Toen Ik Je Zag (2023)

Naar het gelijknamige boek van Isa Hoes.

Trailer verschijnt online om 19:30 uur, link alvast geplaatst.

Vanaf 2 maart 2023 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

Enig idee waarom de namen zijn aangepast? Misschien te confronterend anders, voor dr nabestaanden? Je verwacht toch meer een biopic-achtig iets.

Ja dat viel mij ook al op. Goeie vraag. Ik weet de reden niet. Misschien nemen ze meer vrijheden in het verhaal, dat ze de personages ook maar een andere naam hebben gegeven. Of het is op verzoek van de nabestaanden inderdaad.

Uit interview gisteravond op tv met Isa: "de regisseur heeft er voor gekozen, andere namen, de mensen anders te noemen, zodat je niet hoeft na te denken of ze het wel goed spelen. Zo liep hij niet of zo sprak hij niet. En het gaat over: het kan iedereen gebeuren."

Egbert-Jan Weeber in therapie na verfilming Toen Ik Je Zag  | Veronica Superguide

Isa Hoes: ’Antonie wilde niet dood, maar dit leven viel hem te zwaar’ | Film | Telegraaf.nl

Verrassend sterk. Tegen mijn verwachtingen (/vooroordelen?) in doet Egbert-Jan Weeber het prima. Maar het emotionele zwaartepunt van de film ligt natuurlijk bij Noortje Herlaar. Zij draagt deze film - de eerste Nederlandse van regisseur én scenarist Ben Verbong sinds 1994! - dan ook met verve. Verstandige beslissing om de namen te veranderen overigens. Ik had even nodig, maar na een half uur zat ik in de film, was me nooit gelukt zonder die keuze van Verbong.

3.5*

Ik ben het hier helemaal mee eens. Ga kijken zou ik zeggen!

Ik ging met hoge verwachtingen naar de voorpremiere van deze film en liep enigszins teleurgesteld weer naar huis.

Het spel vond ik redelijk, niet slecht, maar had van mij intenser gemogen. De afloop bezorgde een klein beetje kippenvel, maar ik had meer verwacht. Ik vond het onderhoudend. Dit had echt mooier gekund.

Als groot liefhebber van Antonie Kamerling keek ik enorm uit naar deze film! Wat heeft Ben Verbong dit verhaal goed, dramatisch, erg emotioneel en heel zwaar in beeld gebracht. Een fantastische comeback van Ben in Nederland.

Al bij de begintekst over Antonie Kamerling, de populaire acteur die zelfmoord pleegde werd ik al emotioneel en toen kwam ook nog meteen het nummer Toen in je Zag in de soundtrack verwerkt en zag je de titel in beeld, toen hield ik het niet meer droog. Zelf zat ik er meteen in maar ik kan het begrijpen als je er even aan moet wennen, het gaat natuurlijk over Antonie Kamerling en Isa Hoes maar in de film heten ze Bastiaan en Esther waar ik niet helemaal aan kon wennen maar wel voor een bepaalde afstand zorgt.

Wat ik vooral niet had verwacht is dat ik Egbert-Jan Weber echt enorm sterk vond in deze film, een acteur waar ik normaal niks mee heb. Hij had soms ook echt die Antonie blik. Noortje Herlaar vind ik normaal erg goed maar ze viel mij in deze film helaas erg tegen, vond haar niet overtuigend en eigenlijk een kleine miscast. Misschien ook wel omdat Egbert-Jan erg veel op Antonie lijkt en Noortje totaal niet op Isa ook al mag je ze niet vergelijken ga je dat toch doen.

De fonteinscene raakte mij het meeste, waarin Weeber verteld dat hij er altijd voor de kinderen zou zijn. Een zin met een enorme lading emotie.

Ga hem zeker zien! Moet er wel bij zeggen dat het voor mensen die niet zo lekker in hun vel zitten niet de beste film is.

(Ik hield van je. Ik hou(d) van je, tot aan de maan, tot aan de sterren, tot ik je weer zie. - Noortje Herlaar als Esther.)

Ik zal altijd van je blijven houden, tot aan de maan, tot aan de sterren, tot ik je weer zie. - boek versie.

Pang! Knal! Barst en scheur, kras, tranen tot aan Seoul. Dit kwam wel zo ongelooglijk meteen binnen. Man man.

Boortje.. Nootje. Ik bedoel Noortje Herlaar zit op een drie dik dimensionaal vlak, oprecht en absurd goed. Robert, pff stomme autocorrectie, Egbert-Jan is net ietsje minder maar toch ook nog behoorlijk..

Tranen dus. Wat iemand in z'n levende bestaan moet/kan doormaken, waar wij buitenstaanders geen benul van hebben. Hoe het kan aanvoelen. Zwaarte van dingen.

