Meningen

Omdat ik recent Mother! van Darren Aranofski heb gezien moest ik ineens aan deze klassieker van Pasolini denken. Onvergelijkbare films natuurlijk, maar beiden zeer intens. Lang geleden dat ik deze film gezien heb, maar in mijn herinnering is het een meesterwerkje.

Amusante film die verder niet zoveel om het lijf heeft. Typisch Frans, dat wel.

Voila!

Joachim Trier voelt de tijdgeest haarfijn aan in The worst person in the world. Het is hip, vlot, helemaal nu (als je tenminste behoort tot de witte bovenlaag van Denemarken). Schijnbaar alles mee hebben: rijk, getalenteerd, mooi, slim en toch niet gelukkig zijn. En met Renate Reinsve heeft hij een actrice te pakken die dit waanzinnig goed kan verbeelden. Zie haar hannesen met haar mobiel, dan weer stralend mannen verleiden, het is een lust om naar te kijken.

Op het eind werd het voor mij iets te zoet en te uitgesponnen en zat ik met een snotterende huisgenoot op de bank.

Verrassend sterke reconstructie van de Deventer Moordzaak vanuit het perspectief van Netwerk journalist Bas Haan (fedja van Huet) die op onderzoek gaat en zich steeds meer vastbijt in deze zaak. Haan maakt fouten, zo wordt hij er per fax door Peter R de Vries fijntjes op gewezen dat hij feiten achterhoudt, maar dringt steeds dieper tot de kern van de zaak door.

En dan is daar plots Maurice de Hond, een BN-er met een mening, die wel erg veel aandacht van de landelijke pers krijgt.

Woest makend is de scene waarin (op archiefbeeld) Claudia de Breij, toch wel het geweten van links Nederland, Maurice vol bewondering toezingt. De acteurs zijn goed op dreef, maar mij viel vooral Yorick van Wageningen op die nauwgezet het wat zonderlinge personage Michael de J. neerzet. Wekt hij eerst nog afkeer, gaandeweg krijgt je als kijker steeds meer met hem te doen. Tijdsbeeld is ook leuk, liepen we er in de zero's echt zo slecht gekleed bij? Behalve Bas dan, die is tijdloos gekleed in zijn eeuwige spijkerbroek en bloes

Omnipresent is een wat complexe film die me aangenaam heeft verrast. Elia bespioneert als een soort Big Brother zijn familie en collega's. Hij komt achter dingen die beter verborgen kunnen blijven en gaandeweg vreet dit steeds meer aan hem. In een mooie scene beklaagt hij zich bij zijn vader dat iedereen liegt, steelt en bedriegt. Hij wordt er gek van. Antwoord van zijn vader: Hoe moet God zich dan voelen?

Het is fijn om eens een film uit Bulgarije te zien die zich af speelt in de chiquere kringen. Dat levert fraaie plaatjes op van de hoofdstad Sofia en de weelderige interieurs van de Beau monde. Door de vele voyeuristische scenes verveelt Omnipresent geen moment. Want zeg nou zelf; zijn wij filmliefhebbers, niet allen voyeurs?

De ganse dag doorbrengen in een vijfsterrenhotel op kosten van de baas. Wat een baan. En wat een kans ook om hier een leuke film van te maken. Helaas lukt dat, ondanks fraai geschoten beelden op prachtlocaties en het sympathieke hoofdpersonage, niet echt. Jammer.

Nu te zien op Netflix.

Het is lang geleden dat ik me zo hebt vermaakt bij een Nederlandse film. Kwam echt enthousiast de filmzaal uit gelopen en ik was denk ik niet de enige. Razend knap hoe Mike van Diem drama paart aan humor, met dank natuurlijk aan vier geweldig acterende hoofdpersonages.

Ben wel blij dat ik de trailer vooraf niet heb gezien.

Onbegrijpelijk!

Om dezelfde reden Ik lees ook niet meer de achterflap van een boek; ze geven (bijna) alles weg.

Maar goed, verder; fijn dat Mike van Diem weer terug is in Nederland (of in Tirol)