Meningen

Natuurfilm van de BBC. Het verhaal is niet zo bijzonder. Van pool naar pool en alles wat daar tussen zit. Wel bijzonder dat ik geen beeld heb kunnen ontdekken, waar ook ter wereld, waar enige invloed van de mens te zien was. Het was allemaal ongerepte natuur zoals dat heet. Hoewel het verhaal op de achtergrond dus het tegendeel beweert. De mens heeft veel te veel invloed. En ook op deze zogenaamde ongerepte natuur. Maar de beelden zijn wel onwaarschijnlijk mooi. En dat is inmiddels ook de norm geworden. De generatie van nu, en ik waarschijnlijk ook, wil geeneens meer een gewone "ouderwetse" natuurfilm zien waar alles met telelenzen was gefilmd vanuit een vast standpunt. Ik herinner me nog dat ik eens een film van een vlucht ganzen zag waarbij een camera op één van die ganzen was gemonteerd. Dat was toen een sensatie. Maar dat is vergeleken met deze film kinderspel. Het is me een raadsel hoe sommige dingen gefilmd zijn. Of is dit allemaal computer zoals in life of pi. Ga ik dan bijna denken.

Een film in een film. Maar het script loopt wel heel erg door elkaar, zodat je als kijker jezelf echt gaat afvragen waar je nu naar kijkt. Is het film of is het het echte leven. Toch is dat jammer. Omdat de maker hier te ver gaat leidt het uiteindelijk te veel af, omdat je je daardoor niet meer kunt inleven in de hoofdpersonen. De film had beter kunnen zijn, want er zaten hele leuke vondsten in en werd prima gespeeld door erg leuke acteurs. Ramsey zou ik toch veel vaker in een film willen zien. Zoals in "de man met het hondje". Maar helaas, hij is dichter van het vaderland geworden of zoiets.

Dit is een heel belachelijke film. Een man die in plaats van handen scharen heeft. Z'n specialiteit is heggen knippen en poedels. En daar maak je dan een hele film van ruim anderhalf uur over.

Maar hij is wel leuk.

Overigens zou ik me ook voor kunnen stellen dat dit een Monty Python idee zou zijn geweest, en dan was de film vast nog veel leuker en meliger geweest.

Overigens als ik de commentaren hieronder lees snap ik niet zo goed waarom men het zo vaak over een sprookje heeft. Komt waarschijnlijk door het oude vertelvrouwtje aan het begin en aan het einde van de film en de kerstsfeer. Ik houd het toch meer op iets Monty Python achtigs. Maar dan op z'n Hollywoods.

En of Johnny Depp zelf zo trots op z'n acteerprestatie is geweest in deze film valt ook te betwijfelen ....

(Ik zou het hem best willen vragen )

Een documentaire over een aantal verschillende mensen in Finland. Ze hebben echter allemaal een gezamenlijke passie en dat is tuinieren. Behalve het onderhoud van hun tuinen gaat de documentaire ook over de mensen zelf. We horen hun filosofieën, hun dromen, hoe hun leven was en hoe ze de toekomst zien. En verder staat vooral tuinieren en de natuur centraal. Het is allemaal sfeervol in beeld gebracht met ook mooie muziek. Maar de film is verder ook geen kunstzinnig hoogstandje. De documentaire kijkt aangenaam weg voor een keertje, maar ik zal hem waarschijnlijk ook weer snel vergeten zijn.

Documentaire over hoe kinderen de Bijlmerramp destijds hebben beleefd. Op zich wel een interessante invalshoek maar aan de andere kant ook weer niet echt omdat kinderen het niet zo heel bewust meegemaakt hebben. Die zitten meer in hun emoties en dat is ook niet niks weliswaar, maar mensen die feiten kunnen vertellen over wat ze destijds hebben meegemaakt zijn toch interessanter voor een documentaire. Deze documentaire overigens gezien na de serie "rampvlucht". En ik merk dat het bij mezelf toch ook nog steeds dieper zit dan ik van te voren gedacht zou hebben. Ik was er niet eens bij en ik ben ook nooit wezen kijken in de Bijlmer. Maar ik herinner me nog altijd heel goed hoe ik die avond alleen thuis was toen de eerste beelden van de brandende flat op tv kwamen. Ik weet ook nog zo goed dat ik me toen bedacht dat het iedereen had kunnen overkomen. Je zit thuis rustig tv te kijken en opeens komt er een vliegtuig je huis binnengevlogen. Moet je toch eens voorstellen. Dus in die zin kan ik me wel voorstellen dat het voor mensen die het echt meegemaakt hebben een hele emotionele gebeurtenis was. Ook dertig jaar later nog. En ook als je toen nog een kind was. Als het mij zelfs nog steeds weet te raken.

