• 10.611 nieuwsartikelen
  • 161.869 films
  • 10.116 series
  • 29.689 seizoenen
  • 613.521 acteurs
  • 192.989 gebruikers
  • 8.969.182 stemmen
Avatar
 
banner banner

Kuolleet Lehdet (2023)

Komedie / Drama | 81 minuten

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 81 minuten

Alternatieve titel: Fallen Leaves

Oorsprong: Finland / Duitsland

Geregisseerd door: Aki Kaurismäki

Met onder meer: Alma Pöysti, Jussi Vatanen en Alina Tomnikov

IMDb beoordeling: 7,4 (18.582)

Gesproken taal: Fins en Arabisch

Releasedatum: 7 december 2023

Plot Kuolleet Lehdet

Ansa is werkzaam in een supermarkt waarna ze een job aanneemt als afvalsorteerder. Holappa is een zandstraler die aan de drank zit. Beiden zijn eenzaam en kruisen op een nacht elkaars pad in Helsinki. Ondanks de tegenslagen en misverstanden pogen ze een relatie op te bouwen.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 72458 berichten
  • 5758 stemmen

Nieuwe Kaurismäki


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12446 berichten
  • 5390 stemmen

Cool na 6 jaar!


avatar van Jotil

Jotil (crew bioscoopreleases)

  • 1466 berichten
  • 425 stemmen

Vanaf 7 december 2023 in de bioscoop (September Film Distribution)


avatar van Richardus

Richardus

  • 1769 berichten
  • 900 stemmen

Mooi droogkomisch. Tja, hij noemt het zelf in de film eigenlijk al een Bresson-variant van Pierrot Le Fou met een Jarmusch-sausje. Volgens mij m'n eerste Kaurismäki en smaakt zeker naar meer. Als hij altijd zulke antifilms maakt, heerlijk


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8230 berichten
  • 4643 stemmen

Ik heb nog wel een eind te gaan in Kaurismäki's oeuvre, maar ik denk wel dat deze in dezelfde lijn ligt van zijn andere films. Dat betekent een eigenzinnige aanpak van mistroostigheid gekruid met een sausje humor en opbeuring. Een gevoel van gelatenheid ook van een wel erg oubollig Helsinki. Alsof je je in de jaren 80 bevindt met een gedateerd appartement, een retro radiotoestel en avondvertier met de fancy karaokebar. Dan duikt het mobieltje op, maar komt men niet verder dan de nostalgische Nokia 3310. De verslaggeving op de radio over de oorlog in Oekraïne verraadt dat we in 2022 zijn.

Het leven van Ansa en Holappa is er eentje met weinig perspectieven met hun afstompende jobs met beperkte beschermingsrechten. Ze lopen elkaar tegen het lijf. Nieuwsgierige blikken kruisen elkaar, maar verwacht geen spetters en vonken. Geweldig romantisch wordt het evenmin. Het uitje naar de bioscoop is wel een leuke met The Dead Don't Die (Film, 2019) en de mooie filmposters aan de muur.

De dialogen zijn karig. Conversaties zijn er amper. De personages spreken nauwelijks meer dan een zin per keer uit. Alsof hun bestaan hun taalgevoeligheid mee heeft aangetast. Ze berusten in hun lot en gaan door met hun miezerige leventje. Alleen de liefde kan het bestaan wat extra voeding geven, maar opgewekt wordt het nooit. De ongemakkelijke sociale contacten brengen soms lichte satire en maken het geheel wat luchtiger. De Finnen als één van de gelukkigste landen ter wereld? Daar kuist Kaurismäki vierkant zijn gat aan...

Oja, om af te sluiten: wat een geweldige song in de karaokebar van die 2 meiden: https://www.youtube.com/watch?v=XgzKpRbvmww van Maustetytöt.


avatar van mrklm

mrklm

  • 8044 berichten
  • 8121 stemmen

Winnaar van de juryprijs op het Cannes Film Festival, vraag niet waarom. Ansi [Alma Pöysti] is een alleenstaande vrouw die van baan naar baan hobbelt, Holappa [Jussi Vatanen] is een dronkenlap die geen baan weet vast te houden. Op de radio zijn berichten te horen over de oorlog in Oekraïne en in een karaokebar zingt Raunio [Martti Suosalo] op valse wijze een Finse smartlap. Ansa en Holappa gaan met elkaar uit, maar er gebeurt werkelijk niets interessants. Het gebrek aan emotie geeft het volgens de fans van Kaurismäki een diepere betekenis, maar het deed mij alleen maar gapen. Schijnt komisch bedoeld te zijn, maar alleen de persiflage van de openingsscène uit Plan 9 From Outer Space wist bij mij een vage, kortstondige glimlach op te roepen. De film die Ansi en Holappa bezoeken is The Dead Don’t Die van Jim Jarmusch.


