Meningen

De film gaat na drie kwartier wat vervelen als het wat te veel gaat over de taxioorlog. Dit was destijds een actueel onderwerp in Amsterdam, maar kan mij toch nu niet echt meer boeien. Gelukkig loopt er nog een tweede lijntje mee in het verhaal. Dat is het thriller deel en dat neemt in de tweede helft van de film meer de overhand. En dat komt de film zeker ten goede, er zit een zekere spanning in. Al blijft het verhaal wel erg voorspelbaar en loopt de film ook precies zo af als dat ik van te voren gedacht had. Dat is jammer, want aan de acteurs ligt het ook zeker niet. Nu ontstijgt de film de middelmaat niet.

Katten zijn nou eenmaal mijn favoriete dieren en daarom is het ook wel leuk dat mijn vrouw deze documentaire laatst opgenomen had van tv. Ik had het niet gezien. Het is een grappige documentaire die niet veel om het lijf heeft.

Een nogal excentrieke man is gek op zijn twee katten en laat het vrouwtje dekken door een kater zodat ze kleintjes krijgt. De katten zijn schattig om te zien. Maar de man zelf is eigenlijk interessanter. Het is een behoorlijk vreemd type. De scene dat hij zijn katten meeneemt naar de après-ski is zelfs hilarisch.

Regisseur Erik de Bruyn ken ik van de film "Wilde mossels". Een film die bij mij erg hoog aangeschreven staat. Deze film lijkt absoluut niet op "Wilde mossels", maar ook hier heeft hij weer een erg mooie film gemaakt. Roadmovie over een vrouw die de baby van haar ex ontvoert. Langzaam ontrafelt zich het verleden van deze vrouw. Dat is erg mooi gedaan, mede dankzij het uitstekende acteerwerk van een keur aan leuke acteurs en actrices.

William S. Burroughs was een junk die onder invloed van hallucinerende middelen allerlei bijzondere en fascinerende dingen schreef. Ook vaak met een waarheid of gedachten die niet erg gewaardeerd werden in zijn land Amerika. Naked lunch is een verhaal dat geschreven is onder invloed van insecticide. Een fantasieverhaal over allerlei samenzweringen waarbij geheime agenten vermomd als insecten verstopt zitten in de schrijfmachine van de schrijver. Zijn opdracht is om zijn vrouw te vermoorden.

Ik heb ook een cd van William Burroughs met allerlei verhalen. Als je af en toe een los nummer speelt is dat vaak heel boeiend en fascinerend. Echter een hele cd achter elkaar is wat te veel van het goede. En dat is met deze film eigenlijk ook. Het is een fascinerend verhaal, erg mooi gefilmd met mooi licht en mooie speciale effecten. Een spannende atmosfeer en heerlijke jazzmuziek van Ornette Coleman. Maar het is ook allemaal wel wat veel om in één keer te bevatten. Ik zal de film wel wat vaker moeten gaan zien denk ik.

Ah, eindelijk weer eens een Franse film zoals ik Franse films wil hebben. Over relaties en vreemdgaan. Hoe Frans wil je het hebben. Een mooi verhaal dat toch ook weer anders is als je zou denken. Al zag ik het einde al wel van ver aankomen. Maar dat deert me niet. Het klopt allemaal. De sfeer is klassiek. En er wordt weer eens supermooi geacteerd. De drie hoofdpersonen zijn stuk voor stuk weer geweldig. Echt goede acteurs hoeven niets te zeggen. De uitdrukking in het gezicht en hoe ze om elkaar heen bewegen zijn dan voldoende. Van dergelijke scenes zijn diverse mooie voorbeelden in deze film te vinden. Ik heb weer eens ouderwets genoten van een klassiek mooie Franse film.

Indrukwekkende film over een twaalfjarige zigeunerjongen tijdens de tweede wereldoorlog in Duitsland in een psychiatrisch ziekenhuis. Het verhaal moge duidelijk zijn. Deze praktijken gebeurden nog in het echt ook in die tijd. Een triest verhaal, maar erg mooi gefilmd, opgebouwd en geacteerd door eigenlijk iedereen. Knappe film.

