Meningen

Niet mijn soort film. Leopold kiest voor heel veel stille beelden, zonder veel geluid en zonder opschmuck aan muziek. Dan krijgen we een nogal stijf en nors hoofdpersoon waarvan niet direct duidelijk is wat er nu mis mee is. Langzaamaan komt dat wel, maar dat is te laat, want alle interesse is dan al verdwenen. Leopold neemt dus echt de verkeerde keuze en verwart stiltes met kwaliteitscinema - een stilte kan heel betekenend zijn maar is dat niet per se. In dit geval irriteert het vooral, doordat je niet weet waar de regisseur nu heen wil. Bij Kauwboy had ik datzelfde. Willems kan ook weinig met zijn rol, behalve wat moeilijk voor zich uitkijken. Het is overigens niet eens zijn schuld en hij doet echt zijn best. Verder tamelijk saaie fotografie die ook niet echt de aandacht erbij houdt. 1,0*, omdat ik wel zie dat dit niet heel slecht is, maar het is vooral mijn smaak niet.

Niet mijn film. De look is best fraai, absoluut, en sommige losse scènes werken wel degelijk. Ook zie je dat de film wel met een bepaalde liefde is gemaakt, en een warm gevoel uitstraalt. Maar het kon me allemaal niet zo boeien. Een saaie hoofdpersoon, een film die maar niet op gang wil komen, die boxtrollen die ook niet echt interessant zijn en een saaie en voorspelbare opbouw dat ook niets extra's brengt. 2,0*.

Leerzame film. Dat juist in Nazi-Duitsland, nogal behoorlijk nationalistisch volgens mij, men allemaal Engels sprak is echt een openbaring. En dan met een accent alsof ze op Oxford gestudeerd hadden. Dat wist ik niet.

Nu gebeurt dat vaker vanwege luie Amerikanen die geen ondertitels willen lezen en ik uit vaak genoeg mijn ongenoegen maar bij deze fim, juist vanwege dat accent, stoorde dat extra. Geen moment voelde ik aan dat we hier ergens in Duitsland rond de jaren 40-45 zaten. De film is hiermee nogal ongeloofwaardig. Voorts werkt zeker de tweede helft niet echt. Ik las hier ergens dat het boek beter is omdat je daar veel meer vanuit de ogen van een kind kijkt. Hier speelt dat deels wel het eerste stuk maar wordt allengs minder om nogal over the top te gaan in de finale. Enkele mooie momenten nagelaten (met die Joodse huishouder die vroeger arts was en het kind helpt met een verband) is dit nogal een film van grote gebaren en werkt daarom niet. De film kijkt nog wel makkelijk weg maar raakte me nergens. 2,0*.

Alweer zo'n rare film, een bijzondere seizoen de telefilms is het hoor dit jaar. Ook hier kon ik weinig mee door de wat vreemde sfeer die me gewoonweg niet trekt. Ik ben het met de commentaren hierboven eens dat het bijzonder en absurdistisch is, maar op deze manier smaakt het mij niet. Dat is overigens altijd de crux in dit soort films: het ligt me of niet, en verder valt er weinig over te zeggen. Ook al zie ik echt wel dat men visueel het nog een zekere look probeert te geven, en de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn vrouw (Van Vlijmen vind ik een fijne actrice in dit soort rollen) prima is, staat daartegenover weer die rare vader met zijn rare gedrag waar ik niets mee kon, 1,0*.

Het is vooral het project van twaalf jaren filmen dat mij aanspraak, maar ook de lovende reacties die langzaamaan binnendruppelden. De vraag die echter bleef hangen of dat net zo zou zijn mocht dit eenzelfde film zijn geweest met verschillende acteurs op de leeftijden. Ik waag het te betwijfelen.

Niettemin is het wel de sterkste kant van de film, dat je weet dat het dezelfde acteurs zijn en dat je dat ook ziet. Daardoor voelt dit echt als een opgroeifilm en is daardoor ook mogelijk over zulk een lange periode. De emotionele impact is zo van nature al veel groter. Dat neemt niet weg dat het niet per se een heel goede film is geworden en dat ligt aan een aantal zaken.

