The Artist (2011)

Mooi gemaakt en goed geacteerd. Ook gedurfd om in deze tijd van 3D, HFR en hoge resoluties met een stomme zwart wit film te komen. Echter een film moet voor mij ook entertainment zijn. En het kon me niet boeien, ik zat al na een half uur te kijken hoe lang de film nog zou duren. Dus ik kom op mijn gemiddelde score van 3 uit.

Kijkt lekker weg, goed geacteerd en met durf gemaakt. Zag een beetje tegen deze film op, maar in het kader van 'verplichte kost' toch maar opgezet. Vooraf stelde ik me vooral deze vraag: 'Wie ben ik met mijn minimale kennis van stomme films om deze film te beoordelen?' In een overleden genre (pardon) had ik te weinig context om in te kunnen schatten hoe goed deze film nu werkelijk is.

Aan het begin van elke scene kon ik voorspellen hoe dit zou gaan eindigen. Toch irriteerde ik me er niet aan, want hé, het hoort bij het genre. Ik heb me niet gestoord aan overacting, want dat hoort bij het genre. Ik vond het einde wat makkelijk, maar misschien is het wel juist een knipoog naar een film die ik niet heb gezien.

Ik zet The Artist veilig neer op 3,5*.

Zwaar overgewaardeerde film. Niet de moeite waard om naar te kijken.

Doet me denken aan dat publiek dat reclameerde bij The Artist omdat er niet in gesproken werd en hij in Zwart Wit werd vertoond.

Touche!

Charmante, schattige verfilming en een passende ode aan vervlogen tijden. Natuurlijk zit er veel meer achter de stomme films van vroeger en is het verhaal enigszins ontroerend en kon ik er regelmatig om glimlachen. Maar dat was het dan ook..

Verbazingwekkend is het dan ook dat de Oscar nominaties als een vanzelfsprekendheid ontvangen werden. Zo slecht was dat filmjaar toch niet?

Het verhaal is niet bijzonder en het tijdsbesef van het verhaal is al helemaal zoek. Op geen enkel moment maakt deze film de stap naar een meesterwerk of gedenkwaardig monument van 2011.

De hoofdrolspelers vullen het wel op een zeer prettige manier in, maar ik heb het gevoel dat de scenarioschrijvers er behoorlijk gemakkelijk mee weg zijn gekomen. Wat was het doel? Heb ik dat gemist, of is deze film gemaakt om ons er op te wijzen dat stomme films nog altijd vermakelijk zijn? Prima, maar kom dan met iets aan dat mij versteld doet staan van de kracht van de stomme films, anders dan de charmante en schattige eigenschappen die constant terugkomen.

Leuk probeersel, maar zeer beperkt houdbaar naar mijn mening.

Ben toch maar eens gaan zitten voor deze film die in de prijzen is gevallen. Aanvankelijk moest ik erg wennen aan het gebeuren maar na een tijdje ben ik in het verhaal gekomen. Zoals hier al vaker gememoreerd beschikken de hoofdrolspelers over een flinke portie charisma en weten ze de film te dragen. Met name de scenes tussen Peppy Miller en George Valentin zijn vaak prachtig. En dan is er dat schattige en schrandere hondje nog.

Mooi.

3.0 voor de originaliteit en een geweldig rol van de jack russel

Uggie!

Het verhaal is inderdaad niet bijzonder, maar moet een verhaal bijzonder zijn voor een goede film? Het doel is een ode aan de zwart wit stomme film en de charmante eigenschappen is 1 van de krachten van de film.

