Meningen

Ik vond hem eigenlijk niet zo leuk. De film lijkt niet te weten welke kant ie precies op wil, waardoor het met vlagen een tikkeltje irritant wordt om naar te kijken. Pratende dieren vind ik over 't algemeen niet altijd even leuk, maar wanneer ze ook nog eens niet grappig zijn..

De film is niet onderhoudend genoeg om te blijven boeien, niet bij mij en niet bij de kinderen waar ik mee werk. Na een dik half uur hadden ze het wel gezien en keken ze er niet meer naar om. Eline keek eigenlijk voornamelijk vanwege James, hoog eye-candy gehalte, maar verder werd Eline er ook niet vrolijk van.

"You killed that poor girl, and now the devil has claimed you."

Flink verrast. Ik had gelezen dat Shia LaBeouf eigenlijk was gecast ivoor de hoofdrol, maar vervangen werd door Daniel Radcliffe. Daar ben ik wel blij mee, hoewel ik moet bekennen dat ik moeite heb om Daniel los te zien van Harry Potter. Ik heb een tijdje gezocht naar de bril en de toverstaf, maar daarna was hij gelukkig Ig. Het is volledig Daniel zijn film geworden, zijn delivery is vlekkeloos en het is lastig om hem NIET leuk te vinden, je leeft steeds meer met hem mee en je gunt hem niets dan goeds.

Ik was blij verrast toen bleek dat er zoveel originaliteit in deze film zit. Het is een rollercoaster van emoties. Lachen, verbazing, empathie, afkeer (Die ouders..).. het wisselt elkaar flink af. In welk genre je deze film in kunt schalen? Horror, comedy, romantiek, mysterie.. en dan vergeet ik nog wel iets. Ik werd, wel pas na een dik half uur, volledig meegevoerd in het verhaal. Het is aangrijpend, de liefde die Ig voelt voor zijn meisje is onbeschrijfelijk. Vanaf het moment dat we terug gaan naar het verleden en de jonge kids beginnen aan hun kalverliefde, was ik verkocht. Ik was erg onder de indruk van de jonge Ig, wat een leuke knul. De flashbacks waren sterk en zorgden deels voor de sterke sfeer.

Naar het einde toe wordt het ietsje gekker, maar ik stoorde me er totaal niet aan. De special effects waren goed genoeg om mij als kijker tevreden te houden en me niet te storen aan het 'tikkeltje over the top' gebeuren. Je leert steeds beter de personages hun ware aard kennen. En de liefde... oh, wat is de liefde tussen Ig en Merrin mooi. Ik ben een sucker voor dit soort liefde.

Hoewel ik halverwege de film al een belangrijke ontknoping (Dat ze ernstig ziek was)geraden had, bleek aan het einde van de film, bleef ik verrast worden. Enkele goede twists, enkele voorspelbare. Dat laatste hou je helaas toch niet tegen, maar het doet geen afbreuk aan de filmbeleving.

Hele gave, originele film vol (niet opgedrongen) drama en liefde.

Positief verrast door een komedie, dat was al een tijd geleden..

Ik heb weinig op deze film aan te merken, ik heb van de eerste minuut tot de laatste genoten. Zeer leuke mannen die duidelijk chemie met elkaar hebben, Jason Bateman en Jason Sudeikis waren prima, maar Charlie Day wist de show telkens te stelen. Leuk joch!

Ook erg leuke rollen van Spacey, Foxx, Farrell en... Aniston. Wat een prachtige vrouw is dat toch! Ik vind haar met donker haar zelfs nog knapper dan haar lange blonde lokken. She's gorgeous.

Meestal valt een film met veel grote namen al snel tegen, maar gelukkig werden er, ondanks enkele cliche's, genoeg verrassingen en humor ingegooid. Inderdaad een beetje een film a la The Hangover, maar toch staat deze film op zichzelf en is er geen sprake van overtollig 'leentjebuur'. Gregory zorgde ook wel voor een komische noot.

Erg leuk, heb me vermaakt. Al vond ik die scène in de badkamer toch wel erg ranzig, als iemand mij dat ooit zou flikken.. oei, oei.

Phoe. Tegenvaller zeg. Wat is Day gruwelijk irritant in deze film. Wat ik in hem zag in het eerste deel? Ik was het op slag vergeten. Zijn stemgeluid, zijn maniertjes, zijn mimiek, alles stoorde me. Behoorlijke moodkiller. De andere twee vind ik niet zo schitterend, maar waren niet zo ergerlijk als Day. Het acteerwerk liet wel te wensen over, het leken wel onvolwassen beginners.

