Meningen

Ik heb de film al een paar keer gezien, maar vanavond kon hij me toch niet echt meer bekoren. Het verhaal over een ober blijft toch te mager. En het feit dat de schrijver ook niet echt weet wat hij met het verhaal aan moet, is een leuk gegeven, maar maakt het verhaal daarmee nog niet goed. Alleen de scene in de winkel als hij een pijl en boog koopt blijft wel echt heel leuk. Daar had de film er best meer van mogen hebben.

Een man nodigt zijn vriend en familie uit voor zijn verjaardag in een afgelegen huis in Zweden. Dan breekt ver weg in Europa een nucleaire oorlog uit. ( Een thema dat overigens helemaal bij het jaar 1986 past) Dit was zijn laatste film en een film die ik nog nooit eerder had gezien. Een hoop van Tarkovski's andere films ken ik heel goed. Er zit weer een noop mysterie en symboliek ook in deze film. Ook is zijn langzame stijl van filmen met vaak schitterende beelden en mooie belichting heel herkenbaar. Maar toch vond ik het een wat mindere film. Het eerste deel bestaat vooral uit dialogen als een toneelstuk vol wijze woorden en filosofieën. Pas als een stem op tv zegt dat er een nucleaire oorlog plaats vindt in Europa begint de film enigszins een verhaal te krijgen. Al gaat het gelukkig allemaal nog wel op zijn Tarkovski's. Maar andere oudere films vond ik toch dieper gaan dan deze. Ik moet hem zeker later nog eens terug zien om te kijken of ik bij die mening blijf.

Tsja dan ben je toch best een gerenommeerde komiek denk je dan. En dan flans je een geinig scenariootje in elkaar. Nodigt al je bekende vrienden uit en dan heb je vanzelf een leuke film denk je dan. Nou, ech nie.

Ik heb deze film jaren geleden al eens gezien voor school. Ik vond er toen al niets aan, en ik vind er nog steeds niets aan. Een film over alzheimer, ouder worden. De kinderen van de ouderen en de kleinkinderen. Kortom simpelweg het "leven". Als het nou nog leukere mensen waren geweest of als het er niet zo ontzettend Amerikaans dik bovenop lag allemaal, was de film misschien nog iets beter te pruimen geweest. Maar nu vond ik het nog steeds een vervelende film om naar te kijken.

Jongen ontmoet meisje en ze gaan samen muziek maken. Zo, daar heb je gelijk de hele film. Wat volgt is verder een extreem saai, mager en ongeloofwaardig verhaal. En een overdosis muziek. Als je een fan bent van Glen Hansard dan is dit ongetwijfeld een geweldige film, maar als je zoals ik verder ook al niets met de muziek hebt, dan blijft er maar weinig over wat kan bekoren.

Deze film gezien via Pathe thuis. De belangrijkste reden was eigenlijk dat we wel een liefhebber van Rifka Lodeizen als actrice zijn. Maar juist daarvoor hoef je eigenlijk niet naar deze film te kijken. De film gaat over een meisje in de pubertijd met een licht verstandelijk gehandicapte moeder. En Rifka speelt de moeder. Maar niet altijd even geloofwaardig. Of misschien ook weer wel. Ik weet het ook niet zo goed. Aan de andere kant, als ze het subtieler zou spelen, dan zou ze misschien ook weer niet als verstandelijk gehandicapt herkent worden door veel mensen.

Maar eigenlijk draait de film vooral om het meisje en haar worsteling met het feit dat ze op de leeftijd begint te komen dat ze duidelijk slimmer wordt als haar moeder. En hoe de mensen om haar heen daar naar kijken. En daar scoort de film wel mooi. Dat wordt echt mooi duidelijk gemaakt en ook mooi verfilmd. En Ylse Ringeling speelt haar rol als dochter wel erg mooi. Het is ook zeker geen vrolijke film, maar wel een best mooie.

