Meningen

Eens met alle positieve reacties. Geweldig leuke film. Ben nooit een fan van Lemmon geweest, maar hier was ie erg goed (een jaar eerder eigenlijk ook al in Some Like it Hot). Een erg komische feelgood film, heerlijk. De buren die Buddy Boy (leuke verwijzing later in Hudsucker Proxy) allemaal voor casanova aanzagen en het maffe dansje in de bar waar ie eindelijk eens een meid had opgepikt waren het leukst.

4 sterren. Wilder is zo langzaam aan een van mijn favorieten aan het worden.

Heb toevallig vorige week ook Apocalypse Now gezien, dus laat ik nu eens inhoudelijk reageren. Geen recensie, eerder een lofbetuiging. Eerst wil ik aangeven dat ik de 150 min. durende versie heb gezien. Die is immers al perfect dus ik waag me niet aan een langere versie.

Het begint al ongelofelijk mooi op het broeierige kamertje van Sheen. Het nummer van the Doors ‘the end’ is zo ontzettend goed gekozen, dat zou nooit meer geëvenaard worden. Het maakt direct de wanhoop en de leegte van de oorlog duidelijk. Je hoort eerst de helft van het nummer op de kamer van Sheen (fantastische acteerprestatie; het gelaat van Sheen spreekt op het hoogtepunt van die scène boekdelen en is angstaanjagend realistisch) en het wordt op het eind van de film (met de moord op Brando) besloten door de tweede helft van het nummer. Perfecte timing en nog perfecter toegepast. Het lijkt wel een prachtige opera (met aangepaste muziek). Ik krijg sindsdien een brok in mijn keel als ik het nummer hoor.

Dan begint de missie. Op het eerste gezicht een eenvoudige zoektocht naar een doorgedraaide kolonel. Tijdens die zoektocht gebeurt er van alles, maar krijgen de makers het toch nog voor elkaar een indringende karakterstudie te maken, zonder het betreffende karakter een seconde in beeld te nemen. Knap (en dat is een understatement).

Een van de beste scènes ooit is die waarin Sheen, Duvall tegen komt. Een van de meest kleurrijke personages uit een film ooit. Humor (de doodskaarten, het water geven aan een Vietnamees tot dat hij hoort dat Lance (de bekende surfer) aanwezig is). Voor Lance alleen maakt ie een omweg naar een gevaarlijk gebied, want daar zijn immers de beste golven. Duvall, die houdt van de lucht van napalm ’s-ochtends, bekijkt het nog eens rustig terwijl om hem heen de bommen om z’n oren vliegen. Als hij erop gewezen wordt dat het wellicht wat gevaarlijk is om te surfen reageert ie; ‘Charlie don’t surf’ om vervolgens eens lekker te gaan surfen. Hilarisch en confronterend (want zulke mafketels waren er echt, hoewel dit natuurlijk wel over-the-top is).
Dit was geen korte scène, maar een aaneenschakeling van hoogtepunten die in totaal meer dan een half uur duren.

De scènes die volgen zijn ook indrukwekkend (het Vietnamese meisje dat sterft om haar hondje te redden, de hilarische scène waarin the Chef bijna wordt opgegeten door een tijger

Ze staan echter in schril contrast tot de scène bij de brug. The A-hole of the world. Misschien wel de indrukwekkendste scène allertijden. De complete anarchie, de losgeslagen gekte is zo indringend. Dat heb ik daarna nooit meer gezien. ‘The roach’ is een van mijn favoriete filmkarakters ooit. ‘you know where you C.O. is?’ the Roach: ‘Yeah’ en hij gaat weer verder dutten. De muziek is ook weer ontzettend goedgekozen tijdens deze scène.kreeg er letterlijk de kriebels van.

Dan worden Fishburne (mooie scène waar je op de achtergrond een bandje van zijn moeder hoort) en Chief Phillips (Albert hall) vermoord (die Sheen probeert mee te nemen in zijn dood). Op het moment dat je denkt dat het niet meer beter kan worden (de film welteverstaan) begint het pas echt.

