Meningen

Ik kom iedere week bij een oudere dame die vroeger een groot fan was van Hildegard Knef. Dus het leek me leuk om de film eens samen met haar te bekijken. Zij viel in slaap, maar ik heb hem wel uitgekeken. Ik wist niet zo veel van de zangeres, die dus ook zelfs filmster was daarvoor. En ik weet ook niet in hoeverre de film het realistische verhaal vertelt, maar ik vond het wel een boeiende film die ook prima geacteerd werd. Misschien wel wat aan de lange kant, en dat terwijl niet eens de hele complete carrière verfilmd werd.

Een groep familie en vrienden gaat een grote fietstocht ondernemen. De film zit vol flauwe grappen en toespelingen op seks zodat ik me al gauw zorgen begin te maken over een film die nauwelijks door te komen is. Maar dan blijkt het doel van de reis toch een heel stuk ernstiger. En vanaf dat moment leunt de film op twee gedachten. Als het serieus is zitten er soms erg mooie scenes tussen, maar soms gaat het ook weer verder op de melige toer en dan is de film weer erg middelmatig. En uiteindelijk is het toch geen echte topfilm. Daarvoor is de film te rechtlijnig en gemakkelijk gemaakt. Met een onderwerp als dit is het niet moeilijk om emotionele scenes op te roepen, maar daarmee heb je niet automatisch een goede film.

Een film over vier liefdesverhalen met vier keer dezelfde hoofdrolspeler in vier verschillende rollen. Daardoor moest je wel goed opletten naar welk van de vier verhalen je nu weer zat te kijken. De vier verhalen werden dus ook door elkaar geknipt. Op zich wel een leuke vormgeving, maar daardoor moest je wel extra opletten. Verder had ik deze film op videoband en heb ik inmiddels niet echt meer een goede videorecorder. Dus ik heb de film nu gekeken op YouTube. En aangezien het een Poolse film is zonder ondertiteling liet ik YouTube live mee vertalen tijdens het kijken. En dat vertalen is niet perfect. Bovendien vertaalt hij alleen gesproken en gezongen woord. Maar als je een tekst in de film in het Pools ziet bijvoorbeeld op een briefje of zo, die mogelijk belangrijk kan zijn, dan wordt die tekst niet vertaald. En er waren ook stukken in het Russisch die niet vertaald werden. En zo waren twee van de vier verhalen me niet helemaal duidelijk geworden. Maar verder zeker geen slechte film.

Jongeman probeert een boerderij te runnen die al generaties in de familie is, maar dat lukt niet meer. De film is erg traag met vaak mooie beelden. Al zijn er ook veel te donkere beelden waardoor je niet goed kan zien wat er gebeurt. Het verhaal is simpel en somber, maar helaas ook afstandelijk. Te afstandelijk. Daarmee zou het ook bijna een documentaire kunnen zijn. Alleen is het dat niet. En daarmee is het allemaal net geen voldoende.

Een kerstfilm met allemaal verhaallijntjes die door elkaar lopen. Ik hou wel van die vorm al betekent het ook vaak wel dat je erg je kop erbij moet houden om de film goed te blijven volgen. Maar dat valt bij deze film wel mee. De personen zijn goed te onderscheiden en de verhaaltjes zijn goed te volgen. Bovendien zijn het eigenlijk ook stuk voor stuk boeiende verhaaltjes. Leuk geacteerd en het loopt lekker. Maar het is denk ik ook een film die ik snel wel weer zal vergeten. Echt opzienbarend is de film nou ook weer niet. Maar het is in ieder geval wel eens wat anders dan de gebruikelijke cliché kerstfilm.

Deze film gezien op tv. Een Noorse man en vrouw adopteren een jongetje uit Colombia. Dan komt de vrouw te overlijden en besluit de man dat hij niet meer kan en wil zorgen voor zijn zoontje. In plaats daarvan gaat hij met zijn zoon naar Colombia om de biologische moeder te zoeken. Misschien wil zij alsnog voor haar zoontje zorgen. Op zich inderdaad wel een boeiend verhaal voor een film. Maar als onderwerp toch ook wel moeilijk. Want het blijft toch vooral lastig te bevatten dat een vader zo duidelijk niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor een ingrijpende keuze die hij lang daarvoor gemaakt heeft. Nu wordt het kind voor de tweede keer zwaar de dupe. Gelukkig heeft de film wel een passend einde en wordt een hoop van het verhaal nog wel goed gemaakt. Maar het is toch een onbevredigende film die je met een naar gevoel achter laat. En dat heeft alles met dit treurige onderwerp van de film te maken.