Misschien ligt het volledig aan mij hoor, maar ik heb amper moeten lachen deze keer. Het was allemaal zo... geforceerd. Zo druk. Als ik al een kleine glimlach had, was het vanwege Foxx. Zelfs Aniston kon me niet bekoren, dan is het wel erg gesteld. Al is ze wel beeldschoon, potdomme zeg.

Er zat iets puberaals in, iets wat ervoor zorgde dat mijn aandacht verslapte. Voor een komedie schiet het te kort. Het hele seksverslaving gebeuren had best leuk kunnen zijn, maar sloeg te ver door. Veel te ver, zodat het pijnlijk niet-grappig werd. Dat probleem had ik helaas meerdere malen..

Ik moest me even door het begin heen worstelen, maar toch wel blij dat ik de film niet vroegtijdig af heb gezet. Al heb ik er wel een wisselend gevoel over.

De soundtrack is inderdaad één van de dingen die direct opvalt en je aandacht ook wel vast weet te houden, wat het script betreft... dat duurde even voordat ik daar enthousiast over werd. Af en toe mocht er wel wat meer peper bij.

Wat het voor mij vooral lastig maakte, is dat ik niks met Sarah had. Ze boeide me niet, ik vond haar niet leuk en telkens als ik haar zag vond ik haar een tikkeltje irritant. Te hoog geitenwollensokken gehalte. Ik kon er niets mee.

Visueel is het erg sterk, donkere beelden, onheilspellend sfeertje en de manier van filmen is met vlagen zelfs verrassend. Mag ook wel, want de dialogen zijn niet altijd even boeiend, af en toe kakt de film best in.

Al met al best vermakelijk, maar ben niet helemaal bevredigd. Weet niet goed wat ik er nou mee aan moet. Misschien zou een herziening over een tijdje beter werken, wellicht kan ik hem dan beter waarderen.

Wel aardig.

Wat ik voornamelijk verwarrend vond was dat twee van de acteurs in deze film, mij telkens herinnerden aan Desperate Housewives, waarin ze beide een redelijk grote rol hadden en ik ze dan ook telkens zag als 'dat' personage. Was dat even een schok als je zag hoe ze in deze film waren..

Er gebeurt in principe meer dan in het eerste deel en het is ook zieker. Een betere kijk achter hoe de kick nu werkelijk is voor dat soort gasten en de opbouw van de martelingen zelf voelt ook veel schokkender aan. Af en toe behoorlijk smerig, waardoor ik met mijn handen voor mijn ogen zit en mijn vriend alleen maar roept; 'Gatverdamme?!' dus wat dat betreft zijn de makers wel geslaagd in het doel.

Die straatschoffies vond ik wederom erg creepy, mag toch hopen dat ik zo'n bende nooit tegenkom. Einde was ook best tof.

Zag deze film weer voorbij komen bij Jeroentjuhhhh, en ik had geen idee van het bestaan van deze film. Toch snel maar opgezocht. En ik heb me aardig vermaakt zaterdagnacht met deze film! Op de bank met het vriendje, pizza als snack erbij, wat passoa jus en Hostel III kijken. Bleek nog een fijne verrassing te zijn ook! Veel beter dan het tweede deel, wat meer verrassing en hoewel het met de gore erg meeviel, was er wel voldoende spanning en sfeer.

Vanaf de openingsscène wel aardig, goed toontje gezet, maar daarna vreesde ik even voor een martelversie van The Hangover, maar dit viel gelukkig mee. Wel enkele irritante en oppervlakkige personages, maar daar ontkom je niet aan bij dit soort films. Blij dat de meest irritant personen als eerste sneuvelden, behalve die kerel met die krukken, die was schattig en had langer mogen leven. De 'nieuwe' opzet was wel leuk bedacht, wat apartere kills, wat beter acteerwerk en het einde was, hoewel het wel een beetje 'er over' was, toch bevredigend genoeg.

3.5*

'' Too late dude, she's with me right now. She says that my peepee's way bigger than yours. And that's if I fold it in half. ''

Deze film zit echt in mijn hart. Ik heb de film ondertussen al jaren in bezit en nog steeds pak ik hem regelmatig er tussenuit voor een herziening. Dit is he-le-maal mijn ding. Hoewel ik zowat alle zinnen uit mijn hoofd ken, en ook jarenlang met vriendinnen het liedje van Jessica en April heb gezongen: '' Boys are cheats and liars, they're such a big disgrace.. '' gaat deze film nog steeds niet vervelen.