De laatste driekwartier (want daar hebben we het over als het om het geniale eind gaat) zijn verbluffend. We zijn in een wereld terecht gekomen die mij altijd bij zal blijven. Tussen de schitterende shots door, drijven en hangen lijken. Indrukwekkend contrast.
Kurtz is doorgedraaid, maar tussen al zijn filosofische geneuzel en wartaal zijn tegelijk ontzettend veel waarheden verweven. Kurtz, die je eigenlijk alleen in schaduwen te zien krijgt, is de belichaming van de gekte van die bizarre oorlog. Hopper is te zien in een heerlijke bijrol en wat een monologen rollen er weer van zijn tong. Geweldig grappig en verontrustend tegelijk.
Het echte eind met de scène waar Sheen zijn werk doet is schitterend in beeld gebracht. De muziek met the Doors doet op precies het juiste moment weer zijn intrede en tegelijk de slachting van de koe. Prachtig.

Misschien wel de beste film ooit, dit. In ieder geval de beste oorlogsfilm. Nooit een film met zo veel goede scènes (die in feite de hele film in beslag nemen), zulke goede muziek (niet alleen van the Doors) en goede acteurs (Hopper, Duvall en Brando zijn sowieso al favorieten, maar zo erg waren ze nog nooit op dreef. Sheen verbaasde me enorm. Nooit echt fan geweest van de man, maar hier was ie groots. En dan heb ik het nog niet eens over de vele geweldige andere bijrollen.werkelijk iedereen was geweldig (ik noem een Bottoms, een Forrest, een Fishburne).

Film zou nooit meer hetzelfde zijn na deze film voor mij. Slechte film? ‘the horror, the horror’.

Gelukkig staat hier ook 'avontuur' als genre-aanduiding bij. Als geschiedenislesje of epos dat ons inzage moet geven in hoe het toen was, vind ik de film helemaal niet interessant (hoewel de setting an sich dat zeker wel is). Dit is gewoon een dijk van een avonturenfilm. Op dat gebied kan ik me niet verplaatsen in veel van de kritiek. De film ziet er prachtig uit, de beelden van de oerwouden zijn indrukwekkend en het tempo is ontzettend hoog (op een inkakmoment halverwege na).

Op het moment dat je de film te serieus gaat nemen (ook al doet Ginson dat wellicht wel) wringen er wel een aantal zaken. Waarschijnlijk historisch niet correct (zou het niet weten, ik neem het van een aantal critici dan maar aan), een aantal moraaltjes en ja ja, zelfs een aantal onwaarschijnlijkheden. 'Who cares?' Denk ik dan. Blijkbaar toch nog wel wat mensen. Nogmaals als je deze film al te serieus neemt is zelfs de spanningsboog nogal kwalijk. Een film als Deliverance zou je hetzelfde kunnen verwijten. Heb er behoorlijk van genoten. Gibson is zeker geen briljant filmmaker, maar laat in al zijn projecten talent en potentieel zien. Ben beniewd naar zijn volgende film.

Een film met net zo veel positieve punten als negatieve. Het is behoorlijk sfeerrijk en het is gemakkelijk om te vallen voor de setting, Belucci en enkele romantische scènes. Daarnaast is de film een sterk plotdriven mysterie. Oppervlakkig gezien is dat de het perfecte ontbrekende ingrediënt voor een meesterwerk. Als je (w.m.b.) wat beter kijkt is het een hoop onzin. De keuzes van de personages zijn vaak onzinnig, de toevalligheden te talrijk en veel plotontwikkelingen te bedacht.