Ik had hier toch wel een wat hogere verwachting van. Jack Wouterse is een favoriete acteur van me, en verder is het een behoorlijk absurd verhaal. Genoeg ingrediënten voor mij om te verwachten dat ik dit wel een erg goede en leuke film zou gaan vinden. Maar het kwam helaas toch niet helemaal uit de verf. Al was het zeker geen alledaagse film en had hij ook wel wat. Maar het was ook allemaal erg statisch.

Aanvankelijk dacht ik dat ik de film al eens gezien had, maar ik was waarschijnlijk toch in de war met een andere film. Een film over een jong stel dat lid wordt van een al bestaande eetclub van vrienden. En zo worden zij dus ook bevriend met die club. Wat volgt is een hoop intriges, overspel en de hele rataplan, zoals ook eigenlijk wel te verwachten was. Doch gaandeweg werd de film steeds meer een thriller en ging het er meer om wie nou wel en wie nou niet te vertrouwen was. Aan het einde wordt wel duidelijk hoe het verhaal in elkaar steekt, maar de film heeft wel twee hele grote hindernissen die de film onnodig ingewikkeld maken en ook het kijkplezier behoorlijk verpesten.

De eerste hindernis is dat je bij één van de eerste scenes gelijk papier, pen en een fototoestel moet pakken om te noteren wie nou wie is van de 10 personen en wie bij wie hoort en wat hun achtergrond is. Want daar wordt in de film verder geen tijd meer aan besteed. En dus zit je als kijker constant te denken. Wie van de club is hier nou aan het woord en wat is het verband met de anderen. En dat gaat op een gegeven moment behoorlijk irriteren.

En de tweede hindernis is dat het geluid soms ook nog eens behoorlijk slecht is, waardoor je niet alles evengoed kunt verstaan. Kortom deze film voelt best als een zware bevalling waar ik me met moeite doorheen heb moeten worstelen.

Maar ja, of ik het wel een goede film had gevonden zonder die hindernissen waag ik ook te betwijfelen. Het verhaal is allemaal wel ver gezocht en onwaarschijnlijk.

Ik had mij duidelijk meer voorgesteld van deze film. Allereerst dacht ik dat het verhaal wel iets interessanter en meer bijzonder zou zijn. Is er nou alleen de film die zo heet, of was het ook een boek dat ik destijds op school moest lezen? Waarom ken ik deze titel dan zo goed? Hoe dan ook, het verhaal kwam me in ieder geval niet bekend voor. En dan Rainer Werner Fassbinder. Dat is toch ook een regisseur die ik hoog in het vaandel heb staan. Maar deze verfilming van het verhaal kwam op mij erg rechtlijnig en fantasieloos over. Ik vond hem filmisch gezien ook totaal niet interessant of bijzonder. Wat me nog het meest opviel was het gebruik van geluid. Zoals een radio die opvallend hard stond, terwijl er ook gepraat werd. Maar toch, al met al een behoorlijk saaie film, waarvan ik vooraf helaas toch wat te hoge verwachtingen had.

De opvolger van Marieke. Wederom een kostuumdrama naar een Middeleeuws verhaal. Maar deze keer wel duidelijker te volgen. Een roadmovie over een schooier in de Middeleeuwen die allerlei gedaantes aanneemt. Uiteraard weer vol symboliek. Het kwaad in de vorm van de duivel. Bijzonder hoe groots het er allemaal uitziet. Mooi belicht ook. En dat voor een Nederlandse film. Doet qua grootsheid dan ook wel wat denken aan de oude films van Werner Herzog.

Naar een verhaal van Edgar Allan Poe. Een jonge psychiater komt te werken in een inrichting waar de patiënten de macht over genomen hebben.. Maar Edgar Allan Poe zou Edgar Allan Poe niet zijn als de clou niet nog veel meer ongebruikelijk zou zijn. Een leuk verhaal dus en mooi verfilmd in een mooi decor met bijzondere acteurs. Maar ook geen echte hoogvlieger verder deze film. De regisseur weet de film niet naar een hoger plan te tillen. En dus komt de film voor mij ook niet boven de drie sterren uit. Maar dat is een voldoende.

Erg mooie film die door praktisch iedereen ook ontzettend mooi wordt geacteerd. Het meest knappe aan deze film is echter hoe de levensverhalen van twee totaal verschillende mensen uit twee totaal verschillende tijden toch mooi met elkaar verweven worden, alsof ze elkaar gekend hebben. Het eerste deel met de Jodenvervolging is heel mooi en heftig neergezet, maar het tweede deel met de speurtocht is net zo boeiend en eigenlijk ook net zo heftig als het eerste deel.

Knappe film.