2 bloedmooie vrouwen in de hoofdrol, McAdams en Faris, en dat in combinatie met de adorable en grappige Schneider.. In deze film is hij op zijn best. Hij heb op sommige momenten werkelijk tranen in mijn ogen gehad van het lachen, en dat komt echt niet vaak voor als ik een komedie kijk. Zelden trouwens.

Als je hem nog niet gezien hebt moet je 'm zeker een kansje geven, daarna zie je maar wat je er mee doet... maar alleen het feit dat Schneider zo leuk een vrouw kan nadoen is in mijn ogen al hilarisch.

Jeetje Paul, wat was je toch een talent. Vreemd om de film in te gaan, wetende dat hij er niet meer is. Ik kon dat gevoel ook lastig van me afzetten, de nare wetenschap dat hij niet meer is. Ik zag hem zo graag.

Nolan is lief. De liefde voor zijn vrouw spat van het beeld. De onmacht die hij voelt, het ongeloof, de wanhoop... enorm krachtig in beeld gebracht. Ook dat stuurt je even terug naar de realiteit. De 'gesprekken' die hij voert met zijn kersverse dochter zijn ontroerend en puur. Hoe hij voor haar vecht is mooi om te zien, en dat terwijl het verlies van zijn vrouw nog zo vers is.

Het verhaal is simpel doch doeltreffend. Het kent zijn lange, saaie stukken maar wordt gelukkig telkens verbeterd door scènes die goed geschoten en interessant zijn. Ik ervaarde de langdradige stukken zelf niet als storend, maar wilde wel graag weten hoe het zou aflopen.

Yawn. Spanning? Nee. Sfeer? Nah. Boeiend verhaal? Voorspelbaar en matig. Van een spanningsopbouw was geen sprake, iets wat toch wel een doodsteek is voor een film als deze. Ze proberen het grimmig en duister te maken, maar dit lukt niet. Vreemde schrikmomenten, als je ze zo kunt noemen, die totaal niet overkomen.

De twist is aardig, al voelde ik hem wel aankomen. Maar ik kan me voorstellen dat veel mensen 't een verrijking vonden. Jennifer Lawrence is voor mij het hoogtepunt van deze film. Prachtige verschijning, redelijk acteerwerk en ze weet de film aardig te dragen, ondanks het vrij standaard verhaaltje en gebrek aan spanning.

Nee, ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Jammer.

De eerste keer dat ik de film zag vond ik hem erg vermakelijk, hij was me lang bij gebleven. Ik heb hem nog niet zo lang geleden waar gezien, en ik vond het nog steeds een filmdie de moeite waard was. Uiteraard merk je tijdens het kijken en achteraf dat er behoorlijk wat verbeterpunten zijn, maar bij welke film heb je dat niet tegenwoordig?

3.5 *

Het klonk op voorhand al heel slecht, en dat was het ook.

Het amateurisme spat er vanaf en het acteerwerk is om te huilen. Eén van de drie zussen is zo slecht dat haar stemgeluid en accent je al snel op de zenuwen werkt. Dat ze er uit ziet als een opgegraven veenlijk is dan nog niet eens het ergste. De ander heeft nog nooit van een trui of een broek gehoord blijkbaar, want een klein lapje stof om haar borsten en over haar billen vond ze voldoende. Misschien ook maar beter, haar sluttyness is enigszins afleidend van het feit dat het lijkt dat zij ook een spraakgebrek heeft.

Hier en daar een paar billen en borsten in beeld (Jaja, blote borstjes, whooptiedoo) en je hebt het mannelijk publiek al in je zak, moeten ze gedacht hebben. Dan valt het feit dat het verhaal (Haha) buitengewoon slecht is niet op. Nou, wel dus. Het alcoholische slumberparty festijn is erg vervelend, na dik een half uur ben je het wel zat. De schrikmomenten (Dubbel haha) kun je zelf invullen. Waarom moet er toch altijd iets gebeuren wanneer iemand onder de douche staat, vraag je je dan af. Al die cliché flashbacks zijn ook echt een sfeerkiller hoor. Maar hè, gelukkig was er van sfeer toch al geen sprake, dus what the heck.

Tja, het is gewoon niet zo best. Ik heb met mensen gezien die tijdens carnaval beter en enger uitzagen dan hier. Na een half uur ben je aangekomen bij 'Dag vijf' en zijn de vrouwen nóg vervelender geworden, waardoor de fast-forward knop steeds verleidelijker wordt. (Of de stop knop, voor mensen die nog liever acuut blind zouden worden dan dit gedrocht afkijken).

Vrij standaard.