Wanneer Belucci en Cassel op het punt staan om samen te wonen, moet Belucci natuurlijk precies op het punt dat er een antwoord wordt verwacht weg voor een repetitie. Ze laat niet blijken of ze interesse heeft, Cassel blijft in het ongewisse. Nu kan dat nog zo zijn en misschien had ze aanvankelijk wat twijfel dus vooruit. Vervolgens besluit Belucci dat ze wil, maar uitgerekend op dat moment moet ze voor 2 maanden naar het buitenland. Tegelijk staat Cassel ook voor de keuze om naar het buitenland te gaan. Dit ben ik nog bereid te pikken. Dat Belucci vervolgens geen tijd heeft even kort langs te gaan, te bellen, zelf een brief voor hem achter te laten, maar wel haar vriendin (met geheime agenda) te vragen een brief te posten met uitleg vond ik al compleet onzinnig. Vervolgens voelt Cassel zich bedondert, wil hij van de receptioniste geen telefoonnummer en is hij er ogenblikkelijk klaar mee en gaat ook naar het buitenland. En ook zij onderneemt geen poging meer even te bellen, nog een brief te sturen of wat dan ook. Ze verliezen elkaar uit het oog en gaan verder met hun leven.

Wat een onzin. Wat daarna volgt blijft vrij onzinnig in de keuzes van de personages. Het eind is echter weer een stap verder qua onzin. Hij verkiest opeens Bohringer boven Belucci. En vervolgens zijn vrouw boven Bohringer. En dus hebben we zitten kijken naar een hoop gedoe om niets.

Jammer, want had het wel gelukt om met een intelligente mix van verhaal en sfeer (even kort samengevat) te komen had het inderdaad een meesterwerkje geweest. Nu gaat er een vol punt vanaf. 3 sterren.

Pather Panchali is wat mij betreft een van de mooiste films ooit. Aparajito is een goede film (ongeveer gelijkwaardig aan deze film op de meeste momenten) met enkele uitzonderlijke scenes (stuk of 4), die zo mooi zijn dat ze het niveau van Pather halen. Dat is hier helaas niet zo. Heb weinig echt indrukwekkende scenes gezien, hoewel het als geheel zeker de moeite waard is. Wel jammer dat de kwaliteitslijn dus wat naar beneden afbuigt. Misschien zat er ook wel net even teveel tijd tussen de eerste twee (die ik op dezelfde dag zag) en deze.

Film wist me het eerste half uur namelijk wat moeilijk terug in het verhaal te slepen. Slecht is het zeker niet, maar erg bijzonder vond ik de lastige (financiele) situatie van Apu niet. Hij maakte zich er niet al te druk om, dus waarom zou ik dat wel doen. Het zwaartepunt ligt in het midden. De liefde die ontstaat voor zijn vrouw. Minimalistisch mooi. Ray gelooft, misschien wel goed vanuit zijn culturele erfgoed, dat een liefde kan groeien. Des te wranger was het dat hier bruut en ook wel onverwacht voor mij een einde aan gemaakt werd. Het wordt Apu de gehele trilogie al moeilijk gemaakt door het noodlot dat toeslaat in de dood van zijn geliefden. Met dit verlies heeft hij het het moeilijkst en hij verliest zichzelf er bijna in. Het is altijd lastig om emoties bij de kijker over te brengen, naar Ray lukt dat blijkbaar moeiteloos. Je voelt de innerlijke schreeuw van Apu op het moment dat hij het nieuws hoort. Je snap het wegkwijnen van hem, alsof het iemand betreft die jezelf hebt verloren. En je vergeeft hem de 5 jaar afwezigheid dan ook gemakkelijker dan zijn eigen zoon.

Het is een oprechte film, die naast inzicht in een bepaalde cultuur, vooral dichtbij de personages waar het omdraait blijft. De cyclus is dan ook mooi rond. Waren er nu nog maar sequels, omdat de makers vinden dat ze echt nog wat te vertellen hebben en nog niet klaar zijn met het verhaal, in plaats van enkel uit winstbejag.

Geestig trouwens dat sommigen hier net als ik aan Ladri di Biciclette van de Sica moesten denken. Deze film schijnt (samen met een onderhoud met Renoir) een van de belangrijkste redenen te zijn geweest dat Ray is gaan regisseren. Het is dan ook een soort Neo Realisme op zijn Indisch.

Nu op zoek naar meer. Opvallend dat er zo weinig te krijgen is van de beste man. 4 sterren voor deze film.

