Meningen

Op zich is het eigenlijk een best mooie film en is het verhaal uiteindelijk niet eens zo moeilijk. Maar de manier waarop het gedaan is, is erg ingewikkeld. De film gaat in de basis over drie jongens en verder over hun verleden en over de mensen om hun heen. Maar de drie jongens zijn al lastig uit elkaar te halen. Het zijn aanvankelijk drie verhalen en je moet al constant nadenken, in welk verhaal met welke jongen zit ik nu. En dan blijken ze ook nog een verleden te hebben waar de drie jongens gespeeld worden door jonge acteurs. En dan moet je weer denken, welke jonge jongen is welke oude jongen. En dan zijn er ook nog dubbele rollen voor ouders, vriendinnen en andere mensen in het verhaal die in verschillende tijden spelen. En dat maakt het helaas toch wel allemaal heel erg ingewikkeld. Daarmee ben je bij deze film uiteindelijk meer bezig met wie is wie, dan met met het kijken en genieten van een mooie film. Dat had toch allemaal wel wat simpeler gemogen, voor wat meer kijkgenot.

Een film die ik héél lang geleden voor het laatst gezien heb, maar die me nog heel goed bijgebleven was. Een heerlijke roadmovie van twee schooiers die van alles meemaken.

Geen bijzonder verhaal, maar twee heerlijke rollen van de toen nog jonge Gerard Depardieu en Patrick Dewaere. Ook wel wat naïef inmiddels en erg jaren zeventig. Een film die ze tegenwoordig niet meer maken, maar ik hou wel van dit soort films.

Dit is een film die ik waarschijnlijk lang geleden wel eens gezien heb, maar waar ik me toch maar bitter weinig nog van kon herinneren. Over het leven van een vrouw en het ontdekken van de liefde in voor en vooral tegenspoed.

In het begin van de film keek ik er nog vooral naar met een voorliefde voor de klassieke Nederlandse film ondanks zijn onvolkomenheden van slecht geluid en houterig acteren, maar gaandeweg bouwde de film toch wel mooi op en leek het acteren van Renee Soutendijk toch ook steeds beter te worden. En zo werd het uiteindelijk toch wel een mooie film met een open einde. Wat ik niet verwacht had. Ik vind het wel bijzonder dat hier op moviemeter bij de beschrijving van de film Renee Soutendijk helemaal nergens genoemd wordt. Ze heeft notabene heel duidelijk de hoofdrol in de film. Daar is geen enkele twijfel mogelijk.

Ik heb deze film lang geleden al eens gezien en toen vond ik hem kennelijk minder goed als nu. De film begint met beroemde beelden van een experiment met aapjes die zonder hun moeder opgroeien. En dat is eigenlijk het thema van deze film. Een film over relaties waar het gruwelijk mis kan gaan. Eigenlijk ook een hele droevige film. Er zitten weliswaar klungelige elementen in de film. Van die dingen waarvan ik nu denk dat de Nederlandse film ze gelukkig inmiddels ontgroeid is, maar die in de jaren zeventig en tachtig nog heel herkenbaar waren voor de Nederlandse film. Vage dialogen en dubieuze acteerprestaties. En gebeurtenissen die voor vanzelfsprekend aangenomen worden maar die eigenlijk uit het niets komen. Doch ondanks dit soort zaken waar ik een film ook voor hetzelfde geld helemaal op af kan kraken, vond ik het nu toch wel een mooie en goede film. Met name de sfeer vond ik toch wel mooi neergezet. Verder ook leuk om tweederde Jiskefet al aan het werk te zien in de tijd dat Jiskefet nog niet eens bestond.

Dit is weer een echte typische Aki Kaurismaki film. Alle elementen zijn weer aanwezig inclusief de absurde humor en de vage dialogen. Matti en Kati vervullen weer de hoofdrollen, dus wat wil je nog meer. Al zakt de film aan het einde wel wat in.

