Aus dem Leben der Marionetten (1980)

Ik vond het een loodzwaar, somber en moeilijk te bekijken geheel - met nauwelijks een lichtpuntje.

Bergman was een balling, in de tijd dat hij deze film maakte. Hij had het duidelijk moeilijk.

Moet kunnen.

Zeer teleurstellende Bergman. Dit mist eigenlijk alles wat de betere Bergmans hebben. Het belangrijkste gemis is karakterontwikkeling en credabele dialoog. Het kon me weinig boeien wat er werd gezegd en als de karakters me niets doen helpt dat ook niet echt mee. Laatste 20 min zijn wel ok maar dan is het einde weer magertjes. Bergman had een moeilijke periode in zijn leven en dat heeft zijn creativiteit geen goed gedaan. 2,5*

Was theater-directeur in Munchen. Hele slechte periode voor hem. Duitsers zijn ook zo zwaar op de hand. Hij verhaalt er hilarisch over in zijn Laterna Magica. (Bergman's Autobiografie)

Ik beging de fatale fout Zweedse modellen uit te proberen in Duitse omstandigheden. (...) Ik wist ensemble vergaderingen af te dwingen en een acteursvertegenwoordiging tot stand te brengen van vijf leden, die een adviserende functie kregen. Het ging letterlijk naar de verdommenis. Wat zich jarenlang had opgehoopt en was gaan gisten kwam nu tevoorschijn, hielenlikkerij en angst bereikten een nooit eerder vertoond niveau. De vijandigheden tussen de verschillende fracties laaiden hoog op, intriges en streken van een omvang en een kwaliteit die in Zweden nog nooit vertoond zijn - zelfs niet in kerkelijke kring - werden allerdaagse kost in de smerigste kantine die ik ooit gezien heb. (...) In Juni 1981 werd ik op staande voet ontslagen. Mijn voorstellingen werden uit het repertoire gehaald, ik mocht het gebouw niet meer in. Dat alles begeleid door beledigingen en beschuldigingen die aan de pers en het ministerie van cultuur overhandigd werden.

Niet echt een tijd voor creativiteit

Oh ja, nog iets anders wat belangrijk is.

Toen in München kwam, dacht ik dat ik behoorlijk Duits sprak. Ik zou snel ontdekken dat het tegendeel het geval was. (...) Op mijn leeftijd is het onmogelijk een taal te leren. Je probeert je te redden met restanten en tijdelijke veroveringen.

Leuk dat je dat hebt opgezocht. Het verklaart in ieder geval heel wat. Gelukkig is het bij 1 keer gebleven want hierna kwam ie met volgens mij wel een heel sterke film. Ik zeg volgens mij omdat ik m niet gezien heb maar na wat ik ervan gelezen heb kan het bijna niet fout gaan met Fanny och Alexander.

Een tegenvallende Bergman. Ik werd nieuwschierig omdat dit de meest onbesproken Bergman zou zijn. Na het zien van de film is me duidelijk wáárom. Slecht uitgewerkte personages, slap verhaal; de film kon me van begin tot eind totaal niet boeien. Jammer.

1980 was een tijd van nihilisme en doemdenken. En dit is een Bergman-film die duidelijk uit die tijd komt.

Mede door het feit dat de film Duitstalig is lijkt het soms wel meer Fassbinder dan Bergman.

Maar de film werkt. Is misschien lichtelijk pretentieus (bij mij trouwens een aanbeveling), maar vervelend? Nee hoor zeker niet. Bovendien fantastisch geacteerd en ook schitterende beelden. De droomscenes deden me een beetje denken aan de naakt-foto's van John Lennon en Yoko Ono.

Misschien niet zo diepgaand als ander, vroeger werk van Bergman, maar voor mij nog steeds een (ijzer)sterkte film. Bergmans versie van Büchners 'Woyzeck', zeg maar, maar dan minder geschift. Vaste Bergman-ingrediënten: de fundamentele onkenbaarheid van de ander, lust, close-ups, ... Dialogen vond ik heel goed (de homoseksueel en diens verzet voor het verouderen, Peter vs. de psychiater, etc.), visueel enkele prachtige scènes (in ijzingwekkend, "baarmoederlijk" wit - inderdaad John Lennon-connotaties), ... De "onafwendbaarheid" had indringender in beeld kunnen gebracht worden, maar ik was nog steeds ontroerd en onthutst door deze film. Negatieve reacties hier verbazen mij dan ook.

Ik begin met een voorzichtige 3,25* - erg van kunnen genieten op groot scherm nochtans! (Ik rond naar boven af - gemiddelde van deze film moet nodig de hoogte in!)

Ik heb begrepen dat deze documentair-achtige, experimentele film een persoonlijke interpretatie was van Bergman's eigen eenzaamheid. Toch bood hij in dit te lang durende, traag werkende verhaal (de beschrijving van de droom bijvoorbeeld was volstrekt overbodig) over huwelijk, seks en wanhoop weinig nieuws. Zoals vaker het geval was liet de regisseur de conclusies van het gebeuren over aan de kijker. De cast speelde sterk.

Wat een gezever hier zeg. En die passage uit zijn biografie heeft helemaal niets met deze film te maken. Bovendien hoeft een zware periode in zijn leven artistiek gezien helemaal niet te betekenen dat het minder ging, juist niet bij iemand als Bergman. Hij zat verder helemaal niet in een mindere periode. Vlak hiervoor maakte hij Herfstsonate, die bekend staat als een van zijn betere films en vlak hierna Fanny och Alexander wat volgens sommigen zijn beste is. Ook snap ik met de beste wil niet hoe dutchtuga karakterontwikkeling kan missen. De film is weinig anders dan karakterontwikkeling. De hoofdpersoon begaat een gruwelijke daad en vervolgens gaan we meer dan 1,5 uur na hoe het karakter zich ontwikkelde de weken voor en na die daad. Er wordt volledig ontleed hoe e.e.a. mogelijkerwijs tot stand is gekomen en we duiken, zoals de synopsis hierboven aangeeft, in de psyche van de man en ontleden we zijn karakter en de invloeden van de omgeving. Ik denk dat je qua karakterontwikkeling in film nauwelijks een stap verder kan gaan. Zelf vond ik het ook nog eens erg geslaagd.

Het sterke begin en eind vond ik met name Bergman in optima forma. Alles daartussen is ook goed, juist door de sterk uitgewerkte karakters. Ik moest denken aan het latere werk van Haneke, L'Argent van Bresson en misschien ook wel Fassbinder. Misschien als geheel niet zo sterk als zijn beste werk, maar het scheelt niet veel. 4 sterren.

Aanrader voor Fassbinder liefhebbers.

Verhaal van sommige hier over moeilijke perioden in een theather waar hij gewerkt zou hebben en dat een weerklank heeft in deze film is toch zo ontzettende onzin.

Bergman #12 – Aus dem Leben der Marionetten

Ik vond dit wel een gave film. In de opening vermoordt een man een prostituee (de schokkende details laat ik hier achterwege) en in een aantal fragmenten van voor en na de moord wordt onderzocht wat de dader dreef.

De film deed mij, vanwege de zware toon, de Duitse taal en de fragmentarische structuur, denken aan het werk van Haneke (71 Fragments).

Het is een soort deconstructie van een Duitse crime en wist mij wel te intrigeren. Ook op visueel vlak weet Bergman er een fijne collage van te maken.

Deprimerend, afstandelijk en gortdroog.

Kleine 4*