Ten eerste is er het script. Linklater verwerkt uiteraard zijn eigen jeugd erin en dat is zijn goed recht, maar ik krijg het idee dat hij ergens een gewoon middle class gezin wil tonen en dat toch niet gelukt. Nu zit je met gescheiden ouders, verkeerde stiefvaders, de papa die niet wil opgroeien et cetera. Uiteindelijk zit de film barstensvol filmische clichés terwijl Linklater opzichtig daar juist omheen probeert te filmen. Maar het ligt er allemaal net teveel op. Dan zie ik liever nog een veel banaler gezin, ook met hun sores, maar toch normaler dan wat Linklater toont. Zoiets als Voskuil deed met Bij Nader Inzien, en dat boeide ook 1200 pagina’s. Dat was pas echt lef geweest.

Het tweede punt is de film als tijdsdocument. Ook hier ligt het er te dik bovenop. Moeder die vele rekeningen bestudeert -dit beeld ken ik echt enkel uit de Donald Duck, met oom eend met een bril op- maar ook de focus (letterlijk) op achtereenvolgens de gameboy met klepje, de Xbox en de wii. En zo gaat dat de hele film door, zo bewust iets laten zien van die tijd dat het opvalt en irriteert en de film weer echt een film maakt (en je als kijker eruit haalt). Dan deed iemand als Fincher dat subtieler in Benjamin Button met de keukens en taxi’s door de tijd heen. Daarnaast is het personage een Amerikaan en tien jaar jonger dan ik, dus hoewel opgroeien iets universeels is met herkenpunten is dit voor mij niet altijd even herkenbaar. Maar dat is niet de schuld van Linklater maar gewoon inherent aan de film. Maar eerlijk is eerlijk, soms ook wel wordt een goed beeld gegeven. Denk aan de gekte van Harry Potter, maar in het geheel gebeurt dat te weinig.

Het zwaarste punt is echter de hoofdrolspeler, zowel acteur als personage. Want we volgen iemand twaalf jaar lang en dan mag je, als je een coming of age bent, wel iets van ontwikkeling geven aan je protagonist, maar Mason blijft een passieve lambal eersteklas. Het verbaast me niets dat het meisje hem dumpt, het verbaast me wel dat men überhaupt wat in hem ziet. Al is dat laatste weer uit het leven gegrepen want ik zie vaker gozers lopen met vriendinnen waarbij ik me oprecht afvraag…. Daarnaast vind ik Coltrane nu ook niet echt denderen, deels door de rol, maar ik vind hem ook gewoon maar een zak aardappelen. En dat versterkt elkaar dus ook. Heel spijtig. Dan deden de personen om hem heen het beter, ook dochter Linklater. Arquette verder als moeder is goed maar soms iets te gespeeld. Het is echter vooral Hawke die weliswaar niet de beste rol krijgt maar wel met een naturelle nonchalance zijn rol uitstekend en gevoelig invult – ik ben best fan van de man.

Bonne, dat is heel veel kritiek en dat is ook wel wat oneerlijk. Want het project en de bijbehorende lef vallen te prijzen. Daarnaast kijkt de film makkelijk weg en zitten er absoluut mooie momenten in en al met al heb ik me best vermaakt. Het is alleen dat in de drang een portret van een opgroeiende jongen te tonen dit gewoon een doodnormale film is geworden van een opgroeiende jongen met alle clichés van dien.

3,0* dus. Tegenvallend, maar allicht dat ik te hoge, of zelfs maar verkeerde verwachtingen van de film. Ooit maar eens terugzien en dan opnieuw beoordelen.

Vol met clichés en een irritante Ice Cube in die rol (die de film echt wel naar beneden haalt), maar verder wel een fijn sfeervol filmpje met een prachtrol van Fishburne. Je krijgt ook het idee dat men voor GTA San Andreas hier wel inspiratie heeft opgedaan. Ook sterk hoe constant politiesirenes en een helikopter te horen zijn boven die wijk. Inhoudelijk wel oké, maar niet heel bijzonder. Wel fijn dat het vooral sfeer is en weinig plot zodat je echt vooral een inkijkje in dat sociale milieu krijgt. Visueel verder niet heel spetterend. 3,5*.

