Meningen

Gezien op tv. Film over eerwraak en liefde. Een mooie indringende film en ook mooi en overtuigend geacteerd. Verder wordt het verhaal ook mooi opgebouwd. Blijft alleen toch lastig, als westerling, om je te kunnen inleven in zo'n cultuur om een onderwerp als dit te kunnen begrijpen. Wat doen ze elkaar toch aan? En waar gaat het nou toch allemaal om? Dat soort vragen dus.

Ik moest bij deze film nogal denken aan de film "The Rutles" van Eric Idle. Maar de Monty Pythons zijn toch meer gespecialiseerd in het maken van melige namaak documentaires. Al doet Woody Allen erg zijn best, maar ik zie hem toch liever bezig met zijn eigen specialisme. Eindeloos ouwehoeren over relaties.

Voordat ik deze recensie ging schrijven heb ik eerst maar eens opgezocht wat een film noir is. En ik ben er eigenlijk nog niet veel wijzer van geworden. Ik heb er eigenlijk niet zo heel veel gezien dacht ik, maar als ik de lijst op wikipedia zie, vallen er toch ook een hoop films onder die ik al wel gezien heb. Al heb ik waarschijnlijk nooit een originele gezien uit de periode 1940 - 1960. Misschien komt dat nog wel eens, al ben ik ook niet echt een liefhebber van het genre. De stijl is wel herkenbaar. Altijd met een soort detective, rokerig, whisky en schemer. En vooral een vaag en mysterieus verhaal. Dat is hier ook weer duidelijk het geval. Al zitten in deze film ook wel wat experimentele elementen vooral op het gebied van editing en speelt het zich af in een Boeddhistische tempel. De reden dat ik eens opgezocht heb wat nou eigenlijk een echte film noir is, is dat ik het gevoel heb dat iedere film noir die ik gezien heb een persiflage is die komisch bedoeld is. Dat had ik dus ook weer met deze. Maar ja, een persiflage waarop dan? En toch echt komisch vind ik het bijna ook nooit. Misschien wel omdat ik nooit een serieuze film noir uit de jaren 40 gezien heb. Voor zover er een serieuze film noir bestaat.

Een heel bijzondere oorlogsfilm. Een oorlogsfilm die ook eigenlijk geen oorlogsfilm is. Het hele verhaal is eigenlijk een randverhaal tijdens de tweede wereldoorlog. En dat is een hele bijzondere insteek om een verhaal te verzinnen naast een plek waar zulke verschrikkingen hebben plaatsgevonden. Dit is meer het verhaal van het leven van een gezin dat naast Auschwitz woonde en hun dagelijkse leven, hoe ze de dag doorbrachten en de administratieve rompslomp van een man die overgeplaatst moest worden terwijl zijn vrouw daar helemaal niets voor voelde. Geen film over de verschrikkingen van Auschwitz zelf, al is het ook weer onmogelijk om daar niet aan te denken als je deze film ziet. Maar goed, al met al wel een heel fascinerende film vooral vanwege de bijzondere invalshoek.

Het komt niet vaak voor dat het script overduidelijk de zwakke schakel in de film is. Wat een onwaarschijnlijk flutverhaal, dat bovendien ook nog eens allemaal erg geforceerd overkomt. Monic acteert zoals zo vaak weer uitstekend in deze film, maar met dit script is het erg ondankbaar werk waar niet tegenop te acteren valt. De grootste onwaarschijnlijkheid, van de vele, en ook meest storende is dat een sterke man als Lou niet weet uit te breken. Een dun deurtje dat ook nog naar buiten open gaat terwijl er een mooie houten bank als stormram aanwezig is.
Echt jammer allemaal. Op papier zag het er alles zo goed uit. Leuke acteurs, goede regisseur. De sfeer was goed, het zag er allemaal mooi belicht uit enz enz. Het scenario was ook nog eens van Mieke de Jong. En dat is toch ook niet de eerste de beste. Onbegrijpelijk hoe het dan toch zo mis kon gaan.

Ontroerende film over een contact gestoord meisje. Haar moeder is een hoer en haar "grote" zus gaat ook de foute weg op. Het zusje van Katia blijft zo achter en ontmoet een verkondiger van Gods woord. Op zich een simpel verhaal, maar het is mooi gefilmd omdat je als kijker echt meeleeft met het meisje dat altijd op de tweede plaats komt.

Een film die eigenlijk uit vier korte films bestaat met verschillende acteurs en regisseurs. Een film die ik ook al eens gezien had en me nog best wel redelijk kon herinneren ook al is het een tijd geleden. De eerste twee filmpjes zijn vooral observaties van het dagelijks leven in de jaren zeventig waarbij veel herkenbare herinneringen boven komen.

Een stempelautomaat in de tram, een sigarettenetui en hondenpoep aan je schoenen. Ja, zelfs dat laatste kan ik me nauwelijks meer herinneren dat ik dat heb meegemaakt. De twee laatste filmpjes zijn eigenlijk nog het meest een verfilmd verhaal. Waarbij de laatste over een postbode en een porseleinverkoper vreemd genoeg het interessantst is, ondanks dat daar het minste gebeurt. Dat is vooral een interessante conversatie tussen een prima acterende Johnny Kraaykamp en Rijk de Gooyer. Leuke film die ik nu beter wist te waarderen als de laatste keer aan de hoeveelheid sterren te zien.

Ook bij de tweede keer kijken baalde ik van het einde. De hele film wordt zo mooi opgebouwd en tegen het einde lijkt het geld ineens op te zijn. Dan wordt er nog maar snel een plot bij gefrommeld. Waarbij allerlei ongeloofwaardige toevalligheden naar boven komen. De jeep wordt wel heel snel onder dat doek gevonden. En ook hebben ze de "schurk" wel heel snel gevonden en overmeesterd in de lijkwagen. Erg jammer voor een verder zo goede film !!

Er is ook altijd wel wat aan te merken. In dit geval is het toch vooral de opbouw van de film.
Jongen en meisje ontmoeten elkaar en krijgen een relatie. Dat is de hele film. Ze kennen elkaar maar net en toch lijkt het al gauw alsof ze al jaren getrouwd zijn, met alle sleur van dien.
Pas helemaal aan het einde blijkt dat het meisje toch wel erg psychiatrisch is, dat het toch nooit echt wat kan worden . Dat is zeker een mooi gegeven voor een film.
Maar het had wat mij betreft allemaal wel wat sneller opgebouwd mogen worden. Nou zit je een uur en een kwartier naar een moeizaam opbouwende relatie te kijken, en denk je al de tijd dat de film daar overgaat. Hadden de hoofdpersonen geen voorgeschiedenis ? Als ze elkaar daar nou eens naar gevraagd hadden in hun relatie? Dan was de relatie wel een stuk begrijpelijker en realistischer geworden. En het had de film waarschijnlijk ook veel meer diepgang gegeven. Carice blijft toch altijd wel een rots als actrice. Daar kun je op bouwen.

Film over twee vrouwen die een kind willen hebben. De twee hoofdrolspeelsters acteren weliswaar hun rol, maar verder heeft de film meer weg van een documentaire dan een speelfilm. Het gaat meer over de weg die de vrouwen moeten gaan langs instanties en donoren om hun doel te bereiken. Daarnaast komt dan het emotionele gebeuren er bij. Ach, op zich wel een redelijke film die ondanks het saaie onderwerp toch redelijk blijft boeien. Maar ik denk niet dat ik de film snel weer zal zien.