Door een raar toeval ontmoet een man in Bern een vrouw en komt zo aan een boek over een verzetsheld in Lissabon. Hij reist af naar Lissabon en verdiept zich in het leven van deze verzetsheld. De film begint als een afstandelijke maar goede documentaire naar het leven van de verzetsheld en het verhaal achter de fascistische dictatuur in Portugal in de jaren zeventig. Doch gaandeweg de film wordt het verhaal steeds persoonlijker en groeit de film enorm. Uiteindelijk is zelfs de laatste scene nog mooi. Goede film!

Ik wist niet wat voor dvd ik in mijn speler had gedaan. Maar na 15 minuten wist ik al wel wat voor soort film ik naar zat te kijken en hoe het waarschijnlijk allemaal verder zou gaan. Hollywood's degelijkheid. Voorspelbaar, risicoloos en gemaakt om zoveel mogelijk mensen te bekoren volgens oude traditie. Ik moet toegeven dat ik het einde toch niet zo verwacht had, maar ik moet ook zeggen dat ik dan nog liever het voorspelbare einde had gezien dan dit einde. Nu zakte de film echt in en kreeg ik eigenlijk bijna het gevoel alsof ik nog voor niets had zitten kijken ook.

De film begint nog best veelbelovend over de liefde tussen het dienstmeisje en de ongeveer even oude dochter des huizes. Maar dan gebeuren er vage dingen en verzandt het verhaal en de film. De gebeurtenissen zijn ook niet allemaal even geloofwaardig meer en uiteindelijk moddert het verhaal maar door. Helemaal slecht is het ook zeker niet. De acteerprestaties zijn ook zeker best redelijk, maar het is jammer dat er niet wat meer uit de film gehaald is en dat het verhaal niet wat beter opgebouwd wordt.

De Noorderlingen is de opvolger van Abel. Deze gaat over een jaren zestig nieuwbouwwijkje in the middle of nowhere, en met alleen een bos in de buurt. Het is net als Abel wederom een absurd en surealistisch verhaal. Maar het is niet alleen de vorm, er gebeurt ook wel degelijk iets. En dat is knap gedaan.

Inbreker en kleine criminineel gaat voor een andere opdrachtgever werken. Het verhaal gaat op zich nog wel. Maar de grote afwezige in deze film is de emotie. De film is erg afstandelijk gemaakt. En daarom weet de film mij dan ook niet te raken. Dat ie uiteindelijk afgelopen is, zal me verder een worst wezen. Hoef ik tenminste niet meer verder te kijken.

Zoveel films over bergbeklimmen heb ik nog niet gezien, maar het zal waarschijnlijk ook nooit mijn favoriete genre worden. Ik heb er niet zo veel mee en ik vind het vooral vrij saai ondanks de ontberingen. En die zijn er ook in deze film die in de jaren dertig speelt tegen de achtergrond van het opkomend nazi-rijk. En het was ook allemaal mooi gefilmd en prima geacteerd. Maar voor mij was het een te lange zit. Een uurtje korter was een stuk beter geweest. Maar de afloop was wel verrassend. Dat viel in ieder geval mee.

Dracula films zijn nooit mijn genre geweest. Ik vind de verhaaltjes over vampiers erg infantiel en ongeloofwaardig. Het is me ook een raadsel waarom een regisseur als Werner Herzog ook een dracula film wilde maken. Maar ja, Werner Herzog zou Werner Herzog niet zijn als hij er niet iets heel bijzonders van zou maken. Klaus Kinski is een heel bijzondere Dracula, ook al zie ik hem toch liever als de madman in de jungle. Maar ook de beelden met de duizenden ratten in de straten zijn heel bijzonder. En het is me ook weer een raadsel hoe Werner Herzog het weer voor elkaar gekregen heeft om het hele centrum van Delft voor zichzelf te krijgen om daar een paar hele mooie en surrealistische scènes op te nemen.

