menu

The Artist (2011)

mijn stem
3,51 (1047)
1047 stemmen

Frankrijk / België / Verenigde Staten
Romantiek / Komedie
100 minuten

geregisseerd door Michel Hazanavicius
met Jean Dujardin, Bérénice Bejo en John Goodman

Hollywood, 1927. George Valentin (Jean Dujardin) is de superster van de stomme film. De komst van de geluidsfilms betekent de doodsteek voor z’n carrière en George raakt in de vergetelheid. Voor de jonge figurante Peppy Miller (Bérénice Bejo) daarentegen gaat een nieuwe wereld open met grenzeloze mogelijkheden. ‘The Artist’ vertelt het verhaal van hun verweven levens.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=XvifS2QOun4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
Een bijzondere film, die mij een mooi gevoel gaf,en waarvan ik achteraf blij was dat ik deze film gezien heb, en in mijn ogen toch wel een geslaagde film is geworden!!
Ik vind het wel van lef getuigen, om in deze tijd nog zo'n film te maken, waarbij je natuurlijk veel risico neemt, omdat er bij voorbaat al een hele grote groep mensen zwart wit films verafschuwd, en dat het dan ook nog een stomme film is, maakt het bij veel mensen er zeker niet beter op!!

avatar van Daenelia
3,5
Leuke film. Natuurlijk dacht ik dan weer meteen aan de vele versies van A Star is Born, want dat verhaallijntje volg je dan zo'n beetje. En natuurlijk leuk dat ik ook weer eens nét Singing in the Rain had gezien, over de intrede van talkies in het stille-film tijdperk (niet stomme film: stille).

Ik keek eigenlijk voor het hondje, maar die hadden ze net zo goed uit de film kunnen laten (wel een knipoog naar verschillende toneel- en filmhonden. Sommige mensen dachten dat een hond in een film een vast onderdeel was om bepaalde mensen naar de film, of het theater, te trekken). Het hondje, of de honden, deden niet veel bijzonders. Behalve dan de plottwist dat het hondje zijn baas redde.

... Maar als ik eerlijk ben kijk ik liever films die écht in die tijd zijn gemaakt. Dit was een leuke vingeroefening en toonde voor mij in ieder geval aan dat je nog steeds een verhaal kunt vertellen met deze middelen.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
Regisseur Hazanavicius weet op een uitstekende manier de kijker terug te trekken de oude, stomme film in. Visueel geslaagd en een zeer leuk gemaakt filmpje deze 'The Artist'. Een interessant en origineel gegeven en daarbij een prima ode aan het Hollywood van de jaren 30, ongeveer. De film komt met een paar leuke vondsten op de proppen en zo'n scene dat Dujardin z'n glas neerzet en dat ineens hoort is bijv. erg geinig. De speelduur is precies goed en de film vermaakt constant. Iets geniaals zie ik er echter niet in.

1,0
De film laat een bittere indruk na. Het leek wel of de acteurs niet wisten hoe ze hun lichaam moesten dragen. Ongecontroleerd, vals. Niet meer dan logisch natuurlijk, maar het steekt wel. Vergelijk dit met een Buster Keaton. "Style is the answer to everything. To do a dangerous thing with style is what I call art." (Bukowski)

cma
De opname na een kwartiertje al stopgezet en meteen verwijderd. Wat is dit slecht! Er zijn m.i. al genoeg stomme/zwijgende films en dit is echt geen toevoeging.

avatar van arno74
4,0
cma schreef:
De opname na een kwartiertje al stopgezet en meteen verwijderd. Wat is dit slecht! Er zijn m.i. al genoeg stomme/zwijgende films en dit is echt geen toevoeging.

Stem dan niet, als je de film toch niet gezien hebt.

cma
arno74 schreef:
(quote)

Stem dan niet, als je de film toch niet gezien hebt.


Door irritatie heb ik hem na een kwartier uitgezet en dat zegt genoeg. Ik kijk een film nooit uit die ik niet goed vind.

