The Artist (2011)

Mooie film, die de kijker mee terugneemt in de tijd.

En dat is ook het gevoel dat ik tijdens het kijken van de film had. Heel knap dat je op sommige momenten even vergeet dat de film uit 2011 komt. Door acteurs als John Goodman en James Cromwell werd ik er telkens weer aan herinnerd dat het wel een recente film is, maar verder wil ik er in ieder geval mee aangeven, dat het knap gemaakt is.

Verder is het wel een typische stomme film. Het verhaaltje is redelijk en de acteerstijl is soms wat overdreven, al valt het nog mee in vergelijking met de vroegere stomme films. Jean Dujardin is een fijn acteur, die door zijn geweldige glimlach mij gelijk aan Clark Gable deed denken, en daarnaast weet hij er een hoop sympathie mee op te wekken. Bérénice Bejo is een prima tegenspeelster en doet vrij weinig voor hem onder. Het leuke hondje van Dujardin maakt het plaatje af en moet de twijfelende kijker over de streep trekken.

Verder is het een leuk experiment dat regelmatig goed werkt. Er zitten een aantal erg sterke scènes in de film, waarbij vooral de dansscène aan het einde er echt fantastisch uitziet. Ook de zelfmoordscène werd op erg originele wijze afgesloten. Al met al een sterke film, een fijn experiment en vooral ook een heel originele film anno nu. Een unieke kans voor sommige mensen om eens kennis te maken met de stomme film, al heb ik ondanks de uitstekende kwaliteit van deze film, niet bepaald het idee dat de massa hier nu warm voor loopt.

Het zei zo. Als The Artist straks misschien de Oscar voor beste film wint, zou ik daar in ieder geval prima mee kunnen leven.

4,0*

Het is denk ik wel een gewaagde actie geweest van de regisseur om in deze moderne tijd een stomme film te maken, vooral of het wel aanslaat.

Niet iedereen heeft een stomme film gezien, ik wel dus voor mij is het dan ook niet nieuw.

Deze film is zeker wel erg mooi gemaakt met alles erop en eraan qua sfeer.

Het verhaal is mooi en ontroerend tegelijk en het acteerwerk prima en pluim voor de hond.

3,5 ster

Het is vooral de grote kunst, om alle snobs in een grote rij achter elkaar aan te laten lopen, en maar tegen elkaar vertellen hoe fantastisch het is. Dat is hier gelukt, gefeliciteerd daarmee, maar aan mij was het niet besteed.

The Artist heeft 10 Oscar-nominaties in de wacht gesleept!!!

- Best Achievement in Art Direction

(Laurence Bennett, Robert Gould)

- Best Achievement in Cinematography

(Guillaume Schiffman)

- Best Achievement in Costume Design

(Mark Bridges)

- Best Achievement in Directing

(Michel Hazanavicius)

- Best Achievement in Editing

(Anne-Sophie Bion, Michel Hazanavicius)

- Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score

(Ludovic Bource)

- Best Motion Picture of the Year

(Thomas Langmann)

- Best Performance by an Actor in a Leading Role

(Jean Dujardin)

- Best Performance by an Actress in a Supporting Role

(Bérénice Bejo)

- Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen

(Michel Hazanavicius)

Heb me goed vermaakt. Het verhaal was mooi maar misschien ietsje langdradig. De muziek was passend en het spel was fascinerend goed. Heb vooral enorm genoten van Berenice Bejo.

De film doet je echt geloven naar een in de jaren '20 / '30 gemaakte productie te kijken. Knap!

Toch blijf ik wel bij mijn eerste bericht:

Het is in ieder geval te hopen dat dit een eenmalige productie is, en dat er nu niet tig van dit soort films op de markt verschijnen. Die films zouden alle originele stomme zwart/witte producties en klassiekers ondersneeuwen. Laat het grote publiek de stoffen koffer maar is induiken, opzoek naar echt oud materiaal. Dat wordt tegenwoordig veel te weinig gedaan. En er is een schat aan prachtige soort gelijke films. Laat deze film daar het eenmalige moderne voorbeeld van zijn!

