Meningen

Aanvankelijk was ik aangenaam verrast te zien dat ik naar een Woody Allen film zat te kijken. En het begon ook veelbelovend met een leuk verhaal van twee vrienden waarvan de ene de andere wist over te halen om gigolo te worden, en daar ook nog geld mee te verdienen. Maar gaandeweg de film kakt hij steeds meer in, en alleen de allerlaatste scene weet dat nog een beetje op te poetsen, maar dan is het allang niet meer die leuke Woody Allen film als die ik verwachtte. En dan zie ik bij de aftiteling dat het dus ook geen Woody Allen film was. De rollen zijn omgedraaid. De andere hoofdrolspeler was hier de regisseur. Dat kan dus ook. Maar het verklaart waarschijnlijk ook waarom het hier toch niet de kwaliteit van een echte Woody Allen film heeft. En Woody Allen zelf moest waarschijnlijk zijn mond houden tijdens het maken van de film. Wel bijzonder op zich, maar ik neig toch te zeggen dat het experiment niet helemaal geslaagd is.

Een klein meisje ligt in het ziekenhuis met een gebroken arm. Daar komt ze een andere patiënt tegen die haar een episch verhaal gaat vertellen. Het blijkt een verhaal waar ze allebei in meedoen en die gebaseerd is op dingen die ze hebben meegemaakt. Het ziet er allemaal heel erg mooi uit, met grootse decors, effecten en kleuren. Duidelijk een film die heel veel geld gekost heeft. Maar het verhaal zelf is warrig, onduidelijk waar het naar toe zal gaan en bovenal niet leuk. Het duurt ook allemaal veel te lang waardoor het zelfs af en toe saai is. De film wordt gepresenteerd alsof het een jeugdfilm is. Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat kinderen het verhaal van de film zullen begrijpen. En laat staan dat ze het een leuke film zullen vinden. Een half puntje extra voor de mooie beelden en ook de toevoeging van de historische filmfragmenten, maar daarmee krijgt de film van mij nog steeds geen voldoende.

De titel kwam me inderdaad al erg bekend voor. Maar de film zelf niet. En ik had hem dus toch al gezien. En ik ben heel verbaasd dat ik er toen maar 2.5 ster voor gaf. De mening van toen, heb ik bij deze kijkbeurt helemaal niet meer. Ik snap ook niet wat ik toen bedoelde met verhaallijntjes die niet afgemaakt werden. Dat herken ik nu echt niet meer. Het was gewoon een hele mooie menselijke film die inderdaad ook erg mooi en naturel geacteerd wordt.

Ik had deze film met mooie herinneringen in gedachten. En het was inderdaad een genot om hem weer terug te zien. Dit is echt een supermooie film met een heel ontroerend verhaal en fantastisch geacteerd door de hoofdrolspeelster. Er zitten ook een flink aantal heel erg mooie scenes in de film die me nog steeds erg emotioneel weten te raken. Ik heb mijn waardering voor de film dan ook enorm verhoogd. Deze film hoort bij mijn favorieten.

Morgen gaan we naar Giethoorn. Daar hebben we gereserveerd voor een theatervoorstelling naar aanleiding van 65 jaar Fanfare. Een goede reden dus om de film zelf vooraf nog eens te bekijken. Het verbaast me dat ik hem vorige keer maar 1.5 ster gaf. Dat vind ik nu toch echt te weinig. Ook al is het nog steeds geen topfilm naar huidige maatstaven. Maar het is ook niet eerlijk om een lage waardering daarop te baseren. Dus vandaar dat ik hem nu wel een voldoende geef. Want dat was hij in die tijd zeker waard. En ach, hij is ook best amusant met een leuk verhaaltje en een hoop nostalgische beelden. En er zaten ook toen al wel heel typische Bert Haanstra details in de film. Vooral als het gaat om het vergelijken van mensen en dieren. Dat zat ook al in deze film. Veertien jaar voor "Bij de beesten af".

Het verhaal van een dorpsgek die zich zou moeten opofferen omdat de tien notabelen van het dorp niet geëxecuteerd willen worden door de Duitsers nadat er een vermoorde Duitse soldaat is gevonden. Het verhaal op zich is het meest boeiende van de film. Een soort sprookje met een echte moraal. Verder valt de film behoorlijk tegen. Het verhaal is erg rechtlijnig verfilmd en er wordt ook niet echt bijzonder geacteerd. Ook niet door Gerard Depardieu.