IJzersterke film weer van Bresson, die me nooit teleurgesteld heeft. De conclusie uiteindelijk was niet wat een vals biljet kan doen met een mensenleven (waar het aanvankelijk naar uit ziet) , want dan zou het een wat naïeve film zijn. Nee, uiteindelijk is het slechts hetgeen dat de donkere kant van een psychopaat eruit laten komen. Blijkbaar sluimerde dat aan de oppervlakte. Mooi film waarin Bresson vaak niets zegt door verhaaltechnische rompslomp simpelweg over te slaan (en de kijker pas later vanzelf conclusies laat trekken) en de acteurs niet tegen het publiek wat ze moeten voelen door vrij onbewogen hun lot te ondergaan. Erg mooi! 4 sterren.

Begon ijzersterk en werd minder en minder. De bestorming van de ambassade en ook wel wat er naar komt, zorgde ervoor dat je onmiddellijk goed in de film komt. Affleck toont zich op die momenten een kundig regisseur, die weet hoe je een scene in beeld moet brengen en de aandacht van het publiek moet krijgen. Ook de vorming van het hele plan was best amusant. Het werd wat luchtiger en ik moet zeggen, ik vermaakte me prima. Het eerste uur vloog om. Dat eerste uur zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken. Het half uur erna wordt het wat mij betreft al wat minder. De film vliegt bijna uit de bocht en het wordt wat voorspelbaar. Ik was erg benieuwd naar de uiteindelijke ontknoping. Hoewel je natuurlijk wist hoe de uitkomst zou zijn, ben je benieuwd hoe ze daar komen. En daarin faalt de film. Wat ontzettend jammer van dat laatste half uur.

Want jeetje wat een clichés in dat laatste half uur, hoe krijgt ie het voor elkaar. De telefoon die net op tijd wordt opgenomen (en wat een stupide reden dat ze daar zo laat bij konden zijn) wat nergens op sloeg, de nonbeliever die opeens de boel redt door zijn rol buiten alle verwachting om opeens ijzersterk te spelen (hoewel dat cliche nog wel werkte), de politie--auto's op het vliegveld (kom op zeg), het thuisfront, de tickets die op de allerlaatste seconde worden goedgekeurd, de verplichte sentimentele tekstjes achteraf. Het was te veel op te noemen. Waargebeurd my ass.

Dit is een film voor Amerikanen door Amerikanen. Geen wonder dat dit zo'n succes was; Het is een behoorlijk goed gemaakte film, maar dan over een van de triomfen van de CIA geschiedenis. Affleck zorgt er in dat laatste uur voor dat dit deel van het publiek precies krijgt wat het wil. Amerikanen vreten dit op.

Affleck heeft mijn aandacht als regisseur nog steeds, maar hij moet uitkijken dat hij niet doorslaat naar een maker van clichématige en voorspelbare crowdpleasers. Gone Baby Gone was gewoonweg goed. The Town vermakelijk, maar af en toe richting het eind ook wat clichématig. (En zijn script voor Good Will Hunting was dat eigenlijk ook). Ben benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen. Prima eerste uur, matig tweede uur. 3,5 sterren is dit over de hele linie nog steeds wel waard.

Ik kan hier zo'n beetje hetzelfde neerpennen als bij de andere 8 Kaurismaki's die ik zag. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig, het is wel een van zijn betere, al ontloopt het elkaar allemaal niet veel. Heb me weer prima vermaakt, op nummer 3 in mijn Kaurismaki top 9. In één zin; van hetzelfde laken een pak, wat zowel een plus- als minpunt is.

Kusturica in vorm is vuurwerk. En dat is ook hier weer het geval. De prettige chaos zorgt voor een heerlijk komische en kleurrijke film waarin de kenmerken van het huis waar ik zo van houd weer volop aanwezig zijn. Tel daar de heerlijke cast bij op en je hebt een topfilm. Ik vind het feit dat ie zichzelf wat herhaalt dan ook nauwelijks een probleem, er zitten steeds genoeg vondsten in om op zichzelf staand genoeg te zijn. Het enige minpunt is dat bijna al zijn films halverwege wat inkakken, zo ook hier. 4 sterren.