Een roadmovie en een familie verhaal. Met een glansrol voor Catherine Deneuve. Echt een heerlijk Franse film zoals ik ze graag zie. Favoriete en gedenkwaardige scene is wanneer de vrouw, smachtend naar een sigaret, heel veel geduld moet opbrengen omdat een oud Frans boertje niet meer zo goed is in het rollen van sigaretten. Echt een hele mooie scene.

Film over een journaliste van zeg ongeveer 40 die een interview heeft met twee prostituees van rond de 20. En zelf heeft ze een gezin met twee jongens en een man waarmee de relatie niet top is. Nou, dan kan je ongeveer wel raden wat voor soort film het is. Maar echt boeiend of bijzonder is de film verder niet. Het kijkt aardig weg en er wordt wel leuk geacteerd. Dat is het ongeveer wel.

Twee mannen leren elkaar kennen in een psychiatrische inrichting en moeten na een periode samen op zichzelf gaan wonen in Oslo om zo weer in de maatschappij te kunnen functioneren. De film heeft genoeg elementen in zich om een hele mooie of bijzondere film te kunnen worden. Maar zo ver laat deze regisseur het niet komen. De verhalen gaan niet echt de diepte in. Nu blijft er gewoon een hele leuke komedie over, met leuke acteurs en een leuk verhaal dat lekker wegkijkt. En dat is ook prima. Al zou ik de film liever wat meer sterren willen geven.

Weliswaar nogal gedateerd en een tamelijk infantiel verhaal. Maar wel met leuke humor en verder erg Frans. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Een beroemde zanger wordt opgescheept met zijn kleinzoon. De voorspelbaarheid druipt er vanaf het begin van de film al vanaf. En toch kijkt de film wel lekker weg en is boeiend genoeg. Maar als dan bij het al even voorspelbare eindlied blijkt dat de film echt helemaal niets aan verrassing of een interessant aspect heeft toegevoegd, dan kan ik deze film uiteindelijk ook geen voldoende geven. Deze film was te gemakkelijk gemaakt en voegt uiteindelijk helemaal niets toe aan de vele films die al eerder zijn gemaakt. Deze hoef ik dus ook geen tweede keer meer te zien.

Een romkom volgens het boekje. Alle clichés zijn aanwezig en hij is ook hartstikke voorspelbaar. Maar het maakt bij deze film niet uit. Hij heeft een hele lieve en sympathieke uitstraling. Het was een genot om een film als dit te zien.

Film over een klooster vol zondige maar wel menselijke nonnen. Een bijzonder onderwerp en ook wel een bijzondere film. Ik kan me voorstellen dat de film ook wel stof heeft doen opwaaien in het katholieke Spanje. Al was de tijd in 1983 natuurlijk al wel veranderd. Een bijzondere film dus, dat wel, maar geen film die me erg bij zal blijven. Het verhaal is toch wel wat vaag en ongeloofwaardig. Maar dat is waarschijnlijk ook niet belangrijk. Ik denk dat Almodovar vooral een statement wilde neerzetten met deze film, gegoten in een kunstzinnig en surrealistisch jasje. Maar daardoor slaat hij wel de plank mis. Want nu is het daardoor eigenlijk allemaal net niets. Al wordt er best redelijk geacteerd. Het is vooral een bijzondere film.

"Wanneer de vriend van nachtclubzangeres Yolanda door een overdosis komt te overlijden zoekt ze hulp en onderdak bij een groep oversekste nonnen, die heel andere plannen met haar blijken te hebben." Ik vraag me serieus af of de schrijver van dit verhaal de film eigenlijk wel gezien heeft.

Twee mannen moeten een filmscript schrijven. Dat gaat over een vreselijke ziekte die uitbreekt en een dokter die dat gaat onderzoeken met gevaar voor eigen leven. Terwijl de mannen het script schrijven breekt ook in werkelijkheid bij hun de ziekte uit. Het is een hele experimentele film in korrelig zwart-wit terwijl er constant in de linkerbovenhoek in rode letters de titel van de film staat. Maar niet alleen het uiterlijk van de film is experimenteel. Ook de manier van acteren, als een soort documentaire, en de opbouw van het verhaal. Het is eigenlijk een soort horrorfilm, maar daar lijkt ie totaal niet op. Er is ook absoluut geen spanning voelbaar. Pas in de allerlaatste scene gebeurt er iets bijzonders wat enigszins met een horrorfilm van doen heeft. Bepaald geen film voor iedereen, laat staan voor een groot publiek of een kaskraker. Maar ik vond hem toch wel intrigerend. En ik zag pas bij de aftiteling dat ik naar een film van Lars von Trier had gekeken. Dat is ook wel apart, maar het verklaart ook het een en ander. Verder moest ik bij het kijken ook regelmatig aan films van Tarkovsky denken. Vooral qua sfeer en tempo.