Zulke films worden toch niet meer gemaakt tegenwoordig. Heerlijk die oude Nederlandse films uit de tijd dat bloot nog niet functioneel hoefde te zijn (hoewel dat in deze film eigenlijk nog wel meevalt), uit de tijd dat de sponsors nog heerlijk opzichtig subtiel in beeld kwamen (laat me raden : Peugeot brommers, Sony stereoapparatuur en het Hilton Hotel !) en waar acteurs nog spraken met Pippi Langkous stemmetjes. En verder natuurlijk het knullige acteren en uiterst vreemde dialogen. Maar ik kan er toch nog steeds erg van genieten, al had de film ook net zo goed een toneelstuk van John Lanting kunnen zijn. En misschien was het dat zelfs origineel ook wel met een Dimitri Frenkel Frank.

Een blinde jongen in zijn pubertijd zit met een meisje en een jongen in dezelfde klas. En alle drie zijn ze goed bevriend met elkaar. Een mooie film over opbouwende relaties, onzekerheid, jaloezie, beginnende seksualiteit en alles wat er nog meer bij komt kijken op die leeftijd. De film bouwt erg mooi op tot het allerlaatste moment waar ineens een veel hogere versnelling wordt ingezet. Maar dan heb ik inmiddels al zoveel mooie en indringende en tevens heel natuurlijk overkomende scenes gezien dat de film zich al gevormd heeft en die uitglijder aan het einde vergeven wordt. Verder komt de blinde jongen heel realistisch over, waardoor ik me echt afvraag of hij echt blind is of het heel goed weet te acteren. Maar dan weet ik er aan de andere kant ook weer niet genoeg van af dat ik kleine foutjes zou herkennen.

Over het algemeen heb ik niet zo'n hoge dunk van Afrikaanse films. Er wordt meestal maar heel matig geacteerd en het verhaal is over het algemeen ook flinterdun, voor zover er überhaupt al een verhaal in zit. Afrikaanse films hebben meestal vooral een toeristische waarde. Ze geven de kijker vaak een leuk inzicht van hoe het er aan toe gaat in een ver exotisch land. Deze film gaat echter een stuk dieper en steekt daarmee met kop en schouders boven z'n Afrikaanse broers en zussen uit. Er wordt heel behoorlijk geacteerd en er zit ook een goed verhaal in. Al is het tempo nog steeds wel erg laag. De achtergrond van een constante oorlogsdreiging / begin van de oorlog is ook een sterk element in deze film.

Een directeur / zorgverlener vangt al 15 jaar zonder vergunning en met mensen zonder diploma, moeilijke autistische jongeren op die geen enkele andere zorginstelling wil hebben. Het ziet er allemaal heel idealistisch uit en ook meer als een documentaire dan als een speelfilm. Maar het is wel een speelfilm. En één die ook erg mooi opbouwt met hele knappe acteerprestaties. Het ziet er ook allemaal erg realistisch uit, vandaar dat het meer op een documentaire lijkt. En het is dan ook op de werkelijkheid gebaseerd. Maar de echte doelgroep zal zich zich niet zo makkelijk laten filmen. Dus dan is het logisch om toch maar met acteurs te werken. Knappe en innemende film. Met name hoe de band ontwikkelt tussen werkers en cliënten is erg mooi en indrukwekkend weergegeven.

Als de film begint bereid ik me vast voor op een keiharde politieactiefilm. Maar dat blijkt de eerste van een reeks erg leuke grappen. Een agent in Londen die een veel belovende toekomst voor de boeg heeft, wordt overgeplaatst naar een klein dorpje op het platteland omdat hij anders te goed afsteekt bij zijn collega's. En zo begint een erg leuke film vol met leuke, af en toe flauwe, grappen. Er valt een hoop te lachen en op dat moment neig ik nog met mijn waardering richting de vier sterren. Halverwege begint er steeds meer een verhaallijn te ontstaan in de film en neemt het grappige niveau helaas al af. Tegen het einde echter ontspoort de film compleet en wordt het toch nog die harde actiefilm. Maar wel één van het ergste en meest kinderachtige soort. Superjammer !! Het had zo leuk kunnen zijn .....

