Meningen

Het verhaal van deze film is heel bijzonder en ook erg geschikt om een film van te maken. Twee jonge mensen kennen elkaar nog maar pas. Zij werkt als huishoudster bij een familie in een groot huis. Dat huis is zo groot dat niet alle kamers gebruikt worden. Op een gegeven moment vermoordt hij iemand en verstopt zich op zolder van het huis zonder dat zij dat weet. Ze missen elkaar dus terwijl ze zo dichtbij elkaar zijn. Dat is dus de basis van het verhaal. Ik vind het verhaal dus erg goed gevonden. Er wordt op zich ook zeker niet slecht geacteerd. Maar verder is de film helaas wat rechtlijnig en loopt het verhaal verder zoals het gaat. Dat is jammer. Met een bijzondere regisseur die mooie bijzondere beelden of andere extra dingen zou toevoegen had het een hele mooie topfilm kunnen zijn. Maar nu is het dat helaas niet geworden. Deze film is gewoon goed. Drie sterren. Met een halve extra voor het goede verhaal.

Dit is toch wel een andere Woody Allen film. Hij doet er niet in mee. Maar daar zijn er inmiddels al meer van. Alleen zit daar dan vaak een rol in waar je de Woody Allen gelijk herkent. Dat zit ook niet in deze film. Al zitten er wel herkenbare elementen in. Vooral het soort dialogen, de intonatie en de heel herkenbare humor. De film vertelt een aantal anekdoten uit de tijd van de radio. Dus, voordat de tv zijn intrede deed. De film heeft ook wel wat weg van een documentaire. Al is dat wel een groot woord. Er wordt duidelijk geacteerd en het zijn ook duidelijk verzonnen verhalen die worden weergegeven. Aanvankelijk is de film nog best wel leuk en boeiend, maar na verloop van tijd zakte de film toch wel in en geloofde ik het eigenlijk wel. De film werkte ook niet echt naar een einde toe. Dat was er ineens. En dat gaf toch een wat onbevredigend gevoel. Niet zoals ik van Woody Allen gewend ben.

Film over de Jodenvervolging in Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Het blijft natuurlijk een verschrikkelijk onderwerp. De film is echter het grootste deel te rechttoe rechtaan. Er zijn teveel personen die gevolgd worden en het ligt er allemaal erg dik bovenop. Dan kan het net zo goed een documentaire zijn. Tegen het einde concentreert de film zich meer op de verpleegster en een klein aantal kinderen. En dan wordt de film gelijk ook een stuk persoonlijker en emotioneler. En dus beter. Al schuift de balans van het emotionele (tranen trekken) aan het einde helaas weer te ver door naar het geforceerde. En zo is de film dus toch geen voldoende geworden voor mij. De scenes met Hitler en de Gaulle snap ik eigenlijk ook niet in deze film. Daarmee hinkt hij ook op twee gedachtes. Wil de maker nou een documentaire maken en een geschiedkundig beeld van de razzia geven of wil de maker de verschrikkingen van de Jodenvervolging laten zien? Ik denk toch vooral het laatste. En dan kan je die historische scenes net zo goed weglaten. De boodschap is toch wel duidelijk.

Na de serie gezien te hebben ook naar de bijbehorende documentaire gekeken. Dit zijn de feiten die de inspiratie vormden voor de serie. Dat is op zich wel leuk om te zien als je de serie daarvoor bekeken hebt. Ook leuk om te zien hoe de echte personen uit de serie eruit zien. Maar qua inhoud is het allemaal toch wat minder interessant als je de serie gezien hebt. Deze documentaire voegt niet veel meer toe. En op een gegeven moment lijkt hij zichzelf zelfs te gaan herhalen om de tijd maar vol te krijgen.

Een detective met Grijpstra en de Gier. Rijk de Gooier en Peter Faber. Nostalgie van de Nederlandse film toen seksisme nog heel gewoon was. Als film en verhaal stelt het allemaal niet veel voor. Maar ik hou nou eenmaal van die oude Nederlandse films. Dus ik heb wel genoten.

