Meningen

Deze film moet je niet zien vanwege het povere verhaal, maar vanwege de sfeer. Het krakersmilieu wordt goed getypeerd en 't valt verder op wat een gore zooi het in die tijd was. We kennen Amsterdam nu als een toeristenparadijs met schattige grachtjes, maar in de jaren 80 was het bijna een oorlogsgebied. Verder is Tygo Gernandt weer lekker op dreef met een vet aangezette rol. Beetje overgeacteerd misschien, maar er gebeurt tenminste wel wat als hij in beeld komt. Baantjer, het begin is leuker dan die suffe oude Baantjer. Ben benieuwd naar de serie.

Babettes Feest heb ik bijna 30 jaar geleden al eens gezien en is me altijd bijgebleven omdat deze film mijn kijk op eten heeft veranderd. Gisteren tot mijn blijde verrassing de keuzefilm van Maxim Februari. Was wel bang dat de tijd aan de film had geknaagd en dat ie tegen zou vallen, maar niets is minder waar. Likkebaardend voor het scherm gezeten. Babettes feest is een culinaire filmervaring die zijn weerga nauwelijks kent. Straks s even kijken of de Jumbo nog kwarteltjes in de aanbieding heeft...

Er is veel te doen geweest over de historische correctheid van deze film en dat is terecht. Maar veel kwalijker is de voorspelbare lulligheid die om dit hele project hangt. Alle clichés over de oorlog en het verzet passeren de revue. De gemakzucht en het effectbejag zijn vaak niet te harden, terwijl het verhaal interessant genoeg is voor een boeiende verfilming. Vooruit, de beelden zijn sfeervol en Pierre Bokma zet een mooie Rost van Tonningen neer. Maar dan casten ze weer Barry Atsma voor een hoofdrol en dan krijg je een Walraven van Hall die eruit ziet als Barry Atsma die acteert dat ie Walraven van Hall is.

Heb me prima vermaakt in de zuurstokroze wereld van Barbie. Grappig, inventief, slim in elkaar gedraaid en een stuk minder vermoeiend dan Oppenheimer.

Wat moet ik er verder nog over zeggen? O ja, het peroxideblond geverfde haar van Ryan Gosling zit geweldig.

Barney's version is in op het eerste gezicht een alleraardigste film over een man die maar wat aanklooit in zijn leven en met name in de liefde. De film is het leukst al het ongemakkelijk wordt, enter Dustin Hoffman, maar er zitten nogal wat gemakkelijke scenes in waardoor het vaak nogal clichématig aanvoelt. Door een gebrek aan lef en ontzag voor kijkcijfers gaan soort films toch steeds meer op elkaar lijken.

Stanley Kubrick, zo las ik, wilde in deze film geen kunstlicht gebruiken. Dus kaarsen, veel kaarsen...Let maar eens op de avond/nachtscenes, heel bijzonder. Fascinerende film, zorgvuldig in een heerlijk traag tempo verteld.

Best before/Bast Fore ziet eruit als en komedie, maar echt grappig wordt het niet. We zien wat gekibbel tussen heren op leeftijd en we gaan fijn een stukje varen. Verder nog iets met een vrouw en dat is het wel zo'n beetje. Kortom, je mist er niks aan als je deze film overslaat.

De verwachtingen waren niet hoog gespannen met Johan Nijenhuis op de stoel van de regisseur. Maar wat een heerlijke originele film is dit geworden. Herman Finkers en Johanna ter Steege excelleren als uitgeblust echtpaar. Leukste Nederlandse film van de laatste paar jaar.

20 jaar geleden was ik zeer verrast door de versie van Don Siegel met een geweldige Clint Eastwood in de hoofdrol. Waar Siegel vanuit het mannelijke perspectief filmde kiest Sofia Coppola de invalshoek vanuit de vrouwen en is hierin veel subtieler. De sterrencast is goed op dreef, de enscenering is prachtig, maar toch komt deze versie bij mij niet echt binnen. Het blijft allemaal wat afstandelijk. Had gehoopt dat Coppola er echt haar eigen draai aan zou geven, maar dat is slechts ten dele gelukt.

Wat een geweldige soundTrack heeft deze film, soulwax in topvorm. De film is inderdaad een enigszins plotloos, maar ik denk dat je vooral de sfeer moet proeven. Het is als een avond flink op stap, op het eind weet je niet meer precies waar en met wie je bent en de volgende dag mis je een stukje van de film.

