The Artist (2011)

Ik vind mijn 3,5 bij nader inzien toch te laag. Halfje erbij!

The Artist. Een film die ik graag wilde zien, een film die wat mij betreft beide kanten had kunnen opvallen. Na het zien van The Artist valt het eigenlijk geen kant op, zowel niet slecht als ijzersterk. Het is niet de eerste ‘stomme’ film die ik zie dus ik wist wat ik kon verwachten. The Artist heeft wat een ‘stomme’ film moet hebben, namelijk geweldige muziek en geweldig acteerwerk. Dat zijn ook direct de twee sterke punten van The Artist. Zowel de muziek als het acteren van Dujardin als het acteren van Bejo is ijzersterk. Het verhaal daarentegen vind ik minder. Het verhaal zelf kon mij niet binden en was mij op de helft al kwijt. Het waren de twee benoemde punten die ervoor zorgden dat ik The Artist met relatief veel plezier heb afgekeken en daardoor beoordeel ik dit met 3,5*.

@Meneer Bungel: ik vermoed dat SnakeDoc dit bedoelt

Ah, díe...! Beetje vage analogie, maar vooruit. Ik kan me wel goed voorstellen dat 'dit soort' films niet de bioscopen gaan overnemen, maar films zoals ik eerder aanhaalde mogen van mij blijven komen.

Ik weet 'de weg' wel, en gebruik 'de weg' ook soms wel eens. (Bij goede films als deze gebruik ik vaak een andere weg: de legale weg).

Maar als de DVD nog niet uit is, hoe kunnen er dan goede kopieën circuleren op 'de weg'? Toch enkel van die crappy 'cams' uit de bioscoop?

Aandoenlijk filmpje. De acteurs doen het ondanks het ontbreken van tekst erg goed. Dujardin vond ik erg overtuigend met zijn tandpastaglimlach en wat gladde maniertjes. Hij weet je hart te winnen in deze film. En hetzelfde geldt voor Bejo, die Peppy Miller erg charismatisch neerzet. Ook zij heeft precies het goede voorkomen. Herkende Goodman aanvankelijk trouwens niet eens. Ook al een goed gecaste rol. Cromwell vind ik altijd een prettige verschijning in films en series, en wat is dat hondje leuk, haha.

Op het visuele vlak is de film ook erg fijn. Op hier en daar wat moderne dingetjes kan het allemaal heel behoorlijk doorgaan voor een echte stomme film. Het verhaal wordt op een wat simpele manier verteld natuurlijk, maar weet meer dan genoeg te boeien en is goed te volgen.
Vond die scène met de brandwel een beetje dom, en het einde is eigenlijk wat te veel van het goede, maar vond ik toch hartverwarmend. En een erg slim trucje om de beperking van de stomme film te gebruiken om de kijker even op het verkeerde been te zetten als je de tekst "bang" leest. Net aan een 4.0, want het vergt toch lef om een stomme film uit te brengen in deze tijd, en het voegt echt wat toe.

Jawel, films die voor oscars en andere grote awardshows zijn genomineerd. Leden krijgen vaak al een DVD opgestuurd zodat ze daar voor kunnen stemmen. Sommige van die leden uploaden dat vervolgens op internet.

Ik wou deze ook legaal bekijken, maar hij draait nergens in de buurt, en ik heb geen zin om drie kwartier te gaan rijden voor een film. Waarom er niets is zoals itunes, namelijk een legale downloadsite voor films, op het moment dat die in de bioscoop draait? Zo vraag je erom dat mensen zulke films gaan pindakazen.

Absoluut leuk, met name door het retro-concept van de stomme film.

Maar heel eerlijk gezegd had ik er iets meer van verwacht. Misschien geheel ten onrechte. Maar dat 'einde stomme film' plotje en acteur wiens carriere verdwijnt is wel érg mager.

Wat dat betreft duurt de film gelukkig ook precies lang genoeg. Verder ziet het er allemaal prachtig uit (ook de hoofdrolspeelster ).

Eens!

Niet mee eens.

Er zijn technieken en camera standpunten van nu gebruikt, maar dat is geen nadeel, juist een voordeel. De techniek van nu in het jasje van toen.

+ De humor is dan soms we bijna slapstick, maat in essentie is dit een verschrikkelijk goed verteld verhaal over het vergaan van roem en plaatsmaken voor de nieuwe generatie en de bijkomende slachtoffers die dat maakt. Het naratief werkt verschrikkelijk goed op twee niveau's en het einde is ( samen met Drive ) het oprecht ontroerendste dat ik in tijden heb gezien.

Technisch veel verfijnder maar zie dat helemaal niet als nadeel, ook de wat ingetogenere overacting en impressies een goed punt. Eigenlijk neem je de film een surplus aan kwaliteit kwalijk. Hmmm..

Haha inderdaad.

De film wil vooral de stijl overnemen van de stomme film, niet de achterhaalde technieken. Klassieke muziek wordt ook niet meer (op enkele uitzonderingen na misschien) gespeeld op de originele instrumenten.

In het begin erg onwennig maar al snel vergeet je dat het een stomme film is.

Leuk, ontroerend, vermakelijk van begin tot eind. Boven verwachting goed.