Prachtig. Ik zou willen dat er meer boekverfilmingen gemaakt worden zoals deze. Hoe zacht en lieflijk het bronmateriaal aangeraakt wordt, hoe de uitkomst ook is.

Dat moment in de film, ik werd er wel op een bepaalde manier helemaal naar van. Want dus Noortje speelt dat op een niveau die minstens vijfduizend keer buitenaards goed brandt, ergens diep van binnen.

Gewoon een prima en ingetogen film. Hij wordt nergens bombastisch of overdreven. Sterk acteer-werk en prima regie.

Isa Hoes melkt in navolging van Rachel Hazes de boel lekker uit. Het is wachten op de musical.

Helaas heb ik veel mensen om mij heen gehad die depressief waren of instabiliteit hadden in hun leven. Dat is soms moeilijk om aan te horen maar ook om mee te maken.

Iedereen heeft wel eens te maken met mindere momenten of gedachten in het leven. De vraag is "hoe ga je ermee om en wie merkt het op?"

Het verhaal van Isa en Antonie was echt aangrijpend. Dat kom je ook lezen in haar boek. Ook op tv en in interviews kon je zien dat hij overal en nergens was met zijn uitlatingen. Zo was ook zijn karakter gewoon.

Egbert-Jan doet zijn best en dat zie je, ook Noortje slaat geen stom figuur.

Er is alleen geen goede personage opbouw van de desbetreffende personen. Als je ze niet kent, kom je in de film er ook niet achter wie ze nou daadwerkelijk zijn.

Hierdoor is volledige mogelijkheid in personage empathie niet echt mogelijk.....en dat is wat je wel wilt. Zeker bij dit verhaal.

De regie was niet slecht, maar plotselinge "fade out" momenten in de 3e helft van de film is toch echt een bewijs van "knulligheid". Geen handige momenten.

Aan het eind van de film krijg je de desbetreffende "brok" maar ook weer niet. Het was half om half.

Dit was bij Soof 3 vorig jaar veel beter uitgewerkt en voelde je echt mee met het hoofd personage.

Al met al geen slechte film maar wel verre van goed.

2 sterren

Ik ben niet onverdeeld enthousiast over dit drama over de zelfdoding van Antonie Kamerling en de aanloop daarnaartoe. Omdat de afloop bekend was, hield de vraag naar het waarom mij bezig. De film geeft daarop geen antwoord. Wat mij vooral bijblijft is de stevige vertolking van Noortje Herlaar, die de film helemaal naar zich toetrekt en ervoor zorgt dat de film uiteindelijk toch nog een voldoende scoort.

Die Isa Hoes is wel echt een tweede Rachel Hazes zeg. Hoe erg kun je een dode partner commercieel uitpersen zeg. Beetje schrijnend en treurig.

Ah, die conclusie trekken anderen ook al zie ik.

Echt schaamteloos ja. We wachten nog op een stripboek, musical en Kruidvat-kerstmokken collectie met Antonie Kamerling erin.

Ik heb het boek van Isa Hoes niet gelezen, ook weet ik heel weinig van Antonie Kamerling, dus ik ging vrij onbevooroordeeld deze film in.

Achteraf kan ik wel concluderen dat dit een indrukwekkende en waardige film is geworden die je nog wel een aantal dagen in je hoofd hebt zitten. Egbert Jan Weeber en Noortje Herlaar acteren verrassend sterk en hebben een prima chemie samen. Alhoewel het verhaal soms wat onsamenhangend aanvoelt en de depressieve buien van Bastiaan wat uit de lucht komen vallen, is het grootste gedeelte van de film gewoon sterk. Soms omlijst door het gelijknamige liedje 'Toen ik je zag' en soms ook gewoon door complete stilte.

Het einde voel je aankomen en blijft indrukwekkend.

Ruim voldoende, 3.5*

Ik vind het boek heel mooi en daarom de film gekeken. Misschien maakte dat dat ik de film minder vond. Ik vind beide hoofdrolspelers goed acteren.

Er is al eerder over dit punt gesproken ....Maar ook ik vind het opmerkelijk dat wanneer er al eerder een boek, documentaires en bij talkshows over Antonie Kamerling en zijn zelfmoord is gesproken door de familie van Hoes, uitgerekend nu de namen zijn veranderd. Dit terwijl iedereen toch echt wel weet om wie het gaat. De aftiteling geeft dit ook nog eens nadrukkelijk aan. Verder is deze " Toen ik je zag" een aangrijpend drama. Het is nauwelijks voor te stellen in welke emotionele rollercoaster Isa Hoes dagelijks heeft moeten leven. Vooral de angst en machteloosheid. Herlaar en Weber vertolken hun fictieve rollen prima. 3.5*/4*

Onverwacht sterke film door de realistische en natuurlijke wijze van acteren. Wat moet Isa Hoes jarenlang in spanning met een tikkende tijdbom hebben geleefd en wat moet zij sterk zijn geweest om daar tegen te kunnen met twee kleine kinderen en ook nog haar eigen werk dat moest doorgaan. Die spanning en angst werden in deze film voor mij voelbaar weergegeven. Ik heb met haar te doen. Dit is een zeer verontrustende rolprent die beklijft.

