Meningen

Ik wist dat ik hem al eens gezien had, maar veel herinnerde ik me er ook weer niet van. Een verhaal over de relatie tussen twee broers en hun demente vader. Die relatie verloopt heel stroef, maar het waarom wordt maar heel langzaam duidelijk. En dat is het grote manco van de film. Uiteindelijk komt het allemaal te gekunsteld en te geforceerd over. Ik ben duidelijk wat minder positief als de vorige keer. Ook al is het geen echt slechte film. Het verhaal had wat mooier uitgewerkt moeten worden.

Documentaire over een schrijnend onderwerp. Het advocatenkollectief Rotterdam behandelt juridische zaken voor de minderbedeelden die in problemen zijn gekomen. Aan de hand van diverse cliënten en zaken die gevolgd worden geeft de documentaire een beeld van hoe het er aan toegaat. En met wat voor juridische problemen sommige mensen, vaak onbedoeld, geconfronteerd worden. Aanvankelijk is het nog best boeiend, maar gaandeweg is het toch allemaal wat meer van hetzelfde en verslapt de aandacht wat bij mij. Eigenlijk is het wel erg politiek getint en lijkt de documentaire toch vooral gemaakt om de bezuinigingspolitiek van de overheid aan de kaak te stellen. Daar heb ik aan de ene kant wat moeite mee, omdat ik liever naar een objectieve documentaire kijk die een neutraal beeld geeft van het werk van de advocaten, maar aan de andere kant is het waarschijnlijk wel nodig om het zo in beeld te brengen en een politieke mening te laten zien omdat anders een grote groep mensen door het overheidsbeleid mogelijk van juridische hulp verschoond blijft. En dat zou inderdaad een kwalijke zaak zijn.

Een alleenstaande moeder en haar zoon wonen in een mooi huis. Ze gaan naar de supermarkt voor boodschappen en daar dringt een man zich aan hun op. Hij is ontsnapt uit de gevangenis en trekt tijdelijk bij ze in. Zegt hij. Dat is uiteraard een gegeven voor een voorspelbare thriller. Maar zo makkelijk werkt het niet in deze film. Het verhaal verloopt allemaal net iets anders als je zou verwachten. En dat blijft zo tot het einde. Niet dat het verder een schokkende film wordt, maar hij blijft daarmee wel boeiend en je blijft ook constant gespannen of het wel goed zal aflopen. En daarnaast wordt er ook prima geacteerd al is het verhaal ook niet altijd even geloofwaardig, maar ook niet totaal onwaarschijnlijk. Goed genoeg voor een film die uiteindelijk ruimschoots aan de goede kant van de streep blijft. Best knap, want er lagen vele valkuilen op de loer, maar die werden mooi vermeden. Ik ben alleen benieuwd of ik daar de volgende keer als ik hem zie, nog steeds zo over denk. Zo'n film is het namelijk toch eigenlijk ook wel. Maar ik kan me ook voorstellen dat, als ik hem pas over een flink aantal jaren weer zie, ik hem tegen die tijd weer totaal vergeten ben. Waardoor het dan net is alsof ik hem voor de eerste keer zie. De 3.5 ster staat dus voor mij nog niet vast.

Deze film heb ik echt heel erg lang geleden gezien. Zelfs zo lang dat hij van voor de tijd is dat ik recensies schreef van iedere film die ik heb gezien. Toch stond hij me al die tijd wel bij als een film die ik echt goed vond. En nu ik hem na al die tijd weer gezien heb, blijf ik dezelfde mening hebben. Het is nog steeds een goede film. Er wordt erg leuk geacteerd en ook het verhaal waarbij je zelfs de beginselen van het schaken krijgt bijgebracht is erg goed bedacht met een leuke vormgeving van een levend schaakbord. En ook daar weer erg leuk geacteerd. Natuurlijk is het een jeugdfilm en hij is ook duidelijk voor die doelgroep gemaakt. Het verhaal is uiteraard ook heel voorspelbaar. Maar dat maakt hier allemaal niet uit. Ik heb er in ieder geval ook véle jaren later weer van genoten.

Het gegeven van de film ; een man die een pop als partner heeft is inderdaad erg leuk en levert zeker af en toe hilarische scenes op. Toch bestaat het gevaar dat dit gegeven in de film uitgekauwd wordt en dat je geforceerd van de ene grappige scene in de andere komt, waardoor het uiteindelijk niet leuk meer is. Die valkuil trapt de film gelukkig niet in. Er zit ook nog wel een serieuzer verhaaltje achter de facade en dat houdt de film boeiend, mede dankzij leuke bijrollen en zijplotjes, en zorgt ook voor een mooi afgerond verhaal.