Oma ligt op haar sterfbed, met alle familie om zich heen. Vervolgens krijgen we maar liefst tweeëneenhalf uur de tijd om die familie te leren kennen. En is dat interessant? Nou nee, niet echt. Vervolgens is er nog een kleinkind uit Amerika die op zoek is naar haar oma. En daarbij moest ik toch vaak aan de serie "Op zoek naar Yolanda" van Wim T. Schippers denken. Maar bij die serie is er nog een hoop te lachen. Hier niet. Nog een geluk dat die Marion Bloem kennelijk een vriendje had die een mooie verzameling oldtimers bezit. Zo viel er tenminste nog iets te genieten in de film.

Film over een jong meisje in een groot katholiek gezin met een alcoholistische vader. Er zitten een boel elementen in het verhaal die de film boven de gemiddelde jeugdfilm uittillen. En ook wordt er over het algemeen best goed geacteerd. Vandaar dat ik de film toch een 3.5 * geef. Hoewel er ook nogal wat ongeloofwaardigheden of overdreven zaken in de film zitten waardoor ik dan naar een 3* zou neigen.

Een vrouw keert terug naar Noorwegen. Naar haar moeder en broertje. En ze heeft wat ernstigs te vertellen. Rifka Lodeizen hoort inmiddels echt tot mijn favoriete actrices. En ook in deze film maakt ze dat weer helemaal waar. Erg mooi geacteerd en een verhaal dat ook mooi opbouwt. De entourage van het witte Noorwegen is niet echt belangrijk voor het verhaal, maar het geeft wel hele mooie plaatjes. En dat is mooi meegenomen. Gezien op tv.

Dorpstoneelstuk met dito acteerprestaties. Het einde is heel zwak al was het niet zo voorspelbaar als ik had verwacht. Wel leuk om de nostalgische jaren 70 beelden te zien en ook erg leuk om de jonge Willeke van Ammelrooy te zien. Haar scenes tillen de film nog naar een iets hoger niveau. Ook al gaat ze uiteraard, zoals in al haar jaren 70 films, weer naakt zwemmen in een vijver. Overigens behalve de bespreking van Quido ( die weliswaar niet meer online is) weet ik nog een goede reden om de originele dvd te kopen. De ondertitels! Die heb je namelijk wel nodig als je wil verstaan wat er gezegd wordt.

Twee goede vriendinnen zijn verliefd op dezelfde jongen. Dat is best wel een cliché-onderwerp dat vraagt om een clichéfilm. Maar dat hoeft niet. Er zijn wel meer films met een voorspelbaar en veelvoorkomend onderwerp en de bijbehorende valkuilen, maar die toch verrassend goed blijken te zijn. En daar hoop ik bij deze film dan maar op. Maar helaas, tevergeefs. Deze film weet de valkuilen niet te omzeilen. Al lijkt hij even nog wel mooi op te bouwen. Maar dat is van korte duur. Dit is een filmpje om snel weer te vergeten. Al is het me achteraf ook een raadsel, waarom ik deze film sowieso geselecteerd had om te zien.

Om de een of andere manier dacht ik dat dit een keiharde politiefilm was, maar het bleek een erg grappige, ook weliswaar erg melige, komedie te zijn. Best een grote verrassing eigenlijk.

Ook een verrassing trouwens dat ik hem al eerder gewaardeerd had. Hij kwam me toch helemaal niet bekend voor. Grappen doen wel aan de Zucker-films denken. Die zijn ook zo melig. En dikke Jack is ook altijd weer en genot om naar te kijken. Zeker weer in deze film.

Een aardig filmpje over een oude man die na het overlijden van zijn vrouw zelfstandig moet zien te overleven in zijn huis en met de mensen om hem heen. Het verhaal laat geen verrassingen over en naar een diepere laag hoef je ook niet te zoeken. Wat je ziet is wat je krijgt. En dat is op zich wel ok, voor een makkelijk vertier. Maar de verhaaltjes zijn ook wat overdreven en de personen in de film zijn soms bijna een karikatuur van zichzelf. Allemaal net iets teveel over de top. En daarmee toch een onvoldoende voor me.

