Toen Ik Je Zag (2023)

Verrassend sterk. Tegen mijn verwachtingen (/vooroordelen?) in doet Egbert-Jan Weeber het prima. Maar het emotionele zwaartepunt van de film ligt natuurlijk bij Noortje Herlaar. Zij draagt deze film - de eerste Nederlandse van regisseur én scenarist Ben Verbong sinds 1994! - dan ook met verve. Verstandige beslissing om de namen te veranderen overigens. Ik had even nodig, maar na een half uur zat ik in de film, was me nooit gelukt zonder die keuze van Verbong.

3.5*

Als groot liefhebber van Antonie Kamerling keek ik enorm uit naar deze film! Wat heeft Ben Verbong dit verhaal goed, dramatisch, erg emotioneel en heel zwaar in beeld gebracht. Een fantastische comeback van Ben in Nederland.

Al bij de begintekst over Antonie Kamerling, de populaire acteur die zelfmoord pleegde werd ik al emotioneel en toen kwam ook nog meteen het nummer Toen in je Zag in de soundtrack verwerkt en zag je de titel in beeld, toen hield ik het niet meer droog. Zelf zat ik er meteen in maar ik kan het begrijpen als je er even aan moet wennen, het gaat natuurlijk over Antonie Kamerling en Isa Hoes maar in de film heten ze Bastiaan en Esther waar ik niet helemaal aan kon wennen maar wel voor een bepaalde afstand zorgt.

Wat ik vooral niet had verwacht is dat ik Egbert-Jan Weber echt enorm sterk vond in deze film, een acteur waar ik normaal niks mee heb. Hij had soms ook echt die Antonie blik. Noortje Herlaar vind ik normaal erg goed maar ze viel mij in deze film helaas erg tegen, vond haar niet overtuigend en eigenlijk een kleine miscast. Misschien ook wel omdat Egbert-Jan erg veel op Antonie lijkt en Noortje totaal niet op Isa ook al mag je ze niet vergelijken ga je dat toch doen.

De fonteinscene raakte mij het meeste, waarin Weeber verteld dat hij er altijd voor de kinderen zou zijn. Een zin met een enorme lading emotie.

Ga hem zeker zien! Moet er wel bij zeggen dat het voor mensen die niet zo lekker in hun vel zitten niet de beste film is.

Ik ben niet onverdeeld enthousiast over dit drama over de zelfdoding van Antonie Kamerling en de aanloop daarnaartoe. Omdat de afloop bekend was, hield de vraag naar het waarom mij bezig. De film geeft daarop geen antwoord. Wat mij vooral bijblijft is de stevige vertolking van Noortje Herlaar, die de film helemaal naar zich toetrekt en ervoor zorgt dat de film uiteindelijk toch nog een voldoende scoort.

Ik heb het boek van Isa Hoes niet gelezen, ook weet ik heel weinig van Antonie Kamerling, dus ik ging vrij onbevooroordeeld deze film in.

Achteraf kan ik wel concluderen dat dit een indrukwekkende en waardige film is geworden die je nog wel een aantal dagen in je hoofd hebt zitten. Egbert Jan Weeber en Noortje Herlaar acteren verrassend sterk en hebben een prima chemie samen. Alhoewel het verhaal soms wat onsamenhangend aanvoelt en de depressieve buien van Bastiaan wat uit de lucht komen vallen, is het grootste gedeelte van de film gewoon sterk. Soms omlijst door het gelijknamige liedje 'Toen ik je zag' en soms ook gewoon door complete stilte.

Het einde voel je aankomen en blijft indrukwekkend.

Ruim voldoende, 3.5*

Ik vind het boek heel mooi en daarom de film gekeken. Misschien maakte dat dat ik de film minder vond. Ik vind beide hoofdrolspelers goed acteren.