Ik wist niet dat alleen mensen mochten stemmen die een film goed vonden/vinden

avatar van arno74
4,0
cma schreef:
(quote)


Door irritatie heb ik hem na een kwartier uitgezet en dat zegt genoeg. Ik kijk een film nooit uit die ik niet goed vind.

Ik wist niet dat alleen mensen mochten stemmen die een film goed vonden/vinden
Het wordt op prijs gesteld als mensen alleen stemmen als ze een film hebben uitgekeken, alleen dan kun je een film goed beoordelen. Het eerste kwartier geeft vrijwel nooit een goede indruk van een film, je mist de evt. twists of een sterk einde. Vandaar dat je dan beter niet kunt stemmen, daarmee verteken je alleen maar het beeld. Het is een ongeschreven regel dat je op MM niet op films gaat stemmen die je niet hebt gezien.

Prima als je een film afzet en zegt dat je het eerste kwartier slecht vond, maar ga dan geen stem uitbrengen over de hele film.

avatar van Kronos
4,0
arno74 schreef:
Het is een ongeschreven regel dat je op MM niet op films gaat stemmen die je niet hebt gezien.

Maar geen geschreven regel dus, zoals bij MusicMeter. Niet dat het veel uitmaakt want je kunt moeilijk controleren of iedereen het album wel helemaal heeft gehoord of een film helemaal heeft gezien.

Niettemin vind ik het vreemd dat deze regel niet op MovieMeter geldt. Blijkbaar staat er geen regel op en mag je dus ook stemmen op basis van de titel of de affiche.

2,5
Zelfs van die óngeschreven regel wist ik niets, arno74 en Kronos. Waar stond die ongeschreven? Enfin, vanaf nu is hij dus wel geschreven... Sterk toch hoe snel iets van een persoonlijke mening kan evolueren tot een ongeschreven en meteen dan ook geschreven regel...

4,0
Knappe en origineel opgevatte movie om het drama van de stille-film-acteurs die bij het opkomen van de geluidsfilm, omwille van de kwaliteit van hun stem en/of hun manier van spelen, volledig uit de mode geraakten.
Wit-zwart, veel symboliek, de nostalgische en swingy muziek uit de jaren 20 en vooral het uitblijven van klank verhogen de authenciteit van het gebeuren, maar het verhaal op zich zelf is voorspelbaar en melodramatisch.
Over de acteurs niets dan lof.
Zeer goed maar niet groots.

avatar van ZenZin
3,5
arno74 schreef:
Het eerste kwartier geeft vrijwel nooit een goede indruk van een film, je mist de evt. twists of een sterk einde. Vandaar dat je dan beter niet kunt stemmen, daarmee verteken je alleen maar het beeld. Het is een ongeschreven regel dat je op MM niet op films gaat stemmen die je niet hebt gezien.

Prima als je een film afzet en zegt dat je het eerste kwartier slecht vond, maar ga dan geen stem uitbrengen over de hele film.


Ik vind dat als je na b.v.een kwartier een film niet te pruimen vindt er inzicht genoeg kan zijn om een laag cijfer uit te delen.

3,5
Eigenlijk is het niet meer dan een gimmick: een stomme zwart / wit film anno 2011. Het begint vermakelijk, met een leuke rol van Dujardin. Naarmate de film vordert wordt het veel te serieus om dan plots nog even snel een happy end er aan de breien. Het uitgangspunt is leuk bedacht, maar dan meer als komedie.
Eigenlijk kun je net zo goed een film uit de jaren 20 / 30 opzetten (wellicht nog beter, als je een klassieker neemt).

avatar van IH88
4,0
“If only he could talk.”

Terechte Oscarwinnaar. Waarom ik deze film zo lang heb uitgesteld om te gaan kijken is een raadsel, want The Artist is een kunststukje. De film laat zien wat je kan bereiken met alleen gezichtsexpressies en sfeervolle muziek. Vooral de muziek kan niet genoeg geroemd worden.