Coming of age film op zijn italiaans, vooral leuk voor pubers. In de boekenwereld is er een term voor dit genre: young adult. Toch valt er voor vowassenen ook plezier aan deze film te beleven. De snelheid van de montage, het enthousiaste spel en de mooie vormgeving geven zelfs de grootste cynicus een oppepper. Het verhaal heeft verder weinig om het lijf. En zet het geluid niet te hard: Italianen en popmuziek, het is en blijft een noodlottige combinatie.

Origineel en innovatief idee natuurlijk, zoals te verwachten van Black Mirror, maar wat mij betreft komt het niet helemaal uit de verf. Het jaren 80 sfeertje is aardig getroffen en er zitten een paar leuke grapjes in, maar je wordt als sturende kijker toch wel erg in een bepaalde richting gedwongen door de regisseur. Veel herhaling, foute keuze is terug naar af. Afijn, daardoor had ik het gevoeld dat ik het verhaal niet echt een eigen richting op kon sturen. Maar ach, misschien wordt ik wel gestuurd en denk ik alleen maar dat ik zelf keuzes mag maken.

Een Afro-Amerikaan die lid wordt van de KKK. Als je het zou verzinnen zou je het niet geloven. Undercover-agent Ron Stallworth belt in een baldadige bui het secretariaat van de KKK en wordt vrijwel meteen ingeschreven. Zijn Joodse collega Flip mag naar de eerste kennismaking met het clubje neo-fascisten. Vanaf het begin schakelt regisseur Spike Lee tussen humor en sluimerende woede. Dat is wel even wennen, maar als je zover bent zit je als kijker in een spectaculaire achtbaan. Af en toe schuurt het tegen het karikaturale aan; de domheid van sommige KKK-leden wordt wel heel makkelijk uitgevent. Wat Spike Lee knap doet is het het raciale verleden van de VS, door het tonen van fragmenten uit 'Gone with the wind' en 'Born of a nation', via de hippe jaren 70 te verbinden met het monster dat Donald Trump heeft gecreëerd. Als de KKK-leden op een gegeven moment America first scanderen ligt het er vettig dik bovenop, maar het werkt wel. Ieder kijker begrijpt wat hier aan de hand is en hoe het zover heeft kunnen komen. Daarom heb ik moeite met de laatste scene waarin echte beelden van de uit de hand gelopen demonstratie in Charlottesville word getoond. Je zou kunnen zeggen dat Spike Lee de film de realiteit in trekt, maar ik zie het als een stijlbreuk en daar ben ik niet zo kapot van. Blackkklansman wordt dan toch teveel een activistisch pamflet terwijl de film prima op zichzelf kan staan.

Aangename (muziek) film met een mooie rol van de sympathieke Viveik Kalra die als Paki Javed veel racistische shit over zich heen krijgt in het Engeland Margaret Thatcher. Hij ontworstelt zich aan zijn strenge vader met steun van de teksten en muziek van Bruce Springsteen. Alhoewel ik de muziek van the Boss wel kan waarderen vond ik de adorering van Javed met zijn idool soms wat ver gaan. Er zitten een paar scenes in waarvan ik het idee had dat ik in een musical was beland. Voor mij vergelijkbaar met een tocht door de hel. Nee, dan vond ik de strijd van Javed met zijn vader en met een aantal skinheads uit de buurt veel interessanter.

Wij hebben ons prima vermaakt met dit polaroid gekleurde debuut van Zoë Kravitz. Altijd leuk om een kijkje te nemen achter de schermen bij de verveelde miljardairs. Er wordt goed gefeest in deze film, de shotjes en de MDMA vliegen door het beeld. Op een luchtige en humoristische manier kaart Blinke Twice het Me-too schandaal aan met natuurlijk verwijzingen naar Jeffrey Epstein en die geschifte rapper. Het eiland waar het gezelschap vertoeft is een hof van Eden, compleet met slangen die de schijnbare idylle willen verstoren.

Een nachtmerrie waar vergeten een cadeau is. Losjes gemonteerd, fraai verbeeld... het graaft allemaal niet heel diep maar wel een fijne film om even mee te pakken.