De Nederlandse entertainmentindustrie heeft een paar fundamentele gebreken, maar wellicht de ernstigste daarvan is een volstrekt overinflated sense of self, excuus - de Nederlandse term ontschiet me even. Als onderdeel daarvan hebben we een jaar of wat geleden al de gedoemde romance tussen Ischa Meijer en Connie Palmen moeten ondergaan - en die werkte verrassend goed. Ongetwijfeld dat dat een rol heeft gespeeld in de plannen om het verhaal van Hoes en Kamerling dan ook maar te verfilmen. Een grotere fout is haast niet denkbaar. Want hoe groot het leed van Hoes nog steeds is na al die jaren, het levert gewoon geen interessant verhaal op - hoe naar dat dan misschien ook klinkt. Want als je niet in de verte inzichtelijk kan maken waar Kamerling nou eigenlijk mee zat, dan blijft er niets over dan een ohh, wat zielug, wat errug. Maar van zijn kant kennelijk de enig denkbare oplossing, en het kraakt en wringt enorm dat daar op geen enkele manier een inzicht, zelfs maar het begin van empathie in doorkomt. Ja, ‘als hij zich goed voelt is hij de leukste man die ik ken, maar als hij zich niet goed voelt…’ - een citaat dat zich toch graag laat begrijpen als het toppunt van oppervlakkigheid, en verderop in de film nog veel meer van dat soort voorbeelden. Daarmee geen verwijt of aanklacht, dat zou absurd zijn gegeven dat ik er gewoon niks van weet, niet bij was, geen van de personen zelfs maar in de verte ken. En veel belangrijker dan dat alles - dit soort ding komt uit jezelf, niet uit je omgeving. Maar het dient wel de vraag wat nou precies eigenlijk de reden is geweest om deze film te willen maken. Ik kan er in ieder geval helemaal niks mee. Het neigt teveel naar weer een Bekende Nederlander die in haar eigen bubbeltje zwelgt in zelfmedelijden, en daar hebben we al net iets teveel van gezien.

En komt er halverwege dan even iets, iets - de uitbarsting van EJW, en wellicht de beste scene van de film of misschien zelfs van zijn carriere. Maar het is gewoon te weinig, te dun, en ietsje verderop komt dan als compensatie het narratief over de overweg. Gewoon slecht, iets anders kan ik er niet van maken, alsof het heel ver van de verteller en de makers af staat. Eigenlijk gewoon genant en beledigend tegenover iedereen die zich ooit zo gevoeld heeft, inclusief Kamerling zelf. Als je zelf tien minuten bij een overweg staat snap je er al meer van. Al heb je zelfs maar ooit de oude flauwe grap gehoord over het bordje bij de overwegen, en iedereen die ooit opgenomen geweest is en hun verre familie kent die beslist.

EJW heeft, zoals gezegd, een moment. Misschien nog wel een. Maar Herlaar is irritant en overdreven theatraal, onecht, en een aaneenschakeling van cliche’s. Tot en met dat EJW ‘onbereikbaar’ is, en dat haar moeder nooit in haar geloofd heeft - en dan heb ik het niet alleen over hoe cliche dat is, Herlaar speelt dat ook heel onecht. Ernstige fouten van de regie, en ja, daar hangt het geheel wel van aan elkaar. Slordige edits, sprongen in het narratief, maar wellicht is de grootste fout wel de keuze voor dit verhaal. Als de opzet was om Kamerling tot een onbegrepen slachtoffer te maken en Hoes extreem onsympathiek neer te zetten, dan is dat gelukt. Maar zelfs dan beklijft bij mij het gevoel dat de nagedachtenis aan Kamerling iets beters verdient dan deze prut.

Mwe. Voor mij werkte het niet echt dat het gaat om Antonie Kamerling en Isa Hoes maar dat de personages toch anders heten. Ik heb destijds het boek ook gelezen en wat interviews en dergelijke gezien over alles en dan zit je toch telkens te vergelijken met of dingen wel kloppen met hoe het echt ging.

Daarnaast is het ook allemaal niet echt sterk. Een wat moeizame pacing, weinig echte substantie, want stiekem gebeurt er eigenlijk vrijwel niks, het blijft allemaal behoorlijk aan de oppervlakte. We zien alleen 'Bastiaan' in wisselende stemmingen en 'Esther' die de boel bij elkaar probeert te houden. Noortje Herlaar is op zich een prima actrice voor deze rol, Egbert-Jan Weeber vond ik een beetje niksig en niet heel overtuigend.

Het enige dat nog wel oke uitgewerkt is zijn de laatste 15 minuten waarin je weet wat er te gebeuren staat met een wel aardige spanningsopbouw.

