Meningen

Melodramatisch kostuumdrama met een open einde. Goed geacteerd, rustig in beeld gebracht.

Meestal ben ik iets zuiniger met het toekennen van sterren dan het gemiddelde moviemeter publiek, maar nu ga ik eens lekker door het dak. Ik vond, beste mensen, I don't feel etc. namelijk een vreselijk leuke film. Heerlijk droge humor in een prettig bizar verhaal. Ontregelend soms, schurend, verfrissend! Let bijvoorbeeld eens op de inrichting van de bungalow waar Ruth woont, dat verzin je toch niet bij elkaar? De Muziekscore mocht er ook zijn met Echo & the bunnyman en suïcide om maar eens een paar namen te noemen. Paar vreemde dingen in de beschrijving hierboven: A vond ik Ruth niet zozeer depressief maar eerder niet-assertief en B is Tony geen onaangename buurman, maar een prettig onaangepast snuiter. Gewoon deze film een kans geven mensen, als je een beetje van ontregeling houdt beleef je een vrolijke avond.

Heb niks met kunstschaatsen, maar I Tonya is een zeer interessante film geworden. Vanwege het controversiële verhaal, maar ook vanwege de schitterend uitgevoerde dansen op het ijs. Ben benieuwd hoe Margot Robbie en de regisseur dit voor elkaar hebben gekregen. I Tonya overstijgt de genres en dat is wat altijd prettig. Klein puntje van kritiek is wel het gestuntel van die criminelen die Kerdigan belaagden. Op dat moment had ik even het gevoel naar screwball komedie te kijken. Verder een heerlijke film die je ook nog aan het denken zet over wat roem met een mens doet en hoe wij naar beroemdheden kijken. Na het zien van deze film dacht ik toch iets genuanceerder over Tonya Harding, al wordt ze beslist niet als heilige afgeschilderd. Gelukkig maar, want over een heilige valt nooit zo'n leuke film te maken als over deze gemankeerde Tonya.

Niet helemaal geslaagd deze Kaufman film, scenes duren soms wat lang. Maar toch wel genoten van het vervreemdende verhaal en de weirde effecten..

De moeder van een nachtportier/schrijver is ziek en hij heeft het er maar moeilijk mee. Hij kan er niet met zijn vriendin over praten, daar is hij teveel een binnenvetter voor, of zij is vertrokken aar een ver land. En zijn vrienden zijn een stel eikels. Of zoiets. De film is romkom, noch drama. Van alles wat en dan krijg je dit. Vleesch noch visch!

Fijn om eens een oorlogsfilm te zien vanuit het Duitse perspectief. De vormgeving is prachtig, de ellende van WOI wordt zeer fraai in beeld gebracht en toch komt de totale zinloosheid van deze oorlog hard binnen. De protagonisten krijgen wel erg weinig achtergrond mee, zodat ze lijken te fungeren als anoniem kanonnenvoer. Interessant verhaallijntje, dat niet in het boek en ook niet in de eerdere verfilmingen zit, zijn de vredesonderhandelingen. Zo wordt het overleven van deze oorlog voor veel soldaten een race tegen de klok.

Het is ook altijd hetzelfde met die rampenfilms; groot drama, bulderend geraas, special effects van hier tot Tokio en dan zoemen we in op een klein menselijk drama. In dit geval een Amerikaans stel met een paar kinderen. En dan kun je wel raden hoe dat afloopt. Het eerste deel van de film is nog goed door te komen, maar daarna gaat het, zoals vaak, helemaal mis. Dan zit je echt naar een Disneyfilm te kijken met een kotsbakje binnen handbereik. Naomi Watts kan nog behoorlijk met haar rol uit de voeten, maar Ewan Mc Gregor, die ik hoog heb zitten, lijkt hopeloos verdwaald op de set in Thailand. Dit heeft weinig met cinema te maken, dit is parasiteren op een ramp.

In Blue behoort wat mij betreft tot de betere (Nederlandse) films van 2017. Maria Kraakman is in vorm als enigszins afgestompte en op de automatische piloot levende stewardess, Bogdan Iancu is de jongen van de straat die moet vechten om op de been te blijven. Er ontstaat genegenheid tussen die twee...of toch niet? Regisseur Jaap van Heusden omzeilt de gangbare clichés en levert een mooie, intense film af.

Vakkundig gemaakt zeeheldendrama. De film schuwt de clichés bepaald niet, maar de actiescènes op volle zee maken veel goed. Curieus om Cillian Murphy met baard op zee te zien rond dobberen. Prima film voor wie van stoere mannen in stormachtige omstandigheden houdt.

