemaal anders zou aanpakken als je het van tevoren geweten had. En dat is voor mij ook het grote manco aan de film. Het voelt meer als een aanklacht tegen het systeem en de overheid dan dat het nou een film is over hoe het er aan toe ging in de zorginstellingen ten tijde van het begin van Covid. En ja, over de hele wereld ging het mis. In Engeland maakten ze dezelfde fouten als hier. Dat wordt in deze film wel duidelijk. En de manier waarop China het aanpakte, om maar wat te noemen, was dus ook verre van goed. Dat is dus allemaal oud nieuws en niet interessant voor een film. Maar goed, deze film zelf dus. Het verhaal was aanvankelijk niet zo heel boeiend en behoorlijk voorspelbaar, al werd er wel erg mooi geacteerd door met name de twee hoofdrolspelers. Dat was wel een genot om naar te kijken. En ook de wending aan het einde maakte nog een heleboel goed. Niet erg professioneel, maar het maakte er tenminste wel een meer menselijke film van. Jammer dat de zinnetjes aan het einde weer gingen over de aanklacht tegen het systeem. Ik had liever in plaats daarvan zinnetjes gezien over hoe het met de hoofdrolspelers was afgelopen, al dan niet verzonnen.

Het verhaal van Charles Manson is uiteraard erg boeiend. De film is een reconstructie van de moorden en de rechtszaak die daarop volgt. En dat blijft ondanks de lengte van ruim 3 uur erg boeiend. De film zelf is een stuk zwakker. Soms lijkt het zelfs op een b-film met overdramatische muziek en een aantal erg slechte acteurs. Zeker in het begin. De hoofdpersonen acteren gelukkig een stuk beter.
Het einde van de film is ook weer erg zwak. Het komt over alsof de regisseur er zelf nog wat aan toe heeft willen voegen met een moraal prediken door de officier van justitie naar Manson en een vage mededeling dat de doodstraf omgezet is naar levenslang en alle daders vanaf 1978 gratie kunnen aanvragen. Waarschijnlijk komt het door het jaar 1976 wanneer alles nog vers in het geheugen zat. Maar het komt erg over dat iedereen dan nog steeds erg bang is van Charlie Manson en dat hij dus nooit meer vrij mag komen. En waarschijnlijk leefde dat gevoel van angst ook nog sterk in 1976. Maar het had beter geweest als de film na de uitspraak van de rechter geëindigd zou zijn.

De tweede keer dat ik hem zag, maar hij stond me nog best goed bij. Een film over een misdienaar die verliefd wordt op een meisje uit het dorp, waardoor hij over het geloof begint te twijfelen. De vorige keer vond ik het ook allemaal aangedikt en overdreven, waardoor het een ongeloofwaardig typisch filmverhaal wordt. Dat is nog steeds zo. Maar de film wist me toch weer enorm te boeien en te raken. De sfeer is mooi en er wordt toch ook best mooi geacteerd zo hier en daar. En daardoor vond ik hem nu nog een stuk beter als de eerste keer. Ook al neigt de film helaas toch iets te veel naar kitsch.

Ik snap eigenlijk de hoge waardering voor deze film niet zo goed. Een eenzame man die in scheiding ligt download een nieuw besturingssysteem gebaseerd op kunstmatige intelligentie. Een soort Siri of Hey Google, maar dan nog een stuk verder. Met dat besturingssysteem ontwikkelt hij een relatie alsof het een echt mens is. De film kiest helaas voor de serieuze aanpak. En dat is verschrikkelijk ongeloofwaardig maar vooral saai. Ik heb de hele tijd in de film toegeleefd naar die geniale wending waardoor de film toch nog interessant zou worden. En dan is het jammer dat die wending er niet inzit. Ruim twee uur is dan ook nog eens vreselijk lang. Maar daarnaast moest ik tevens de hele tijd denken aan de film Lars and the Real Girl (2007) . Dat is een film met een vergelijkbaar thema. Alleen gaat die film over een man die een relatie aangaat met een opblaaspop die hij vervolgens aan andere mensen voorstelt. Gelukkig kiest die film wel voor de komische en absurde aanpak terwijl ook die weldegelijk zijn serieuze kant heeft. En dat maakte die film een heel stuk draaglijker en zelfs grappig.