Wat een zeikfilm , erg saai ook.

Het boek was zoveel beter en greep mij toendertijd erg aan , het is mij toen nog lang bijgebleven.

Waarom is heten de personages in de film anders , wat is daar de bedoeling van ?

De titel van het film en het boek is daarentegen wel hetzelfde.

Dus is het uiteindelijk ook geen verfilming.

Er wordt wel prima geacteerd. Boeiende personages. Boek niet gelezen. Maar film kon me niet erg boeien. Te lang?

De Nederlandse entertainmentindustrie heeft een paar fundamentele gebreken, maar wellicht de ernstigste daarvan is een volstrekt overinflated sense of self, excuus - de Nederlandse term ontschiet me even. Als onderdeel daarvan hebben we een jaar of wat geleden al de gedoemde romance tussen Ischa Meijer en Connie Palmen moeten ondergaan - en die werkte verrassend goed. Ongetwijfeld dat dat een rol heeft gespeeld in de plannen om het verhaal van Hoes en Kamerling dan ook maar te verfilmen. Een grotere fout is haast niet denkbaar. Want hoe groot het leed van Hoes nog steeds is na al die jaren, het levert gewoon geen interessant verhaal op - hoe naar dat dan misschien ook klinkt. Want als je niet in de verte inzichtelijk kan maken waar Kamerling nou eigenlijk mee zat, dan blijft er niets over dan een ohh, wat zielug, wat errug. Maar van zijn kant kennelijk de enig denkbare oplossing, en het kraakt en wringt enorm dat daar op geen enkele manier een inzicht, zelfs maar het begin van empathie in doorkomt. Ja, ‘als hij zich goed voelt is hij de leukste man die ik ken, maar als hij zich niet goed voelt…’ - een citaat dat zich toch graag laat begrijpen als het toppunt van oppervlakkigheid, en verderop in de film nog veel meer van dat soort voorbeelden. Daarmee geen verwijt of aanklacht, dat zou absurd zijn gegeven dat ik er gewoon niks van weet, niet bij was, geen van de personen zelfs maar in de verte ken. En veel belangrijker dan dat alles - dit soort ding komt uit jezelf, niet uit je omgeving. Maar het dient wel de vraag wat nou precies eigenlijk de reden is geweest om deze film te willen maken. Ik kan er in ieder geval helemaal niks mee. Het neigt teveel naar weer een Bekende Nederlander die in haar eigen bubbeltje zwelgt in zelfmedelijden, en daar hebben we al net iets teveel van gezien.

En komt er halverwege dan even iets, iets - de uitbarsting van EJW, en wellicht de beste scene van de film of misschien zelfs van zijn carriere. Maar het is gewoon te weinig, te dun, en ietsje verderop komt dan als compensatie het narratief over de overweg. Gewoon slecht, iets anders kan ik er niet van maken, alsof het heel ver van de verteller en de makers af staat. Eigenlijk gewoon genant en beledigend tegenover iedereen die zich ooit zo gevoeld heeft, inclusief Kamerling zelf. Als je zelf tien minuten bij een overweg staat snap je er al meer van. Al heb je zelfs maar ooit de oude flauwe grap gehoord over het bordje bij de overwegen, en iedereen die ooit opgenomen geweest is en hun verre familie kent die beslist.

EJW heeft, zoals gezegd, een moment. Misschien nog wel een. Maar Herlaar is irritant en overdreven theatraal, onecht, en een aaneenschakeling van cliche’s. Tot en met dat EJW ‘onbereikbaar’ is, en dat haar moeder nooit in haar geloofd heeft - en dan heb ik het niet alleen over hoe cliche dat is, Herlaar speelt dat ook heel onecht. Ernstige fouten van de regie, en ja, daar hangt het geheel wel van aan elkaar. Slordige edits, sprongen in het narratief, maar wellicht is de grootste fout wel de keuze voor dit verhaal. Als de opzet was om Kamerling tot een onbegrepen slachtoffer te maken en Hoes extreem onsympathiek neer te zetten, dan is dat gelukt. Maar zelfs dan beklijft bij mij het gevoel dat de nagedachtenis aan Kamerling iets beters verdient dan deze prut.