De film begint ijzersterk en ik vroeg me af of de film het hoge niveau kon volhouden. Het antwoord is een volmondig 'ja'. Zelfs zonder stemgeluid moest ik een aantal keer hardop lachen. Dujardin en Bejo zijn weergaloos en de regie van Hazanavicius is vakwerk. Ook Goodman en Cromwell hebben leuke bijrollen. En iedereen die The Artist heeft gezien zal het hondje nooit meer vergeten. Pure filmmagie.

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
Film Pegasus schreef:
Een film over de stomme film en de komst van het geluid. Met Singin' in the Rain kregen we daar al een mooi beeld van, al was dat vooral de nadruk op de nieuwe geluidfilms. Hier krijg je het standpunt van de andere kant: de stomme film zelf. Niet alleen geeft de film de evolutie mee met de komst van het geluid in de cinema, maar ook een mooi beeld van de periode dat stomme film populair was. De sfeer van de films zelf en die achter het podium.

Het geheel is zo authentiek gemaakt dat je je soms waant in een stomme film en vergeet dat dit anno 2011 is. Alles zit perfect in elkaar: verhaal, kledij, acteerwerk, muziek, ... Jean Dujardin en Bérénice Bejo bevatten voldoende magie om de film te kunnen dragen. Dit is duidelijk geen parodie op de stomme film geworden, maar een respectvol eerbetoon.

Meer woorden laten vloeien over een film die het vooral van beeld moet hebben is overbodig. Dit moet je gewoon kunnen zien om te weten wat ik bedoel. De film toont trouwens nog maar eens aan dat lange dialogen niet altijd een must zijn en je met lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen, licht en schaduw, timing en muziek zoveel kan doen in film. Prachtige film!


Tijd voor een herziening. Het blijft een mooie ode aan de stomme film. Nog meer viel mij op dat Jean Dujardin hier een geweldige mimiek heeft. En in tegenstelling tot de Coen-films beviel John Goodman me hier wel. Ironisch genoeg is hij meer een karikatuur van zichzelf in de Coen-films dan in een film over de stomme film.

2,0
TMP
Op zich best gewaagd om anno 2011 een stomme film uit te brengen. De film is ook niet slecht, maar behalve de omstandigheid dat de film een aardige terugblik biedt op het tijdperk van de stomme film kon ik er weinig uit halen. Het acteerwerk is niet bijzonder. Het verhaal is erg voorspelbaar en heeft weinig te bieden. Verder raakt het mij ook totaal niet, daarvoor komt het allemaal wat te gelikt en afstandelijk over.

avatar van Fisico
4,0
The artist is een zeer nostalgische film die terug gaat naar naar de beginjaren van de film en de overgang naar de eerste films met geluid. Origineel uitgangspunt en gewaagd, maar absoluut geslaagd in zijn opzet! Ik werd werkelijk aangezogen door de authensiteit van de film. Het moet zowat mijn eerste stomme film zijn en de hedendaagse technieken van vandaag maakten er een aangenaam kijkstuk van. Doordat het een stomme film is kan je extra aandacht besteden aan het visuele (mimiek, expressie en handelingen van de acteurs). Je moet het maar doen om zonder dialogen een film boeiend te houden én verstaanbaar voor de kijker. Vroeger wist men niet beter, nu ben je totaal wat anders gewend. Chapeau dus!