Net als met muziek begin ik de films van de vorige eeuw toch ook steeds meer te waarderen. Het lijkt wel of dat het toen niet zo belangrijk was om maar veel kijkcijfers te halen. Toen mocht je nog kwaliteit en kunstzinnigheid in je films verwerken. Dit is ook zo'n typisch mooie film van vroeger zoals ze nu niet meer gemaakt worden. Een film over een man die steeds dementer wordt. Erg mooi geacteerd en ook erg mooi verfilmd. Knap ook hoe je het idee krijgt wat er in het hoofd van een dement iemand afspeelt. Van dichtbij krijg ik ook steeds meer te maken met demente mensen en deze film maakt ook een hoop duidelijk voor anderen om dementie beter te kunnen begrijpen. En ook om te begrijpen hoe zwaar het is voor partners om met iemand om te moeten gaan die aan dementie lijdt. Het enige minpuntje aan deze film vind ik dat de film suggereert alsof het allemaal in één winter afspeelt, terwijl het dementieproces over het algemeen heel veel langer duurt. Deze man takelt zo in de film wel heel erg snel af. Maar het is verder toch vooral een erg mooie film die ook mooi geacteerd wordt.

Een vader en zijn jonge zoontje zijn in rouw na het verlies van hun vrouw en moeder. Dan dringt zich een gewelddadige psychopaat genaamd Hesher aan hun op en nestelt zich in hun huis. Wat verder volgt is een vreemde en onsamenhangende film vol geweld en andere vage onzin. Het is echt allemaal belachelijk en totaal ongeloofwaardig. Het enige wat ik achteraf kan bedenken is dat die Hesher een soort van symbolisch is voor de rouwverwerking van de vader en zoon. Maar dat alles is dan wel op een smakeloze manier gedaan. Niet echt mijn film.

De film is eigenlijk meer waard dan de drie sterren die ik hem geef. Dat komt door het onderwerp. Een film over een jong stel dat hun eerste kind krijgt. Dat is absoluut geen onderwerp voor mij. Er waren dan ook heel veel momenten dat ik met grote verveling naar de film zat te kijken en hem ook regelmatig pauzeerde om een kop koffie in te schenken of iets dergelijks. Moet ik daar nog langer naar kijken? Maar aan de andere kant waren de hoofdrolspelers wel heel leuke acteurs die ook nog eens erg mooi acteerden. En er zaten ook af en toe supermooie en heel emotionele scenes in de film die ver boven het gemiddelde uitsteken. Dus concluderend is het vooral mijn probleem dat ik er niet aan toe wil geven dat het een erg mooie film is omdat het nou eenmaal niet mijn onderwerp is.

Film over depressief puberaal gedrag noem ik het maar. We zien een groep puberale jongens die wat rondhangen in een mooi natuur gebied rond een rivier en een meer. De film focust vooral op twee broertjes. Eén van de groep jongens pleegt zelfmoord. Er gebeurt verder helemaal niets in de film. Er zit verder ook nauwelijks een verhaal in de film. Hij begint ongeveer zoals hij eindigt. Waarom de jongens zich zo gedragen en wat de achtergrond is waarom de jongens zo zijn wordt nergens duidelijk gemaakt. En dat is voor mij toch essentieel om enig begrip voor de film te kunnen hebben. Nu is het helemaal niks. Alleen een mooi natuurgebied waar ik het waarschijnlijk wel prima naar mijn zin zou hebben. Maar pubers dus mogelijk niet, om maar enige betekenis voor de film te verzinnen. Erg mager dit.

De film komt vanaf het begin al nauwelijks van de grond. Halverwege blijkt het te gaan om een relatie tussen de onder- en de bovenbuurvrouw. Maar ook dan blijft het allemaal afstandelijk en zit je te wachten tot er echt wat gaat gebeuren. Vlak voor het einde lijkt er dan toch iets van emotie te bespeuren, maar dan komt er nog een plotwending en zakt de hele taart weer in. Nee, als je deze film niet ziet mis je niks.

