Meningen

Nog niet eens zo heel lang geleden heb ik de film over Claude Francois gezien. Cloclo (2012) En deze film heeft uiteraard een hoop overeenkomsten, en met France Gall zelfs een overlapping. Claude Francois en Serge Gainsbourg zijn wel twee totaal verschillende personen. En de laatste is voor mij ook een stuk boeiender. Maar ook de film over Serge is een stuk interessanter, vooral vanwege zijn vormgeving die veel minder een documentaire is als Cloclo. Al was ook deze film voor mij iets te lang.

Een jonge vrouw wil zelfmoord plegen en wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Maar dat vindt ze niet nodig en ze voelt zich ook veel beter dan de mensen om zich heen. Maar de film bouwt heel mooi op en ook de relaties met de medepatiënten bouwen heel mooi op in deze film. Er wordt prima geacteerd en er zitten ook hele mooie en indringende scenes en gebeurtenissen in de film. Ik vond vooral de restaurant scene heel bijzonder. Het is niet allemaal even vrolijk in deze film. Maar dat maakt het allemaal alleen maar realistischer. Jammer dat zo weinig mensen deze film kennen hier op moviemeter. Hij verdient beter.

Vandaag heb ik de film weer gezien. En voor het grootste deel dacht ik er nu nog hetzelfde over als de vorige keer. Maar nu was ik voorbereid op wat ik ging zien. En de film is me toch altijd wel bijgebleven. Daarom weet ik hem nu ook nog meer te waarderen als de vorige keer. Het is ook echt een bijzondere film met een bijzonder onderwerp en mooi weergegeven en geacteerd. Ik kan me ook voorstellen dat mensen die zelf zo zijn zoals de hoofdpersoon, heel blij zijn met deze film. Misschien wel een feest van herkenning. En een waardering. Zoveel van die films namelijk zijn er denk ik niet. Ik ken ze in ieder geval niet.

Hopeloos gedateerd. Maar geeft wel een duidelijk beeld van hoe ook de Nederlandse film in de laatste 10 á 15 jaar enorm gegroeid is. Dit werd vroeger mogelijk als een goede Nederlandse film beschouwd !

Het is lang geleden dat ik live een film op tv gezien heb. Maar gisterenavond kwam het toevallig goed uit. Deze romantische komedie zit van het begin tot het einde boordevol clichés. Toch werkt het nog wel de eerste driekwart van de film. Hij is best leuk. Het verhaal is grappig en er wordt ook prettig geacteerd. Tegen het einde gaat het helaas toch mis en ontspoort de film. Kennelijk was het niet de bedoeling dat de ontknoping subtiel zou zijn en dus worden er nog maar wat extra clichés en andere voorspelbaarheden uit de kast getrokken. Een tranentrekker werd het tegen het einde ook niet, maar dat kwam waarschijnlijk omdat deze cliché ondergesneeuwd werd met de andere clichés zodat er van enige inleving geen sprake meer kon zijn. Niet dat ik overigens op een tranentrekker zat te wachten hoor. En over de cliché baggermuziek zullen we het maar helemaal niet hebben. Al met al mocht de film voor mij veel meer de diepte in en mochten persoonlijkheden en gevoelens veel beter uitgewerkt worden. Daar leende het verhaal zich immers prima voor. Er had ook een hele andere en erg mooie film mee gemaakt kunnen worden.

Het eerste deel van de film vond ik het onbegrijpelijk hoe zo'n goede actrice als Carice van Houten in zo'n slechte film kon spelen. Neemt ze nou elke rol aan? Net als Gerard Depardieu. Het leek een slechte film die speciaal voor haar in elkaar gezet was omdat ze toevallig zwanger was. Echter na de geboorte van het kind werd het een hele andere film en bleek de fantastische actrice Carice van Houten wel degelijk helemaal op haar plaats. Het is een hartstikke mooie film, met een aangrijpend verhaal en erg knap geacteerd. En dat slechte begin. Dat hoorde er gewoon bij.