Film die best veel goed doet, alleen wilde ik Moretz niet altijd geloven. Ik vind haar een fijn actrice maar als ze hier ineens stemmingswisselingen had, dan wilde ik er niet in meegaan. te geacteerd, te onverwacht kwam het over. Nu is het een waargebeurd verhaal, maar een McAvoy in Split lukte het wel.

Verder wel fijn gefotografeerd en af en toe mooie beelden en krachtige momenten waarbij de psyche van Moretz ook audiovisueel wordt overgebracht, maar genoeg scènes ook die ook gaan slepen. Tegen het einde met die nieuwe dokter komt er nog een fijn stukje menselijkheid bij en eindigt de film nog sterk. 3,0*.

Leuk. De film is humoristisch, kent een prima soundtrack, af en toe prima symmetrisch aandoende shots en een fantastische Temple. Het verhaal an sich is best grappig, maar dient vooral als kapstok voor grappige situaties en een boel moralistisch geneuzel. Of dat nu als parodie op sprookjes is bedoeld of niet, het was me wel te veel. Niet elke scène verder is trouwens geslaagd en de film kijkt vooral prettig weg zonder echt onder de huid te kruipen. En ja,Alexis Bledel blijft bloedmooi. 3,5*.

Ergens is nog wel te zien dat hier met een zekere liefde en visie aan is gewerkt in de decors en aankleding en vooral ook beelden van de stad die overduidelijk nep zijn maar wel zo bedoeld zijn, als in een filmsprookje. Alleen werkt het niet. Het is te nep om echt in mee te gaan, anders dan een Amelie (waar men weleens naar linkt in recensies) die nog wel in de realiteit is geplaatst. In deze Brasserie Valentijn lukt het me echter niet me in te verliezen daardoor. Maar ook omdat het verder een barslechte film is. De acteurs gaan nergens leven, er is geen enkel sprankje te vinden van romantiek of chemie en eigenlijk is het allemaal volstrekt oninteressant. 1,0*.

Als je fotorealisme benadert met je animaties, waarom zou je nog van die techniek gebruikmaken?

Dat was een vraag die mij zo halverwege de film binnenviel – overigens nooit best als dat soort vragen überhaupt tijdens een film opkomen, maar goed. Want wederom is dit technisch een stapje verder, vooral landschappen, zowel weids van veraf, of een close-up van wat mos groeiend aan een boom: alles was even mooi en realistisch. Dan doemen twee problemen op: de vraag waarom en de menselijke figuren.
Ten eerste de vraag waarom. Want op een enkel moment na inhoudelijk (de beer wordt anders wat lastig, al kan dat met CGI) en op een enkel shot na technisch (zwierige shots die in het echt praktisch onmogelijk worden) dat nog niet eens echte toegevoegde waarde heeft wordt er verder weinig mee gedaan. Maar vooral let men bij Pixar zozeer op de technische kwaliteit dat de esthetiek nogal eens vergeten wordt. Je verwondert je over het realisme, niet over een bijzonder camerastandpunt, een bepaald shot, een bepaald kleurgebruik (ook dat is realistisch ingevuld); iets wat ik vaker bij Pixar heb. Waar de traditionele tekenfilms dat wel vaak hadden - zeker in de liedjes waar veel kleuren en beelden onrealistisch worden– is dat hier niet aanwezig. Was dit een gewone film geweest, dan had je niets kunnen zeggen over het visuele. En dan doemt dus die vraag hierboven zich op.
Daarnaast zijn mensen lastig na te maken, zowel in uiterlijk en bewegingen. Men kiest hier dus voor een soort van karikaturen, net niet helemaal echt lijkend. Wat je krijgt zijn hyperreële beelden met lelijke animatie dat er door heen loopt. Het is niet mooi, het komt nep over (lijkt soms uit een computerspel gelopen) en het is gewoon alsof het lijkt dat achtergrond en personages niet bij elkaar horen.