Film over een popmuzikant die erg eenzaam is geworden door zijn drugsgebruik. Hoewel je dat laatste niet echt ziet, maar hij gedraagt zich in ieder geval wel als een psychiatrisch patient.

De rock 'n' roll cliché. Gebaseerd op Nirvana in zijn nadagen. Weliswaar nog net boeiend genoeg alhoewel er ook wel erg weinig gebeurt in deze film.

De muziek ken ik al heel lang. Die is ronduit fantastisch. De film had ik nog nooit gezien. Maar ik had er wel een idee bij. En dat idee klopte helaas. Lang, saai, voorspelbaar, groots, mooie beelden en schitterende muziek. Maar vooral lang (en dan heb ik ook nog zelfs de director's cut gezien). De cd met de muziek is een stuk korter.

Ongebruikelijke film. Heel Amerikaans maar toch ook weer niet. Zo vaak krijg je geen troosteloos beeld te zien van Amerika. Ook al speelt het zich wel enige jaren geleden af. De film schetst vooral een beeld van een klein provincieplaatsje en een aantal van zijn inwoners. Waarbij iedereen het met iedereen doet en waarbij je ook nogal eens meer te zien krijgt dan anders in Amerikaanse films. Ook al zo ongebruikelijk. Er gebeurt uiteindelijk allemaal niet zo veel in de film. Maar hij laat me toch met een tevreden gevoel achter.

Neonazi wordt verliefd op een vrouw die een hekel heeft aan neonazi's en die bovendien een zwarte zoon heeft. Daar krijgt de man uiteraard moeilijkheden mee met zijn vrienden en zijn broer. De film heeft goede en zwakke momenten maar het verhaal bouwt wel mooi op.

Gisteren was de film op tv en heb ik hem nog eens bekeken. Ik kan nog steeds wel achter mijn vorige bericht staan. De eerste helft is het meest boeiend als de relatie tussen Lena en Daan opbouwt. Tot aan het moment dat ze ontdekt van de criminele activiteiten van Daan. Daar had de film eigenlijk op door moeten borduren. Nu krijg je ineens een plotwending en gaat de vader van Daan ook een belangrijke rol spelen in de relatie. En dat maakt de film vooral onevenwichtig en rommelig. Het verhaal komt dan niet meer echt van de grond. Bovendien worden de problemen van Daan ook lekker makkelijk en ongeloofwaardig weggemoffeld. Verder viel me deze keer op dat de relatie tussen Lena en haar Poolse moeder eigenlijk ook een dubieus item in de film is. Lena die perfect Nederlands spreekt en een erg Nederlandse uitstraling heeft. Terwijl moeder alleen maar Pools praat en over de achtergrond van die relatie wordt heel vaag gedaan. Dat slaat eigenlijk allemaal nergens op, en heeft ook niets met de hoofdlijn van de film te maken. Nu lijkt het meer alsof de Poolse actrice bevriend is met de regisseur en daarom ook een rol kreeg in de film. Ook al was ze daar helemaal niet geschikt voor en is het verhaal daar dus maar op aangepast.
Kortom mijn waardering voor de film wat omlaag bijgesteld al blijft het wel een lekkere film om naar te kijken en blijft het eind voor mij ook te overdreven overkomen.

Best een leuke jeugdfilm met een leuk verhaal en er wordt ook leuk geacteerd.

Documentaire over een vrouw die met haar zoontje naar Cuba gaat omdat haar oom in de gevangenis zit omdat hij een koe verkocht heeft die van de staat is. In de documentaire interviewt ze haar familie leden en uiteindelijk ook de oom zelf met de vraag of het terecht is dat hij daar voor de gevangenis in moest. Een zinloze discussie gezien vanuit het oog van ons westerlingen die bevooroordeeld kritiek hebben op het communistische systeem van Cuba. En dat alles uitgerekt over anderhalf uur. Super saai en een voorspelbare conclusie dat het land nou eenmaal zo is zoals het is en dat de burgers niet voor eigen rechter kunnen gaan spelen maar dat ze moeten doen wat de staat hun opdraagt. Alle bezit van de staat is van iedereen. Dat is communisme. En dan kan je nou eenmaal niet de kapitalist uithangen en iets van de staat verkopen om er zelf geldelijk gewin van te hebben. Het is dus eigenlijk vooral een politiek getinte film bedoeld om het Cubaanse regime kritisch onder de loep te nemen. Maar wel heel saai en gebaseerd op een minimaal en banaal voorbeeld.