Typisch boerendrama zoals ze in de jaren zeventig en tachtig gemaakt werden in Nederland en België, vol met de bijbehorende clichés over armoede en ongelijkwaardigheid, matig acteerwerk waar je nu echt niet meer mee aan kan komen en een flinke portie dramatiek. Maar voor die tijd was het ongetwijfeld een goede film.

Zo, nou heb ik die beroemde film ook eens een keer gezien. Vermakelijk fantasie filmpje met een bijbehorend belachelijk verhaal en vooral veel special effects.

Film over een avontuurlijke moeder en vooral vader. Aan de ene kant is er grote toewijding en liefde voor het gezin, creativiteit, heel veel ideeën en een erg alternatieve levensfilosofie ten opzichte van de maatschappij, maar aan de andere kant is er ook chaos, honger, armoede, overmatig drankgebruik en ideeën die nooit worden afgemaakt. De kinderen hebben grote bewondering voor hun vader, maar hebben daarentegen ook veel te lijden onder zijn manier van leven. Het is een boeiende film waarin ook prima geacteerd wordt. De film deed me ook denken aan Captain Fantastic (2016) die een vergelijkbaar thema heeft, al is de uitwerking hier wel anders. Het is bovendien gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een boek geschreven door de oudste dochter. Leuk om te zien dat bij de aftiteling er nog beelden zijn van de echte kinderen en ook oude filmbeelden van de echte vader en moeder.

Ik heb deze film heel erg lang geleden al wel eens gezien, maar ik herinnerde me er toch weinig van. Deel 2 staat me denk ik iets beter voor de geest. Maar goed, het is nog steeds best wel een grappige film die lekker wegkijkt en die als basis wel een leuk en origineel verhaal heeft. Al gaat het verhaal en de film wel alle kanten uit en zit er weinig eenheid en visie in. Er gebeuren allerlei erg onwaarschijnlijke en ongeloofwaardige dingen. Ook springt het verhaal van de hak op de tak. En dat geldt ook voor de stijl van de film. Over het algemeen is het allemaal wel komisch bedoelt maar de film springt van natuurfilm naar romantische komedie. Slapstick, soft erotisch, jeugdfilm en harde actiefilm waar zelfs kleine kinderen met mitrailleurs schieten. Voor elk wat wils dat was duidelijk het enige wat de maker voor ogen had.

Ik had me toch wel wat meer bij deze film voorgesteld. Ik dacht eigenlijk dat b-films toch vooral actie en / of vechtfilms waren. Maar hier is dan een uitzondering op die regel te vinden. Het valt me niet mee om veel positieve elementen in deze film te vinden. Het onderwerp van de bar heeft wel iets. En de belichting is over het algemeen ook wel in orde. Maar voor de rest is het toch allemaal wel erg slecht en ik ben dan ook verbaasd over de hoge waardering hier op moviemeter. Met name het verhaal, het script, de dialogen en het acteerwerk is "bar" slecht.

Een beroemde film die ik nog nooit gezien had. En met Robin Williams in de hoofdrol. Iets waarin ik mij wel verheugde, want ik vind Robin Williams een hele leuke acteur. Maar in deze film speelt hij helaas een schreeuwerige DJ waarmee hij maar nauwelijks boven zijn begin acteerprestaties als Mork uitkomt. En dat is een behoorlijke tegenvaller. En verder is het hele verhaal van de film ook nauwelijks boeiend. Het is al vanaf het begin behoorlijk voorspelbaar en dat blijft het ook. Maar er ontwikkelt zich ook geen interessante zijlijn in het verhaal. Als het afgelopen is blijf je achter met het gevoel; ok, dat was het dan. Wat is de volgende film op mijn lijstje waar ik naar ga kijken.

