Tegendraads (2024)

Distributeur September Film brengt de film volgend jaar uit in de bioscoop.

EDIT: vanaf 14 november 2024 in de bioscoop

Schitterende film, ik kreeg er kippenvel van.

Begin jaren 60 werkt Johanna [Emma Josten] in een textielfabriek in Oldenzaal en droomt ze van een carrière als modeontwerper. Ondertussen ontstaat er onrust wanneer een groep Italianen in de fabriek komt te werken. Niet alleen omdat ze gezien worden als een bedreiging voor de werkgelegenheid, maar ook omdat de jonge dames ontvankelijk zijn voor de Italiaanse flirts. Zal Johanna het aandurven om het veilige Oldenzaal te verruilen voor een studie in Arnhem? Josten (ondanks onevenwichtig Twents accent) en D’Aquino zijn erg goed, het scenario van Jacqueline Epskamp is dat helaas niet. Oubollig dorpsdrama springt van de hak op de tak en geeft weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen.

“Tegendraads” geeft een mooi tijdsbeeld van de jaren 60 in Twente. Eerst kwamen de Italianen later gevold door vele andere etnischiteiten die het huidige straatbeeld een kleurtje geven. Regisseur Sombogaart kiest voor de veilige weg met een verhaaltje met de diepgang van een surfplank, een romance tussen Tukker en Italiaan wie had dat gedacht? Gelukkig wordt het net geen Romeo & Juliëtte.

Het verhaal speelt in Oldenzaal de filmlocaties zijn elders gelegen zoal het Enschedese “Patmos”. Ook de textielfabriek is niet Twents, hier is alles verdwenen. Dit neemt niet weg dat sfeer van de jaren 60 en het werk in de textielindustrie treffend is neergezet. Ook voor de veilige weg is gekozen om niet het Twentse dialect een prominente rol te laten spelen, het blijft bij wat inslikken van lettergrepen, zo kan de rest van Nederland ook genieten van deze lovestory en verstaan wat er gezegd wordt hoewel de film van begin tot eind ondertiteld wordt. Gelukkig spreken de Italianen wel hun moedertaal.

Het is zeker een leuke film om tijdens de donkere dagen te gaan zien, vooral in trek bij het oudere publiek is mijn indruk. Zie je hem niet, dan mis je weinig, een publiekstrekker als “de beentjes van St. Hildegard” is het zeker niet.

Dikke aanrader! Helaas wat onbekend. Gezien via Pathé Thuis maar ik had hem graag in mijn kast hebben staan. We mogen sowieso trots zijn op Ben Sombogaart (De Tweeling, Bride Flight), één van onze betere regisseurs.

De film heeft veel weg het het vergeten en onderschatte My Blue Heaven (1990) van Ronald Beer waarin Indonesiërs naar Nederland komen i.p.v. de Italianen zoals in Tegendraads. Een film van alle tijden. Daarnaast is hij ook erg luchtig en kijkt hij lekker weg. Geweldig spel van Emma Josten en Mehdi Maskar.

Ik hab navraag gedaan bij het productiebedrijf van Johan Nijenhuis die deze film produceerde. Helaas krijgt de film geen fysieke DVD en/of bluray release. Heel erg jammer! Is er eindelijk weer eens een goede Nederlandse film, raakt hij weer snel in de vergetelheid…..

Verdiend een groot publiek!

Prachtige film, veel humor, een vrouw (geweldige hoofdrol van Emma Josten) die tegen de stroom in haar eigen pad kiest en de komst van ´vreemdelingen´ in het slaperige Twente van 1961.

Prima productie, en een van de betere van Ben Sombogaart. Ook mooi tijdsbeeld en dito soundtrack. Panty P.

Normaal gesproken zijn Nijenhuis produkties lachwekkend en tenenkrommend maar deze "Tegendraads" was een positieve verrassing. Waarschijnlijk dankzij de bemoeienis van Sombogaart. Sfeervolle film in een nostalgisch Twente. Zelfs de kleinste details ( auto,s, telefooncel en openbaar vervoer) kwamen in beeld. Verhaaltje is simpel maar leuk gebracht. Realtief onbekende acteurs op enkele bijrollen na. Soms kan het dus wel. 3.5*

Vanavond om 21:30 op NPO1

Op zich een goede film, ondanks het foutenscenario dat bovendien van de hak op de tak springt. Wat me het meest opviel is het gesproken moderne, hippe taaltje, waarbij ik me niet kan voorstellen dat er in de jaren '60-periode op die manier werd gesproken.

Prachtige film, zeker ook met dank aan Emma Josten. Een heel mooi tijdsbeeld van het Twente in begin jaren 60. Alles lijkt te kloppen, de vetkuiven, de onberispelijk geklede Italianen, zelfs het dialect probeert men te imiteren.

Drama afgewisseld met de leuke humor. Denk aan de leuke omgang van de twee broers met hun hospita, maar ook aan het helrode haar van Lena's baby.

Soundtrack en beeld zijn prima in orde!

4☆

Een romantische film tegen de achtergrond van de eerste Italiaanse gastarbeiders in de textielindustrie in Twente. En dat is ook het leukste aan de film. De historische context van hoe het er aan toe ging toen de eerste Italianen hier arriveerden en hoe de Nederlanders daarmee omgingen. En in feite is er niets veranderd. Er wordt nog steeds op dezelfde manier naar buitenlandse gastarbeiders gekeken, ook al komen ze nu vooral uit Oost-Europa. Maar de film is geen documentaire. Er is een mooi romantisch verhaaltje omheen gedraaid van een Nederlandse arbeidster die droomt van een ander bestaan en weg van de beklemmende Twentse omgeving. En dat geldt ook voor een Italiaanse arbeider die speciaal uit Italië naar Nederland was gekomen. En dat verhaaltje maakt de film aangenaam om naar te kijken. Er wordt ook erg leuk geacteerd door vooral een hoofdrolspeelster met een leuke uitstraling. Al is het verhaaltje wel super voorspelbaar en ook niet erg realistisch, of misschien ook wel. In ieder geval niet erg bijzonder dat het daarmee ook een film wordt waar je nog lang over na blijft denken. Een voldoende dat wel. Een leuk tussendoortje dat lekker weg kijkt, maar ook niet veel meer.