Een pedofiel verkracht en vermoordt een jong meisje. Een vriend is daar onbedoeld getuige van. 23 jaar later wordt er in hetzelfde veld op dezelfde wijze nog een meisje vermoord. In de film gaat de politie op zoek naar de moordenaar. Maar tevens wordt het psychologische effect benadrukt van wat het allemaal teweeg brengt bij ouders die vertwijfeld achter blijven. Wat het betekent voor de politiemensen die de moorden onderzoeken. En wat het betekent voor de moordenaar en de getuige. En dit is zowel het sterke punt van de film als het zwakke. Sterk daaraan is dat het daarmee de film duidelijk onderscheidt van vergelijkbare krimi films. Maar het zwakke is dat de emoties niet altijd even geloofwaardig overkomen en er soms zelfs overdreven geacteerd wordt, waardoor het juist weer niet geloofwaardig overkomt en het zijn doel voorbij schiet. Maar toch is het wel een hele goede film die zich duidelijk onderscheidt. En dat is best knap in het plat getreden genre van de misdaad film. Deze film is wel anders.

Ik dacht eigenlijk dat het documentaire was over hoe het was om op te groeien in een gastarbeidersgezin. Maar het blijkt toch eigenlijk vooral een lange saaie documentaire te zijn over de frustratie naar haar ouders. Die overigens wel te begrijpen is. De film duurt bijna twee uur. Hij gaat heel traag en is voornamelijk gevuld met abstracte detail beelden van spullen in een woning. Op zich dan wel weer bijzonder en experimenteel. Maar niet als je verwacht om te zien hoe het was om te leven in een gastarbeidersgezin. Verder is ook bijzonder om te zien hoe haar ouders hebben meegewerkt aan deze film, want ze komen er eigenlijk niet al te best af. En het is een heel intiem en persoonlijk verhaal, die tegen het einde dan toch wel weer wat boeiender wordt. Maar hij had wel een stuk korter gemogen.

Ik had al wel een vermoeden dat een film als deze in deze tijd een hele slechte waardering zou krijgen. Tsja echt jammer dat dit niet meer gewaardeerd wordt. Het leven is vurrukkulluk is natuurlijk een beroemd jaren zestig boek, dat nu hooguit verplicht nog hier en daar op school gelezen zal worden. En alleen dat is al gedurfd om nu nog een film van te maken. Zo'n 57 jaar later. Maar er zitten meer gedurfde en leuke dingen in de film. Ik vond het heel grappig om te zien dat een film die in de jaren zestig speelt buiten in het huidige decor van deze tijd afspeelt. terwijl de spelers en de binnen scènes wel jaren zestig zijn. Dat scheelt natuurlijk in de eerste plaats een enorme hoeveelheid budget, maar het is ook een originele vondst die buitengewoon goed werkt met deze film. En verder is het gewoon een heerlijke film die de jaren zestig sfeer leuk weergeeft. Het acteren is leuk. Leuke verhaallijntjes. En ook de toevoeging met de jazzmuziek is helemaal op zijn plaats. Ik ben blij dat er in 2018 nog zo'n goede "ouderwetse" film gemaakt mocht worden. Maar met deze lage waardering is de kans dat dit nog vaker zal gebeuren er niet groter op geworden. Jammer, jammer, jammer.

Het is me nu wel duidelijk dat ik echt te oud geworden ben voor de jeugd van tegenwoordig. Ik snap nu inmiddels ook zo goed wat mijn vader vroeger van mij gedacht moet hebben. Zoals mijn muziek vroeger. Ik snap de muziek van tegenwoordig ook niet meer. Ik vind het vreselijk. En dat geldt dus ook voor deze film. Die is ook vreselijk. Niet door te komen. Wat een niveau.

Ik heb niet het gevoel dat ik nou naar een echt slechte film heb zitten kijken. Een verhaal over een zwakbegaafd meisje dat samenwoont met haar moeder en zus. Het is een heel indringend verhaal, waar opeenvolgend hele vreselijke dingen gebeuren. Maar toch weet de film niet te raken met alles wat er gebeurt. Al wordt er prima geacteerd en is het verhaal ook duidelijk. Gezien vanuit het standpunt van het meisje, die niet altijd de juiste "plaatjes" bij een gebeurtenis weet te maken. Maar bij mij kwam de film toch niet binnen op de manier die ik bij een dergelijke film met een dergelijk verhaal zou verwachten. Het kwam op mij toch over alsof het verhaal te groot was voor een kleine film als deze. Te hoog gegrepen voor deze regisseur misschien. In ieder geval niet overtuigend of geloofwaardig genoeg. En daardoor miste hij vooral de noodzakelijke diepgang en emotie die bij dit soort film hoort.