Ik denk niet dat je een nieuwe periode van stomme zwart/wit films moet verwachten in het tijdperk dat we nu zijn. Maar sporadisch mag er eens iemand met dergelijke film over de brug komen. De regisseurs nemen daar zelf al een enorm risico mee.

Ik was heel boos dat Drive niet werd genomineerd voor beste film bij de Oscars, maar in the Artist heb ik een nieuwe favoriet gevonden. Erg leuk filmpje. Sfeervol, goed geacteerd en met gevoel gemaakt. De film kakte een half uur voor het einde even in, maar verder vond ik the Artist nagenoeg perfect.

Wat een bijzondere film! Ik heb geen seconde gemist. Zeer goed geacteerd.

Ik kan me voorstellen dat hier Oscars aan gegeven zijn.

zwart/wit en nagenoeg de hele film werd niet gepraat...Een meesterlijke film...

Lijkt me sterk. Zulke films zijn een veel te groot risico voor studio's om eraan te beginnen. Als je je omgeving mee wilt nemen naar The Artist en erbij vertelt dat het om een stomme film gaat, hoeveel willen erdan nog mee? Waarschijnlijk niet al te veel.

Ik heb wel wat met zwart-wit films maar niet met de stomme film

2 sterren voor de muziek verder totaal niet mijn ding.

Erg knap gedaan en fraai in elkaar gezet. De film voelt volkomen naturel aan qua sfeer en qua personages; alsof je echt zit te kijken naar een film uit de jaren '20 en '30. De muziek is ook prachtig. Vooral mooi om te zien hoeveel informatie je oppikt zonder dat er dialogen worden gebruikt- slechts het sporadisch gebruik van tekstkaarten om bepaalde zaken duidelijk te maken is al genoeg. Schitterend gespeeld ook door Dujardin. Grappig, interessant en subtiel aangrijpend. Een geslaagd experiment.

Houden zo Deze film was ontzettend origineel en prettig om naar te kijken. Maar wat mij betreft eenmalig, zo'n moderne versie!

Leuk authentiek filmpje. Eerst half uur vond ik te blij, als het echte verhaal en het drama begint wordt het tof tot aan het einde. Vond het best knap gemaakt. 3,5*

Een film over de stomme film en de komst van het geluid. Met Singin' in the Rain kregen we daar al een mooi beeld van, al was dat vooral de nadruk op de nieuwe geluidfilms. Hier krijg je het standpunt van de andere kant: de stomme film zelf. Niet alleen geeft de film de evolutie mee met de komst van het geluid in de cinema, maar ook een mooi beeld van de periode dat stomme film populair was. De sfeer van de films zelf en die achter het podium.

Het geheel is zo authentiek gemaakt dat je je soms waant in een stomme film en vergeet dat dit anno 2011 is. Alles zit perfect in elkaar: verhaal, kledij, acteerwerk, muziek, ... Jean Dujardin en Bérénice Bejo bevatten voldoende magie om de film te kunnen dragen. Dit is duidelijk geen parodie op de stomme film geworden, maar een respectvol eerbetoon.

Meer woorden laten vloeien over een film die het vooral van beeld moet hebben is overbodig. Dit moet je gewoon kunnen zien om te weten wat ik bedoel. De film toont trouwens nog maar eens aan dat lange dialogen niet altijd een must zijn en je met lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen, licht en schaduw, timing en muziek zoveel kan doen in film. Prachtige film!

De film kwam een beetje traag op gang, even viel ik bijna in slaap. Ik ben bang dat op TV mensen na een kwartiertje weg gaan zappen, en dat is jammer want met name de tweede helft was erg sterk.