Inhoudelijk is dit de eerste Disney van Pixar, een klassiek prinsessensprookje waarvan je de uitkomst al weet en waar werkelijke geen plotwending echt verrassend is en waar puzzelstukje al bijzonder snel in elkaar vallen. Echt meegevoerd word je niet. En dat is jammer. Want de personages zelf zijn leuk uitgewerkt en uitstekend ingesproken. Daarnaast is die drieling best grappig. Ook de Schotse muziek is prima. Maar het hele narratieve gedeelte valt nogal tegen. Dan heeft Pixar wel veel betere films gemaakt.

Wel heb ik me vrijwel constant vermaakt, dus een ruime voldoende, ondanks alle negatieve punten. 3*

Momoa heeft een imposant postuur, maar weinig uitstraling en ook in deze film vind ik hem wat kleurloos. Dan zijn de boeven van dienst leuker. De film had ook best wat harder mogen zijn en het drama vooraf is dan wel puur bedoeld als set-up, maar ook een beetje simplistisch. Wel vind ik de sfeer van de besneeuwde en veelal verlaten plekken erg mooi en de film keek makkelijk weg. 3,0*.

Vreselijk. Ik stoorde me na 5 minuten al aan die gozer met zijn babbels en 5 minuten later ook aan de meeste anderen. Zet 5 persoonlijkheden bij elkaar, vergroot ze flink uit en laat ze dan nader komen gedurende de film. Dit is vaker gedaan (vooral daarna) maar zo weinig subtiel als hier zie je het zelden. Niet leuk, visueel lelijk en op geen één punt geloofwaardig. De film kijkt in het begin dan nog enigszins weg maar wordt minder en minder als er ineens drama, gevoelens en diepgang (hou me vast) bij moeten komen. Maar omdat iedereen is gebouwd op een uitvergroot personage gaat dat eerder storen. Nou vooruit, de muziek is prima en dat gekke meisje zag er wel erg leuk uit, om positief te eindigen 1,0*.

Mooi portret van twee mensen. Dan weet je (mede door de beschrijving hierboven) wel waar de film heengaat en had ik een vermoeden waar het op het eind op uit zou draaien, maar dat maakt niet heel veel uit voor de spanning in de film. Door het goede spel en de chemie tussen de twee heerst die er namelijk altijd en is het gewoon genieten van de losse scènes met veel sfeer op de ietwat shabby boot. Lange shots die maar aanblijven en hierdoor ook extra spanning meegeven, zo'n scène bij dat goochelshowtje waar Guillain steeds over de arm van Pratt wrijft, of in de kantine waar men al schoonmaakt, of die bar, of die weinig inspirerende bootkamer. Het is allemaal wat goedkoop maar geeft juist zo wat extra karakter mee over de misschien even goedkope avond tussen de twee. 4,0*.

Vrij kort maar voor m'n gevoel vrij lang. Visueel valt hier echt niks te beleven en het acteerwerk, van toch wel goede acteurs, is nog een beetje theatraal. De film vertelt een aardig verhaal maar gaat nooit echt leven. Als Sayers aan het eind moet zeggen dat Caan vermoedelijk nooit meer kan spelen, dan zit er nog wel een stukje ontroering maar dat is wel een zeldzaam stukje, 2,5*

Is dit nu een film noir, of een parodie? Het heeft alles weg van het eerste, maar voelde in elk geval aan als het tweede.

De sfeer, de eenzame hoofdpersoon, de femme fatale (met ook nog eens de naam Laura), de jazz, de prachtige soundtrack, de desolate locaties in L.A., de uitgekiende kadreringen, de belichting en de schaduwen, de telefooncellen en het warrige verhaal: in alles is dit een noir. En dat kan ik bijzonder waarderen. Daarnaast zitten er enkele sterke scènes in.