Ik had deze film al eens eerder gezien en het verhaal stond me ook nog wel redelijk bij. Ook stond me bij dat ik het toen wel een goede film vond. Maar hij was wel drie uur. Het verhaal is niet bijzonder en ook best wel voorspelbaar. Maar er wordt wel heel mooi geacteerd en er zitten hele mooie scenes in de film. Ik was nu vooral benieuwd wat ik er toen over geschreven had en of ik hem toen ook echt zo goed vond. Dat laatste valt wel mee. Ik geef hem nog steeds drie sterren. En verder denk ik nog steeds heel veel hetzelfde over de film. Een sterk begin, een middenstuk dat inkakt en een einde waar de film weer wat beter wordt. Ook vond ik de seksscènes nog steeds te lang en te uitgebreid. En ik vond de film ook nu nog steeds veel te lang. Hoewel ik me er toen minder aan stoorde. Deze keer heb ik wel een stuk vaker op mijn horloge gekeken. Maar die paar mooie scenes en het uitstekende acteerwerk van de hoofdpersoon maken ook nu nog steeds een hoop goed. Bij de titel zie ik deel 1 en 2 staan. Dat doet me nu wel afvragen; is er dan nog meer?

Een film over een oudere vrouw die pianolerares in een vrouwengevangenis is en haar moeilijke maar talentvolle leerling. Eigenlijk is de film vanaf het begin al voorspelbaar en heb je al het idee welke kant het ongeveer wel heen zal gaan. Maar ja, daarmee heb je nog niet vanzelfsprekend een slechte film. Dat hangt heel sterk af van de opbouw van het verhaal en andere verrassende elementen. De opbouw is echter heel wisselend. Soms bouwt hij heel mooi op, maar daarna zakt de film weer sterk in. Het is ook bij lange na niet allemaal even geloofwaardig. Maar de finale is dan net weer verrassend genoeg. En zo eindigt de film voor mij nog net aan de goede kant van de streep. Al kan ik daar bij een herziening weer anders over denken.

Een vrouw is op de vlucht. Ze is vooral op de vlucht voor zichzelf. Ze geeft alles op wat ze heeft en gaat op reis. Totdat ze een huisje gevonden heeft op een Italiaans eilandje. In de jaren zeventig en tachtig werden dit soort vage kunstzinnige films nog wel regelmatig gemaakt. Maar daarna was er geen markt meer voor. En soms kom je er dan nog eens eentje tegen zoals deze. Het verhaal van de film ademt zelf een heerlijke nostalgie. En die loopt helemaal synchroon met de nostalgie die ik ook in deze film gevonden heb. Dit was genieten. En niet eens omdat het nou zo een bijzondere film was. Ook al wordt er wel uitstekend geacteerd. Ik genoot vooral omdat deze film nostalgie ademt. En daar heb ik soms behoefte aan met de films van tegenwoordig.

Yolande Moreau ken ik van de film "Sans toi ni loi". In die film had ze een kleine rol. Hier heeft ze de hoofdrol. Het is wel een leuke actrice met een grappige uitstraling. Met de film zelf heb ik echter wat meer moeite. Meneer en mevrouw Grandclement zijn hele aardige mensen die het goed bedoelen maar wellicht ook wat naief zijn. Ze worden waarschijnlijk door diverse mensen in de film belazerd. Maar daar zit precies ook het manco in deze film. Want helemaal echt duidelijk wordt dat allemaal niet. Als ze al belazerd worden, dan is nog maar de vraag op welke manier. En zo kabbelt de film lekker door, zonder dat het echt spannend wordt. Al is het verhaal op zich best boeiend en is de sfeer best aangenaam. De film is van 2008 maar qua tempo en manier van filmen en acteren had hij ook uit de jaren zestig kunnen komen. En daarmee scoort deze film bij mij net geen voldoende. Een vriendelijkheids zesminnetje zou een leraar van mij vroeger gezegd hebben.