Torenhoge verwachtingen zijn niet ingelost; in tegenstelling met het merendeel van de gebruikers van deze site was ik niet sprakeloos, werd geen moment weggeblazen, door deze hommage aan de zwijgende film, dit verhaal over de liefde voor de bioscoop en herinnering aan vergane glorie; hoe elegant, geraffineerd, grappig en charmant de beelden ook lijken. De sfeer is zonder meer gelukt, maar ik vind bijvoorbeeld het draaiboek niet bijster origineel, eerder conventioneel, clean, fatsoenlijk, oppervlakkig en clichématig. De film mist scherpte. Maar bovenal werd ik geen moment geraakt, bleef deze productie voor mij te veel op afstand. Maar ik realiseer me: ik behoor tot een uiterst kleine minderheid.

Daar hoor ik ook bij.

Soms is het goed toeven bij de minderheid hoor...

Voeg er nog oubollig aan toe zou ik zeggen.

Hier nog niks neergezet. Stom van me.

Gezien in LantarenVenster, vorig jaar nog. Heerlijke bioscoop; glaasje whisky mee de zaal in, een uitstekende sfeer, serieus publiek, etc. Uri Rosenthal probeerde onopvallend zijn plekje op te zoeken, toen het al donker was. Het ging mis toen hij languit op de trap sodemieterde. Alsof hij een voorschot op the Artist leverde.

Goed, de film. Ik weet nog dat ik hoge verwachtingen had, en dat die gedurende de film langzaam, maar bekwaam, waar werden gemaakt. Het charisma van de twee hoofdpersonages spatte van het zwart/wit scherm. Mimiektechnisch uitstekend, ietwat over the top - zoals het stomme films betaamt - maar goed balancerend op het randje. Kan me nog herinneren dat ik hard moest glimlachen bij een moment van Goodman, als onbuigzame, hardgekookte regisseur. Het hondje is ontzettend aandoenlijk. Een kleine, grote held, vooral tijdens de zelfmoord scène.

Ondanks de beperkte middelen biedt the Artist genoeg variatie, doordat bepaalde scènes kunststukjes op zich zijn. Zoals de oneindige takes bij de dansscène, het kapstokgevrij, de nachtmerrie, de trappenscène, de brand, enzovoort. Een van de nodige middelen, die goed ingezet wordt, is muziek. En muziek zegt meer dan foto's. En die zeggen op hun beurt meer dan duizend woorden. Heerlijk tapdansend einde ook.

The Artist is een afgebrand huis in de fik. Een ode aan de stomme film.

Ge4*noten.

Ik neem de film kwalijk er alles aan te doen een tijdsbeeld te kopieren, maar daar niet helemaal in slaagt.

Dus je had verwacht dat een stomme film niet oudbollig zou zijn?

Dat niet. Wel oubollig, waarschijnlijk.

Ik begrijp jouw reactie dan weer niet, maar ik zie nu dat je uit Vlaanderen komt. En een kleine studie naar de betekenis van oubollig laat zien dat dat waarschijnlijk een andere betekenis in Vlaanderen heeft dan in Nederland. Het heeft in Nederland een meer negatieve connotatie denk ik en betekent in elk geval iets anders dan alleen ouderwets.

Die negatieve connotatie heeft het ook in Vlaanderen hoor.

Dan geef ik het op

Ik bedoel in elk geval kneuterig, belegen.

En nee, dat had ik van te voren niet zien aankomen, ben benieuwd hoe ik dat wel had kunnen zien.

Straks voor de tweede keer gaan zien in bioscoop!!

Een uitstekende film die wat mij betreft terecht de favoriet is bij de Oscars. Ik ken de 'stomme films' natuurlijk van Laurel & Hardy, maar verder me er nooit echt in verdiept.

De muziek speelt een grote rol in het succes van een film als deze. Is de muziek goed en passend bij wat je ziet is een kans op succes al stukken groter. Gelukkig is de muziek in deze film uitmuntend te noemen. Nooit heb ik ook maar even op de klok gekeken hoe lang ik nog moest en ik denk dat deze muziek er een grote rol in heeft gespeeld.

Vooral het deuntje aan het begin, waar hij voor het eerst Peppy ontmoet is een melodie dat dagenlang in je hoofd blijft rondzweven.

De sfeer is ook uitstekend neergezet. Alhoewel het verhaal niet eens zo bijzonder is, zijn het toch vooral de prachtige camerashots die kunnen bekoren. Zo is de scene waar George aan een glazen tafel zit en hij hierin z'n spiegelbeeld ziet een prachtig beeld. Ook de scene op de trappen ziet er weergaloos uit.

Maar het allerbeste aan de film, naast de muziek, Jean Dujardin. Daar ik eerst dacht dat Clooney de Oscar zou verdienen, zou het me zeer verbazen als Dujardin er niet meer vandoor gaat. Een fenomenale acteerprestatie. Van Berenice Bejo had ik nog nooit gehoord, maar haar charmes zijn een welkome aanvulling op een film die erg goed is en waar een verhoging er zeker inzit na een snelle herziening! Ik heb er al weer zin in!

Jaaa uitstekend vermaakt. Ik hoop dat er meer van deze genre films volgen. Loved it totally!

Vermakelijk en charmant, zo'n stomme film . Van mij mag ie de Oscar voor beste film wel winnen, al was het maar om het 'originele' idee om het genre stomme film weer even doen her op te leven. Denk niet dat we de komende tijd doodgegooid zullen worden met zulke prenten als deze, maar dit was wel een uiterst leuk tussendoortje.