Maar toch, het speelt in dit geval op een school, en hoewel je de maatschappijkritiek wel kan zien, voelt dit toch behoorlijk onecht aan. Een parodie. Een grap. Daarnaast is Gordon-Levitt niet zo goed dat hij de hele film kan dragen en mis ik echt een bepaald tempo in de film: dat het aanvoelt als coherent geheel. Het is vooral een verzameling van losse scènes, waarvan sommige sterk zijn, maar evenzoveel gewoon saai zijn door de vele dialoog daarin maar verder volstrekt statische cameravoering. Als je al dialoog invoert (daar ben ik fan van) zorg dat er verder iets te doen is in beeld, of zorg voor een betere dynamische fotografie.

Jammer dus, want de aandacht valt zo al te vaak weg terwijl de ideeën goed zijn en het talent aanwezig. Alleen de finesse nog. 2,5*

De film begint wel aardig nog. Mierzoet, maar dat past wel. Hudson en Hathaway zijn ook zeer gschikt voor deze rollen. Maar eenmaal als ze kattig worden dan zakt de film in niveau en is gewoonweg niet grappig en ook niet meer echt leuk. te gemaakt, nep. De film weet ook niet meer te verrassen. 2,0*.

Ik ga deze film wel een voldoende geven. De film is één brok degelijkheid, maar wel door talentvolle mensen in elkaar gezet en weet daardoor te vermaken en te boeien gedurende de ruime twee uur die de film duurt. Hanks is ook degelijk als altijd, maar wel redelijk geloofwaardig, draagt de film en zakt nooit door een ondergrens. Verder fijn dat Duitsers ook Duits spreken. En absoluut pluspunt is het production design (die Oscar staat zo ongeveer al vast, geloof me) dat de jaren 50 (en begin sixities) helemaal tot leven wekt. En niet alleen met wat auto's in de straat of kamers met wat meubels die erin zijn gezet, maar die hele wereld leeft. Daar is echt een flink budget tegenaan gegooid en over elk hoekje lijkt te zijn nagedacht. De decors zijn ook echt helemaal vol gestouwd. Als Hollywood iets voor heeft op andere filmcentra zijn het de budgetten die een wereld echt tot leven kunnen weken.

Maar als thriller of drama is het zwakker. Spannend wordt het nergens (op een klein momentje na) en de film wil te veel vertellen. Zo wordt het allemaal wat oppervlakkig. Had je gehouden bij de rechtszaken, of bij de deal, en dat goed uitgewerkt, iets dat Spielberg in Lincoln wel goed deed. Nu krijg je alles conform het afvinklijstje. Hanks praat een keer met de rechter, de uitspraak, het gesprek met zijn vrouw, de steen door de ruit, et cetera. De shots omdat ze moeten, zoals ik ze maar noem, maar eilandjes op zich. En in Berlijn is het niet veel anders.

Verder is de film vrij patriottistisch van aard. Amerika is goed, Rusland en Oost-Duitsland zijn slecht, en men laat niet na de kans aan te grijpen dat te tonen. Ook in gebruik van kleur en weersomstandigheden, Zo is het in Amerika allemaal vrij kleurrijk, in Berlijn is het allemaal troosteloos met sneeuw en constant grijze wolken en een blauwe kille waas door het beeld. En dan dat laatste shot, in de metro van Brooklyn. Je denkt, gaat Spielberg zelf nog de vergelijking trekken met Berlijn. En ja hoor, gelukkig, we krijgen wat jongens die over een hekje klimmen in het vrije Amerika. Stiekem moet ik er wel om lachen, maar kotsen had net zo goed gekund. 3,0*.

Matiger nog dan het eerste deel. Herhaling van zetten die nergens leuk wordt en ook de acteurs sprankelen wat minder. Vaak ook pijnlijk ongrappig. Leukste blijft nog dat er weer een knokpartij is tussen beide heren, maar daar blijft het dan ook bij. De film duurt net iets meer dan anderhalf uur maar dat was nog te lang. Weinig interessant en na een aardig halfuur is het dan al op. 1,5*.