Absoluut briljante film over het Franse verzet tijdens de tweede wereld oorlog. Vooral heel sfeervol. Komt met name door het gebruik van kleur in de donkere kamertjes en kelders, maar ook door de rest van het camerawerk. Briljant geacteerd ook, in een steengoed verhaal. Moet je gezien hebben deze film. 4,5 sterren.

Verrassend grappig. Aardman is consequent leuk. Erg mee vermaakt. Film is (letterlijk) wat ondergesneeuwd tussen wat grotere en duurdere animatieproducties lijkt het. Ik rond naar boven af. 4 sterren.

Na ruim tien jaar herzien. Geweldig potentieel dat er niet helemaal uit komt. Blade Runner of Pinokkio zijn vele malen beter. Grofweg in drie delen in te delen. Het eerste deel bij de ouders vond ik nogal saai. Het is een onvermijdelijk stuk uit de film, maar toch wist het me heel matig te boeien. De uitleggerige eerste 10 minuten (waar de ethische discussie alvast doodleuk voor de kijker gevoerd wordt, iets wat je je publiek natuurlijk zelf moet laten uitzoeken), doet de film ook geen goed.

Het tweede is wat avontuurlijker en leuker. Teddy (!) krijgt wat meer te doen en er komen andere robots aan bod. De art direction vond ik wat kitscherig, maar tegelijk ook weer niet helemaal onaardig. Het laatste deel is haast filosofisch. Op die momenten benadert de film intelligente films als 2001 of Solaris (om maar eens wat te noemen), maar haalt dat niveau ook weer niet. Al met al niet onaardig, maar er zat meer in. 0,5 erbij. Dat dan weer wel.

Zeker een "warme ode" aan het stille tijdperk. Die combinatie van woorden lees je werkelijk in alle reviews letterlijk of in een variant daarop, terug. En het klopt ook. Daarnaast is het expiriment ook best bijzonder en uniek. Jammer eigenlijk dat de film dat verder zeker niet was. De opbouw van het verhaal is erg standaard en alle gebeurtenissen zijn bijzonder voorspelbaar. Het uitgangspunt komt letterlijk uit Singin' in the Rain (Dujardin is trouwen net een Gene Kelly kloon), aangevuld met een wel erg generiek Fall verhaal (waarbij we erin komen op het hoogtepunt van het Rise gedeelte). Er zijn veel leuke vondsten, zoals de droomscene met geluid. Daartegenover staan ook erg veel trucjes om de kijker te winnen. Heb letterlijk een keer of 10 in de bioscoop "ah, dat Hondje" gehoord. En dat was natuurlijk ook heel opzichtig de bedoeling.

Het geheel en zelfs de trucjes werken ook wel, maar is door het genoemde niet zo uniek als het op papier lijkt. Wel erg leuk, maar had er stiekem iets meer van verwacht. 4 sterren kan ik hier nog steeds wel aan kwijt.

Hmm, zo subtiel vond ik deze film eigenlijk niet. Het is juist wat uitleggerig af en toe. Alles dat er in de familie is gebeurd wordt vroeg of laat keurig duidelijk gemaakt. Het subtiele zit hem natuurlijk wel in andere zaken, van het acteren tot de beeldtaal, maar w.m.b. dus niet in het script zelf. Wat dat betreft wordt er weinig aan de verbeelding over gelaten.

Verder is dit absoluut te goed om hier al te moeilijk over te doen. De acteurs, de beeldtaal en gewoonweg omdat dit in alles oprecht en eerlijk aanvoelt. Maar ik vond dit wat minder dan Nobody Knows en Maborosi om genoemde reden.

Ik kan me voorstellen dat mensen de film saai vonden. Hij is wel wat traag, maar vond het juist heerlijk. Het rustige tempo werkt heel goed en past uitstekend bij het verhaal. Heb me dan ook echt niet verveeld. Enkele geniale scenes, geheel is fantastisch in beeld gebracht en de film heeft iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen. Iets verfrissends, origineels, poetisch en intelligents.

Belangrijkste is dat ik heel relaxt (maar wel geboeid!) hebben zitten kijken. Gewoon een heel fijne filmervaring gehad. Ik ben er overigens van overtuigd dat als de film korter was, dat het echt ten koste van die ervaring had gegaan. 4 dikke sterren.