Jammer van de enorme clichés en de voorspelbaarheid, maar wel een mooie film. Hij is ook super irritant Amerikaans. The big American dream. Een kansloze die zijn talenten gebruikt. Honkbal. Het versieren van meisjes. Drank. En dan Harvard en de professoren die het gemaakt hebben of juist niet. Wat maakt het ook uit. Als het maar werkt voor een mooi verhaal. Solliciteren op een super baan of toch maar niet. Achter het meisje aan. Enzovoorts enzovoorts ......... En toch bouwt het verhaal boeiend genoeg op, ondanks dat vanaf het begin vaststaat hoe het gaat aflopen en hoe ongeloofwaardig alles ook is. En er wordt bovenal erg mooi geacteerd. Ik hoop dat ik de film nooit meer zie, want het is eigenlijk allemaal te verschrikkelijk voor woorden, hoe langer ik er over nadenk en de film terug evalueer. Deze film hoort van mij niet zo'n hoge waardering te krijgen.

Een gangsterfilm volgens het boekje. Precies zoals ze horen te zijn, niet meer en niet minder. Behalve dat ie iets te lang duurt en het einde een teleurstelling is. Maar verder heb ik me wel geamuseerd.

Deze film was ongeveer een jaar geleden op tv en toen hadden we hem opgenomen. Hij stond nog op de harde schijf en zou binnenkort dus verlopen. Maar het onderwerp van de film stond me erg tegen. Ik had eigenlijk geen zin om een film over kindermisbruik door de kerk te gaan zien. Toen mijn vrouw zei dat de film van Francois Ozon was, wist ze me toch te overtuigen om hem op de valreep dus nog te bekijken. Ozon maakt over het algemeen immers mooie films. En dat is deze dus ook. Het blijft een vervelend en wanstaltig onderwerp, maar het levert wel een aantal mooie en aangrijpende scenes op. Er wordt ook uitstekend geacteerd. Toch ondanks die aangrijpende scenes en het mooie acteerwerk wist de film me ook niet echt te raken. Hij bleef toch wat te afstandelijk en teveel gefocust op het voor de rechter krijgen van de dader en het in de doofpot stoppen door de kerk. En dat is nou juist het wat minder boeiende onderdeel van het verhaal. Ach, waarschijnlijk is het toch vooral niet mijn soort film, al is het dus wel een goede film. Knap detail aan de film is bijvoorbeeld ook dat de film drie keer van hoofdpersoon verandert, zonder dat je daar direct van bewust bent. Drie slachtoffers die hun verhaal doen en waar je dan ineens denkt; maar hij was toch net de hoofdpersoon?

Eindelijk weer eens een echte flutfilm gezien. Films over moeders die niet voor hun kinderen kunnen zorgen heb ik héél veel beter gezien. Vooral als die films uit Engeland komen. Deze is heel erg overdreven, over-Amerikaans, over-dramatisch en ook erg ongeloofwaardig. Er is maar één positief punt aan deze film. Maar dat is wel een belangrijke. Er wordt mooi geacteerd. Vooral door de hoofdrolspeelster. En dat maakt tenminste nog iets van de film. Anders was het echt een prullenbakfilm geweest.

Mathieu Amalric behoort inmiddels steeds meer tot mijn favoriete acteurs, dus ik was aangenaam verrast dat hij ook hier weer op de titelrol staat. De film begint veelbelovend en heeft zeker ook een hoop potentie. Een groep mannen die allemaal zo hun problemen hebben, en die samen op een club zitten waar ze synchroon gaan zwemmen. Onder leiding van een jonge vrouw die in het verleden haar sporen in het synchroonzwemmen al had verdiend. Kortom een script voor een veel belovende film. Maar al gauw blijkt dat de film helaas toch niet echt de diepte in wil gaan. Veel verder dan wat saunasessies van de mannen komt het niet. En er bouwen zich, althans niet duidelijk zichtbaar, geen onderlinge verhoudingen of vriendschappen tussen de mannen op. Iets waar de film eigenlijk wel om vraagt. Daardoor blijft de film toch wat oppervlakkig en wordt hij gaandeweg ook steeds voorspelbaarder. Dat is jammer. Nu is het gewoon een prima filmpje dat lekker wegkijkt. Maar echt hangen blijft hij niet.