Juist het feit dat de namen anders zijn deed bij mij het nooit echt voelen... heb het boek gelezen en omdat je weet om wie het gaat, hoe het verhaal gaat lopen, pakte de film mij nooit echt. Zware kost natuurijk, daardoor komt het ook wel binnen, anders had ik er helemaal weinig aan gevonden.

Overigens blijft het een bijzonder iets, depressies. En fenomeen waar de mens, ondanks alles wat voorhanden is tegenwoordig, we nooit controle over gaan krijgen. Triest voor mensen die ermee moeten dealen, zeker ook voor de omgeving...

2,5*

Persoonlijk vind ik het een misser dat niet de echte namen zijn gebruikt, want er wordt wel steeds de suggestie gewekt dat het om Antonie en Isa gaat: het huis in de polder, het feit dat ze allebei acteurs zijn en bekend, dat ze elkaar hebben leren kennen op de set van een soapserie, Esther is zelfs even te zien met iets raars op haar hoofd zoals dat ook het geval was bij Isa's personage in GTST. Zo wordt het heel warrig eigenlijk, want naar wie kijk ik nu eigenlijk?

Hoe dan ook viel het acteerwerk mij niet in de smaak, ligt ook deels aan het script. Het lijkt steeds te draaien om de angst (van Esther) dat haar partner elk moment zelfmoord kan gaan plegen. Ik geloof dat ik drie keer een scène met een rijdende trein en een spoorwegovergang heb gezien. Vooral het spel van Egbert-Jan Weeber kwam bij mij niet binnen, die levensmoeë, neerslachtige houding is mij net iets te dik aangezet, er is even zo'n explosieve uitbarsting maar dat komt er dan weer zo onnatuurlijk uit. Dat rare haar maakt het er ook niet beter op.

De muziek vond ik wel heel fraai; de melodieuze klanken van tranentrekker Toen ik je zag komen af en toe langs, maar ook de rest van de score is van hoge klasse, die wordt dan weer veel te schaars ingezet helaas.

Overigens heb ik het boek van Isa Hoes ooit eens vluchtig doorgelezen en staat daar naar mijn weten niets in over hoe Kamerling uit het leven is gestapt, in de film krijgen we dat wel te zien, wat ik dan weer net iets te.. tja, hoe zal ik het omschrijven.. 'goedkoop' vond. Al snap ik dat dat haast onmogelijk is om weg te laten. En misschien is het anders gegaan, in werkelijkheid.

Mooie film met prachtige muziek. Nergens weet de film naar mijn idee diepgang te krijgen en is het zoeken naar waar de film mij pakt en mee weet te slepen…. Autobiografische film maar ik mis iets

Mwe. Voor mij werkte het niet echt dat het gaat om Antonie Kamerling en Isa Hoes maar dat de personages toch anders heten. Ik heb destijds het boek ook gelezen en wat interviews en dergelijke gezien over alles en dan zit je toch telkens te vergelijken met of dingen wel kloppen met hoe het echt ging.

Daarnaast is het ook allemaal niet echt sterk. Een wat moeizame pacing, weinig echte substantie, want stiekem gebeurt er eigenlijk vrijwel niks, het blijft allemaal behoorlijk aan de oppervlakte. We zien alleen 'Bastiaan' in wisselende stemmingen en 'Esther' die de boel bij elkaar probeert te houden. Noortje Herlaar is op zich een prima actrice voor deze rol, Egbert-Jan Weeber vond ik een beetje niksig en niet heel overtuigend.

Het enige dat nog wel oke uitgewerkt is zijn de laatste 15 minuten waarin je weet wat er te gebeuren staat met een wel aardige spanningsopbouw.

Verder is dit een vrij overbodige film, je kunt als je het interessant vindt denk ik beter het boek lezen of de RTL4 documentaire van destijds kijken die nu op Youtube te vinden is: Antonie Kamerling - De Dood van een Vage Prins

2*

Vond de film toch wat traag en saai

Denk als je jezelf een beetje in het verhaal herkent of iemand kent de film een stuk beter vind

2,5*

Als je het boek gelezen hebt is dat eigenlijk genoeg. Ik vond de film overbodig en saai.

IJzersterk drama. Het verhaal is deels bekend maar laat meer zien dan dat. De uitwerking is erg goed. Het drama wordt rustig opgebouwd naar de trieste climax. Daar tussenin zien we de twee hoofdrolspelers worstelen wat voelbaar is voor de kijker. Ook de uitzichtloosheid wordt uitstekend weergegeven. Het acteerwerk is eveneens erg sterk, zeker Weeber die er voor zorgt dat je Kamerling soms echt denkt te zien. Prima film met een mooie soundtrack. 4.0