Kills die niet al te bijzonder waren, personages die niet al te snugger zijn, geforceerde dialogen en een spanningsboog die niet altijd even sterk is.

Maar toegegeven: Ik vond het vermakelijk. Zeker op momenten dat er weer iemand sneuvelde en je met moeite een paar tranen uitgeperst zag worden bij de anderen. Humor!

Een paar kills waren de moeite waard en de locatie is leuk. Verder een complete herhalingsoefening. Jammer dat veel buiten beeld gebeurde en dat de soundtrack niet geslaagd was, vrij rare keuzes soms.

Al met al, best aardig.

Op aanraden van Jeroen heb ik 'm vanavond (eindelijk) gezien. Wel jammer dat er zo weinig gebeurde in de film.

Nah, lariekoek. Hééérlijke film! Wat een spanning, wat een grimmige sfeer.. loved it! Who cares dat er niet om de 3,5 minuut een schrikmoment is? Dat heeft deze film niet nodig. Het huis, de personages, de muziek.. brrrr! Creepy genoeg hoor.

Helaas begon mijn pup halverwege de film plots te piepen (Stom beest, je jaagt het vrouwtje schrik aan als ze in het pikkedonker film kijkt!) omdat meneer naar buiten wilde. Gelukkig ben ik een echte bikkel *kuch* en hoefde ik niet 20 keer over mijn schouder te kijken uit angst dat er een oude weirdo achter me zou staan. En ik heb uiteraard ook niet even snel naar de maan gekeken. (En dan stond ik nog op een grasperk voor mijn eigen voordeur, kun je nagaan.) Heerlijk wanneer een film dit met je doet, toch? En dan was de film nog niet eens echt volledig op gang.

En dan heb je de laatste 20 minuten. Volkomen disturbing natuurlijk. Als dat geen nachtmerries worden.. Ik zat echt aan het bed genageld. Roerloos. Vol afschuw en met een grote WTF? uitdrukking op mijn gezicht. Nou, dat laatste had ik al toen de vriendin vermoord werd nog vrij aan het begin van de film. BAM! Goede scène. Het was sowieso al naargeestig maar vanaf dat moment begon het pas echt.

Eindelijk weer eens een film die me stil kreeg en volledig mijn aandacht had.

Bah. Wat een nare film.

Call me crazy, maar ik had hier écht zin in op deze broeierige zaterdag namiddag. Een aantal bekende "knappe" koppies die als slachtvee dienen. Daar ben ik wel voor te porren.

De personages zijn extreem vervelend, stuk voor stuk. Oppervlakkig, niet al te begaafd en luidruchtig. Perfect voor een film als deze en ik heb me er dan ook niet aan gestoord. Lang geleden dat ik Miss Hilton op tv zag, maar helaas nog niet lang genoeg. Ook meisje Cuthbert deed me niet veel, jammer.

Het verhaal heeft -shocking- niks nieuws of verrassends, het is voorstelbaar (alweer een kapotte auto en gedoe bij een tankstation?) maar toch kent het zijn momenten. De hillbillies zijn best aardig en de spanning wordt opgebouwd.

Ik heb me er in ieder geval (weer) aardig mee vermaakt. De kills zijn prima en de tijd vliegt om, de film kent gelukkig niet veel saaie momenten. Sweet.

Beetje teleurgesteld. Elke keer als ik dacht: "JA, nu gaat het spannend worden!" zakte het weer weg. De film kent enkele creepy uitschieters maar weet dit nergens lang vol te houden. Het duurde voor mij te lang voordat de film op gang kwam en de spanning opgebouwd werd. Het laatste half uur is iets beter, maar nog steeds "net niet" wat je er van hoopt. Het meisje met het masker, dollface ofzo, wist me wel een aantal keren te laten schrikken en de scènes met haar zijn dan ook het sterkst.

De personages vallen wel ontzettend mee, het lijken zowaar "echte" mensen! Uitzonderlijk dat er geen enkele bij zat die me op mijn zenuwen werkte. Visueel ziet het er ook behoorlijk freaky uit en 9 van de 10 keer kreeg ik het "Oh nee hier zou ik écht niet willen zijn!" gevoel. Nu ben ik sowieso wel snel een bangepoepert voor dat soort dingen, laat me een clown, pop of iemand met een masker op zien en ik krijg de bibbers al, dus dat was makkelijk scoren

Redelijk vermaakt, maar had zoveel meer kunnen zijn.