avatar van Graaf Machine

Graaf Machine

  • 7830 berichten
  • 1033 stemmen

Heerlijke lovestory, waarin wel genoeg ruimte is voor humor, maar nergens een hint naar comedy wordt gelegd.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 2006 berichten
  • 1394 stemmen

Van de regisseur Kaurismäki ken ik de eerdere films Tulitikkutehtaan Tyttö (The Match Factory Girl) en Toivon Tuolla Puolen (The Other Side of Hope) en die films vond ik heel fijn maar deze nieuwste van Kaurismäki deed me niet veel. Het zal aan mij liggen, maar de film voelde als een ongeïnspireerde herhalingsoefening: opnieuw zien we eenzame mensen in een letterlijk koude omgeving, die zelfs in een vriendschapsrelatie of op een first date niets weten te zeggen, waarbij de deprimerende sfeer wordt gecompenseerd met droogkomische humor zoals de personages hun depressie compenseren met te veel alcohol. En opnieuw toont Kaurismäki het menselijke in alle afstandelijkheid – in deze film letterlijk de romantiek waarnaar in weerwil van alle mislukking wordt gehunkerd – hetgeen ik bij de vorige film had omschreven als “een wodka die het hart verwarmt in een koude, eenzame nacht”. Maar nieuw of bijzonder is het niet meer.


avatar van Gish

Gish

  • 1366 berichten
  • 6482 stemmen

2023 was een deprimerend jaar. Deze film is dat ook in heel veel opzichten. En toch is het warm, humoristisch en hoopgevend tegelijk. Geweldige cinema.


avatar van mjk87

mjk87 (moderator films)

  • 13243 berichten
  • 3889 stemmen

Niet slecht, maar ook erg afstandelijk waardoor ik die 80 minuten toch nog wat lang vond duren. Sowieso twee hoofdpersonen die enorm gesloten zijn en wat ze in elkaar aantrekt wordt nooit echt invoelbaar gemaakt. Op rationeel niveau kan ik er nog wel wat mee, maar ik wil dat ook wel echt voelen voor de beleving. Mooie sfeerbeelden verder alleen ok wel erg treurig allemaal, dusdanig dat het er ok een beetje te ver over gaat. Wel af en toe enorm komisch, een bepaald absurdisme dat me nog wel smaakt (en dat gebeurt zeker niet altijd). 3,0*.


avatar van Martin Minderaa

Martin Minderaa

  • 222 berichten
  • 271 stemmen

Prachtig gedaan. In alle opzichten. Het hondje was hartverwarmend. Mooie vondst.


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 72458 berichten
  • 5758 stemmen

Ik sluit me aan bij De filosoof en mjk87.

Alma Pöysti heeft een heel fijne uitstraling en past goed in een Kaurismäki film.

De romantiek is in deze film is echter wel heel subtiel aanwezig.

Ze passen wel bij elkaar maar veel toenadering of communicatie is er niet.

In het universum van Kaurismäki passen alle loners en introverten goed bij elkaar. Soms zou je willen dat ze even uit hun droge en stugge rol zouden treden. Al was het maar voor een paar seconden.

Elke scène had in willekeurig elke andere Kaurismäki film gepast. Dat voelt natuurlijk tegelijkertijd ook wel heel vertrouwd.

Aki Kaurismäki mag van mij altijd dezelfde soort film blijven maken en ik blijf ze graag zien, maar hier had ik toch wel graag wat nieuwe elementen gezien en ook verwacht. Die heb ik amper gezien. Ja die Oekraïne nieuwsberichten op de radio zijn een originele vondst.


avatar van Pecore

Pecore

  • 922 berichten
  • 1660 stemmen

Oubollig maar erg fijn. Houterig geschreven, geschoten en gespeeld en dat heeft z'n charme wel. Fijne humor ook, vooral in de bijpersonages. En gespeend van alle pretentie, ik mag dat wel op z'n tijd.