Gerenommeerd fotograaf heeft geen zin meer in zijn werk en sluit vriendschap met een haas. Wat volgt is een absurde roadmovie van een man en zijn haas. In het begin lijkt het nog wel een serieuze film, maar hij wordt steeds absurder en slaat soms ook door. Verder mist de film wel richting en visie. De basis is een sprookje van een haas die mensen wil helpen, maar echt goed uit de verf komt dat allemaal niet. Ook hinkt de film op zoveel gedachten dat je niet eens duidelijk krijgt wat nou de doelgroep voor deze film is. Het kan zowel voor kinderen zijn als voor volwassenen. Het kan als een moralistische film gezien worden of als een absurde. Het kan een humoristische film zijn of een serieuze. Maar hij heeft wel een sympathieke uitstraling. En de film had een stuk beter kunnen zijn als de regisseur wist wat hij wilde.

Het gegeven van een man en een vrouw die op een vuurtoreneiland wonen op 150 km van de bewoonde wereld en geen kinderen kunnen krijgen, maar dan spoelt er ineens een roeibootje aan met een pasgeboren baby is natuurlijk volstrekt ongeloofwaardig. En het is dan ook een film die ik zelf nooit zou uitkiezen om naar te kijken. Maar mijn vrouw had hem van tv opgenomen en dan kijk ik uiteraard wel mee. En dan blijkt het toch een goede film te zijn. Ondanks het ongeloofwaardige verhaal wordt er wel overtuigend en bij vlagen zelfs heel erg mooi (vooral het kleine kind) geacteerd. En ook het verhaal wordt wel overtuigend gebracht. Als er niet zulke ongeloofwaardige elementen in de film zouden zitten, zou ik hem nog wel hoger waarderen als de drie sterren die hij nu van me krijgt.

Erg leuke roadmovie over een meisje dat mee mag doen aan een little miss sunshine verkiezing en het hele gezin bestaande uit diverse bijzondere persoonlijkheden gaat mee op reis in de gele volkswagenbus. Grote kracht van de film is dat de karakters en het verhaal mooi opbouwen tijdens de film, zonder dat het al te voorspelbaar wordt. En er zit leuke humor in.

En ook deze is een uitstekende film. Het is jammer dat ik aanvankelijk niet wist dat het hier om een serie films ging, anders had ik ze wel in de juiste volgorde bekeken. Het zijn weliswaar allemaal op zich zelf staande verhalen, maar er zitten toch een aantal vervolgelementen in alle films. Deze zit duidelijk tussen 1 en 3 in.

De muziek van Mark Knopfler is wereldberoemd. Dus had ik ook wel enige verwachtingen van deze film. Een film over een Amerikaan die naar Schotland afreist om een baai in een fantastisch natuurgebied te kopen van de lokale bevolking en die te gebruiken om er een raffinaderij te bouwen. Vanaf de eerste scene is wel duidelijk hoe de film uiteindelijk zal gaan aflopen, maar de regisseur heeft kennelijk de lange en vooral saaie omweg gekozen om naar dat einde toe te werken. Bovendien kreeg ik ook nog eens de indruk dat er iets van humor om te lachen in de film verwerkt zat. Maar waar?

Net als bij "The Movie" haalt ook deze film het niet bij de serie. Maar toch is het een amusant filmpje, met een grappig verhaal dat lekker wegkijkt. En als je verder geen hogere verwachtingen hebt, is dat best te doen.

Ik neem aan dat ik de film heb uitgekozen omdat hij van Michael Winterbottom is. Die heeft in mijn herinnering toch een aantal mooie films gemaakt. Dit is een biografie over Paul Raymond. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Maar het was kennelijk een man die een groot aantal clubs en andere panden in Soho, Londen had. En daarnaast de eigenaar van een succesvol erotisch mannenblad. Waar ik ook al nooit van gehoord had. Tsja, als je de persoon niet kent is dat al een lastige start voor een biografie film. En ik had er dus ook niets mee. In het begin vond ik het zelfs ronduit saai. Pas toen zijn dochter een rol begon te spelen en er wat meer een familie verhaal ontstond, begon de film nog een beetje te lopen. Maar een topfilm is het in ieder geval niet voor mij. En zeker niet wat ik van Michael Winterbottom verwacht had.