Bij deze film dacht ik: Reese, Paul en Jack in één film, dan neem ik Owen wel voor lief. Toch blijf ik me ontzettend aan hem storen, ik vind hem een zeer matig acteur met een irritante uitstraling. De rollen die hij speelt, wat ik heb gezien voornamelijk altijd hetzelfde soort personage, ben ik ook wel zat.

Het verhaal begint niet al te best. Erg standaard, knap meisje zoekt de ideale man, heeft uiteraard telkens de verkeerde, vriendin bemoeit zich er mee etc. Waar Lisa op zoek is naar haar prins, heeft George andere dingen aan zijn hoofd die bijna net zo interessant zijn als Lisa's zoektocht. Het kan je werkelijk niets schelen wat er met ze zal gebeuren en wat ze meemaken. Het hele sportgebeuren is oninteressant, en telkens wanneer er iets 'spannends' zou moeten gebeuren wordt er een heel irritant en melodramatisch muziekje ondergeknald wat op den duur ontzettend gaat vervelen. Na een half uur had ik hem dan ook al uit willen zetten, maar dat vond ik toch aan de rappe kant en ik wou kijken of het misschien gewoon een zwak begin was en het daarna beter zou worden.

Tevergeefs. Ik vind Reese ook helemaal niet leuk in dit soort rollen. Ze kan beter dan dit. Het lijkt soms wel of de acteurs er geen zin in hadden en het even af wilden raffelen. Weinig passie, chemie, uitstraling. Het voelt allemaal zo leeg.

Zelfs drie leuke acteurs wisten dit niet te redden, jammer.

Ik ben natuurlijk hartstikke bevooroordeeld, omdat ik Matthew Gray Gubler adoreer. (Waarom staat hij hierboven niet genoemd? Hij is een hoofdrolspeler!) Maar enfin, zo slecht is het allemaal niet. Het is gewoon totaal niet serieus te nemen, en dat maakt het best kijkbaar. Beetje een mix tussen theater, documentaire en film, wat op zich wel voor een fijne afwisseling zorgt. Het is vooral vrij lomp eigenlijk. Sulletje Bart blijft toch wel het leukste (shocking) en Mike werkte me best op mijn zenuwen, maar dat hoort ook wel bij zijn personage. Voordeel voor mij was dat de tijd om leek te vliegen, maar ik kan me voorstellen dat anderen dit een saaie, niet-grappige lange zit vinden. Ik vond het vrij middelmatig. 2.5* en een knuffel voor MGG.

Ik had al vrij snel door dat dit niet mijn soort film zou zijn. Bij de bevallingscene had ik de hoop eindelijk al opgegeven, wat een doffe ellende.

Wat een worsteling om langer dan een paar minuten naar Rebel Wilson te kijken. Kan dat mens ook eens een ander soort rol spelen? Ik snap sowieso niet dat mensen echt om haar kunnen lachen met haar "Collect 200 d*cks!!" onzin.

Eigenlijk vond ik niemand grappig. De vrouwen waren behoorlijk irritant. Nu vind ik vrouwen al snel vervelend, maar zij waren al helemaal niet mijn cup of tea. Hun leven is ook totaal oninteressant waardoor het soms gewoon saai is.

Draak.

Leuke komedie, kijkt lekker weg. Heb hem nu een keer of 3 gezien, heeft nog steeds niet verveeld.

Ik heb lang gewacht met deze film. Op een of andere manier trok het me niet, het leek me een platte, vervelende film vol met flauwe grappen. Achteraf valt het reuze mee. Nee, het is niet telkens even geslaagd. Ja, Megan Fox zit er in, dat is een groot pluspunt.

De film moet even op gang komen, maar na een tijdje zit je er lekker in en begin je mee te leven met de personages en volg je de gebeurtenissen alsof je ze vanaf een afstandje zit te bekijken.

De ontluikende romance ligt er metersdik bovenop, maar ook dit is niet storend. Af en toe een satire, maar het is onderhoudend genoeg om geboeid te blijven. Dat je na een dik uur wel gewend bent dat de 'onbegrepen' Brit zichzelf voor lul zet neem je dan ook voor lief.

Niet al te serieus nemen, dat doet de film bij zichzelf gelukkig ook niet.

Een animatie waar niet alleen de visuele pracht vanaf straalt, maar waar je ook enthousiast wordt van de geweldige stemmencast. Dat heb ik de laatste tijd gemist, gegrepen worden door de stemmen.

Niet alleen dat was een pluspunt, maar ook de originaliteit, heerlijk! Ik werd weer eens verrast. De meeste dingen heb je natuurlijk wel eens eerst gezien en is totaal niet vernieuwend, maar de uitwerking ervan wel.