Een bankovervaller komt vrij uit de gevangenis, maar begint bijna gelijk daarna alweer met bankovervallen. De film is koel en afstandelijk gemaakt. Maar dat past uitstekend bij de hoofdpersoon. Die is namelijk ook zo. Een mysterieuze man waar het maar naar gissen is wat zijn beweegredenen voor zijn gedrag zijn. Behalve bankovervaller is hij ook een fanatiek hardloper. En hoewel het verhaal rechtlijnig is en maar nauwelijks in zijn psyche graaft, is het wel een boeiende film. Op een gegeven moment vraagt zijn vriendin, waarom zij zijn vriendin is is overigens net zo mysterieus, waarom hij toch die bankovervallen pleegt.
Zijn antwoord is dat hij droomt dat hij al dood is, maar hij zit zo vol energie dat hij iedere keer weer tot leven komt.
Dat is een heel fascinerend antwoord en verklaart tegelijk toch een hoop van de film. Een afstandelijke, sobere en weinig emotionele film met een voorspelbaar verloop, maar wel boeiend dus.

Film over een psychiatrische inrichting waar soldaten terecht komen die een ernstig trauma in de eerste wereldoorlog hebben opgelopen. In eerste instantie leek het een saaie en klinische film te worden. Maar het verhaal en de persoonlijkheden bouwen heel knap en subtiel op, waardoor de mens achter de facade langzaam wordt blootgelegd. Toch best een knappe film, al weet ik ook niet goed waarom ik hem toch niet meer als drie sterren wil geven. Hij verdient meer. De eerste wereldoorlog was volgens mij toch de ergste oorlog van alle oorlogen die er geweest zijn. Daar moest je gewoon doorgaan totdat je dood was. Of, zoals in de film werd verteld ; iedereen die de oorlog overleeft voelt zich daar schuldig over. Als je naar Verdun of naar Ieper gaat en je verdiept je in wat zich daar heeft afgespeeld. Dat heeft op mij heel grote indruk gemaakt. En een film als deze heeft duidelijk ook veel meer impact op me als een film zoals Platoon (Vietnamoorlog), die ik gisteren nog heb gezien. Dat is domme actie. Dit is meer diepere psychologie. Al waren beide oorlogen even zinloos.

De derde film van Jos Stelling is wederom een historisch drama. Deze keer over het leven van Rembrandt. Mooi in beeld gebracht zoals je bij dit onderwerp ook mag verwachten, maar verder absoluut nauwelijks boeiend als speelfilm.

Ik was eigenlijk voorbereid op een zwaar overgewaardeerde Hollywood rotzooi film in de trant van Terminator of zoiets. Maar daar zat ik dus behoorlijk mis deze keer. Om te beginnen is hij al helemaal niet zo hoog gewaardeerd. En ook niet zo beroemd. Ik dacht dat dit zo'n typische top 250 film was. Maar waar haal ik dat idee dan vandaan?

In ieder geval was dit een hele aangename film die me van het begin tot het einde wist te boeien.

Een film over een jongen en zijn carrière als repo man. Iemand die auto's terug haalt als de eigenaar zijn schulden niet aflost. En een film over een oude Chevrolet met een bijzondere lading in de kofferbak.

De film speelt zich af in de punk / new wave tijd in Amerika. Er zijn een hoop leuke Amerikaanse auto's te zien. Maar de grootste troef van deze film is de sfeer van de film. Die is vaag, mysterieus en vreemd. Maar tegelijkertijd ook heel boeiend en vooral erg aangenaam.

En zo kwam deze film dus ook precies op mij over. Naast dat het dus een erg aangename verrassing was, als je rotzooi verwacht. Maar dat laatste lag dus vooral aan mijn slechte voorbereiding. In dit geval was het dus goed om eens een keer niet vooraf te kijken op moviemeter.