Ok. That does it. Ik ben nu officieel John Carpenter fan. Heb nu een stuk of 10 films van hem gezien en die waren allemaal geweldig. Misschien dat ik dit wel zijn beste vind. Niet te geloven dat ik nog niet eens zo heel lang geleden JC overschat heb genoemd.

Al zijn films hebben die typische Carpenter handtekening. Allemaal met erg veel sfeer door o.a. zijn manier van filmen, zijn muziekgebruik en visuele stijl. Ook zijn al zijn films ontzettend fun, maar dan niet perse onzin vermaak. Ook wel, maar de meeste Carpenter films, hebben echt een goed uitgangspunt en veel van zijn films bevatten fantastische ideeën.

Zo ook deze. Op zich heel simpel van opzet. Maar door die Carpenter sfeer en door ontzettend rauwe en geloofwaardige actiescènes echt heel speciaal. Veel gedenkwaardige momenten in een film met een waanzinnig tempo. 4,5 sterren voor een goed gemaakte en vette film.

Onevenwichtige film. Soms erg (Duck Soup niveau) leuk en soms niet om aan te zien. De muzikale intermezzo's zijn (er op een of twee na) een verschrikking, waarna er weer heerlijke oneliners van Groucho Marx' lippen kwamen, of zich leuke absurde situaties met Chico en Harpo voordeden. Zeker niet geweldig, maar een krappe 3,5 sterren kan ik er wel aan kwijt

Ehm, film speelt zich af eind jaren '70.

Wat een tamme reacties. En dat voor een film met zo’n sterke sfeer en met zulke goede acteurs. Vond vooral het verval en de wederopstanding van Atlantic City als parallel met de rol van Lancaster geweldig gevonden en uitgewerkt. Heerlijk sfeerportret met enkele sublieme scenes.Deze film verdient meer aandacht!!

Aldrich heeft de gave om lowbudget films, artistiek te maken door het gebrek aan middelen te compenseren met stijlvondsten. Het zwart wit gebruik van een Aldrich doet tegenwoordig vele malen moderner aan dan zijn kleurenfilms (die met een groter budget werden gemaakt).

Ik vond het een uitstekende anti-oorlogsfilm, waarin Aldrich laat zien hoe oorlog iemands handelen kan veranderen en normen en waarden zo ver verschuiven dat mensen een nieuwe kant van zichzelf ontdekken. Het acteren is wat onstuimig en niet echt goed in de klassieke zin, maar het past uitstekend bij de film. Het verhaal is een kritisch relaas over politiek binnen het leger en het feit dat het leger niet mee wilde werken aan de film, bewijst eigenlijk min of meer het punt van “Attack”.

Het is een claustrofobische film geworden waar soldaten vechten voor hun leven in kelders of kapotgeschoten huizen of soms juist in open velden zonder beschutting. De film is niet alleen zwart wit in de fotografie, maar ook wel in de benadering van laf en dapper & goed en slecht. Cooney lijkt een ontwikkeling door te maken door zijn lafheid te onderkennen om daarna direct weer zich als een waanzinnige te gedragen. De karakterontwikkeling had wat genuanceerder en misschien zelfs wat geloofwaardiger gemogen. Uiteindelijk is het niet zo’n groot probleem omdat je merkt dat Aldrich zich gewoon heel erg druk maakt en niet de ambitie heeft een verhaal te vertellen dat aan alle kanten nuance heeft.

Aldrich’s oeuvre is wat wisselvallig, maar eigenlijk alleen in termen van grootsheid. De ene keer zijn z’n films absoluut briljant en soms is het simpelweg wel aardig. Dit zit daar ergens tussen. 4 sterren is dit wel waard.

Ja! Heel Sterk. Film die als dramatische film tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog werkt, maar misschien nog wel sterker is als coming of age film. Mooi gefilmd, maar vooral het tempo is werkelijk perfect. Heerlijk om naar te kijken. Zeker omdat er alleraardigst geacteerd wordt en de film gewoon heerlijk loopt. 4,5 sterren. Malle is voor nu even de man en ik heb nog diverse andere films van hem klaar liggen.