Het kleurrijke en levendige geheel maakt het tot een heerlijke kijkervaring. Het lijkt tot in de details te kloppen en dat voel je ook tijdens het kijken, er is tijd, aandacht en vooral veel zorgvuldigheid ingestoken. Af en toe is het zelfs een tikkeltje emotioneel en weet het je echt te raken. Dit ook omdat je de personages ziet groeien. Je volgt ze en je ziet ze veranderen. Het feit dat je bij ze betrokken wordt zorgt ervoor dat je telkens meer en meer in het verhaal komt.

Ik heb deze film, onnodig, veel te lang laten liggen. Mijn verwachtingen waren onterecht. Het is geen lame-ass kinderfilmpje vol moraliserende levenslessen, verre van. Tuurlijk worden er verschillende thema's aan bod gebracht, maar deze spreken jong en oud aan en voor iedereen zit er wel iets herkenbaars in. Conclusie: Niet meer zo bevooroordeeld zijn over dit soort films, anders loop ik heel wat moois mis.

'' We can all be monsters. ''

At first. Lindsey Shaw is leuk. Ik vroeg me inderdaad af waar ik haar nou van kende, maar inderdaad van Ned's Survivalgids en van -hoe kan ik dat vergeten- Pretty Little Liars.

De film zelf heeft weinig om het lijf. Erg clichématig. Nerd valt op mooi meisje, het mooie meisje heeft een crappy boyfriend and guess what... Je voelt 'm al aankomen zeker?

Er gebeurde op zich wel genoeg in. Het tempo was vlot,er was met vlagen aardig wat spanning maar toch... een vreemd gevoel. Alsof je naar een typisch tienerfilmpje a la Twilight zit te kijken. Iets wat bang meisjes van 14-15 jaar samen kijken tijdens een slumberparty en vervolgens een week niet kunnen slapen. Ik vond het op alle gebieden aan de softe kant. De dialogen, de actie.. de special effects, tsja, die waren sowieso niet om vrolijk van te worden.

Maar heb ik me zitten vervelen? Nee, dat kan ik niet zeggen. Voor een luie zondagmiddag is dit prima te doen.

Ik had werkelijk geen verwachtingen. Had nog nooit van de film gehoord, totdat mijn bazin er mee aankwam. ''Leuk voor jou en je vriend voor jullie Halloweenmarathon!'' Juist ja. Inderdaad erg leuk, zeker geen spijt dat ik hem gekeken heb, maar dat tijdstip... 's Ochtends vroeg, op een luie zondagochtend, tijdens het ontbijt. Dubbel juist ja. WIE GAAT NOU ETEN TIJDENS DEZE FILM?

En uiteraard, tijdens de 'poepscène', zaten wij aan stokbroodjes. Lang geleden dat ik moest kokhalzen bij een film, dus heb mijn broodjes wijselijk even weg gezet.

Enfin. Heel aparte film. Eigenlijk is het niet eens zo heel bijzonder, maar het is zo weird, freaky en gaar dat je blijft kijken. De stem van Mr Chirurg wist je de stuipen op het lijf te jagen, je wist niet goed of je nou medelijden met Mr de Aziaat moest hebben of niet, en die meiden... Tsja. Eigenlijk boeiden ze me niet veel.

Pas halverwege de film komt het lekker op gang. Daar komen de memorabele scènes. Ik heb al aardig wat gezien op horrorgebied, maar echt, soms wist ik niet of ik moest gruwelen of lachen. Komt niet vaak voor.

Na afloop heb ik mijn bazin gesmst, zij zou een dag daarvoor de film al kijken, en zij vertelde me dat ze het wel een aardige film vond, alleen de poepscène erg ongeloofwaardig. Ongeloofwaardig? Ik snap nog steeds niet goed waarom, ik vond het wel ehm.. Realistisch is niet het goede woord. Ik weet het woord niet wat ik zoek.

Even laten bezinken, voordat ik nog meer onzin ga brabbelen. Op naar deel 2!

Na het zien van deel een, ook maar eens aan het tweede deel gewaagd. Licht uit, in bed, kaarsjes aan en iets te snacken erbij. Tegen beter weten in, want tijdens het kijken van de eerste film heb ik mijn broodjes snel weggezet.

En uiteraard, ook deze keer werd niet veel beter. Vond het stukken ranziger dan deel 1 en veel zieker. Wat een akelige vent! Geweldig gecast, damn! Die man weet een indruk achter te laten. De gestoordheid spat van het (zwart/witte) beeld.