Goed verhaal! Vermoed dat de makers van La casa de papel deze film niet hebben gemist. Knap hoe Spike Lee thema's als discriminatie en corruptie door deze actiefilm weet te weven. Niet altijd even subtiel, maar hij mist zijn doel niet.

Hulde aan de makkers van pixar. Wat een heerlijke creatieve film. Gezien met mijn (puber) dochters, gaf veel stof tot nadenken en grappen aan de keukentafel.

Je ziet meteen dat deze film, zoals alles van Christopher Nolan, met zorg en vakmanschap is gemaakt. Niet alleen maar visueel spektakel, maar ook voedsel voor de geest. Een film die je aan het denken zet en dat heb ik dan ook gedaan. Ik ben niet opgeleid tot natuurkundige, dus een groot aantal technische aspecten gingen mij boven de pet. De relativiteitstheorie denk ik soms te snappen maar als u mij vraagt het uit te leggen dan kan ik dat niet. Dat gezegd hebbende wil ik toch een paar opmerkingen plaatsen over een paar dingen die me opvielen. Het verhaal zit op zich goed in elkaar, iedere scene heeft een doel en leidt ergens heen. Maar ik vond de film in de rolverdeling ook iets ouderwets hebben. Iets traditioneel Amerikaans dat me tegen de borst stuit. Alles wordt iets te keurig afgevinkt, zeker op het einde wordt het me veel te sentimenteel. En wat ik echt niet begrijp is de scene, en ik blijf nu vaag om niet teveel weg te geven, op het eind waar de vader zijn jonge dochter hints geeft om iets wel en iets niet te doen; in die scène zit een tegenstrijdigheid die niet klopt niet binnen het verhaal.

Afijn, verder genoten hoor, maar voor mij blijft Momento het meesterwerk van Christopher Nolan.

Heerlijke Franse feelgood film, ou... excuse: comedy hilaritante. Ik snap wel dat sommige kijkers het allemaal iets te klef vinden, maar bij mij raakt de film een snaar. En het is de muziek van Enaudi die deze snaar heerlijk doet resoneren.

Als ik the Invitation een kwartier voor het einde had uitgezet was er niks aan de hand geweest. Tot dan behoorlijk sterk verhaal, met aansprekende acteurs. Wat heeft de makers van deze film bezield om een in potentie sterke film zo de nek om te draaien? Sloeg echt nergens op dit, met al dat geweld en die rode lantaarntjes in de laatstse scene. Karyn Kusama mag voor straf een jaar lang reclamefilmpjes voor Mora gaan maken.

Martin Scorsese neemt natuurlijk wel en risico door het aantal krasse Hollywood iconen dat hij laat opdraven in the Irishmen. Ze ogen, zeker in hun jongere jaren en beetje stram, maar dat doet niets af aan de geweldige prestatie die ze leveren. Deze mannen verstaan hun vak. Het is bijvoorbeeld en genot om naar Al Pacino als Jimmy Hoffa te kijken. Het tempo is, zeker voor Scorsese, aan de lage kant, maar dat geeft ruimte voor verdieping in het verhaal. Een verhaal dat niet bepaald glamoreus is, integendeel. The Irishman laat zien dat er in de maffiawereld alleen maar verliezers zijn. En degene die dat het beste door heeft is de dochter van Frank Sheeran. Zij ziet wat ze zijn: een stel moordenaars. En dat is pijnlijk, zeker als het einde nabij is en de een na de ander het loodje legt.

Sfeervol gemaakte thriller waarin het plot enigszins ondergeschikt is gemaakt aan de sporen die de jarenlange Franco-dictatuur door de Spaanse samenleving heeft getrokken.

Een Duitse regisseur die een Engelstalige film maakt die zich afspeelt op Fuerteventura. Lekker Europees!

Islands gaat over de uitgebluste tennisleraar Tom die zijn dagen op een vakantie-resort vult met het lesgeven aan toeristen en zijn nachten met dansen (ieder keer op hetzelfde nummer), zuipen en snuiven om als running gag iedere keer op een andere plek volkomen naar de klote wakker te worden.

De komst van een jong gezin lijkt deze haast ondraaglijke tredmolen te veranderen. Wanneer de moeder van het stel vraagt of hij tijd vrij wil maken voor privé lessen aan haar zoon lijkt er iets in hem wakker te worden. Is er sprake van een gedeeld verleden?

Islands is zeker onderhoudend, mooi gefilmd en Sam Riley heeft de prefecte kop om bij het ontwaken een mega-kater uit te beelden en in de avonduren de best wel knappe tenniscoach.

Maar toch vroeg ik me af wat deze regisseur ons nou eigenlijk wil vertellen en bleven we met een aantal vragen achter.