Verder is dit een vrij overbodige film, je kunt als je het interessant vindt denk ik beter het boek lezen of de RTL4 documentaire van destijds kijken die nu op Youtube te vinden is: Antonie Kamerling - De Dood van een Vage Prins

2*

IJzersterk drama. Het verhaal is deels bekend maar laat meer zien dan dat. De uitwerking is erg goed. Het drama wordt rustig opgebouwd naar de trieste climax. Daar tussenin zien we de twee hoofdrolspelers worstelen wat voelbaar is voor de kijker. Ook de uitzichtloosheid wordt uitstekend weergegeven. Het acteerwerk is eveneens erg sterk, zeker Weeber die er voor zorgt dat je Kamerling soms echt denkt te zien. Prima film met een mooie soundtrack. 4.0

De voornaamste reden dat de film indruk op
me maakte, was de wetenschap dat dit op het ware verhaal van Antonie Kamerling en Isa Hoes gebaseerd is en je het tragische einde dan ook al kent.
De film zelf laat weinig substantie en weinig dynamiek zien, zeker voor een film met manische depressieviteit als belangrijk thema. Het ligt er allemaal vrij dik bovenop en komt daardoor nogal eens plat over.

Dat elke scene er zo ontzettend mooi en idyllisch uitziet, had goed bij kunnen dragen aan het pijnlijke contrast tussen het ogenschijnlijk perfecte leventje en de diepe donkere dalen van de depressie van Sebastiaan daar tegenover - alleen worden die grotendeels uit beeld gehouden.

Behalve bij het vinden van Sebastiaans levenloze lichaam zie je ook bij Esther weinig gebeuren.
Ze oppert bij wijze van spreken hier en daar een keer dat Sebastiaan ‘eens met iemand moet gaan praten’ maar je ziet haar verder weinig echte interesse tonen.

De sprong van wat langer in bed blijven liggen naar klaarstaan bij een spoorwegovergang is voor de kijker ook enorm groot, maar Esther reageert hier heel gelaten op.
Ze schrikt amper, troost hem niet, vraagt hem niks, maar verstopt een mes en een springtouw en lijkt vervolgens bijna onverstoorbaar verder te gaan met haar bezigheden.
Hier had voor mij meer aan vooraf moeten gaan of tussen moeten zitten om het gedrag van beiden enigszins inzichtelijk te maken.

Ik vind ‘Toen ik je zag’ dan ook een film met qua beeld een prachtig zonovergoten kleurenpalet, een aangrijpend thema, maar qua inhoud te weinig diepgang.

Redelijk ingetogen Nederlands drama van Ben Verbong die na lange tijd weer eens een Nederlandse film aflevert. Zoals bekend is het verhaal losjes gebaseerd de relatie tussen Antonie Kamerling en Lisa Hoes. Goed geacteerd, maar slecht verstaanbaar, dus zet de ondertiteling aan.

Bastiaan Groenewegen [Egbert Jan Weeber] en Esther de Wal [Noortje Herlaar] leren elkaar begin jaren 90 kennen tijdens een auditie voor de soapserie waarmee ze allebei door zouden breken. In 2009 zijn ze getrouwd en wonen ze met hun Oscar [David Hofland] en Emily [Keet Padberg] in een huis ver buiten de stad. Op professioneel gebied gaat het beiden best voor de wind, maar Bastiaan kampt met extreme stemmingswisseling en spreekt regelmatig uit dat hij het liefst dood zou willen zijn. De proloog maakt duidelijk dat dit een verfilming is van het autobiografische boek van Isa Hoes over haar huwelijk met Antonie Kamerling, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte. De hele film voltrekt zich als een herhaling van een patroon: Bastiaan is depressief, Esther smeekt hem om goed voor zichzelf te zorgen, Bastiaan is spoorloos, Esther maakt zich grote zorgen, Bastiaan komt thuis. Herlaar maakt indruk en weet Esthers onzekerheid, frustratie, woede en vooral haar machteloosheid invoelbaar te maken. Verbong had dit meer diepgang kunnen geven door ook aandacht te besteden aan het rouwverwerkingsproces, maar dat laat hij jammer genoeg achterwege. De titel verwijst naar de nummer 1 hit uit 1997, geschreven door Guus Meeuwis en gezongen door Antonie Kamerling als het personage Hero uit de film (later ook een serie) All Stars.

Goeie film over een acteurskoppel met twee kinderen waarvan de man worstelt met zijn leven. Gebaseerd op het huwelijk van Isa Hoes en de manisch depressieve Antonie Kamerling. En de impact van zijn ziekte wordt hier goed neergezet. Een tikkeltje langdradig, maar de film weet hier en daar zeker te ontroeren. Ook prima acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.