Wat een gezever hier zeg. En die passage uit zijn biografie heeft helemaal niets met deze film te maken. Bovendien hoeft een zware periode in zijn leven artistiek gezien helemaal niet te betekenen dat het minder ging, juist niet bij iemand als Bergman. Hij zat verder helemaal niet in een mindere periode. Vlak hiervoor maakte hij Herfstsonate, die bekend staat als een van zijn betere films en vlak hierna Fanny och Alexander wat volgens sommigen zijn beste is. Ook snap ik met de beste wil niet hoe dutchtuga karakterontwikkeling kan missen. De film is weinig anders dan karakterontwikkeling. De hoofdpersoon begaat een gruwelijke daad en vervolgens gaan we meer dan 1,5 uur na hoe het karakter zich ontwikkelde de weken voor en na die daad. Er wordt volledig ontleed hoe e.e.a. mogelijkerwijs tot stand is gekomen en we duiken, zoals de synopsis hierboven aangeeft, in de psyche van de man en ontleden we zijn karakter en de invloeden van de omgeving. Ik denk dat je qua karakterontwikkeling in film nauwelijks een stap verder kan gaan. Zelf vond ik het ook nog eens erg geslaagd.

Het sterke begin en eind vond ik met name Bergman in optima forma. Alles daartussen is ook goed, juist door de sterk uitgewerkte karakters. Ik moest denken aan het latere werk van Haneke, L'Argent van Bresson en misschien ook wel Fassbinder. Misschien als geheel niet zo sterk als zijn beste werk, maar het scheelt niet veel. 4 sterren.

Film begint groots, episch en spectaculair, maar de cliches en het sentiment krijgen meer en meer de overhand en zijn zeker tegen het eind niet meer om aan te zien. Jammer dat die Luhrmann zo binnen de Hollywood lijntjes moet kleuren. Australia mist focus. Hij wil van alles, maar eigenlijk is alleen het western-achtige begin geslaagd. Wat een pretenties moet die vent wel niet met deze film hebben gehad, daar is Pearl Harbor niets bij.

Zijn musicals hadden iets unieks, deze film doet er alles aan om dat niet te zijn. Vooral van het oneindige geschal van het inmiddels meest uitgekauwde nummer ooit (Over the Rainbow), werd ik ontzettend moe. 2,5 sterren voor enkele mooie scenes op het begin.

Kitano herhaalt zichzelf wel erg met Outrage. Alles dat je in de film ziet is dan ook een optelsom van zijn eerdere yakuzafilms, maar ook uit werk van andere regisseurs. Het verhaal is niet alleen repeterend, maar ook wat flauw en erg voorspelbaar. Vooral jammer omdat Kitano het al beter deed. Zodoende valt de film wel ietwat tegen.

Maar goed, het is wel weer goed gemaakt en met een beetje goodwill kun je deze herhalingsoefening ook kenmerken van het huis noemen. De meester prijzen dat hij weer terug gaat naar het genre waarin hij naam heeft gemaakt. Maar dat is dus wel met de nodige goede wil.

Er zitten uitstekende scenes in. Het is vrij prettig in beeld gebracht. De personages zijn weer cool en de meeste acteurs begrijpen hun rol prima. Het is eenvoudigweg erg vermakelijk.

Toch mist deze film de diepgang van een Hana-Bi, de humor van Sonatine (en ook Hana-Bi) en het frisse van de meeste van zijn andere films. Dit is nu dan ook al de 6 keer dat ik een gelijksoortige Kitano zie, het begint ietwat te vervelen. Derhalve vind ik het na Brother zijn minste. Maar dat is nog altijd een dikke 3,5 sterren waard.

viel tegen, deze film. ik had er best wat van verwacht. ik vond de stijl te overdreven, het verhaal te standaard. het verhaal neemt erg rare sprongen in een poging interessant te worden. helaas lukt dat alleen tegen het eind een beetje.

ik zal een voorbeeld geven van een moment dat ik de film vervelend vond om naar te kijken. op het moment dat Ash zit te praten met die vreemde snuiter in dat restaurant. die gozer zit erg smerig te eten en dat wordt enkele minuten in close-up in beeld gebracht. waarom in godsnaam? het was niet alleen onsmakelijk, maar ik vond het ook erg slecht bij de verder redelijk klinische film passen.