Iets beter dan het tweede deel, vooral omdat het laatste halfuur wat liever is en nog wel goed wegkijkt. Maar de enorm flauw niet-grappige humor blijft, slechts een enkele keer moest ik glimlachen. Firth is aardig maar het is vooral Dempsey die veel minder performance geeft dan Grant. Hij mist ook chemie met Firth en Zellweger. Verder wel aardig geschoten en veel moderne eigentijdse muziek die prima past, maar ook helemaal niets bijzonders eigenlijk deze film. 2,0*.

FIlm die nooit echt leuk wordt. De typecasting is perfect, met zowel beide mannen als de fijne stiff British Firth alsook de foute charmeur Grant, maar tevens de lieve Zellweger die steeds dik wordt genoemd, maar dat vond ik nu wel meevallen. Je merkt ook aan alles dat iedereen met veel plezier speelt en het sfeertje is dan ook prima. Maar het is wel een film die beter is om halfhalf op de achtergrond te zien dan echt aandachtig te kijken, want die aandacht verslapt snel. De film sprankelt nergens, kent weinig grappige momenten (enkel dat gevecht is leuk) en is volstrekt voorspelbaar dus weet nergens te verrassen. Dan duren zelfs 90 minuten eigenlijk te lang. 2,0*.

Niet slecht maar ook niet helemaal gelukt. Wel fijn een wereld ingeworpen te worden zonder verdere uitleg. In het verhaal zelf komen op natuurlijke wijze wel hints naar het verleden, maar het wordt nooit uitleggerig. Ook de sfeer is sterk met veel in neon doordrenkte louche plaatsen dat er allemaal bijzonder fraai uitziet. Als buddy cop echter werkt de film niet echt, vooral door de weinig aanwezige chemie tussen Smith en Edgerton, al doen beide het in hun eigen rol prima. En richting de tweede helft vergaloppeert men zich wel en wordt de film een vreemd magisch geheel dat niet echt lijkt te passen bij het eerste uur. Voor mij een stuk minder interessant. 2,5*.

Wat is religie soms een vrolijk verschijnsel, een fenomeen (met eender welke God) bedacht door mannen om de baas te spelen over vrouwen, zo lijkt ook Koolhoven te denken en ramt die boodschap erin, 150 minuten lang. Niet altijd even subtiel, maar het is duidelijk en stoorde mij niet. Sterker nog, het gaf ergens een beklemmende sfeer die mij wel vast hield en dit best een heftige kijkervaring maakte.

Het geheel bestaat uit vier hoofdstukken die het levensverhaal vertellen van een jonge vrouw. Elk hoofdstuk heeft zijn eigen afgebakende deel. Het eerste is het meest beklemmend en eindigt glorieus met fantastische muziek (deed me denken aan Barber's Adagio for Strings). Het tweede deel heeft het meeste van een western, het speelt zich af in een mijnwerkersstadje en heeft alles wat westerns zo fijn maakt met een saloon, hoeren en stof. De sfeer is ook prima neergezet, minder zwaarmoedig dan in de andere hoofdstukken maar zwaarder en grimmiger dan in de meeste andere westerns. Het derde hoofdstuk is wat minder, maar kent wel weer die sterke beklemmende sfeer van deel één en is vooral erg leuk omdat het een mooi kijkje ook geeft op het leven van (Nederlandse) immigranten. In het laatste hoofdstuk zakt de film wel ineens behoorlijk in. Het is nogal afgeraffeld en vooral die soort van epiloog had van mij echt niet gehoeven. Sterker, ik vraag me af wat Koolhoven hier nu precies mee wil zeggen en lijkt soms haaks te staan op hetgeen daarvoor langskomt.

Het acteerwerk is aardig over de breedte, maar niet denderend. Pearce doet zijn best, maar zijn pogingen tot een Nederlands accent zitten hem toch in de weg. Fanning is wel erg fijn en weet met haar ogen veel te zeggen (wat overigens ook wel moet). Al met al sfeervol en net een wat andere insteek dan normaal bij westerns, maar ook een wat zware lange zit die zeker aan het eind qua niveau inzakt. De plaatjes zijn af en toe wel erg fraai. 3,5*.