Ik kan mij goed heel goed voorstellen dat deze film niet voor iedereen is weggelegd, maar dit is toch wel een juweeltje hoor. Prachtige muziek die geweldig meebeweegt met de beelden die prachtig (weliswaar aangedikt) monochrome zijn gefilmt. Vooral bij fel licht en in donkere kamers een lust voor het oog. Camerawerk is geweldig. Acteerwerk ook! Alle acteurs spelen fenomenaal. Goodman heeft van nature genoeg charme, maar beide hoofdrolspelers stelen de show. The Artist is een kunstwerk op zich. Film is van origine kunst, maar tegenwoordig vooral entertainment. Deze film heeft het allebei. 1 van de beste films van 2011. Drive vind ik nog net iets beter. Schandalig dat deze onderwaardeerd wordt hier op MM. Niet eens in de top 25 jaarlijst

Mooi concept in deze moderne tijden. Zonder inderdaad echt weinig nieuws te brengen, wist hij me toch te charmeren. Beter dan verwacht.

Absoluut een leuk tussendoortje:), en dat gezegd met de minste kleinering.

3.5

Boy meets girl. Met zo'n eenvoudig, bijna naïef uitgangspunt is het verrassend hoe sterk The Artist als zwijgende film in zijn schoenen staat. Maar de vormgeving is dan ook meer dan een trucje. Het gebrek aan synchroon geluid biedt de mogelijkheid aan enkele slimme vondsten, leuke grappen en simpelweg erg mooie scènes waar de vaak erg sterk geschoten beelden en bijna zonder uitzondering sterk geacteerde gelaatsuitdrukkingen meer dan genoeg spreken. The Artist verschuift daarmee moeiteloos van simpel liefdesverhaal, naar interessante metafilm, naar pure filmkunst. Had op momenten zo uit de jaren twintig kunnen komen, en is tegelijkertijd een puur 21e eeuws product.

Hoewel het onderwerp (Hollywood, de overgang van stomme naar geluidsfilm) me niet zo aantrekt maakte deze film op mij toch veel indruk. Door het zwart & wit is het licht in de film schitterend; Berenice Bejo aan de voordeur, in de regen onder een paraplu, vallende regendruppeltjes die fonkelen als briljantjes. Sowieso vind ik het licht in zwartwitfilms vaak mooier, ook de schaduwen komen er sterker in naar voren.

Hele slimme film. Jean Dujardin was fantastisch in zijn rol als George Valentin. Je hoort hem niet spreken maar je mag hem meteen. Hij komt over als een goede vriend. Zo zal het vroeger ook geweest zijn.

The Artist is een goed voorbeeld van een film die aantoont dat film maken echte kunst is. Het is een soort ode aan de stomme film. Mijn leraar geluid was hier behoorlijk vol van. Bijvoorbeeld over het befaamde moment wanneer George zijn glas neerzet en het ineens geluid maakt. Zo slim.

Ik wil meer stomme films gaan zien. Het heeft iets bijzonders. Het geeft je de tijd om rustig na te denken.

Prachtige film over een Hollywood acteur uit het tijdperk van de stomme film die weigert te spreken als de geluidsfilm zijn intrede doet. Een stomme zwart-wit film is een oud concept, maar anno 2011 juist uiterst origineel en zelfs gedurfd. Een mooi stukje Hollywood geschiedenis verpakt in een charmante, romantische film. Dit alles vereist een andere manier van acteren en dit gaat de twee hoofdrolspelers bijzonder goed af (en dat geldt natuurlijk ook voor het leuke hondje).

Bwah… viel toch wat tegen, dit. Het verhaaltje is te simpel voor woorden, in één regeltje samen te vatten, meteen zelfs eerder een scherpe kritiek op stomme film dan een hulde.

Ik verwachtte dan ook veel meer van de toepassing van dit procédé. Dit gebeurde gek genoeg slechts twee keer. De eerste keer is dat wanneer de filmvertoning op zijn einde loopt en de zaal uitbarts in… stil applaus. Een mooi moment.

De andere keer is de scène waar hij plots geconfronteerd wordt met soundeffects, zijn nachtmerrie zeg maar. Verder verloopt het verhaal heel saai en voorspelbaar en heeft het zwart-wit en ontbreken van geluid weinig toegevoegde waarde. Scènes als die in het trappenhuis van de studio, waar wel duidelijk naar oude films wordt geknipoogd waren veel te zeldzaam.