De smerigheid werd goed opgebouwd, telkens als ik dacht dat het niet erger kon, werd het dat toch. Het was op een gegeven moment zo erg dat ik kokhalzend tegen mijn vriend aanlag en hij de dekens voor mijn gezicht hield zodat ik, eigenwijs als ik ben, niet meer kon kijken. Uiteraard trok ik me daar niets van aan en keek ik verder.

Dubbel gevoel bij, aan de ene kant spreekt de ziekheid me erg aan, aan de andere kind vind ik het te walgelijk voor woorden en draait mijn maag zich om als ik er aan terug denk.

Missie geslaagd?

Vreemd. Kon er niet aan wennen. Schreeuwerig, niet grappig, en doodzonde dat de personages zo anders zijn. Ik miste echt hoe ze waren in de voorgaande films. De hele setting sprak me niet aan, de sfeer niet, de humor en gore niet.. bleef niet veel te genieten over.

Dat infantiele, luidruchtige en herhaaldelijke "fuck you fuck this fuck that" gekwaak de hele tijd stond me al snel tegen. Na meer dan een uur komt de titel eindelijk eens naar voren. Lekker snel afgeraffeld ook natuurlijk. De 'dreiging' van de eerste films is helemaal weg, het ongeloof, de zieke shit, allemaal verdwenen voor iets wat zogenaamd komisch moet zijn.

Nee, dit heeft voor mij niks meer met het idee achter de centipede te maken, maar dit is volkomen onnodig geweest. Was dan lekker na deel 2 gestopt.

Vooral erg lief.

De vergelijking met Battle Royale is natuurlijk vrij snel gemaakt. Toch moet ik bekennen dat ik die film, vooral wat actie en tempo betreft, beter vind. The Hunger Games vind ik voornamelijk goed geslaagd door de prachtige, verbluffende beelden en de verschillende personages waar je direct iets voor voelt. Met name natuurlijk 'team district 12' Peeta en Katniss. Katniss is een prachtig meisje en zo ontzettend lief en puur, daar zou je als vrouw zijnde jaloers op worden. Peeta, gespeeld door Josh Hutcherson die ik zeker in de gaten ga houden, is gewoon om op te vreten.

De scènes tussen de twee zijn zo ontiegelijk zoet ondanks de omstandigheden dat je ze echt het perfecte koppel gaat vinden en hoopt dat ze samen blijven. Ook de scènes tussen Katniss en de kleine Rue God, die 'begrafenisscène) bezorgden me af en toe een emotioneel moment. Net als de band die ze krijgt met die donkere, wat was het stylist met zijn felle oogschaduw? Ja, mooi. Vriendschap, hoop, liefde.. Dat vond ik centraal staan. Met dat gevoel liep ik naar buiten.

Met de PG-13 rating viel het geweld ook wel tegen, het bleef allemaal erg braaf en het meeste gebeurde buiten beeld. Maar ach, ik zat op mijn roze bubbel te genieten van Katniss en Peeta, het grof geweld kon me gestolen worden.

Stanley Tucci is natuurlijk een komische verademing. Hij weet toch altijd wel een lach op mijn gezicht te brengen, zelfs met zijn blauwe haar. Die mensen zagen er trouwens écht niet uit, leek wel een DragQueen festival!

Het enige puntje wat een béétje knaagt, is dat ik me afvraag of het allemaal wel zo zoet en romantisch bedoelt was als hoe ik het nu ervaren heb. Volgens mij was dat helemaal niet de bedoeling. Komt misschien omdat ik vrij recentelijk Battle Royale heb gekeken, ik weet het niet, maar ondanks een ontzettend lief 'tragisch liefdesverhaal' weet ik verder niet echt waar ik nou meer dan 2 uur naar gekeken heb.

Misschien het boek maar eens lezen, maar eerst nog even dagdromen over Peeta en Katniss.

Tegenvallend, na alle lovende kritieken.

Weet je wat het is, de games an sich zijn cool. Geweldige setting, best spannende situaties en visueel is heel schitterend, maar dat oeverloos geklets dat er aan vooraf gaat telkens is erg vermoeiend en neemt onnodig veel tijd in beslag. Na dik 75 minuten waren ze nog steeds aan het kletsen. Vind ik een beetje jammer. Het romantische geneuzel vind ik ook steeds ongeloofwaardiger worden. Katness is eigenlijk ook niet zo sympathiek, Peeta daarentegen wel. Ik gun hem de overwinning ook meer dan haar.

O ja, hoe kan het toch dat als zij in een battle veel pijlen gebruikt, ze drie seconden daarna op magische wijze terug zijn? Lijkt wel of ze zichzelf bijvullen. Het wordt niet minder en ze raken niet op.