Ik moest bij deze film heel vaak aan de film De Man met de Hond (Film, 1998) - MovieMeter.nl denken. Dat is ook een film over foto's en een man die aan de hand van foto's doet alsof hij een familie heeft. Maar dat is een grappige en absurde film. Deze film is heel serieus en moet uiteindelijk een thriller worden. Maar ik geef dan toch duidelijk de voorkeur aan de grappige en absurde variant boven deze serieuze. Hij begint nog best veelbelovend en het kijkt allemaal best lekker weg, maar op een gegeven moment begint het toch ook wel saai te worden. Best ongeloofwaardig ook. En tegen het eind zou het dan een soort van spannend moeten worden. Maar zo werkt het bij mij helemaal niet. Voor mij wordt de film helemaal nergens spannend en vind ik thriller een erg groot woord. En ik ben er ook niet over uit of ik de acteerprestatie van Robin Williams in deze film nou goed vond of niet. Een film die ik waarschijnlijk weer snel ga vergeten.

Ik heb op zich wel een zwak voor Nederlandse films uit de jaren negentig. Van deze film herinner ik me nog dat hij in de bioscoop draaide en dat er over werd gesproken. Ik heb hem volgens mij nooit gezien. Maar goed, nu dus wel. Een erotische film. Het verschil tussen softporno en een speelfilm is dat deze een soort van dieper verhaal heeft en dat de erotiek en de fantasieën meer gesuggereerd worden dan expliciet in beeld gebracht. Softporno films zijn ook niet echt mijn ding, maar of ik dit dan liever heb? Ik vond het toch eigenlijk vooral erg saai en nauwelijks opwindend. Sterker nog, ik had moeite om de film uit te kijken. Maar ik heb het wel gedaan. Dat is wel een verschil voor mij met softporno films.

Een film over een aantal beroemdheden uit een ver verleden die het eeuwige leven hebben en nu in de huidige tijd leven. Een aanvankelijk heel bijzonder verhaal maar uiteindelijk blijkt het toch gewoon een Dracula film. En hoewel ik niks met Dracula films heb, kan ik deze bijzondere versie en in de mooie herkenbare vormgeving en sfeer van een typische Jim Jarmush film wel heel erg waarderen. Best een originele film op deze manier.

Misdaadklucht, zo ga ik deze film maar omschrijven. Het basisgegeven van de film is al erg sterk en origineel verzonnen. Jongen probeert zich onder een roofoverval uit te lullen door te zeggen dat zijn oom een topcrimineel is. En vervolgens komt oom zelf langs, onder het motto : voor wat, hoort wat. Maar goed, dan ben je er nog niet. Gelukkig zit de rest van het verhaal ook leuk in elkaar, al moet je niet hopen op een serieuze misdaad thriller. Er valt vooral ook een hoop te lachen. Met name de dialogen en de persoon van Oom Henk zijn erg grappig. En ook valt er de hele film genoeg te zien en te beleven en loopt het verhaal lekker vlot door, zodat hij van begin tot einde boeiend blijft. En dat is erg knap in deze film, want er zijn genoeg valkuilen om ook een hele flauwe, voorspelbare clichéfilm met dit gegeven te maken. Toch ook één puntje van kritiek. De film is wel voor erg veel doelgroepen gemaakt. Soms wordt er wel heel veel in het verhaal uiterst duidelijk uitgelegd, waarbij je dan haast gaat denken dat kinderen, of op zijn minst, de wat minder slimmen onder ons ook niet mogen afhaken in de verhaallijn. (Maar het is wel een film van 16 jaar en ouder). De geile pubers worden ook niet vergeten. En ook de mensen die wel van een beetje geweld en bloed houden worden op hun wenken bediend. En daarnaast mag de rest van het filmpubliek ook nog naar deze film kijken. Dus een beetje selectiever in de doelgroepkeuze mag wat mij betreft wel. Toch neemt niet weg, dat ik vooral erg geamuseerd naar deze film gekeken heb en ook vaak erg heb kunnen lachen en dat ik deze film daarom nog wel eens vaker wil zien.