Absolute Hollywood clichéfilm. Jongen en meisje leren elkaar kennen, worden verliefd, gaan uit elkaar en komen weer bij elkaar. Voorspelbaarheid troef. En dan is ook de Titanic-vorm weer uit de kast gehaald. Oude mensen vertellen over hun verleden en zo krijgen we de film te zien. En nog zo'n favoriet Hollywood clichéfilm thema wordt ook weer naar boven gebracht. Arm en rijk die eigenlijk niets met elkaar te maken mogen hebben maar toch van elkaar houden. Mag ik een teiltje? Maar goed, Hollywood staat ook vaak voor vakmanschap. Goed acteerwerk. En een film waar je toch naar blijft kijken en die ook ondanks alle clichés en hoe paradoxaal het ook klinkt, desondanks weet te boeien en te ontroeren. Ook hier weer.

Een psychologisch drama over een oude en een jonge lerares op een school die allebei zo hun geheimen hebben. Het grootste deel is het een heel boeiende film die mooi opbouwt, mysterieus is en je als kijker behoorlijk weet mee te zuigen. Ook door de prima acteerprestaties. Het is daarom ook erg jammer dat het verhaal aan het einde compleet uit de bocht vliegt en je met een hoop ongeloofwaardigheid achterlaat. Jammer hoor.

Ik heb duidelijk een voorkeur voor Europese films boven Amerikaanse films. Maar van de Europese films vind ik de Italiaanse films toch meestal de moeilijkste. Ook deze weer. Ik zie wel dat het een mooie film is die kunstzinnig is gemaakt. Maar hij is ook wel erg langzaam en hoogdravend. Een film die zich afspeelt in Italië tegen het einde van de tweede wereldoorlog in een klein dorpje. De Duitsers zijn er nog gesteund door een groep Italiaanse fascisten. Maar ondertussen rukken de Amerikanen ook op in de verte om het land te bevrijden. De bevolking van het dorpje moet kiezen. Een deel kiest ervoor om te schuilen in de kerk in de hoop dat ze daar met rust gelaten worden door de Duitsers en fascisten. Een ander deel vertrouwt dat niet en kiest er voor om heimelijk 's nachts te vluchten en op zoek te gaan naar de Amerikanen. En dat dus gefilmd op de voor mij moeilijke maar wel mooie Italiaanse manier.

Dat is lang geleden dat ik live een film op tv gekeken heb. Maar dit is dan ook een film van Alex van Warmerdam die ik nog niet gezien had. En verder speelde mee dat deze film eindelijk eens op een vriendelijke tijd werd uitgezonden. Jammer is dan wel dat er op tv nauwelijks tijd is ingeruimd voor de aftiteling. En dat heb je bij deze film wel nodig. Want ook deze film van Alex van Warmerdam laat je weer in enige verwarring achter en het kost even tijd om te realiseren waar je naar gekeken hebt. De plotwending is namelijk enorm. Vooral als je bedenkt hoe de film begon en hoe de film uiteindelijk eindigt. Dit zijn twee totaal verschillende films, maar die dus toch op zijn Van Warmerdams bij elkaar gebracht zijn en tot één verhaal gesmeed. Dat is wel knap. Maar de film is ook wel wat gekunsteld. Onwaarschijnlijk. Leuk geacteerd. Leuke dialogen. Bijzondere decors. Maar absoluut een echte van Warmerdam. En zeker de moeite waard om te zien.

De film begint als een soort instructiefilm voor dieven (of misschien juist voor politieagenten) met allerlei handige tips en trucs om iemand te bestelen. Later wordt het toch nog iets van een verhaal als het gaat om de handel in zeldzame postzegels. Een film over bedriegen of bedrogen worden. De clou van de film kwam voor mij wel compleet uit het niets vallen, maar vooruit dan maar .....

Ik ben op zich wel een liefhebber van Lars von Trier films en ik dacht eigenlijk dat deze film veel lager gewaardeerd werd. Maar dat valt toch wel mee zie ik nu. Een "wetenschappelijke" film waarbij nymfomanie vergeleken wordt met vliegvissen en andere filosofieën. De film doet me regelmatig denken aan het werk van Peter Greenaway, maar hij heeft ook zeker een hoop Lars von Trier eigenschappen. Soms is de film heel saai en afstandelijk, maar er zitten ook hele mooie scenes in. Tot nu toe alleen volume 1 gezien. Volume 2 volgt later.