Het is knap hoe het vrijwel zonder dialogen het verhaal maar vooral de emoties goed weet over te brengen. Helemaal bijzonder omdat het verhaal op zich (over een acteur die acteert in stomme films) helemaal niet zo bijzonder of spannend is. Er gebeurt in de film relatief weinig, waardoor de acteerprestaties extra belangrijk zijn. Ook de soundtrack is sterk, met name het moment dat gezongen wordt wierp me zo 80 jaar terug in de tijd.

De film is niet voor iedereen weggelegd, maar deze kans om van een film te genieten zoals 80 jaar geleden moet je eigenlijk niet voorbij laten gaan. Ik zag deze film in een moderne filmzaal en dat is eigenlijk wel jammer, in een bioscoop zoals de Tuschinski komt deze denk ik veel meer tot zijn recht.

Je haalt me de woorden uit de mond. Ik vond deze film een ervaring vanwege de originaliteit en de prachtige beelden, maar ik vond het toch ook wel een beetje vermoeiend kijken. Het hoeft van mij geen artistieke trend te worden.

Klopt, maar toch heeft onze zoon van 10 het laatste half uur geboeid met ons meegekeken. Hij kwam terug van de WC en wilde verder gaan met gamen, maar was toch nieuwsgierig naar waar we naar zaten te kijken, en is vervolgens blijven plakken.

Origineel, knap gemaakt en met oog voor detail. Een voor mij bijzondere belevenis was het feit dat deze stomme film met minimale teksten zo goed te volgen was. Het was overigens ook niet zo'n moeilijk verhaal, maar toch... Even 80 jaar terug in de tijd! Zoals hierboven reeds opgemerkt is het inderdaad wel te hopen dat het bij deze ene film blijft, want dit concept werkt m.i. maar 1 keer. Zeer de moeite waard 4 punten.

Is ie al uit op DVD?

Moet hem dan ook maar eens halen

Er mogen er nog wel wat komen. Door 1 zintuig uit te schakelen letten we beter op andere zaken.

Al vond ik het verhaal niet 100% interessant. Een film met hetzelfde concept en dezelfde sfeer, maar met een beter verhaal, zou echt top zijn.

Die zijn er anders genoeg, films met die sfeer een beter verhaal en een zelfde soort concept. Zoek maar is tussen de jaren '10 en '30. Genoeg bijzonders te vinden. Maar de meeste mensen vinden dat waarschijnlijk 'te eng'.

Maar waarom vandaag zo geen film maken?

Heb ik al vaker aangegeven. Ik vrees dat de oude pareltjes dan onder worden gesneeuwd door dit nieuwe concept.

Eén keer is geslaagd, één keer is leuk, maar wat mij betreft meer dan genoeg!

Mwah, ik zie geen meerwaarde als er nu meerdere van dit soort films worden geproduceerd.

Das het zelfde als Gazelle morgen ineens weer een fiets op de markt brengt waarvan de achterste heel klein is en de voorste gigantisch. Leuk, maar moeten de fiets winkels daar volgende week dan vol mee staan?

Dit is gewoon een top film die ons herinnert aan een periode waarin fantastische films werden gemaakt. Films waarbij stem geluid en gekleurd beeld niet aanwezig is maar schijnbaar ook niet nodig was. Daar hoef ik niet elke week aan herinnert te worden. Die boodschap hebben deze makers heel duidelijk weten over te brengen.

Perfect zo! Klaar!

ALs je de 'weg' weet, dan is er inmiddels een goede dvdscr beschikbaar.

Het mag natuurlijk wel, maar ik zit er alleen niet op te wachten.

Wat een belachelijk goede film.

Schoolvoorbeeld van degelijk verhaal vertellen, zonder dialoog zo duidelijk plot en personages neerzetten.

Niets dan hulde.

Ik vond deze film niet goed, met alle respect voor de opkomst van de film. In dit verhaal is het hondje dat er speelt nog het beste. Als deze film 10 oscarnominaties krijgt begrijp ik niet.