Nee, dit werd het hem niet. Het begon al met het eerste beeld van Grant die met een bril op een wetenschapper moet voorstellen, maar dat deed me eerder denken aan Jan Kooijemans die intellectueel probeert over te komen. Niet best dus. En vanaf dat moment ging het alleen maar bergwaarts af. Een hoop geschreeuw en tamtam, maar eigenlijk met geen enkele leuke grap. De hele film is ook hopeloos verouderd, vooral in het statische maar ook theatrale acteerwerk en in alle situaties daarbij. Alleen al dat gedoe bij de Sheriff, dat is iets dat alleen in oude films gebeurt. Als daarnaast ook visueel er niks te beleven valt, dan houdt het op. En het gekke is, meestal vind ik de films van Hawks best vermakelijk, maar deze helemaal niet. Alleen Hepburn is af en toe een lichtpuntje en weet zich enigszins te redden nog. 1,0*.

Opvallend hoge cijfers nog wel, maar dit was totaal niet mijn humor. Speelt mee dat vooral Haars maar ook Arends -cabaretier in het dagelijks leven met best leuke stukjes- niet goed zitten in hun komische timing. Veel grappen vallen dood en zijn überhaupt niet grappig. Dat Haars een loser moet spelen ligt er ook te veel bovenop en zo wordt het juist als geheel pijnlijk om te zien en is het niet grappig en eventueel als drama werkt het niet. Hoeks is nog wel lief, maar meer positiefs kan ik er niet over zeggen. 1,0*.

Het is dat het best wegkeek en dat ik m'n tijd kon doden - behoudens snooker was er dus echt niets op tv vanavond en ik had geen puf een boek erbij te pakken- want verder is dit geen heel goede docu. Het uitgangspunt is best aardig, maar op een klein stukje na ging dit niet over de vertaling naar een musical van een rockalbum. Wel ging het over dat rockalbum, en Green Day zelf, en er waren veel beelden van shows en heel veel meer, zonder dat het echt samenhang toonde en dat alles in krap een uur. Zo krijg je heel weinig informatie, toch voor mij nog altijd een essentieel punt van een documentaire. Verder redelijk saai gemonteerd, soms zelfs chaotisch (sommige scènes had ik echt op een andere plek gezet) en nergens echt verheffend. Het beste was de muziek van Green Day zelf die vaak langskwam, en dat zegt genoeg. 2,0* en dan ben ik behoorlijk mild.

Jaren geleden gezien (ik denk zelfs voor ik lid werd van deze site) en nu maar eens herzien. De 2,0* die ik had staan was ook wat laag voor mijn gevoel maar ik was enorm benieuwd wat ik er nu van zou vinden.

Al met al een prima actiefilm. Inhoudelijk weinig bijzonder maar zeer vakkundig gemaakt (laat dat maar aan Woo over) met een hoop ontploffingen, redelijk tempo en enkele acteurs die uitstekend passen bij hun rol. Wel is de koek na pakweg een uur een beetje op en de actie die nog volgt is vooral een herhaling van zetten zonder dat de film dan nog eens in een echte overdrive gaat. Verhoogd naar 3,0*.

Tegenvaller. Sowieso brengt de film weinig nieuws onder de zon (al is de opbouw nog wel aardig volgt de film niet een gebruikelijk stramien) en buiten dat is het nogal een lange zit.

Aan de spelers ligt het niet in ieder geval. Heldenbergh is mij net iets te theatraal maar heeft zijn goede momenten en vooral zijn tirades tegen geloof zijn grappig (en 100% waar). Maar toch is zijn omslag aan het eind niet helemaal geloofwaardig, dat hij ineens kwaad wordt. Ja oké, kind verloren, maar toch, het komt zomaar ineens. Nee, dan doet Baetens dat beter, want wat een verrukkelijke rol heeft zij. Sowieso het stralende middelpunt in haar gelukkigere tijden (jammer alleen van de plakplaatjes op haar lichaam, wat maakt dat een vrouw toch lelijk), en subtiel neerslachtig in haar slechtere tijden, maar altijd geloofwaardig. Ze bouwt haar personage mooi op met veel kleine gebaren, charme, een breed scala aan gezichtsuitdrukkingen en altijd een persoon achter haar acterend masker.