En daarom is het uiteindelijk erg jammer als het sprookje geen bevredigend einde blijkt te hebben. Dat geeft me toch het gevoel alsof ik voor niets naar deze film gekeken heb.

(Ik lees hieronder dat het einde dus door de Amerikaanse distribiteur is bedacht. Nou, die heeft dan inderdaad de film daarmee om zeep geholpen. En ik word dan wel nieuwsgierig naar het Roemeense origineel.)

Een bijzonder verhaal over een Chinese familie die hun oma bezoekt omdat ze dood gaat. Alleen mag oma dat zelf niet weten. Wat ik vooral bijzonder aan deze "Chinese" film vind is dat hij anders is als andere Chinese films. Veel Chinese films hebben een hoop symboliek maar zijn ook vaak best afstandelijk. Ook hier zit op zich wel een hoop symboliek in, maar deze film is veel menselijker. Het geeft ook mooi het verschil tussen de westerse en Chinese culturen weer. Ik vond het een mooie film.

Vader is op de vlucht voor de politie en duikt samen met zijn dochter onder in de natuur. Een overlevingsfilm en een verhaal dat mooi opbouwt en waarin je de hoofdpersonen beetje bij beetje beter leert kennen. Knap geacteerd door met name het jonge meisje, al kakt de film op een gegeven moment wel wat in. Het einde van de film is ook niet logisch. Het einde zoals je het zou verwachten, dat ze beiden gevonden zouden worden en hij de gevangenis in gaat, zou goed genoeg geweest zijn voor deze film.

Werner Herzog's Koyaanisqatsi en Powaqatsi avant la lettre.

Het eerste deel is : De schepping.

Ik heb een Duitse versie van de film met Engelse ondertiteling. Die ondertiteling heb ik al snel uitgezet, want dat leidt alleen maar af van de beelden. Het Duitse commentaar voegt helaas echter ook niets toe. Alleen muziek en beelden zou een stuk beter geweest zijn. Want die beelden zijn vaak wel heel mooi. Er is helaas alleen te weinig beeldmateriaal, want verderop in het eerste deel wordt het een herhaling van zetten en lijkt het zelfs of hij uiteindelijk ook maar doorging met mindere kwaliteit b-materiaal.

Het tweede deel is : Het paradijs.

Daar komen er wat vaker mensen in beeld. Maar hier heeft hij nog minder interessant beeldmateriaal voorhanden. Als uiteindelijk zelfs de Duitse filmcrew gefilmd gaat worden begint het steeds meer op een vakantiefilmpje te lijken. Ook gaat hij in dit deel over van instrumentale muziek naar de vocale muziek van Leonard Cohen. En dat was voor mij geen goede keuze.

Het derde deel is : De gouden eeuw.

Dit deel slaat echt helemaal nergens meer op en doet alleen maar afbreuk aan de film. Volgens mij was dit alleen nog maar restmateriaal wat hij met alle geweld ook in de film wilde proppen en daar een vaag verhaal bij verzonnen heeft. Dit deel zou alleen geschikt zijn als extra op een dvd.

We zien onder andere een tweemans band met een vrouw op piano en een man die drumt en "zingt". Leuk als scene in een Aki Kaurismaki film maar hier slaat het echt nergens op.

Conclusie is dat het als film uiteindelijk niet veel voorstelt. Koyaanisqatsi en Powaqatsi zijn héél véél beter. Die films hebben visie. Werner Herzog had die visie in deze film nog niet. Ook is het wat dat betreft een bezwaar dat er maar in één deel van de wereld is gefilm. Het middenoosten (?). In ieder geval Afrika. Er zitten absoluut hele mooie beelden bij, maar op een gegeven moment heb je het wel gezien.

Het is wel leuk om te zien dat je al wel dingen in deze film herkent die Werner Herzog later in zijn films veel beter zou gaan doen. In die zin is de film dus wel leuk om de ontwikkeling van Werner Herzog door te maken.

Als ik de film nog eens ga bekijken zet ik alleen de beelden op en draai zelf mooie instrumentale muziek erbij. Dat is volgens mij de beste manier om met deze film om te gaan.

Een film die speciaal ontworpen is om een tranentrekker te zijn. En daar slaagt hij met gemak in. Dat is ook niet zo moeilijk bij een verhaal over twee jonge ongeneeslijk zieke mensen die van elkaar houden. Alle clichés worden uit de kast gehaald en de voorspelbaarheid ligt er ook behoorlijk dik bovenop. Net als het bekende valse Amerikaanse clichésentiment. Maar toch zitten er wel een aantal erg mooie scenes in die ook heel mooi worden geacteerd. En daarom is de film voor mij toch een ruime voldoende.