Vandaag na lange tijd weer eens drie van mijn top tien films bekeken. Waaronder deze. Blijft toch een indrukwekkende film. Eigenlijk is alleen het verhaal zelf niet zo heel bijzonder. Films over junks zijn er wel meer gemaakt. Maar hier is de rest echt subliem. De vormgeving, de montage, de muziek, camerastandpunten, kleuren enz enz. Echt een bijzondere film die ver boven het gemiddelde uitsteekt.

Een observatie van een alleenstaande moeder. Zo zou ik de film willen omschrijven. De film is geen hoogvlieger, maar ik ken inmiddels al heel wat films van Nicole van Kilsdonk en die zijn over het algemeen prima. En dat geldt ook weer voor deze film. Er wordt uitstekend en naturel geacteerd door de hoofdrolspeelster. Het leven van de alleenstaande moeder is waarschijnlijk voor velen herkenbaar in beeld gebracht. En ik vind de vorm van de film heel mooi en ook best origineel. Er is gekozen om chronologisch momentopnamen uit een periode uit haar leven te laten zien. Meestal zit er een week of drie á vier tussen die momenten. Meestal is het ook een belangrijk moment voor het verhaal, maar soms ook niet. Het wordt heel consequent doorgevoerd en dat geeft de film soms ook een beetje een hak op de tak gevoel, maar dat is inherent aan deze vorm omdat je immers niet weet wat er tussen de verschillende momenten is gebeurd. Dat mag je zelf dan invullen. Zo zie je ook sommige mensen die je daarna nooit meer ziet. En ook dat hoort er dan bij. Maar er zitten wel hele mooie scenes tussen. Eén van de mooiste scenes uit de film vind ik wanneer moeder en zoon samen in de auto zitten en het liedje "meisjes" van Raymond van het Groenewoud meezingen. Er zat sowieso ook af en toe hele mooie muziek in de film. En het laatste wat ik erg leuk vond was dat de film in oud-Rotterdam was opgenomen. Vooral rond de nieuwe binnenweg. Een gebied wat ik ook zelf heel goed ken. Erg leuk maar soms ook een nadeel. Zo suggereerde de film dat moeder en vriend in Spangen of omgeving woonden maar waren de meeste shots in een huis aan de nieuwe binnenweg. En ook de vuilniszak met spullen van de vriend werd naar haar eigen huis gebracht op de fiets, waar nu ineens die vriend woonde. Maar goed, dat zijn details die je waarschijnlijk alleen herkent als je de omgeving goed kent.

De film nog eens herzien. Ik wist nog van de chambre en het stond me bij dat ik de film al eens gezien had en het vooral een flauwe komedie vond. Maar nu ik hem weer zag herinnerde ik me er maar weinig van. Ik vroeg me zelfs af of ik hem wel gezien had en of ik niet alleen foto's van de film had gezien. Hoe dan ook, ik ben nu een stuk positiever als de vorige keer dat ik hem dus toch weldegelijk gezien had. Het was best een leuke komedie met best wel leuke grappen erin ook. Geen super hoogvlieger, maar gewoon een aangename komedie. Een leuke Frans-Belgische (Belgisch-Franse) samenwerking. Van 2.5 naar 3 *

Een crimi deze keer. Niet echt grappig, maar verder wel OK. En ook hier weer een hoop bekende Kaurismaki elementen en een herkenbare sfeer.

De film over twee broers lijkt aanvankelijk heel interessant. Er wordt prima geacteerd. Er zijn mooie natuuropnames en het onderwerp over het vliegvissen wordt ook mooi uitgelegd en in beeld gebracht. Maar het verhaal zelf is toch wel erg zwak. Halverwege ga je toch wel erg sterk denken dat het wel eens tijd wordt dat er serieus eens iets gaat gebeuren. Maar elke keer leef je weer een beetje op en zakt de film daarna toch weer weg. En dat gaat zo door tot aan het einde, waardoor deze film me niet echt bij zal blijven in de loop van de tijd.