2,5 sterren.

Adembenemend en je kijkt je ogen uit en daar krijgt de film dan ook 'gewoon' 4 sterren voor. De film is te voorspelbaar en op momenten gewoon cliche, het geheel is te sentimenteel (af en toe regelrecht out of place), het ecologische en op de mensheid kritische verhaaltje ligt er veel te dik boven op, er zijn te veel plotgaten, de film duurt zeker een half uur te lang en het acteerwerk te uiteenlopend (van weinig bijzonder tot zelfs heel matig) voor een echt hoge beoordeling. Avatar mag de boeken in als baanbrekend, revolutionair etc., maar dan alleen op technisch gebied. Aangezien film niet alleen een technische en klinische beleving hoort te zijn, 'slechts' 4 sterren. Overall was het een leuke avonturenfilm waarbij je je ogen uitkijkt. En hoe de film er uit ziet, degradeert veel van mijn kritiek tot details, maar toch. Heb ook geen film op 4 sterren staan, waar ik zo kritisch over ben. Dat is een prestatie.

Niet onaardig. Het verhaal is wel weer erg mager, veel humor valt tegen. Meer dan de helft van de helden vind ik maar pussies, dat laatste geldt extra voor de badguy en het is visueel net te gelikt en zeker niet mooi.

Toch is dit een beetje net als vroeger, waarin ik action figures tegen elkaar liet knokken, grootse gevechten opzette en een hoop onzin verzon. En daar vermaakte ik me vroeger prima mee. Aan een film stel ik vandaag de dag wat hogere eisen, maar het is wel net dit, dat de film redt.

Oh ja, een aantal grappen zijn wel erg leuk. Met name een paar keer hard gelachen om de Hulk.

Al met al redelijk vermaakt. 3 sterren.

prima film van Scorsese, die na het mindere Gangs of New York weer op zijn oude niveau is. het leven en de eigenaardigheden van Howard Hughes lenen zich prima voor een film. DiCaprio speelt hem aardig. hij scoort een krappe voldoende. het zijn vooral de vele goede bijrollen en cameo's die de acteerprestaties de moeite waard maken.

het is allemaal fraai in beeld gebracht en belangrijker, de film blijft boeiend ondanks de vrij lange speelduur. Ik wist vrij weinig van die Hughes en ik heb nog nooit een film van hem gezien, maar ik ben wel van plan dat te gaan doen (Scarface!).

Hoogtepunt van de film was de hoorzitting, waarin DiCaprio de rollen omdraait.

natuurlijk is 11 oscarnominaties zwaar overdreven, maar was er hier al iemand die de Acadamy Awards serieus neemt? kijk dan liever naar de films die goed scoren op het IFFR (waar ik zelf ook geen kaartjes voor heb helaas). dikke 3,5 sterren voor deze film.

Herzien. Hoewel ik hem niet zozeer meer ontzettend komisch vind, vind ik dit een van de meest ontspannende films van de laatste paar jaar. Heerlijke muziek, beelden en leuke ontmoetingen. Plot is sterk in zijn eenvoud. 4 sterren blijven staan.

Wel leuke film. De plot is natuurlijk flinterdun, maar echt niet dunner dan andere kung fu en/of zwaardvechtfilms. De plot zorgt in elk geval voor veel vaart. Vond het wel een aardig avonturenverhaal. De film is wat opmerkelijk, omdat (bijvoorbeeld) de actiescenes soms vrij stijlvol zijn (heel soms echt mooi), maar vaak ook rommelig en lelijk gemonteerd. Dat geldt ook wel voor de cinematografie. Veel meer dan dat heb ik er ook niet over te melden. Vermakelijk. Toch nog even zeggen dat ik maar 1 euro voor een verder prima dvd betaalde. Altijd leuk. 3,5 sterren gevalletje.