Een gevalletje van een slechte B-film. Een meisje raakt haar hond kwijt in Budapest en gaat op zoek naar hem. Een heel mager verhaal en een slecht acterend meisje. Ook het verhaal gaat helemaal nergens over, en dan te bedenken dat de film ook nog twee uur duurt. Maar als je alles wel gezien denkt te hebben wordt de film nog dubieuzer. De honden in de stad onder leiding van de hond van het meisje nemen wraak op alle slechte mensen die ze daarvoor mishandeld hebben. En zo verandert de film in een hele vage horror, waarbij de honden de stad terroriseren en alle dierenmishandelaars dood bijten. Maar gelukkig blaast het meisje aan het eind van de film op haar trompet en komt alles weer goed.

Films over onmogelijke liefdes zijn er bij de vleet. En wat dat betreft is dit ook zeker geen bijzondere film. De film begint nog best veelbelovend en heeft een sympathieke uitstraling met leuke acteurs, maar de regisseur maakt zich er gemakkelijk vanaf. Nergens stijgt de film boven het gemiddelde uit en de film verloopt allemaal zoals je zou verwachten zonder dat het verrassend wordt. In de tweede helft kakt de film in en zitten er ook nog eens zwakke en ongeloofwaardige elementen in de film. Terwijl hij juist naar een mooi opgebouwde climax toe zou moeten werken of een onverwachte plotwending. Maar dat gebeurt allemaal helaas niet. Daarmee maakt de film het veelbelovende begin niet waar. Een duidelijk geval van de verkeerde regisseur voor een in potentie best mooie film. Aan het einde zijn ook de emoties verdwenen wat het allemaal nog meer teleurstellend maakt.

Oorlogsfilm over een groep vrouwen die vanuit Engeland op een geheime missie worden gestuurd. Het soort film waarvan er al zovelen zijn gemaakt. En meestal kijken dat soort films ook wel lekker weg omdat er een hoop in gebeurt. En dat is hier ook het geval. Maar het is ook geen film die er uit springt. Niet naar beneden, maar ook niet naar boven.

Tot mijn enorme verbazing heb ik deze film al eens gezien 7 jaar geleden. En ik had er toen een hele andere mening over als dat ik nu heb. Vergeet mijn vorige recensie. Ik begin opnieuw!

Jonge vrouw ontdekt haar lichaam en gaat behoorlijk ver in haar experimenten. Haar hobby's : neuken en avocado's kweken. De toon is gezet. Leuk meisje, leuk verhaal, leuke muziek, leuke acteurs, leuke humor en leuke vormgeving. Het soort films dat ik veel vaker zou willen zien.

Ik snap echt niets van die vorige recensie van me.

Het boek was een grote hit bij vrouwen herinner ik me nog. Dus het duurde ook niet lang voordat er een film van uitkwam. En ook dat was een grote hit als ik me goed herinner. Allemaal vriendinnenclubjes gingen toen naar de bioscoop. Om dus naar deze hele vervelende film te gaan kijken. Een vrouw ontmoet een miljardair die er nogal specifieke seksuele eisen op na houdt. De film is niet alleen saai. Maar er wordt ook nog eens belabberd slecht geacteerd. De vrouw deed me af en toe denken aan de stewardess uit de films Airplane 1 en 2. Maar die acteerde bewust zo slecht. Alleen het einde van de film viel me dan weer mee. Die was minder cliché en voorspelbaar als ik verwacht had.

Grappig is dat ik films vaak in alfabetische volgorde kijk. De film hiervoor had een vergelijkbaar thema. Beide films gingen over een vrouw die hun lichaam aan het ontdekken waren. Maar de andere film Feuchtgebiete (Film, 2013) was ongeveer het tegenovergestelde van deze film. Dus voor de mensen die nieuwsgierig worden. Kijk dan de twee films achter elkaar. Beter eerst deze vervelende saaie versie. En daarna de amusante leuke versie.

Ver na sluitingstijd wordt er nog aangebeld bij een dokter. De dokter besluit op dat moment niet meer open te doen. De volgende dag blijkt dat degene die aangebeld had vermoord is. Ook is onbekend wie het vermoorde meisje is. De dokter voelt zich schuldig dat ze niet heeft open gedaan en gaat daarom op onderzoek uit om de naam van het meisje te achterhalen zodat ze met een naam begraven kan worden en haar familie haar eventueel kan terugvinden.