Een film over twee lapzwansen op een motorfiets in de woestijn in Amerika. Samen beleven de twee allerlei dolle dwaze avonturen. Nou, nee hoor. Niet echt! Het verhaal gaat helemaal nergens over. Een beetje knokken hier en daar. Veel slechte dialogen en wat bloed. En één van de twee wil de as van zijn overleden moeder gaan verstrooien om er ook nog een soort van namaak emotioneel tintje aan de film toe te voegen. Een duidelijk geval van een absolute b-film. Ergens deed de film me ook wel wat denken aan easy rider. Ook al geen al te beste film. Maar deze film is echt slecht. Niet aan mij besteed.

Een Argentijnse film over een advocaat die zich steeds verder in de nesten werkt tot er een tv-detective opduikt die een zaak komt onderzoeken. De film bouwt super langzaam op. In het begin is de film nog erg boeiend met hele interessante scenes tijdens de begintitels. We zien vanuit een vast camerastandpunt hoe een huis door heel diverse mensen langzaam wordt leeg gehaald. En later een hele mooie scene van een man die een andere man maant om zijn plaats aan hem af te staan in het restaurant omdat hij toch maar niet bestelt, terwijl hij honger heeft en wel wil bestellen, maar op hem moet wachten omdat er verder geen plaats in het restaurant is. Maar die voorvallen hebben later wel een betekenis in het verdere verloop van de film. Zoals gezegd een langzaam en subtiel opbouwende film die waarschijnlijk symboliek staat voor het Argentinië van de jaren zeventig. Een film over mensen die zich heel belangrijk voelen en zogenaamd goed en belangrijk voor het land zijn, maar die eigenlijk een stel corrupte bandieten zijn. Althans, zo heb ik de film geïnterpreteerd. Echt helemaal duidelijk werd de film ook niet. Daar was het ook allemaal bewust te kunstzinnig voor gefilmd en vormgegeven met een flink aantal zijlijntjes. Een film waar je dus ook nog de aandacht bij moest houden. En dat viel met dat tempo niet altijd even goed mee.

Aanvankelijk dacht ik nog dat het een film over relatieproblemen was. Maar bij nader inzien noem ik het toch vooral een pornofilm. Maar dan met een hoop geouwehoer en vooral een enorme berg frustratie. Maar de film is ook nog eens ontzettend saai en nauwelijks door te komen. Wel bijzonder dat deze film op de publieke omroep was, want er zijn best een hoop "details" te zien.

Het thema liefde aan de hand van een aantal liedjes. Een thema dat uiteraard erg bekend is en al eindeloos uitgekauwd in talloze films. Daarom heeft de regisseur hier in deze film waarschijnlijk de nadruk gelegd op de vormgeving. Die is het eerste kwartier nog wel leuk met zijn dialogen en zijn liedjes, maar het gaat toch al snel vervelen. Het verhaal blijft toch erg mager. Mooi verpakte lucht is immers nog steeds lucht. Pas helemaal aan het einde weet de film me nog enigszins te raken, maar dan wordt de vormgeving van de rest van de film ook losgelaten. Geef mij dus toch maar een traditionele liefdesgeschiedenis met een echt verhaal dat je als kijker kan raken. Aan de hoofdrolspelers in deze film lag het in ieder geval niet.

Ik ben verbaasd hier te merken dat ik de film dus al eens gezien had. Ik dacht echt dat ik hem voor het eerst zag. Kennelijk was hij dus toch niet blijven hangen. Een zwangere vrouw en haar man krijgen te horen dat hun kindje niet levensvatbaar is. En dat moeten ze dus zien te verwerken. Niet echt een pakkend onderwerp voor me. Maar de film wordt wel erg mooi geacteerd door de hoofdrolspelers. En zo denk ik er dus nog ongeveer hetzelfde over als de vorige keer. Al geef ik hem nu wel een halve ster meer.

Een vriend van me is een fanatiek puzzelaar. Alweer enige tijd geleden vertelde hij me dat er een film bestaat over wedstrijd puzzelen. Ik had er toen al naar gezocht en toen bleek dat ik de film al in mijn bezit had. Vandaag heb ik hem dus eens bekeken. Het is inderdaad wel een ongebruikelijk onderwerp voor een film. Echt een hoogvlieger is de film ook niet. Maar er wordt wel leuk geacteerd en de film kijkt best aardig weg. Al is het ook jammer dat de film uit een soort van niets begint en zo ook weer in het niets eindigt.