Gemengde gevoelens, visueel een genot, maar door het lage tempo verslapt mijn aandacht vrij rap waardoor ik het gevoel blijf houden dat er iets mist. Misschien door de iets te voor de hand liggende "twist" aan het einde. Ging me iets te makkelijk allemaal.

De killer aapies waren wel cool.

Een "feest" van herkenning, deze film. Maar dan minder leuk, slechter acteerwerk en vol met piemel(grappen) en blote tetten.

Stiekem toch wel aardig te doen, maar dan ook alleen vanwege de parodieën, want grappig is het niet. De heren van The Hangover leken wel aardig, vooral Alan was overtuigend qua looks en gedrag. Daar blijft het niet bij; De real housewives, Lord of the Rings, Johnny Depp zijn alter ego's, Django, Borat, Carrie, De.Muppets, Ted, Thor, The Walking Dead... ze komen allemaal voorbij. Ja, zelfs een minder grappige versie van Mr Chow. Had zo leuk kunnen zijn, maar sloeg de plank vaak mis.

Na ruim drie kwartier heb je het wel gezien en vind je het best knap van jezelf dat je het zo lang volgehouden hebt.

Niet zo vreselijk als verwacht, maar je mist niks als je hem overslaat.

Phoe, dit was het allemaal nét niet. Net wat te traag, te sloom, te ongeinteresseerd en met vlagen te oppervlakkig. Dragan zie ik erg graag, ik vind hem een super acteur, en hij haalt ook duidelijk het meest mogelijke uit zijn personage. Toch leefde ik niet met het koppel mee.

De dialogen zijn niet altijd even sterk, op sommige momenten zelfs oersaai en voegen ze niks toe aan de rest van de film.

Toch is het een redelijke schets van een relatie die langzaam maar zeker aan het aftakelen is.

Ik mis gevoel bij deze film, een soort empathisch vermogen dat bij mij op wordt geroepen zodat ik meeleef. Helaasch.

De kotsscene in bed was ook niet al te smakelijk, blegh. En dan de man die naakt op bed ligt en rustig zegt: 'Godverdomme'

@ Mocca.. Ik heb 'm van de MediaMarkt.

Eigenlijk... vond ik de film niet eens zo leuk. Richard Gere is altijd dé droomprins geweest van mijn moeder, vandaar dat ik 'm al niet veel soeps vond.. maar ook in deze film vond ik hem maar vervelend. Hij kan zich beter houden bij de RomCom's, dan bij politieke satire. Terrence zie ik echter wel graag. Wat kan die man schattig lachen zeg, unbelievable.

Ik had verwacht een spannende, onderhoudende actietriller te zien met een goede dosis humor. Er was van elk punt wel iéts aanwezig, maar het boeide me niet genoeg om me geconcentreerd te houden, laat staan om me te vermaken. Na herziening dan ook verlaagt naar 2.5*

Not that bad. Ik hou er wel van, Britse thrillertjes. Het gegeven is inderdaad niet vernieuwend, we kennen het van tig andere films, maar anderzijds voelt het toch best verfrissend aan.

De acteurs doen het niet slecht, best overtuigend. Beth is een irritant mens, maar ach, dat is nou eenmaal haar rol en daar over zeuren heeft weinig nut. Fijne spanningsboog en flinke portie suspense. Je krijgt als kijker zijnde niet ontzettend veel antwoorden op je vragen, maar dat houdt het bij een film als deze juist leuk.

Enkele goed getimede schikmomenten zorgen ervoor dat het geheel boeiend blijft.

Best goed. Voor een Netflix film nog spannend te noemen ook. Het feit dat ze doofstom is heeft de film net iets meer sfeer. Ik leefde snel met haar mee omdat ze erg likeable is. Dat de moordenaar vrij snel zijn gezicht liet zien vond ik een beetje jammer. Zijn motief bleef mij ook onbekend. Hoe kwam hij juist dáár terecht? Ik hoop altijd op iets meer "achtergrondinformatie", maar dit werd mij niet duidelijk.

Het kat en muis spel verveelde niet. Het tempo was vlot en er gebeurde genoeg om je geboeid te houden. Dat het enigszins voorspelbaar was hou je niet tegen, maar gelukkig werd er zorgvuldig omgegaan met de meeste clichés.

Het acteerwerk was sterk, ik geloofde haar. Hij was iets minder overtuigend op sommige momenten, maar nergens storend. De dreiging was voelbaar. Lekker!