Wes Anderson heeft een behoorlijk eigen stijl van filmen en ook The grand Budapest Hotel is weer heel herkenbaar in die stijl en vormgeving. En ook alleen daarom al zeker de moeite van het kijken waard. Het verhaal van de film waarbij de geschiedenis van een hotelmanager wordt gevolgd is echter een stuk zwakker. Het komt allemaal erg gekunsteld over en er zijn delen in de film waar ik zelfs de neiging had om even door te willen spoelen.

Op een klein eilandje hebben de bewoners dringend behoefte aan werk. Er zijn mogelijk vooruitzichten dat zich een fabriek gaat vestigen op het eiland. Maar dan moet het eiland wel beschikken over een dokter. En die dokter is niet te vinden. Als zich dan eindelijk een mogelijke tijdelijke arts voordoet, doet het hele eiland zijn stinkende best om het die dokter maar zo veel mogelijk naar zijn zin te maken, zodat hij zich thuis zal voelen en dan misschien wel uiteindelijk blijft. Misschien een beetje naïef, maar wel een leuk gegeven voor een film. En zo is de film dan ook. Het loopt allemaal lekker en kijkt leuk weg met af en toe ook erg grappige scenes. Geen superfilm maar hij laat je wel achter met een glimlach op je gezicht. En dat is prima.

Een wat oudere man overziet zijn leven. De film is heel mooi en artistiek vormgegeven. Hij doet me ook heel sterk denken aan Der Himmel über Berlin (Film, 1987) - MovieMeter.nl van Wim Wenders. Dit is een soort Italiaanse versie in Rome. En de film heeft een mooie levensbeschouwelijke boodschap. Italië is het land van mode en pizza's, is een zin die er in voorkomt. Toch is al deze pretentie ook wel vermoeiend om naar te kijken. En laat dat nou ook een boodschap van de film zijn. Maar het is desondanks wel een mooie film. Al heeft hij twee grote minpunten. Hij duurt mij te lang. Het was beter geweest als hij na anderhalf uur klaar was. En wat ik echt heel erg jammer vond is dat de hele film in de laatste scene nog even uitgelegd wordt. Alsof de kijker zelf niet in staat was om de film te begrijpen.

In tegenstelling tot de laatste keer, wist ik me deze keer weldegelijk te herinneren dat ik deze film al eens eerder had gezien. Er zitten ook hele grappige scenes in. De film loopt ook lekker met een flink tempo en gaat daarmee niet vervelen. Het is een prima komische film maar ik haal er wel weer een halve ster af zodat hij weer op drie sterren komt. Zo bijzonder is nou toch ook weer niet.

Een vrouw bij de douane kan ruiken wanneer mensen iets te verbergen hebben. Maar dan komt er iemand langs de grens waarvoor ze speciale gevoelens ontwikkelt. Wat volgt is een bijzonder en bizar verhaal. Soms ook wel behoorlijk extreem, maar in ieder geval van begin tot eind boeiend. Ja, echt een bijzondere film dit, die behoorlijk opvalt tussen de gewone films van tegenwoordig. Blij dat er af en toe nog eens een originele film als deze gemaakt wordt.

Prima onderhoudende politiefilm uit lang vervlogen tijden met een cast van topsterren uit die tijd.

En met een hoop functioneel bloot zoals gebruikelijk in de Nederlandse (en vele andere nationaliteiten) film van die tijd.

De minste van de Alex van Warmerdam films. En ook de enige waar hij niet zelf in meespeelt. Misschien wel daarom. Een roadmovie met een vaag verhaal, maar die toch ook nergens echt van de grond komt of werkelijk boeiend wordt.