Als cadeautje van KPN mochten we een film uitkiezen en zo kozen we voor deze. En dat bleek een erg goede keuze. Een mooie film over een labiele moeder en haar drie opgroeiende dochters. Er wordt ontzettend knap geacteerd door alle vier. Wat zo knap is is dat de dochters alle drie hun eigen persoonlijkheid hebben die bij hun leeftijd past maar toch gezamenlijk hebben dat ze bij elkaar horen. Evenals de moeder die duidelijk geestesziek is, maar desondanks toch veel van haar kinderen houdt. Er is echt chemie tussen de actrices. En het verhaal bouwt knap op zonder in de valkuil te trappen van vals sentiment of tranen proberen los te peuteren bij het publiek. Voor zover mijn Frans klopt betekent La Ruche de bijenkorf. En dat is ook een mooi gekozen titel. Een huis waarbinnen het zoemt van de levendigheid, maar waar je als buitenstaander geen weet van hebt. En ook het laatste verhaal van moeder aan haar dochters is een mooi passend verhaal om de film te eindigen. Knappe film dit.

Een film die ik al een aantal keren heb gezien. Over jeugdbendes en de verering van helden die geen held zijn. Het magische is er inmiddels wel van af voor me, maar ik blijf het toch een uitstekende en sfeervolle film vinden met mooie zwart/wit beelden en mooie wolkenpartijen. En een uitstekende soundtrack van Stewart Copeland.

Vader krijgt een hersenbeschadiging en keert terug bij zijn gezin. Een onderzoeker komt ook in huis en observeert de man. In het begin kijkt de film nog wel aardig weg, maar mis je toch wel de context van het verhaal om je erbij betrokken te voelen. Doch gaandeweg bouwt de film wel mooi op. Iedereen in het gezin heeft zo zijn eigen problemen met de situatie. En ook de onderzoeker krijgt een grotere rol van betekenis. Er zitten hele mooie scenes in de film. Maar er blijven ook van die scenes terugkomen die helaas heel vaag blijven en waar je toch wat meer uitleg zou willen krijgen om de film mooier te maken. En dat is dus het grote probleem van deze film. Hij slingert constant heen en weer tussen een matige 2 sterren film en een hele mooie 4 sterren film. En zo kom ik dan op een gemiddelde. Hoewel de film volgens mij makkelijk meer had kunnen krijgen.

Ik kan me de band The Runaways nog wel herinneren van een artikel in de Muziek Express uit die tijd. Dat was inderdaad best een geil artikel. Ik was toen 14 of zo. Maar verder had ik er niet zoveel mee. Ik vond de muziek maar niets. Ik nam die band ook niet echt serieus en het was alweer snel over. In Nederland zijn ze volgens mij ook sowieso nooit echt bekend geworden. Dus was ik wel benieuwd naar de film. Eigenlijk meer om te kijken wat die band nou eigenlijk voorstelde. Nou nog steeds niet echt veel dus. Eigenlijk nauwelijks de moeite waard om daar een film over te maken. Er zijn zo ontzettend veel bands waar je een vergelijkbare film over kan maken. En meestal zijn het dan ook saaie documentaires die vooral interessant zijn voor de fans. Saaie documentaires over de geschiedenis van een band zijn er dan ook in overvloed. Maar dan heb ik toch liever een speelfilm, waarbij acteurs de rol van de echte muzikanten overnemen om er nog iets interessants van te maken. Maar ja, met een oninteressant verhaal krijg je nog steeds geen goede film.

Tsja, ik weet niet zo goed wat ik nou met deze film aan moet. Op zich had het wel wat. Het was allemaal behoorlijk absurd en daar hou ik wel van. Ook was het mooi vormgegeven met die geelachtige kleuren. Maar ik had toch ook de indruk dat het allemaal grappig bedoeld was. En daar zit hem het probleem. Ik heb eigenlijk maar bar weinig gelachen.

