Aus dem Leben der Marionetten (1980)

Zeer teleurstellende Bergman. Dit mist eigenlijk alles wat de betere Bergmans hebben. Het belangrijkste gemis is karakterontwikkeling en credabele dialoog. Het kon me weinig boeien wat er werd gezegd en als de karakters me niets doen helpt dat ook niet echt mee. Laatste 20 min zijn wel ok maar dan is het einde weer magertjes. Bergman had een moeilijke periode in zijn leven en dat heeft zijn creativiteit geen goed gedaan. 2,5*

1980 was een tijd van nihilisme en doemdenken. En dit is een Bergman-film die duidelijk uit die tijd komt.

Mede door het feit dat de film Duitstalig is lijkt het soms wel meer Fassbinder dan Bergman.

Maar de film werkt. Is misschien lichtelijk pretentieus (bij mij trouwens een aanbeveling), maar vervelend? Nee hoor zeker niet. Bovendien fantastisch geacteerd en ook schitterende beelden. De droomscenes deden me een beetje denken aan de naakt-foto's van John Lennon en Yoko Ono.

Wat een gezever hier zeg. En die passage uit zijn biografie heeft helemaal niets met deze film te maken. Bovendien hoeft een zware periode in zijn leven artistiek gezien helemaal niet te betekenen dat het minder ging, juist niet bij iemand als Bergman. Hij zat verder helemaal niet in een mindere periode. Vlak hiervoor maakte hij Herfstsonate, die bekend staat als een van zijn betere films en vlak hierna Fanny och Alexander wat volgens sommigen zijn beste is. Ook snap ik met de beste wil niet hoe dutchtuga karakterontwikkeling kan missen. De film is weinig anders dan karakterontwikkeling. De hoofdpersoon begaat een gruwelijke daad en vervolgens gaan we meer dan 1,5 uur na hoe het karakter zich ontwikkelde de weken voor en na die daad. Er wordt volledig ontleed hoe e.e.a. mogelijkerwijs tot stand is gekomen en we duiken, zoals de synopsis hierboven aangeeft, in de psyche van de man en ontleden we zijn karakter en de invloeden van de omgeving. Ik denk dat je qua karakterontwikkeling in film nauwelijks een stap verder kan gaan. Zelf vond ik het ook nog eens erg geslaagd.

Het sterke begin en eind vond ik met name Bergman in optima forma. Alles daartussen is ook goed, juist door de sterk uitgewerkte karakters. Ik moest denken aan het latere werk van Haneke, L'Argent van Bresson en misschien ook wel Fassbinder. Misschien als geheel niet zo sterk als zijn beste werk, maar het scheelt niet veel. 4 sterren.

Bergman #12 – Aus dem Leben der Marionetten

Ik vond dit wel een gave film. In de opening vermoordt een man een prostituee (de schokkende details laat ik hier achterwege) en in een aantal fragmenten van voor en na de moord wordt onderzocht wat de dader dreef.

De film deed mij, vanwege de zware toon, de Duitse taal en de fragmentarische structuur, denken aan het werk van Haneke (71 Fragments).

Het is een soort deconstructie van een Duitse crime en wist mij wel te intrigeren. Ook op visueel vlak weet Bergman er een fijne collage van te maken.

Deprimerend, afstandelijk en gortdroog.

Kleine 4*