De titel van de film kende ik al lang. Het is ook best een bekende film. Pas toen hij langs kwam in "de kijk van Koolhoven" en ik zag waar het over ging, werd ik pas nieuwsgierig naar de film. Een film over een man die een bepaalde dag, in dit geval Groundhog's day, iedere keer weer opnieuw meemaakt. Daardoor leert hij de dag en alle gebeurtenissen zo goed kennen, dat hij die dag helemaal naar zijn zin kan omzetten. En dat is inderdaad een originele vondst voor een film. En de film is ook leuk uitgewerkt. Iedere dag weet hij toch weer anders in te vullen, al is het wel frustrerend dat de dag altijd weer opnieuw begint. En de grote vraag bij de film wordt dus ook al snel. Hoe gaat deze film aflopen? Al met al een leuke film met vooral een erg origineel gegeven voor de film. Maar als je hem een keer gezien hebt, dan hoef je hem ook niet meer veel vaker te zien denk ik. Want dan weet je hoe het afloopt. En dat is nou juist waar het bij deze film zo om gaat. Zoveel meer heeft de film dan ook weer niet te bieden. Al met al een leuke film met vooral een erg origineel gegeven voor de film. Maar als je hem een keer gezien hebt, dan hoef je hem ook niet meer veel vaker te zien denk ik. Want dan weet je hoe het afloopt. En dat is nou juist waar het bij deze film zo om gaat. Zoveel meer heeft de film dan ook weer niet te bieden. Al met al een leuke film met vooral een erg origineel gegeven voor de film. Maar als je hem een keer gezien hebt, dan hoef je hem ook niet meer veel vaker te zien denk ik. Want dan weet je hoe het afloopt. En dat is nou juist waar het bij deze film zo om gaat. Zoveel meer heeft de film dan ook weer niet te bieden. Al met al een leuke film met vooral een erg origineel gegeven voor de film. Maar als je hem een keer gezien hebt, dan hoef je hem ook niet meer veel vaker te zien denk ik. Want dan weet je hoe het afloopt. En dat is nou juist waar het bij deze film zo om gaat. Zoveel meer heeft de film dan ook weer niet te bieden.....

Film over een groep agenten die drugsbendes oprolt. We zien ze privé en aan het werk. En dat werk gaat er niet altijd zachtzinnig aan toe. Ondanks dat er best een hoop actie is en de film wat dat betreft niet verveelt, wist de film me toch ook niet echt te raken of te overtuigen. Het had best wel wat dieper en minder gewelddadig gemogen.

Het leven in Georgië gezien vanuit het standpunt van twee schoolmeisjes. Ik noem dit soort films meestal een soort van toeristisch. Een film waarin maar heel weinig gebeurt, maar waar je wel een kijkje achter de schermen krijgt van hoe het er in een vreemd land aan toe gaat. Tegen het einde komt er hier overigens nog wel iets van een verhaal boven sijpelen. Maar het blijft allemaal erg mager. En vrolijk word je er ook allemaal niet van. Geen land waar ik enthousiast van word om eens naar op vakantie te gaan.

Film over relaties en verhoudingen. Maar wel erg saai. Of ben ik ergens in slaap gevallen en heb ik iets belangrijks gemist in de film?

Prima multi-culti film uit de prehistorie die ook zonder ondertiteling goed te volgen is. Bovendien zit er nog hele leuke humor in ook. De scene waarin ze in een boom vluchten voor de leeuwen en vervolgens alle blaadjes van de boom opeten, zal me altijd bijblijven en een grijns op mijn gezicht toveren.

Meditatieve film stond er bij de beschrijving. Inderdaad een film waar geen groot publiek voor zal zijn. Ik was dan misschien nog wel een potentiele liefhebber als ik dan zie waar de film over gaat. Een film waar een varken met biggen, wat kippen en koeien op een boerderij geobserveerd worden. En veel meer is het dan ook niet. Alleen bij de biggen zit er nog iets van een verhaal in. Maar het is allemaal wel heel erg minimalistisch. Al is het wel in stemmig zwart/wit en op zich ook wel mooi gefilmd met intense geluiden. Maar ook weer niet bijzonder. Voor een film is het echter toch voor mij veel te karig. Ik wil toch wel iets van een verhaal en een opbouw hebben merk ik. Nu is het inderdaad een meditatieve film. Vooral bedoeld om bij in slaap te vallen. Het scheelt misschien ook dat ik een versie heb gezien waar geen ondertiteling bij was.