Toen Ik Je Zag (2023)

Redelijk ingetogen Nederlands drama van Ben Verbong die na lange tijd weer eens een Nederlandse film aflevert. Zoals bekend is het verhaal losjes gebaseerd de relatie tussen Antonie Kamerling en Lisa Hoes. Goed geacteerd, maar slecht verstaanbaar, dus zet de ondertiteling aan.

Ik was de hele film beetje aan het switchen.

Maak er of een echte bio van , en houd dan ook de originele namen, en beetje het uiterlijk.

Nu waren de namen anders, maar dan b.v. wel ineens de zeer duidelijke overeenkomsten zoals de kapsels uit het GTST tijdperk, de hit " toen ik je zag". duidelijk dat het natuurlijk om het verhaal van Antonie gaat, dus houd je dan ook aan die persoon, en laat hem ook zo noemen, ipv beetje vaagheid.

verwerk er dan ook een fictieve hit en tv serie in .

Ik werk een beetje heen en weer geslingerd naar waar ik werkelijk naar keek wat erg jammer was.

Redelijke film, die veel moeite had om op gang te komen en dat ook nooit echt is gekomen. Het is allemaal wat traag en zo nu en dan zelfs wat langdradig. Het was wachten op het moment waarvan we wisten dat het zou komen.

Acteerwerk was prima, al vond ik Noortje Herlaar wel een stuk beter dan Egbert Jan Weeber. Het gebruiken van andere namen vond ik geen toegevoegde waarde en zelfs een vreemde keuze. De film blijft wat oppervlakkig voor m’n gevoel.

Zwaar onderwerp en best de moeite waard om te kijken, maar zal niet heel lang bijblijven.

Bastiaan Groenewegen [Egbert Jan Weeber] en Esther de Wal [Noortje Herlaar] leren elkaar begin jaren 90 kennen tijdens een auditie voor de soapserie waarmee ze allebei door zouden breken. In 2009 zijn ze getrouwd en wonen ze met hun Oscar [David Hofland] en Emily [Keet Padberg] in een huis ver buiten de stad. Op professioneel gebied gaat het beiden best voor de wind, maar Bastiaan kampt met extreme stemmingswisseling en spreekt regelmatig uit dat hij het liefst dood zou willen zijn. De proloog maakt duidelijk dat dit een verfilming is van het autobiografische boek van Isa Hoes over haar huwelijk met Antonie Kamerling, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte. De hele film voltrekt zich als een herhaling van een patroon: Bastiaan is depressief, Esther smeekt hem om goed voor zichzelf te zorgen, Bastiaan is spoorloos, Esther maakt zich grote zorgen, Bastiaan komt thuis. Herlaar maakt indruk en weet Esthers onzekerheid, frustratie, woede en vooral haar machteloosheid invoelbaar te maken. Verbong had dit meer diepgang kunnen geven door ook aandacht te besteden aan het rouwverwerkingsproces, maar dat laat hij jammer genoeg achterwege. De titel verwijst naar de nummer 1 hit uit 1997, geschreven door Guus Meeuwis en gezongen door Antonie Kamerling als het personage Hero uit de film (later ook een serie) All Stars.

Een film die er best inhakt. Zal er zeker mee te maken hebben dat ik Antonie nog heb gekend. Nu lijkt Egbert Jan Weeber niet op hem, maar soms zijn z’n blikken wel erg raak.

Vreselijke aandoening.

4*

Goeie film over een acteurskoppel met twee kinderen waarvan de man worstelt met zijn leven. Gebaseerd op het huwelijk van Isa Hoes en de manisch depressieve Antonie Kamerling. En de impact van zijn ziekte wordt hier goed neergezet. Een tikkeltje langdradig, maar de film weet hier en daar zeker te ontroeren. Ook prima acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.

Film die ons geraakt heeft

Een indrukwekkende verfilming losjes gebaseerd op het boek en verhaal van Isa Hoes.

Prachtig gebruik gemaakt van de weersomstandigheden om de wisselende stemmingen van Bastiaan weer te geven. Zeker de scène in het theater als Bas onderuit is gegaan is wat dat betreft indrukwekkend: een lange donkere gang met aan het einde het licht dat op de sneeuw valt.

Helaas eindigt het verhaal niet met het licht aan het eind van de tunnel.

Prima gespeeld door Noortje en Egbert-Jan!

3,5 ☆

Vanaf het begin is gelijk al duidelijk waar de film over gaat. En het is natuurlijk ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal met een bekende persoonlijkheid. Maar juist daarom is het ook erg moeilijk om een goede film te maken, ook al leent het verhaal zich natuurlijk uitstekend voor een film. En dat is de valkuil waar deze film niet omheen wist te stappen. De film weet helaas geen diepte of een verrassende opbouw te creëren en dat is juist essentieel als je over dit onderwerp een echt mooie film wil maken. Nu komt het allemaal te makkelijk over. Bij iedere scene denk je van, gaat het nu gebeuren, maar nee. En dan werkt het weer naar het volgende deel van de film waar je denkt van zal het nu gebeuren. En dan weer niet. Enz enz. Uiteindelijk gebeurt het natuurlijk wel. Maar een echt goede film kan het zo dus niet worden. Al wordt er wel prima geacteerd. En zijn de hoofdpersonen wel goed gecast.

Egbert-Jan Weeber als altijd fantastisch, verhaal voelde voor mij te veel als een herhaling - misschien dat ik een wat meer conventioneel verhaalverloop had gewild. Einde kwam toch wel binnen. 3,0*