In 1973 was Wim Sonneveld één van de grootste cabaretiers van Nederland. En dus mocht hij kennelijk ook een eigen film hebben. De film draait dan ook helemaal om Wim Sonneveld die een reisleider is om een gezelschap de mooiste toeristische plekjes van Nederland te laten zien. In het begin is de film nog wel leuk, maar hij is ook erg knullig en op een gegeven moment begint de film met zijn flauwe grapjes wel te vervelen. En dan ook nog eens te lang. De liedjes zijn al helemaal irritant. Een film die wel leuk is om oude nostalgische beelden te zien, maar vooral interessant is voor fans van Wim Sonneveld. En die sterven zo zoetjes aan al aardig uit denk ik zo. De film zal dus ook wel nooit een klassieker worden denk ik.

Een film die ik al heel lang op video had maar toch nooit gezien had. De eerste helft van de film vond ik het vooral een langdradige zeikfilm. Maar deze zeikfilm bouwt wel langzaam op naar een mooie film. Alle mensen met een buitenkant hebben ook een binnenkant. En dat is wat deze film heel knap laat zien. Al heeft de film tegen het einde z'n mooie momenten (de zoon en z'n nieuwe vriendinnetje, de laatste dialoog tussen vader en zoon) en z'n minder sterke momenten (o.a. het gesprek bij de psychiater die z'n professionaliteit laat varen en een "vriend" blijkt te zijn). De film komt inmiddels best wel gedateerd over, maar het is zeker nog geen slechte film.

Het is heel erg lang geleden dat ik een film van Louis de Funes heb gezien. Ik herinnerde vooral de politiefilms, maar ik wist ook dat er meer waren. En die waren misschien wat beter. Deze film wordt als één van de beste van Louis de Funes gezien. Maar het bleek een ouderwetse toneelklucht. Als ik die hier in het dorp zou zien met de plaatselijke toneelvereniging zou ik het waarschijnlijk geweldig vinden, maar bij een speelfilm stel ik toch wat hogere eisen. Eigenlijk was de allereerste scene met alle mooie oude Franse auto's nog de interessantste van de film. En ik denk dat ik wel weer genoeg gezien heb van Louis de Funes.

Film over een tienjarig jongetje dat niet zo lang meer te leven heeft. Een loodzwaar onderwerp voor een jeugdfilm. Toch is het geen loodzware film. Het is een mooi verhaal geworden waarbij alle levensfasen van een mens worden doorlopen en daarmee komt het onderwerp, hoe droevig ook, heel natuurlijk over. Verder is de film ook erg mooi vormgegeven. Mooie beelden en een vaak sprookjesachtige atmosfeer. Erg knap gedaan. En daarnaast wordt er dan ook nog eens erg goed en mooi geacteerd. Ja, dit is een hele knappe jeugdfilm. Zeker bij zo'n onderwerp. Het enige ietwat storende voor mij is het stichtelijke element in de film. Maar goed, dan mag de EO ook eens een mooie film uitzenden tussen kerst en oud & nieuw.

Op zich is het gegeven van de film nog best leuk. De broer als het buitenbeentje van de familie. Maar al gauw blijkt dat de zussen eigenlijk net zo vergelijkbaar zijn en vraag je je al snel af waar deze film nou eigenlijk om gaat. En dan holt het zo zoetjes aan van de ene onwerkelijke en overdreven situatie naar de andere waarbij alle clichés en voorspelbaarheden niet geschuwd worden. Met als absoluut dieptepunt de ontknoping van de film. Dit is weer een typisch voorbeeld van hoe een film Amerikaans om zeep gebracht kan worden. Is er ook een Franse meer diepzinnige versie van deze film?

Deze film bewijst weer eens dat je niet altijd veel nodig hebt om een goede film te maken. De film heeft vooral een goed en boeiend verhaal, en dan volgt de rest vanzelf. Of het dan allemaal even geloofwaardig is, laten we deze keer maar in het midden. Dat maakt ook eigenlijk niet eens zo veel uit bij deze film. Het draait om het verhaal. En daarnaast wordt er ook nog eens uitstekend geacteerd. En is de regie strak waardoor de film van begin tot einde blijft boeien. 30 minuten is dan ook een mooie tijd.