Bejo is beslist aantrekkelijk en sexy maar heeft totaal niet de uitstraling van een Greta Garbo, Louise Brooks of Ingrid Bergman. Zij is gewoon te hedendaags en de succesvolle Valentin is ronduit irritant. Aleen Goodman zet voor mij een herkenbare 'stomme' rol neer.

Veel laagjes of reliëf heb ik in deze film niet kunnen ontwaren, ik vond de film dan ook enkel maar matig.

Knap dat de film het voor elkaar krijgt dat ik blijf kijken ondanks de stomheid. Niet verwacht. Veel van de energie komt van Bejo, die straalt echt..

Had er meer van verwacht.

Zeker gezien de vele prijzen die deze film en de cast en crew mochten ontvangen.

Een fantastisch concept heeft The Artist. Ik had alleen het gevoel dat er veel meer mee gedaan had kunnen worden. Vooral audio/visueel. De stomme film is het perfecte voorbeeld waarin muziek en beeld geweldig samen kunnen werken en zeker in combinatie met het expressionistische spel van de acteurs. Nergens had ik het gevoel dat ik mee terug in de tijd werd gesleept naar de glorie dagen van de stomme film en de begin dagen van de Talkies. Vooral omdat het audio/visueel iets te gelikt of te "clean" is. Ik miste toch vooral de charme van de krassen vlekken ed.. Ook kon ik niet echt een binding krijgen met de personages en het verhaal waarin zij verweven zijn. Hierdoor zat ik geen moment echt in de film.

Is het allemaal zo slecht dan. Zeer zeker niet. Al had ik het idee dat er visueel meer uitgehaald had kunnen worden, zag het er allemaal wel prachtig uit. Erg fijne belichting ook, mooie sets en alles keurig gekaderd en in beeld gebracht. Ook een pluim voor de editing. Zeer sterk. Ook het acteerwerk zelf mag er zijn al wisten ze me niet echt mee te slepen in hun verhaal.

Helaas voelde ik een te grote afstand tussen mij en de film/personages. Erg jammer want ik had zeker het gevoel dat er meer in had gezeten.

Een anachronisme enkel voor een bepaald publiek bedoeld en ik behoor daar niet toe. Film duurde ook veel te lang om een simpel verhaaltje te vertellen. Slechts af en toe kon de film me beroeren

Beetje flauw, want die krassen en vlekken ken je ook alleen maar omdat die filmrollen jarenlang hebben liggen vergaan in hun blikken. Waren die toegevoegd, dan had The Artist iets geforceerds meegekregen: het moet een zwijgende film voorstellen in de stijl van de jaren '20, niet letterlijk afkomstig uit de jaren '20.

Ik snap je punt, en snap ook dat na jaren film qua kwaliteit achteruitgaat. Maar dat is zoals ik het ken en zoals heel veel mensen films uit die jaren kennen. En dat is qua beeld, onbedoeld, niet altijd perfect meer. Vind dat juist zijn charme hebben en passend hoe ik films uit de vroege jaren ken. Bedoelde ook niet dat het erg overmatig in your face moet zijn ala Death Proof/Planet Terror, maar juist wat genuanceerder. De regisseur had bijvoorbeeld ook voor een filmstock kunnen kiezen met iets meer grain. Hoewel op 35mm geschoten vond ik het er nogal digitaal/gemaakt uit zien. En dat was een element wat me een beetje uit de film haalde.

Daarnaast heb ik ook aangegeven dat het er toch allemaal erg mooi uitziet. En doet ook niets af aan het feit dat ik de film wel met plezier heb gekeken en vond ik het vooral interessant omdat ik dus niet zo thuis ben in de zwijgende film en de earlie talkies..

Frappant; ik was zelf af en toe verbijsterd over hoe perfectionistisch het er uit zag. Waande me af en toe werkelijk voor een oude klassieker.