Dat ze zelf op onderzoek uit gaat en dat niet aan de politie overlaat is eigenlijk het enige zwakke en wat ongeloofwaardige onderdeel van deze film. Want verder bouwt de film wel heel mooi op. Een soort Derrick of Baantjer maar dan vanuit het perspectief van een huisarts, wat weer zijn eigen andere mogelijkheden geeft om achter een dader of, in dit geval, een naam te komen. Verder speelt de hoofdpersoon ook fantastisch. Je zou bijna denken dat het een echte huisarts is die gevolgd wordt in haar werk. Echt heel naturel. En de sobere, langzame, documentaire-achtige stijl die kenmerkend is voor de Dardennes, doet ook hier weer uitstekend zijn werk. Wederom een goede film dus.

Twee vrienden komen in grote problemen als er door zeer onwaarschijnlijke ongelukken in korte tijd diverse doden vallen. Dit is wat je met recht een gitzwarte komedie noemt. En best melig ook. Ach, het is geen echte superfilm, maar hij toverde toch regelmatig een leuke glimlach op mijn gezicht en het keek ook allemaal wel lekker weg. Eigenlijk is drie sterren net iets teveel. Een vriendelijkheids-zesminnetje zou een oud leraar van school het noemen. En dat is ook de score van de stemmers hier. Dus daar kan ik het mee eens zijn.

Vandaag heb ik de film weer eens gezien en hij kwam me nog wel bekend voor, ook al wist ik niet meer hoe het verhaal ging. Als ik nou mijn vorige recensie terug zie ben ik het daar toch niet meer mee eens. Zo slecht als toen vind ik de film zeker niet als ik hem nu weer zie. Ook de acteerprestaties zijn toch echt wel best ok. En ook het verhaal bouwt best mooi op. Mijn grootste bezwaar nu is dat ik de film tegen het einde wel erg zoetsappig vind. De kerstsfeer en het sentiment worden aan het eind wel erg opgedrongen. Het begin van de film, toen je nog niet wist hoe het ging aflopen en waar de film precies over ging was eigenlijk sterker.

Mooi opgroei-drama, ook al duurt het wel even voordat ie echt op gang komt. Goed geacteerd door de hoofdrolspeelster.

Weer zo'n film waarvan ik me dus niet meer kon herinneren dat ik hem al eens gezien had. En ik had hem dus ook vorige keer 2.5 ster gegeven. Deze keer, onbevooroordeeld, een halve ster meer. Een oorlogsfilm over twee Deense verzetshelden. De film bouwt mooi op. Hij is van het begin tot einde boeiend en er wordt prima geacteerd. Maar net als de vorige keer dat ik hem dus gezien had, knaagt het ook nu weer aan me dat het niet allemaal even geloofwaardig overkomt. Dat er een hoop vragen bij me ontstaan over dingen die je ziet gebeuren. En dat sommige scenes me vooral deden denken aan de serie van the A-Team. En daarmee kan het voor mij toch nog steeds niet die goede film worden die het toch best had kunnen zijn als er meer op psyche was ingespeeld dan op spectaculaire scenes.

Waarschijnlijk moet je het in zijn tijd plaatsen, maar ik snap de hoge waardering toch niet echt. Wat een vage film en wat een dubieuze, nep koele, acteerprestaties. Inderdaad, die eerste scene met de bankoverval is wel erg de moeite waard. Maar daarna zakt de film in naar een soort van blufpoker spel tussen commissaris en gangster met zijn liefje. De actie met de miniatuurtrein is heel ongeloofwaardig. Hij staat 119e in de top 250 van beste actiefilms.

Actiefilms zijn al niet echt mijn genre, maar als dit dan als een goede beschouwd wordt, dan houd het bij mij toch snel op vrees ik. Waar ik wel van genoten heb is de jaren zeventig setting van de film. De auto's, de trein, de aankleding en zelfs de telefoon met meeluister apparaatje aan de achterkant. Dat was ik helemaal vergeten, maar dat hadden wij vroeger ook bij onze telefoon.