Toen ik deze film drie jaar geleden voor het eerst zag, was ik nog aangenaam verrast dat een film met zo 'n saai onderwerp me toch nog in die mate wist te boeien. Nu , na drie jaar en een herziening van de film, neigt de film voor mij toch meer naar het saaie onderwerp van verveling in een hotel in Tokio.

Een keur aan bekende Nederlandse acteurs in deze film. Een film die ook lastig op gang komt. We zien diverse verhaaltjes door elkaar heen. In het begin was ik nog op zoek naar waar die verhaaltjes heen gaan en of ze nog met elkaar te maken gaan krijgen. Totdat ik tot de conclusie kwam dat de overeenkomst was dat het allemaal mensen zijn die ergens op het punt in hun leven gekomen zijn dat ze ongelukkig zijn. Geen vrolijke film dus. En toch gaat het leven door. En zo heeft de film ook zeker wel wat al blijf ik moeite houden met de uitwerking van het verhaal. Aan de acteurs lag het in ieder geval zeker niet.

De naam Lucia de B. kwam me nog wel bekend voor van berichten uit de media destijds. Toch wist ik niet meer waar het over ging. Vanaf het begin van de film werd me daarna wel duidelijk dat zij de vrouw was die allemaal onschuldige mensen had vermoord. En toen ging me ook wel weer een belletje rinkelen. Dat de film afloopt zoals hij afloopt wist ik daarentegen ook niet meer, alhoewel ook dat me niet echt onbekend voorkwam. Maar dat zegt wel genoeg hoe machtig de media zijn om een beeld van iemand bij de massa in hun brein te planten. En wat een verantwoordelijkheid ze daar toch eigenlijk meehebben. Maar het besef daarvan lijkt steeds verder weg te zakken. De sensatie en de kijkcijfers zijn belangrijker. Maar goed, terug naar de film. Nadat me duidelijk werd dat Lucia de vrouw was die allemaal onschuldige mensen had vermoord, had ik een film verwacht die zich vooral daar op zou focussen. Over de beweegredenen van een moordenares. Maar de film werd al vrij snel een rechtbankdrama. En eigenlijk hou ik helemaal niet van dat soort films. Meestal vind ik ze saai en voorspelbaar. Maar dit verhaal was toch wel degelijk een boeiend verhaal. En terecht het echte onderwerp van de film. Er werd ook prima geacteerd en uiteindelijk was het gewoon een prima film. Mijn persoonlijke conclusie bij deze film is dan ook vooral dat ik misschien toch wat vaker een rechtbankdrama moet bekijken. Want eigenlijk vind ik juridische vraagstukken ook heel boeiend.

Meestal is een speelfilm die voortkomt uit een succesvolle serie geen groot succes. Hij valt altijd tegen. Daarom had ik mij voorgenomen om de film los te bekijken alsof er geen tv-serie was. En in het begin lukte dat nog best aardig. Het verhaal van de directeur van de school die vervangen moest worden was een leuke kapstok om een film op te baseren. Maar gaandeweg gingen alle typetjes van docenten, ouders en kinderen steeds meer tegenstaan. Alle typetjes leken nog veel meer opgeblazen en waren vaak een karikatuur van zichzelf. En ook het verhaal ging steeds meer alle kanten op en vertoonde uiteindelijk geen enkele richting meer. Om tenslotte compleet te ontsporen. Slechte film dus die vooral gemaakt is om maar zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Echt voor elk wat wils, maar uiteindelijk vindt niemand het dan meer een echt goede film. Zo'n film is het dus geworden.

Deze film heel lang geleden al eens gezien, maar ik herinnerde me er nog maar bar weinig van. Maakt niet uit, dan kijk je er weer objectief naar. Een sociaal drama van een vijftal collega's die ontslagen zijn bij de scheepswerf en die vanaf daar hun leven al dan niet (vooral niet) met succes weer op de rails proberen te krijgen. Het is een behoorlijk troosteloos verhaal, maar het bouwt mooi op en je leert de individuen en hun karakters goed kennen. Er zitten leuke verhaallijntjes in en ook af en toe mooie subtiele humor en menselijke scenes. Vooral mooi om te zien hoe de saamhorigheid in de groep groeit, ondanks de uitzichtloosheid die allerlei nieuwe problemen met zich mee brengt.