Oude rotten als Goodman en Cromwell genieten zichtbaar, maar het zijn Dujardin en Bejo die het gewoonweg schitterend doen. En het hondje mogen we natuurlijk niet vergeten: ontroerend, grappig en verfrissend! Ook de scène waarbij George geluid ervaart was prachtig. Inhoudelijk niet de topfilm, maar technisch en qua acteerprestaties wel top. De gehele film is echter doordrongen van magie en liefde. De match tussen Dujardin en Bejo is grootst en brengt de film naar een hoger en geloofwaardig niveau. Terecht meermaals bekroond!

avatar van AmazingPP
4,0
Lang, lang geleden kocht ik deze film op Blu Ray en lang, lang, lang stond hij in mijn kast van nog te kijken films. Waarom ik deze in vredesnaam niet eerder heb gekeken is mij een raadsel, want ik vond het een fantastische film! Wat een genot om te zien hoe deze film heel slim is uitgevoerd. Zonder (op enkele woorden na) enige tekst en toch begrijp je precies waar het verhaal over gaat. Goodman is hier erg op zijn plaats en dat hondje: voor mij DE ster van de film. 4 *

4,0
Zeer bijzondere film. De evolutie van de film (silent naar talkies) wordt mooi geïllustreerd, maar de hele film blijf je naar het standpunt van Valentin kijken/luisteren. Hoewel hij alles hoort (duh) kiest de regisseur bewust voor stilte. 2 Keer wordt daarvan afgeweken: in een droom (geniaal bedacht) en helemaal op het einde. En zoals het de silent movie beaamt wordt de film mooi begeleid van de nodige muziek, pancartes en een leuk ogende Miller. Neem daar nog de gags bij (i.e. hondkunstjes, vrouw die met kapstok danst, man die via etalage kostuum draagt, schaduw, kleiner versies van personages uit zijn flopfilm wanneer hij teveel gedronken heeft), en je begrijpt dat je naar een zeer speciale film zit te kijken. De silent film is terug van weggeweest, met deze toch wel klassieker.

avatar van Dievegge
4,5
Spreken en zwijgen vormen de rode draad. De openingszin is: "Ik zal niet praten!", zij het in een heel andere context. Er hangt een bordje met stilte. Onder de lakens (witte doeken) in een kamer met relikwieën staan de drie aapjes van "horen, zien en zwijgen". Het grootste deel is stom, maar niet alles. Het geluid van het glas klinkt dreigend, het dringt Valentins veilige wereldje binnen. Tegen het einde hoor je ademhaling en voetstappen, en uiteindelijk ook stemmen. Dit keer klinkt het geluid niet meer bedreigend.

Ze hebben bewust geavanceerde cameratechnieken gemeden: geen zooms of ingewikkelde tracking shots. De beeldverhouding is 4:3, zoals toen gebruikelijk. Toch zie je dat het niet echt uit die tijd komt. De beelden zijn scherper, de overgangen gladder.

Jean Dujardin is in Frankrijk bekend als komiek. Hij heeft de ouderwetse charme van de sterren van vroeger: Douglas Fairbanks, Rudolph Valentino... In de ingelaste voorstellingen speelt hij de romantische held die af en toe de vierde muur doorbreekt om breed te glimlachen naar het publiek, zelfs wanneer hij net daarvoor gefolterd is. Eén keer hebben ze hem gemonteerd in een scène die eigenlijk met Douglas Fairbanks was. Bérénice Bejo biedt levendig tegenspel. Zij hoort bij het nieuwe tijdperk van de talkies, al heeft ze een pantomime met de mouw van Valentins jas. Haar schoonheidsvlek is nep. De tegenstelling tussen de mooie leugens in de bioscoop en de harde realiteit is ook een thema. Het hondje wordt gespeeld door drie jackrussellterriërs, vooral Uggie. Dit is een knipoog naar acterende honden als de Duitse herder Rin Tin Tin en de foxterrier in The Thin Man (1934). Verrassend genoeg wordt Uggie een echte held wanneer hij z'n baasje redt uit een brand.

De onderscheidingen lijken mij grotendeels terecht, behalve die voor originele soundtrack, aangezien er nogal wat bestaande muziek in verwerkt zit, o.a. uit Vertigo (1958). Het is een postmoderne collage en een eerbetoon aan verschillende genres in een kantelperiode in de cinemageschiedenis.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:31 uur

geplaatst: vandaag om 16:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.