Een film die ik heel lang geleden al eens gezien heb. Een typische Mike Leigh film. Een karakter studie van een aantal mensen. De meesten binnen één familie. Arm en rijk. Links en rechts. Soms wat overdreven. Met name de yuppie buren van moeder. Maar over het algemeen toch prima geacteerd. Het sterkste aan de film is toch echter de algehele sfeer. Die is troosteloos mooi.

Ik kom iedere week bij een oudere dame die vroeger een groot fan was van Hildegard Knef. Dus het leek me leuk om de film eens samen met haar te bekijken. Zij viel in slaap, maar ik heb hem wel uitgekeken. Ik wist niet zo veel van de zangeres, die dus ook zelfs filmster was daarvoor. En ik weet ook niet in hoeverre de film het realistische verhaal vertelt, maar ik vond het wel een boeiende film die ook prima geacteerd werd. Misschien wel wat aan de lange kant, en dat terwijl niet eens de hele complete carrière verfilmd werd.

Jongeman probeert een boerderij te runnen die al generaties in de familie is, maar dat lukt niet meer. De film is erg traag met vaak mooie beelden. Al zijn er ook veel te donkere beelden waardoor je niet goed kan zien wat er gebeurt. Het verhaal is simpel en somber, maar helaas ook afstandelijk. Te afstandelijk. Daarmee zou het ook bijna een documentaire kunnen zijn. Alleen is het dat niet. En daarmee is het allemaal net geen voldoende.

Deze film gezien op tv. Een Noorse man en vrouw adopteren een jongetje uit Colombia. Dan komt de vrouw te overlijden en besluit de man dat hij niet meer kan en wil zorgen voor zijn zoontje. In plaats daarvan gaat hij met zijn zoon naar Colombia om de biologische moeder te zoeken. Misschien wil zij alsnog voor haar zoontje zorgen. Op zich inderdaad wel een boeiend verhaal voor een film. Maar als onderwerp toch ook wel moeilijk. Want het blijft toch vooral lastig te bevatten dat een vader zo duidelijk niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor een ingrijpende keuze die hij lang daarvoor gemaakt heeft. Nu wordt het kind voor de tweede keer zwaar de dupe. Gelukkig heeft de film wel een passend einde en wordt een hoop van het verhaal nog wel goed gemaakt. Maar het is toch een onbevredigende film die je met een naar gevoel achter laat. En dat heeft alles met dit treurige onderwerp van de film te maken.

Zulke films worden toch niet meer gemaakt tegenwoordig. Heerlijk die oude Nederlandse films uit de tijd dat bloot nog niet functioneel hoefde te zijn (hoewel dat in deze film eigenlijk nog wel meevalt), uit de tijd dat de sponsors nog heerlijk opzichtig subtiel in beeld kwamen (laat me raden : Peugeot brommers, Sony stereoapparatuur en het Hilton Hotel !) en waar acteurs nog spraken met Pippi Langkous stemmetjes. En verder natuurlijk het knullige acteren en uiterst vreemde dialogen. Maar ik kan er toch nog steeds erg van genieten, al had de film ook net zo goed een toneelstuk van John Lanting kunnen zijn. En misschien was het dat zelfs origineel ook wel met een Dimitri Frenkel Frank.

Over het algemeen heb ik niet zo'n hoge dunk van Afrikaanse films. Er wordt meestal maar heel matig geacteerd en het verhaal is over het algemeen ook flinterdun, voor zover er überhaupt al een verhaal in zit. Afrikaanse films hebben meestal vooral een toeristische waarde. Ze geven de kijker vaak een leuk inzicht van hoe het er aan toe gaat in een ver exotisch land. Deze film gaat echter een stuk dieper en steekt daarmee met kop en schouders boven z'n Afrikaanse broers en zussen uit. Er wordt heel behoorlijk geacteerd en er zit ook een goed verhaal in. Al is het tempo nog steeds wel erg laag. De achtergrond van een constante oorlogsdreiging / begin van de oorlog is ook een sterk element in deze film.