Je zou van Depp verwachten dat hij met de hoofpersoon, George Jung, een gehaaide snelle jongen neerzet, maar het tegendeel is waar. George is zachtmoedig en oogt zelfs wat onzeker, alsof het hem zelf ook allemaal maar is overkomen en dat is in zekere zin ook zo. Wat dat betreft is Blow een frisse film met een vlotte verhaallijn. Maar echt verrassend wordt het nergens en op het eind bloedt de film een beetje dood, net als de carrière van George.

Ik ben bang dat je gelijk hebt Stefan. De 'verliefdheid' betreft eerder de actrice, Cate Blanchet, dan de strontverwende Jasmine. Maar haar zus.... nee toch?

Blue Valentine schetst in grove lijnen de relatie tussen Cindy en Dean en hun dochtertje. De film schiet heen en weer van tussen het uitbundige verliefde begin en het moment waarop de boel uit elkaar gaat vallen. Naar de tussenliggende jaren mag de kijker raden. Rauw gefilmd met uitstekend acteerwerk van Michelle Williams en Ryan Gosling. Opmerkelijke verschil in uiterlijk tussen de jonge en de wat oudere Dean (snor, wijkende haargrens en foute bril), terwijl Cindy alleen maar mooier lijkt te worden. Ligt mede daarom de sympathie, van mij althans, bij haar?

Als je deze film benadert als een slapstick valt er zoveel te lachen dat je zou kunnen zeggen dat het bombardement geslaagd is. Jan Smit uit Volendam, hoe verzin je het...? En die voice-over van Meneer Aart uit Sesamstraat...Hahaha!

Curieuze western horror: voor de pauze zit je naar western te kijken, daarna naar een horrorfilm. Beetje jaren 70, beetje Tarentino. Maar ondanks dat onevenwichtige heeft Bone Tomahawk toch iets eigens waardoor ik bleef kijken.

Ik stel me zo voor dat mevrouw Coppola dacht: als mijn man en dochter t kunnen dan, moet t mij toch ook lukken. Natuurlijk mevrouw Coppola, u heeft nu ook uw eigen film. Een film die zo suf is dat ik m niet eens heb uitgezeten. Daarom geen sterren en ga er verder ook geen woorden aan verspillen. Zonde van de tijd!

Geniale film, samen met Der untergang behoort dit toch wel tot de top der oorlogsfilms Ik sluit me volledig aan bij de recensie van mijn bovenboorman.

Keek hem samen met mijn dochter van 18 die ook erg onder de indruk was, dit betekent dat de film de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Gisteren voor de tweede maal gezien. Blijft een indrukwekkend verhaal, steengoed geacteerd. Hier en daar wat vet aangezet, maar dat past op de een of andere manier wel bij dit epos.

Het script is geschreven door de gebroeders Coen. Maar het is toch een vintage Spielberg geworden, met Tom Hanks in een prachtige ingehouden rol. Mooi tijdsbeeld, vooral de beelden van Berlijn ten tijde van de bouw van de muur zijn sfeervol. Spielberg kon zich op het eind weer eens niet inhouden, waardoor het allemaal wat bombastisch (die muziek!) en sentimenteel wordt, daar helpt blijkbaar geen Coen broeder aan.

Heb me geen moment verveeld, toch blijft op het eind het gevoel hangen dat Koolhoven iets teveel zijn spierballen laat rollen. Beetje gas terug had de film geen kwaad gedaan.

Degelijke Nederlandse film over huiselijk geweld, met name de verwerking ervan. Wat doe je als de geschiedenis zich dreigt te herhalen. Zwijgen of toch praten? Het is een worsteling die zonder al teveel opsmuk in beeld wordt gebracht.

De eerste helft van Bumperkleef (vreemde titel) wekt verwachtingen: snelle montage, goede acteurs, aardig verhaal. Maar daarna wordt het geheel keurig als een genrefilm afgehandeld en vindt er nauwelijks verdieping van de personages plaats. Vooral die engerd in zijn bestelbusje had wel wat meer diepgang mogen krijgen. Maar vooruit, er zitten wel een paar grappige momenten in en soms enige spanning. De inrichting en afwerking van het ouderlijk huis van Hans is, naast Anniek Pheifer, eigenlijk het enige waar ik echt gecharmeerd van was. En dat is voor een film als deze net iets te mager.