Mooie documentaire over de fotograaf JR en de regisseuse Agnes Varda die samen door Frankrijk trekken en mensen fotograferen waarvan de foto's supergroot op gebouwen worden geplakt. Het is niet alleen een leuk idee en een mooi project voor een film, maar bovendien is de film ook mooi uitgewerkt en weet hij tot het einde te boeien.

Een slechte kinderfilm met een slecht verhaal over twee kinderen die weglopen en dan ook nog slecht geacteerd door eigenlijk iedereen. De enige reden dat ik deze film wilde zien was dat hij in Cuba afspeelt. En zo hoopte ik nog wat leuke beelden van Cuba te zien. Maar zelfs op dat gebied is de film teleurstellend. Snel vergeten maar weer dus, deze film.

Deze film is duidelijk van een veel hoger niveau als alle eerdere films van Jos Stelling. Hier zit een echt verhaal in, en deze film is ook veel meer doordacht en veel beter voorbereid. En nu zitten er ook eindelijk echte dialogen in, die kloppen en die goed worden geacteerd. Het enige minpuntje is nu nog de lengte en het tempo van de film. Maar voor Nederlandse begrippen is dit wel een grote spektakelfilm die ook zeker wel wat weg heeft van de Terry Gilliam films.

In basis is het een hele mooie film, met hele mooie beelden ook. Maar het grootste probleem is toch het verhaal dat niet echt van de grond komt. Er komen te veel gedachten en sferen naar boven die te veel afleiden. Waar gaat het nou over? Het is oorlog. Er is verzet. Wat is nou de rol van Marie hierin? Het is dromerig en sprookjesachtig. Maar er zit ook een keiharde werkelijkheid in. Wie zijn de verraders? Wie zijn de helden?

En tenslotte is de cast van Madelief Blanken niet echt gelukkig. Het is niet die charismatische persoonlijkheid die deze film nodig zou moeten hebben om meer te overtuigen. En ook het gegeven van Georgische opstandelingen die gedwongen worden om met de Duitsers mee te vechten, leeft niet echt hier. Dus zullen ze ook niet zo snel als helden gezien worden.

Ik waardeer vooral dat deze film anno 2020 nog gemaakt is. Dit soort surrealistische films waarin maar heel weinig gebeurt zijn tegenwoordig heel zeldzaam omdat er maar een klein publiek voor te vinden is en er dus weinig geld aan te verdienen valt. Een observatie van Freek de Jonge als vogelwachter op een klein eilandje. Maar als film stelt het helaas toch te weinig voor. Het verhaal is vooral te matig en niet interessant genoeg om een speelfilm lang te blijven boeien. Het mist ook een spanningsboog en iets om naar toe te werken. En als er dan uiteindelijk eens iets gebeurt, gaat dat ook weer snel als een nachtkaars uit. Een film die ik denk ik toch weer snel ga vergeten.

De titel kwam me bekend voor en ik had hem dus ook al eens gezien. Maar ik herinnerde me er toch eigenlijk niets meer van. De film begint heel leuk met absurde situaties en komische dialogen. Tegen het einde wordt de film helaas wat serieuzer, maar het blijft toch best een prima film. Als ik mijn oude bericht teruglees stoorde ik me toen kennelijk wat aan het zwart/wit. Dat had ik nu helemaal niet. Het had zelfs iets symbolisch. Er zit namelijk één kleurenbeeld in de film. En dat is de toekomst. De rest is het onbezorgde heden. Hoewel onbezorgd?

Ik ben echt een liefhebber van de dialogen in de films van Eddy Terstall. En met de politiek als onderwerp heeft ie weer een fantastische kapstok gevonden om er veel in kwijt te kunnen.

Al kakt de film tegen het einde wel wat in.