The Artist (2011)

Denk het niet, hoor.

Hoeft van mij ook niet. Leuk uniek filmpje zo.

Laten we hopen van wel. Dan komen er misschien films in deze stijl, maar met een iets sterker verhaal.

Enkel nog deze aanraden uit 2007, maar misschien iets experimenteler en minder hollywood gericht:

La Antena

Het verhaal spreekt me wel iets minder aan.

Maar begrijp me niet verkeerd: de stijl van The Artist film ligt me wel, enkel het verhaal (een stomme film over de stomme film) vind ik toch niet 100 percent geslaagd. Bovendien is het hier en daar nogal magertjes en voorspelbaar.

De VS uit de jaren '20 is toch het ideale achtergrond voor andere, niet film-gerelateerd, onderwerpen?

Sterke trip down memory lane.


Dat het zo lang heeft geduurd tot dat dit soort retro films in een modern jasje worden gestoken is mij een raadsel. Vooral de techniek van nu kan visueel zoveel betekenen voor de films van vroeger. Dat beviel mij nou ook zo aan The Artist, het neemt al het goede over van de stomme film en de oudere geluidsfilms, maken het technisch veel verfijnder en de mimiek is ook wat minder clownesque.


Dujardin en vooral Bejo zijn de sterren van The Artist. Beiden tonnen charisma, komen zeer sympathiek over en hebben een ongekende mimiek. Daar komt de prachtige glimlach van Bejo ook nog bij. Op momenten vergat ik echt dat ik naar een film uit het heden zat te kijken, grootste compliment wat je kan krijgen wat mij betreft. De romance tussen Dujardin en Bejo werkt veel beter dan in de films destijds, vooral omdat het gewoon wat minder clownesque is.


Sterke muziek, technisch goed (spiegel shot ), magistrale art-direction en een sublieme cast. Wat een filmjaar was 2011.

De Franse regisseur Hazanavicius brengt met The Artist een geslaagde ode aan de zwijgende cinema. Geheel in stijl schetst Hazanicius een stilistisch fraai doch geloofwaardig beeld van het leven van acteur George Valentin (Jean Dujardin). Ondanks de simpele verhaallijn en het feit dat er geen woord wordt gesproken, blijft The Artist van begin tot het eind boeien. En dat anno 2011, waarin alles steeds sneller, harder, extremer, explosiever en driemensionaler geacht wordt te zijn.

De regisseur verdient alleen daarvoor al een pluim omdat hij het aan durfde deze film te maken.

The Artist: Beste film op de Critics Choice Awards!!!

The Artist op de Critics Choice Awards:

- 11 nominaties, 4 verzilverd

Gewonnen:

- Best Picture

- Best Director (Michael Hazanavicius)

- Best Score (Ludovic Bource)

- Best Costume Design (Mark Bridges)

Heel bizar. Kijkers van de film The Artist in Engeland, eisen hun geld terug omdat er in de film niet gesproken wordt en hij in het zwart/wit is...

Kijkers stomme film willen ...

Stomme kijkers

Lol! 'speakies'! Talkies natuurlijk.

Strange, geld terugeisen van de bioscoop omdat de film je niet beviel. Dat is toch het eigen probleem van die mensen. En moeten ze maar verder kijken dan hun neus lang: klachten binnen tien minuten na het begin van de film !

Hoe is het mogelijk!!!!

In begin jaren 70 ,was toen 10 ,kregen we de eerste buitenlandse zenders,keek min 10 films

in een weekend , voor al op de zondag morgen op duitsland waren dit soort films te zien .

De wereld ging voor me open, om nu weer ,het wiel uit te vinden..

nee, dit voegd niets toe

"The Artist" voegt! heel veel toe Filmfanaat. Niet genoten van het schitterende tapdansnummer van George en Peppy aan het einde?. Ik wel in ieder geval en ik hoop dat deze film overladen wordt met oscars. Dat verdient dit meesterwerkje gewoon .

Zeg het niet vaak maar wat een verschrikkelijke top tien dan, zeg, als je sinds de jaren '70 al kunt genieten van het medium.

Gewoonweg magisch!