De film eindigt waar de film eigenlijk zou moeten beginnen. Pas aan het einde begint er een verhaal. De ruim anderhalf uur die daarvoor komt is eigenlijk allemaal inleiding. Een hele lange trage inleiding die een troosteloze situatie beschrijft van een jonge moeder en haar dochtertje die in een motel wonen en grote moeite hebben om de maandelijkse vaste lasten bij elkaar te krijgen. Terwijl het kind wat rondhangt in de omgeving met haar vriendje en vriendinnetje. Het grote manco aan deze film is dat er nauwelijks een verhaal in zit. De hele film lijkt één grote improvisatie alsof de regisseur aan de acteurs verteld heeft van; ok jullie wonen in een motel. Dáár wonen een paar mensen die je kent en in dat gebouw aan de andere kant ook. Het kind gaat met die kinderen wat spelen en rondhangen. En jij bent de huismeester die de boel wat aan elkaar praat. En de camera gaat nu draaien. That's it. We zien wel waar het schip strandt. Nou, en stranden doet het schip dus omdat ze vergeten de motor aan te zetten ondanks dat het een rustige en alsmaar voortkabbelende zee is. En dan is het acteren ook nog eens niet altijd even overtuigend. Jammer hoor, want op zich had deze film wel wat qua sfeer. Maar het is allemaal veel te mager. En het laat mij met een heel onbevredigend gevoel achter.

Een hele mooie menselijke film. Vanaf de eerste beelden was het wel duidelijk dat ik naar een betere film zat te kijken. Mooie subtiele fotografie, maar ook hele mooie kleine en subtiele scenes. Die meer gemaakt waren om te observeren dan dat ze uitgesproken werden. Net zoals de hoofdpersonen in het leven stonden. Het enige wat aan het begin nog ontbrak was een duidelijk verhaal in de film. Je leerde als kijker vooral langzaam de hoofdpersonen kennen. Maar ook het verhaal bouwt, zoals het eigenlijk ook in deze film hoort, heel langzaam en subtiel op. En dan komt er dus uiteindelijk ook een hele mooie film tevoorschijn. Geen vrolijke film. Maar een hele mooie en subtiele film over mensen die allemaal op hun eigen manier beschadigd zijn door die ene gebeurtenis in hun leven.

Een jonge vrouw keert terug naar haar ouderlijk huis. Daar vindt ze haar depressieve moeder. Haar vriendje van vroeger is er ook nog steeds. En ze vindt een baantje waarbij ze op gaat passen op een dementerende gepensioneerde politieman. Het verhaal heeft op zich genoeg elementen in zich om een mooie en emotionele film te kunnen zijn. Maar de film is helaas erg glad uitgewerkt, waardoor hij niet echt van de grond komt en alles erg gemaakt overkomt met valse emoties. En ook de dialogen zijn vaak erg onwaarschijnlijk en glad. Dit is nou typisch zo'n film waarvan ik denk; hoe zou die zijn geworden als een goede Europese regisseur zich er over had ontfermd. En het ook een Europese film was en niet zo Amerikaans als deze.

Een rechercheur moet een moord oplossen volgens een methode waarbij hij zich identificeert met de moordenaar. De film maakt een erg experimentele indruk en ook de indruk dat het budget erg klein was. Waardoor er veel gekunsteld werd met kleurgebruik en decors. Daardoor was de film ook niet erg toegankelijk en kwam het allemaal nogal vaag over. Ook het verhaal zelf leek nogal nodeloos ingewikkeld gemaakt. Een film-noir met een moderne kunst insteek, zo zou ik de film heel kort willen omschrijven. Maar toch ook niet erg geslaagd. Duidelijk een begin film van Lars von Trier, maar wel gelijk al een behoorlijk eigenzinnige. En de eerste van een trilogie die we achter elkaar bekeken hebben.

Twee families krijgen ruzie over een weggetje over het land van één van de families. En die ruzie loopt helemaal verkeerd af waardoor één van de leden van één familie omkomt. Vanaf dat moment mag die familie bepalen dat het gezin van de dader in isolatie gaat totdat het ze vergeven wordt. Tsja, zo zal het er in Albanië waarschijnlijk dan aan toegaan, maar voor mij is dat moeilijk in te leven. Het overgrote deel van de film gaat over de isolatie van het gezin. En juist omdat het ook zo moeilijk inleven is, wordt het daarmee voor mij toch ook wel een hele saaie film die voor mij ook eigenlijk helemaal nergens overgaat. Waarom kan justitie daar niet gewoon zijn werk doen? De enige manier waarop ik me nog enigszins kon inleven in hun situatie is onze isolatie door de coronamaatregelen waarmee wel enige parallellen te trekken zijn. Die zijn voor de één kennelijk ook zwaarder dan voor de ander.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met deze film aan moet. Hij is waarschijnlijk grappig bedoeld. Vier moslimmannen willen een terroristische aanslag plegen. Maar het gaat er allemaal erg amateuristisch aan toe. En dat is dan waarschijnlijk ook weer grappig bedoeld. Ik heb hem wel helemaal uitgekeken. En dat viel dan nog wel mee.