Grappig bijverschijnsel is overigens dat het de bedoeling was dat we vanavond naar het theater geweest zouden zijn met Rundfunk. Mijn vrouw had me uitgenodigd. En ik wist niet wat me te wachten staat. En dat weet ik dus nog steeds niet want, ondanks de versoepelingen ging de voorstelling vanavond toch niet door. Misschien komt het er later nog eens van op een andere datum. Maar dan ben ik in ieder geval ietsje beter voorbereid op een avondje uh ... lachen?

Deze film was dus als alternatief bedoeld omdat de voorstelling niet doorging. Het kan ook zijn dat film en theater heel anders zijn.

Twee ingewikkelde verhalen in deze film. De ene gaat over de hormonenmaffia en de andere gaat over een wraak uit het verleden. En die verhalen lopen synchroon aan elkaar om uiteindelijk samen te komen. Als kijker ben je echter het grootste deel van de film bezig om uit te zoeken waar je nou naar aan het kijken ben. Wie is wie, wat is zijn rol en in welk verhaal zit je nu? En dat leidt wel heel erg af van de film. Pas aan het einde van de film wordt het allemaal enigszins duidelijk, maar dat is voor mij te laat om de film nog te redden. Ook al waren er genoeg ingrediënten voor een indrukwekkende film. Misschien als ik hem nog eens een tweede keer zou zien, dat ik hem hoger ga waarderen, maar ik betwijfel het.

Oh, ik had eigenlijk gedacht dat deze film wel beter gewaardeerd zou worden en ook een stuk bekender was. Een behoorlijk vreemd verhaal over een jongen en zijn dominante moeder en haar psychiater. De bijzondere film kijkt wel aardig weg al is het verhaal ergens ook wel saai en had ik moeite om mijn aandacht er constant bij te houden. Maar het is mooi vormgegeven met vaak mooie decors en er wordt hier en daar ook knap gebruik gemaakt van bekende mooie muziek. Ik moet de film alleen nog eens bekijken als ik wat meer uitgerust ben en beter in de stemming voor een film als dit. Eens kijken wat ik er dan echt van vind.

Ik dacht eigenlijk dat ik naar een concert van de band ging kijken, maar het bleek een speelfilm te zijn. Een film over de formule 1 coureurs James Hunt en Niki Lauda. Met deze film had ik hetzelfde als met de film Bohemian Rhapsody (2018) over Queen. Ik weet niet in hoeverre de film de waarheid weergeeft, maar het is wel een aangename film die van het begin tot het einde mooi loopt en weet te boeien.

Een film die ik al heel wat keren heb gezien. Blijft ontzettend leuk. Ook al is het vaak wel erg melig. Maar ja, dat is Eric Idle. Gisteren toen ik de film weer zag viel me eigenlijk vooral toch ook weer op, hoe ontzettend knap de muziek toch is gemaakt. Het zijn net echte Beatle-liedjes.

Film over een meisje dat de dochter is van de lokale garagehouder. Hij ziet liever dat zijn dochter een jongen is en daarom moet ze zich ook zo kleden. De film is geen hoogvlieger en het verhaal stelt ook niet zo veel voor. Maar het kijkt allemaal wel lekker weg in een armoedig plattelands Roemeens decor. Het einde van de film vind ik eigenlijk wat jammer en zou de film voor mij eigenlijk ook wat omlaag halen qua waardering. Maar het overgrote deel van de film is wel ok en daarom toch drie sterren. De film is ook, zoals wel vaker bij films uit de Balkan, wederom geen reclame voor Roemenië. Alle vooroordelen die we tegen Roemenen hebben worden weer eens bevestigd. Zo komen er natuurlijk nooit veel toeristen naar dat land. En toch heb ik geen slechte herinneringen aan mijn rondreisje door Roemenië. Ik vond het wel een leuk land met weldegelijk ook aardige mensen.