MUBI staat vol met Kaurusmaki. Snel maar wat dieper in dat oeuvre duiken, want dit beviel uitstekend.


avatar van hamajava

hamajava

  • 106 berichten
  • 1017 stemmen

Aparte film. Proefde de sfeer van (vroegere) Oostblok landen. De strijd om het bestaan. Er liepen nog net geen tranen over de muren. En dan toch een hoopvol eind.


avatar van hvdriel

hvdriel

  • 300 berichten
  • 296 stemmen

Kaurismäki heeft een mistroostig oeuvre op zijn naam staan waarin droge humor af en toe een lichtpuntje vormt. Zijn volgende film verschilt altijd subtiel van zijn laatste. Zo ook deze, die wat mij betreft uren had mogen duren alvorens het - voor films van Kaurismäki - enigszins verrassende slot komt.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 12725 berichten
  • 7601 stemmen

Ik heb in de loop der jaren inmiddels een handvol films van Kaurismäki gezien. Het zijn veelal films over troosteloze personages, die vooral zichzelf in de weg zitten. Geen van zijn films hebben mij een gezellig avondje bezorgd. Dat zal wel aan mij liggen, maar toch…


avatar van Collins

Collins

  • 6205 berichten
  • 3703 stemmen

Fallen Leaves is overduidelijk een film van Aki Kaurismäki. Meteen de eerste beelden geven al prijs dat je met een werk van Kaurismäki te maken hebt. Ik geef onmiddellijk toe dat ik lang niet al zijn films heb bekeken, maar de overeenkomsten tussen de werken die ik wel heb gezien, zijn opvallend en onmiskenaar. In Fallen Leaves zien we allereerst de bekende sobere interieurs en decors waarin merkwaardige personages hun droogkomische ding doen. Vervolgens openbaart de film een dimensie die volledig anders is als de dimensie waarin de kijker zich bevindt. De film lijkt zich in een surrealistische afdruk van de huidige tijd af te spelen. Aan de film kleeft een sfeer van rust en nostalgie, die niet overeenkomt met de kleur en de turbulentie van het moderne leven van alledag.

Een film vol merkwaardige personages. Zwijgzame mensen, die amper blijkgeven van enige vorm van emotie. Gezichten die door het leven zijn getekend. Fallen Leafs is een tragikomedie over mensen die met een stug doorzettingsvermogen hun lot in het leven trotseren en proberen om uit de ongelukkige omstandigheden die uit hun nietszeggende sociale positie voortkomt, nog wat geluk te peuren. Je gunt het hun.

Zo af en toe geeft de film blijk van een wereld buiten het surrealistische bestaan van de filmpersonages. Als iemand de radio aanzet, schallen berichten over de oorlog tussen Rusland en Oekraïne de surrealistische wereld binnen. Ze vormen een vreemde tegenstelling met de wereld waarin de filmpersonages leven en waarin kijker is ondergedompeld. De berichten uit de buitenwereld klinken geheel misplaatst en dreigen het ongelukkige maar vreedzame bestaan van de beklagenswaardige karakters te verstoren. Zij besteden er dan ook amper aandacht aan. Voor de harde realiteit van buiten is in deze wereld geen plaats.

Opmerkelijk en leuk is de liefde voor film die Kaurismäki niet onder stoelen of banken steekt. In Fallen Leaves wordt vaak verwezen naar films. Er zijn in het decor filmposters te zien en de personages kunnen uit het niets zomaar Robert Bresson als gespreksonderwerp kiezen. En uiteraard is een eerste afspraakje een bezoek aan de bioscoop waar heel prominent TThe Dead Don't Die (2019) van Jim Jarmusch draait. Het lijkt een eerbetoon aan de man die door het werk van Kaurismäki is beïnvloed. In dit kader leuk om te vermelden dat Jarmusch een rolletje speelde in Leningrad Cowboys Go America (1989) en in zijn eigen film Night on Earth (1991) voor het Finland-segment gebruik maakte van een aantal vaste acteurs van Kaurismäki.

Of de woorden van lof die na afloop van The Dead Don’t Die door de twee hoofdpersonages bijna mechanisch worden uitgesproken nu gemeend waren of niet, is binnen de surrealistische microkosmos die Kaurismäki heeft geschapen niet eenduidig vast te stellen. Misschien vond Kaurismäki de film in tegenstelling tot de meeste critici wel goed. In de wereld van Kaurismäki zijn dergelijke simpele openbaringen altijd belegd met een dubieuze ondertoon. Niets is evident. Zijn wereld is een absurde, maar intrigerende wereld. Zijn personages zijn moeilijk te peilen. Hun dialogen en gedrag bizar en onvoorspelbaar. Kortom, Fallen Leaves is heerlijk ongewoon maar wel gewoon een fijne film.