Waarom heb ik deze film nooit eerder gezien? Ik hou enorm van dit soort films. Een heerlijk tijdsbeeld met leuke details en mooie auto's. En verder een hoop functioneel bloot van bekende Nederlandse acteurs die toen nog op zijn mooist waren. Ook al stelt het verhaal van deze film verder niet zoveel voor. Maar ik heb wel genoten.

Een hele spannende actiefilm over het zware en gevaarlijke leven van een politieman. Hij raakt zwaar gestrest door al die herten in het bos, en als hij dan thuis komt ramt hij af en toe zijn vrouw in elkaar om zich af te reageren van de frustraties op zijn werk. Een langzame en nogal experimentele film in 59 soms ultrakorte hoofdstukken. De film duurt maar liefst zo'n drie uur en is op dit tempo nauwelijks door te komen. Maar de aanhouder wint, en uiteindelijk na ruim een uur begint zich zowaar langzaam een verhaal af te tekenen. Ik begon zelfs de hoop te krijgen dat ik nog naar een echte film begon te gaan kijken weer anderhalf uur later. Een film over huiselijk geweld. Maar de eerste twee zinnen van mijn recensie geven toch een interessanter beeld van de film.

Het plot bij deze film klopt trouwens ook voor geen meter. Hoezo verhuisd naar een kleine stad? Welke van de 59 hoofdstukken is dat dan? En dan staat er ook nog dat de man al zijn tijd aan zijn werk besteedt. Dan zijn al die hoofdstukken er zeker ook uitgeknipt? En hadden het er eigenlijk 100 moeten zijn. Ik vond het dus bijzonder dat de politieman in de film nauwelijks werkt en dan ook nog eens, op één serieus ongeluk na, verder niets meemaakt op zijn werk. En dan staat er in het plot ook nog iets over geld inzamelen voor de familie? Welke familie en welk geld? Is er zeker ook uitgeknipt? Misschien dan toch ook maar eens een keer de director's cut van 100 hoofdstukken en zes uur lang gaan bekijken.

Goede film, verkeerde onderwerp. Nou ja, goede film. Ik denk het wel. Er werd prima geacteerd, het verhaal bouwde mooi op en dergelijke. Technisch zag het er allemaal prima uit. Mijn probleem is vooral dat ik niets heb met dit onderwerp. Ik heb al meer films gezien van homo's die uit de kast komen. En ik snap ook dat het een goed onderwerp is voor een film. Maar ik heb er verder niet zoveel mee. Eigenlijk had ik deze film misschien gewoon niet moeten uitkiezen om te gaan kijken. Waarschijnlijk had ik hem gekozen vanwege de goede recensies en omdat het een Europese film is. Maar ook waarschijnlijk is dat ik hem wel weer snel zal vergeten. Ik vond een open einde eigenlijk ook iets te gemakkelijk voor deze film, al past het wel. Ik blijf vooral met een onbevredigend gevoel achter.

Dit zal wel één van de goedkoopste oorlogsfilms zijn die ooit in Nederland gemaakt is. En de gedachte daar achter was; als er maar niet al te veel gebeurt in de film, hoeft het ook niet zo veel te kosten. En het grootste deel van het budget ging naar de eerste 10 minuten waar nog iets gebeurt in de film. En daarna wordt vader opgepakt en speelt de rest van de film zich af in het gevangenisdecor waar de meeste kosten verder op gaan aan schmink voor de hoofdrolspeler. Hebben de Friezen eindelijk weer eens een eigen film, en dan is het zo'n saaie. Nou bedankt hoor.

Twee onzekere dertigers weten niet zo goed wat ze nou eigenlijk willen. Over dertig dagen krijgen ze een kat, maar hoe vullen ze de tussentijd? In het begin dacht ik eigenlijk, dit is helemaal niets. Waar zit ik nou naar te kijken? Op een gegeven moment leek te film toch nog ergens heen te gaan. Maar uiteindelijk was het toch nog steeds niets. En dat is zowel het verhaal als de film. En toch had het ook wel wat. Mijn beschrijving is ongeveer net zo vaag als de film. Dit voor de mensen die hem nog moeten zien.