Toch aardig gedaan, er zaten mooie vondsten in. Ik moest ook steeds denken aan Sunset Boulevard, maar dan met een happy end.

Super goede film, ondanks dat het een 'stomme film' is heb ik me helemaal niet verveeld in de bioscoop. Het leuke is ook dat ondanks dat de film lijkt alsof die gemaakt is in 1926 het verhaal eigenlijk heel eigentijds is. Een beroemde en succesvolle acteur die zijn plaats moet afstaan aan een opkomend talent. Had deze wel gezien toen ik nog in Amerika woonde en de zaal zat aardig vol. Wat ook leuk was is dat ik Stage liep bij Warner Bros Studios in Burbank, CA en sommige scene's uit de film zijn daar gefilmd dus was leuk om te zien. Het hondje was ook heel erg leuk hij zat zelfs een eigen stoel vooraan tijdens de oscars! ****

Deze film maakt voor mij weer eens duidelijk dat sommige technologische ontwikkelingen tot verbeteringen leiden die strikt transitief zijn. Geluid in de film is daar één van. Het is niet voor niets dat er geen stille films, Trabants, 56k modems, en andere oude rommel meer wordt gemaakt. Er zijn inmiddels betere alternatieven voorhanden. Ik heb mijn best gedaan van de film te genieten. Ondanks de stijlvolle decors en de muziek vond ik hem echter vooral heel erg saai.

Daar ben ik niet mee eens vrees ik. Zwijgende films zijn (vaak) visueel heel interessant en stunning, juist omdat er nog geen geluid was. Niet allemaal natuurlijk, net als nu zitten er slechten tussen. Maar volgens mij heb ik meer visueel interessante zwijgende films gezien dan hedendaagse...

Deze film was prachtig geschoten trouwens, wel meer een soort kruising tussen jaren '40, '50 belichting etc. en zwijgende film, which is fine by the way.

Altijd leuk om een film te zien die over acteren en beroemd worden gaat. MIjn interesse ligt daar wel. De film wist me voor lange tijd te boeien. Maar op begeven moment zat ik steeds te wachten tot er eindelijk gepraat ging worden aangezien het nu over 'talking pictures' ging. Uiteindelijk was dit wel het geval maar ik was wel een tijdje verveeld. Ik vond het ook ietwat irritant dat George zo lang koppig bleef terwijl het niet zo was dat de wereld hem niet meer wilde zien maar hij er zelf voor had gekozen om niet in een pratende film te spelen. Toen hij het pistool in zijn mond stak werd het wel weer wat interessanter (klinkt crue, maar we willen natuurlijk toch een beetje spanning). Het einde was leuk maar gaf mij geen 'waow, wat een goede film' gevoel.

Verder wel mooi om in zwart wit te zien. Peppy is een prachtige, frisse verschijning die mooie jurken draagt. En jong blijkt dus toch niet per se oud te hoeven vervangen. Al met al een aardige film, maar voor mij geen hoogstandje.

De film duurt mij veel te lang zonder praten. Kwalitatief ziet het er goed uit, maar het is mijn ding niet.

Genre niet de mijne, dat is duidelijk. Tevens vallen de oscars voor mij wederom door de mand. Wat is die poppenkast voorspelbaar zeg. Evenals Birdman krijgt deze er veel te veel omdat die over een film(genre) an sich gaat. Birdman over Broadway/Hollywood, maar het minste werk van de regisseur van dienst en een niet grappige, zenuwachtige film zonder werkelijk verhaal. Maar dit terzijde.

Neen. Dit trekt mij niet. En aan de oscars moesten we maar niet al te zwaar tillen denk ik. Overigens, buiten dat dit niet mijn genre is, vind ik de vormgeving en het acteerwerk steengoed. Daarom toch een ruime voldoende.

Dan raad ik je eerder "The Man Who Wasn't There" aan. Leuker vermaak dan The Artist in mijn ogen.