Film over het wel en wee van een gezin en een hotel. De eerste helft ging nog wel. Niet geweldig, maar ook niet slecht. Een zesje. De tweede helft werd het een stuk rommeliger. Er gebeurde te veel dingen die vervolgens niet of nauwelijks werden uitgewerkt. De film deed me ook nogal eens denken aan The World according to Garp (1982), maar die is een stuk beter uitgewerkt.

Film over een jongen die 13 wordt. In het begin ziet de film er nog niet zo heel veelbelovend uit. Maar het verhaal bouwt mooi op en gaandeweg begon ik de film toch wel steeds meer te waarderen. Er wordt ook mooi geacteerd en uiteindelijk werkt de film naar een mooi en passend einde. Toch wel goede film met deze keer geen hoofdrol voor Robin Williams. Maar dat geeft niet. Hij weet toch weer te overtuigen met een paar hele mooie scenes. En ook de hoofdrolspeler doet het erg goed.

Film over twee IJslandse schapenbroers die ergens afgelegen in het ruige landschap wonen. Vlak naast elkaar, maar ze hebben al 40 jaar niet meer met elkaar gepraat. De film bouwt heel langzaam op met mooie beelden en spaarzame dialogen. Het verhaal in de film lijkt lange tijd ook maar nauwelijks op gang te komen. Maar het is wel een boeiende film desondanks. En met het verhaal komt het uiteindelijk ook zeker wel goed en het open einde lijkt onbevredigend misschien maar is toch wel passend.

Heel erg mooie film. Ontzettend mooi vormgegeven met mooie kleuren en mooie decors. Een heel mooi en boeiend verhaal dat van het begin tot aan het einde goed loopt. Erg goed geacteerd.

Kortom een erg knappe film die al de waardering terecht verdient. Het enige minpuntje, hoewel uiteindelijk ook niet storend, is dat iedereen in Parijs Engels praat. Maar ja, dat heb je nou eenmaal met Amerikanen.

Ik weet nog de eerste keer dat ik de film zag, dat ik me er toen meer van voorgesteld had. Ik had gehoord dat het boek heel erg leuk was en ik had dus hele hoge verwachtingen van de film. Te hoge verwachtingen zoals toen bleek. Nu ging ik de film in zonder die al te hoge verwachtingen en nu vond ik het wel gewoon een erg leuke film met hele leuke grappen en situaties. Ook vond ik hem nu niet te lang. Ik heb me van het begin tot het einde kostelijk geamuseerd. Halve ster erbij.

Het is me werkelijk een raadsel waarom ik dit uitgekozen heb. Wat een verschrikkelijke film. Ik heb me eigenlijk zelfs de hele tijd af zitten vragen of het wel een speelfilm was. Je komt ineens midden in een vage spelshow en daar blijken dan kennelijk twee hoofdrolspelers te zijn die aan een onbegrijpelijk spel meedoen. Het begint uit het niets en als het afgelopen is weet je eigenlijk nog steeds niet waar je naar hebt zitten kijken. En die ellende duurt dan ook nog tweeëneenhalf uur. Misschien was dit een vervolg op deel 1, maar ik heb in ieder geval geen behoefte om deel 1 ook nog te gaan kijken. Hier heb ik dus duidelijk helemaal niets mee. Al zag het er wel mooi uit en heeft het ongetwijfeld heel veel geld gekost om dit te maken. Ik heb ook nooit naar "wie is de mol" gekeken als dat hier al op lijkt.

Het eerste half uur van de film is erg geschikt voor een inburgeringscursus voor buitenlanders. Zelden gezien dat de gemiddelde Nederlander en z'n kneuterigheid zo mooi in beeld is gebracht.

Het tweede half uur van de film wordt de vrouw zwanger en ontstaan de problemen. En hier wordt de film zo mogelijk nog oninteressanter en saaier. We gaan hier bijna denken dat de regisseur wel erg geïnspireerd is door zijn achternaam. Het derde half uur nemen de problemen echter zulke extreme vormen aan dat we eindelijk een onderwerp voor een film hebben. Maar echt boeiend wordt het allemaal nog steeds niet.