De film was wel erg lang met zoveel Hollywood cliches en voorspelbaarheid. Ook al liep hij verder wel en was het acteerwerk zeker niet slecht.

Rifka Lodijzen is best een leuke actrice en Frank Ketelaar is ook een leuke regisseur. Dat schept wel verwachtingen. Het gegeven van de film is echter wel wat mager. Een rijke oude miljonair die nog maar even te leven heeft en daarom met een jonge mooie vrouw wil trouwen is best een nogal uitgekouwd gegeven. En zo komt de film het eerste half uur dan ook wel over. Daarna volgen echter, zelfs in behoorlijk rap tempo, nog diverse plotwisselingen die de film er echter niet beter en evenwichtiger op maken. Het genre van de film lijkt zelfs even compleet te veranderen. Over de geloofwaardigheid zullen we het maar helemaal niet hebben. En de acteertalenten van Rifka hebben er ook duidelijk onder te lijden. Het moge duidelijk zijn. Dit is een hele matige film.

Alleen de allerlaatste plotwisseling is een aangename verrassing. Maar ook nog steeds niet geloofwaardig.

Film over een jongen in een gevangenis. Het verhaal is echter volstrekt ongeloofwaardig. En de film wordt ook nergens echt boeiend. De motivatie van de jongen voor zijn daden zo vlak voor zijn vrijlating is ongeloofwaardig. Het softe regime van de gevangenis en z'n directeur komt nergens serieus over. En het feit dat hij ongestraft het leven van een stagiaire in gevaar mag brengen en weet te ontsnappen komt zelfs belachelijk over. Mensen die echt in de gevangenis zitten moeten ongetwijfeld erg lachen om deze film en die hopen vast dat ze ooit zelf nog eens in een gevangenis als deze mogen terecht komen.

In het Duitsland van vlak na de oorlog keert een Amerikaan terug naar Duitsland omdat hij vindt dat het nu weer tijd is om wat aardiger tegen de Duitsers te worden. Maar in Duitsland zijn nu de Amerikanen de baas en druk bezig om de goede van de slechte Duitsers te onderscheiden. En de Duitsers zelf zitten dus ook (nog) niet te wachten op "goede" Amerikanen. Best een mooi en indringend verhaal dus. Maar de regisseur heeft ervoor gekozen om een mooie en kunstzinnige film te maken. Een hele bijzondere film ook, dat zeker. Echter door deze kunstzinnige en afstandelijke benadering komt het verhaal van de film zelf niet goed uit de verf. En dat is toch jammer. Al blijft het dus wel een bijzondere en mooi vorm gegeven film. En dat is zeker ook heel wat waard.

Na het overlijden van zijn vrouw wil een vader al zijn kinderen bij hem thuis uitnodigen, maar ze laten hem allemaal zitten. En zo besluit hij om al zijn kinderen, die verspreid over Amerika wonen, zelf maar op te gaan zoeken. Alleen hebben de kinderen nu allemaal hun eigen leven en komt het eigenlijk niet goed uit dat vader plotseling langs komt. De film is pijnlijk herkenbaar, maar dat zal wel voor meer mensen gelden. De titel en eindconclusie is dan toch nog een soort van troost in dit droevige verhaal. Everybody's fine. En daar moeten we het mee doen. Verder bouwt de film mooi op. Hij loopt als een trein en is voorbij voor je er erg in hebt. En dat komt ook omdat er mooi geacteerd wordt.

Een bekende schrijver krijgt drie gasten op bezoek, gehandicapten zoals hij ze noemt, en die vragen hem of hij drummer wil worden in hun band. Hij zegt nog "ja" ook. En zo repeteert hij met ze totdat ze een optreden hebben op een lokaal festival. Wat volgt is een bijzondere film met aparte camerastandpunten en belichting. Aan de ene kant is de film behoorlijk absurd en zeker ook best grappig. Maar aan de andere kant is de film ook heel rauw, gewelddadig en provocerend. Toch ligt de stijl me wel, al zal het zeker geen film zijn voor iedereen. Misschien daarom wel. Ik word in ieder geval wel nieuwsgierig naar andere films van deze regisseur.

Als ik het plot zo lees dan is de film voor mij niet helemaal overgekomen zoals hij bedoeld was. Voor mijn gevoel heb ik gekeken naar een film over een fotograaf die een muziekclip mag maken voor een Amerikaanse producer, maar liever kiest voor kunst dan voor commercie. Het is in ieder geval een kunstzinnige vage film met een hoop mooie decors en veel kleuren. Een bijbehorend vaag verhaal. Maar hij wist me wel te intrigeren. Ik heb toch wel wat met dit soort films. En de liefhebbers van de Golden Earring komen ook nog aan hun trekken in deze film.