Zeker een "warme ode" aan het stille tijdperk. Die combinatie van woorden lees je werkelijk in alle reviews letterlijk of in een variant daarop, terug. En het klopt ook. Daarnaast is het expiriment ook best bijzonder en uniek. Jammer eigenlijk dat de film dat verder zeker niet was. De opbouw van het verhaal is erg standaard en alle gebeurtenissen zijn bijzonder voorspelbaar. Het uitgangspunt komt letterlijk uit Singin' in the Rain (Dujardin is trouwen net een Gene Kelly kloon), aangevuld met een wel erg generiek Fall verhaal (waarbij we erin komen op het hoogtepunt van het Rise gedeelte). Er zijn veel leuke vondsten, zoals de droomscene met geluid. Daartegenover staan ook erg veel trucjes om de kijker te winnen. Heb letterlijk een keer of 10 in de bioscoop "ah, dat Hondje" gehoord. En dat was natuurlijk ook heel opzichtig de bedoeling.

Het geheel en zelfs de trucjes werken ook wel, maar is door het genoemde niet zo uniek als het op papier lijkt. Wel erg leuk, maar had er stiekem iets meer van verwacht. 4 sterren kan ik hier nog steeds wel aan kwijt.

Haha zo'n user valt niet serieus te nemen...Helaas blijft zijn stem van 0.5* wel staan...

Moest de eerste paar minuten wennen aan de "stomme" zwart/wit film. Dat was ook de reden dat ik mij niet echt in het verhaal kon inleven. De verhaallijn is, zoals ook gebruikelijk in de tijd van de stomme film, erg dun en voorspelbaar. Maar dat neemt niet weg dat cinematografisch gezien "The Artist" een gedurfd hoogstandje is met toch veel verrassende scenes. Al bij al zeker de moeite waard de film te gaan bekijken!

Wordt er geen gesproken taal in hele film of alleen deel van die film?

Geen gesproken taal hele film gesproken niet.

Je moet deze film een beetje vergelijken met een blinde smaaktest. Met het verschil dat hier niet het zicht, maar het gehoor uitgeschakeld is.

Wat is die Novak triest zeg. Ze gedraagt zich bijna net zo trots en jaloers als George Valentin in de film. Ik vond Bernard Hermann's score uit Vertigo er tamelijk subtiel in verwerkt zitten en het was zeker niet dominant aan de rest van de film..

Ik keek heel erg uit naar deze film, en ben zeker niet teleurgesteld. Ben ook maar wat blij dat Pathé hem toch is gaan draaien. Heb zelf wel de nodige 'stomme' films gezien, dus dat scheelt. Het is gewoon super goed gemaakt, heel grappig vaak en een sterk verhaal. En de muziek is natuurlijk belangrijk en goed. De lof voor Jean Dujardin is begrijpelijk, kende hem nog niet, maar hij speelde heel sterk. Daarentegen vond ik Bérénice Bejo niet echt goed. Maar de bijrol van Goodman maakte ook weer veel goed. Het is een absolute mustsee, dus laat je niet weerhouden doordat er niet in gesproken word.

4.5*

Ik verwachte het niet om naar een stomme film te gaan, eerder naar een film over de stomme film. Of misschien wel deels stom, deels geluid. Zoals dat zo leuk in pleasantville is gedaan maar dan met zwart/wit en kleur. Ik heb er flink doorheen moeten kijken en zag toch nog een alleraardigste film. 2,5*

Prachtige film en wat mij betreft is het experiment geslaagd. De filmmagie is voelbaar en doet oude tijden herleven. Hazanavicius weet het audiovisueel net zo klaar te spelen, als de originele "stomme" films met mooi gebruik van schaduw en cameraposities en een prachtige score.

Het verhaal over een uitgerangeerde ''stomme'' filmacteur door de komst van de geluidsfilm doet denken aan Sunset Boulevard, echter is deze film niet zo diepgravend. De film heeft wel zijn dramatische scenes, maar het fijne sfeertje overheerst toch wel in de film.

De cast doet het erg goed. Bejo is charmant en Dujardin is grandioos. Enorm charismatisch en heeft er echt de kop voor. De bijrol van Goodman is trouwens ook erg leuk. Oja, en een leuk hondje

Dikke 4,5*

Het is in ieder geval te hopen dat dit een eenmalige productie is, en dat er nu niet tig van dit soort films op de markt verschijnen. Die films zouden alle originele stomme zwart/witte producties en klassiekers ondersneeuwen. Laat het grote publiek de stoffen koffer maar is induiken, opzoek naar echt oud materiaal. Dat wordt tegenwoordig veel te weinig gedaan. En er is een schat aan prachtige soort gelijke films. Laat deze film daar het eenmalige moderne voorbeeld van zijn!