Verder is de film redelijk saai gefilmd op een aantal goede stukken na (verloop ziekte dochtertje met die horizontaal glijdende camera, het einde met die montageseuentie) en vooral ziet het er allemaal zo goedkoop belicht uit, alsof men maar gewoon wat lampen her en der heeft opgehangen. De muziek is fraai, maar komt te frequent voor en de film loopt al niet snel. En dat is het vooral, veel scènes zijn volstrekt oninteressant en het geheel laat me redelijk koud op een enkele scène na. Jammer. 2,0*.

Saai, langdradig, warrig en rommelig en vooral middelmaat. Waarschijnlijk daardoor saai, omdat je het recept inmiddels wel kent en het ook gewoon niet het beste gerecht is. Het spel is nog aardig (alleen dat Kapsel van Crowe kon ik echt niet aan wennen), de muziek is ook best redelijk en af en toe zitten er mooie plaatjes van New York tussen, maar het voelt zo zielloos aan allemaal, zo zonder passie, dat ik echt niet meer kan geven dan 1,0*.

Stem nummer 1000, wat wil je dan zien. Uiteindelijk kwam ik bij deze uit, die ik voor een stukje kende van CKV II jaren terug en deze ook kende als één van de meest invloedrijke films aller tijden.

Enfin, een typische Sovjetfilm. Sowieso vanwege het onderwerp dat men aansnijdt (met alle historische onjuistheden) maar ook doordat er geen hoofdrol is: iedereen is gelijk. Eisenstein brengt dit alles op een fijne manier. Soms mooie abstracte beelden (die slaapzaal met driehoeken, de bootjes die varen naar de Potemkin of de zwarte rook in de lichte lucht en de witte schittering van de zon in de donkere zee in één beeld). Ook de montage valt op. Soms voelt het wat onwennig aan, maar verder weet Eisenstein bijzonder veel dynamiek te creëren met alle tempowisselingen. Verder werkt de muziek meestal prima mee. En natuurlijk heeft de film één van de tien bekendste scènes uit de geschiedenis van cinema.

Uiteindelijk is niet alles even spannend of interessant en zeker het laatste hoofdstuk na de climax voelt wat slapjes aan (ondanks ook weer enkele mooie beelden). 4,0*.

Prachtige film. En dan ook mede door Saiorse Ronan, één van de actrices die ik erg goed vind al is dit pas haar eerste echte hoofdrol in zulk een drama. Maar ze slaagt absoluut. Volstrekt geloofwaardig van schuchter Iers meisje naar zelfbewuste Amerikaanse en met het hele spectrum aan emoties erbij. Zowel technisch goed alsook dat ze me raakt. Haar relatie met Cohen is ook een oprecht. Ook door Cohen trouwens, in eerste instantie misschien een wat gladde jongen maar uiteindelijk een hele lieve knul waarbij je die twee echt wat gunt. De film vermijdt gelukkig ook de valkuil dat het even minder gaat in de relatie.

Het tijdsbeeld is ook heerlijk, met natuurlijk de prima aankleding - sowieso blijven de tijden mooi dat men over het algemeen netjes gekleed ging, ook in de vrije tijd over straat; soms zou ik dat nu ook eens graag zien - maar het hele sfeertje is fijn. Die tijd wordt echt tot leven geroepen en dit is echt een film van de immigranten en dan eens niet het zware leven zoals we al wel kennen. Absoluut verfrissend.

Wel is het zo dat het moment dat ze naar Ierland terugkeert de film een inkakmoment kent. De film herpakt zich later wel, en het is verder niet oninteressant daar en kent zelfs een dubbele nostalgie zo, maar ik had allicht liever gezien dat de hele film zich zou blijven afspelen in Brooklyn. Ook is de chemie met Gleeson een stuk minder. Wel maakt het extra mooi als Ronan terugkeert en nu echt kiest voor haar nieuwe vaderland. 4,0*.