Meningen

Oostenrijkse inzending voor de Oscars. Een stel met een sterke kinderwens gaat er na de zoveelste mislukte IVF-poging even tussenuit naar Sardinië om op krachten te komen. Komt er in het huisje naast hen een gezin met 2 opgroeiende kinderen, dat zul je altijd zien. Het leidt tot veel frustraties en spanningen. Klinkt zwaar allemaal, maar het scheelt nogal dat de scenes zich bijna allemaal tegen het prachtige decor van Sardinië afspelen. Dat maakt de film zomers en geeft een zekere luchtigheid. Mooiste scene vond ik die waarin de moeder van het gezin, type lellebel, nogal onhandig de kinderloze vrouw probeert te troosten: je kunt je niet verzetten tegen de natuur''. En zo is het maar net; je krijgt niet altijd wat je wil.

Feelgood in optima forma. Heerlijke wandel roadmovie die keurig binnen de kaders van het genre blijft. De clichés buitelen over elkaar heen en nergens wordt het echt spannend. Maar o o o mensen, wat is het heerlijk om af en toe eens te verzuipen in een niets aan de hand film met puike acteurs, prachtige beelden en een soundtrack die je soms lekker mee kunt zingen. En er valt nog wat te lachen ook, dus wij hebben een dikke 2 uur met een glimlach om de mond gezeten. Zo komen we de corona-tijd wel door.

In het eerste deel hangt a weekend in Paris op clichés: de stad, het getrouwde stel, hun perikelen. Het is niet scherp genoeg, zelfs een beetje oubollig. Een flinke dosis peper had de film goed gedaan. Met de entree van Jeff Goldblum als jeugdvriend komt er wat meer vaart in het verhaal en worden de dialogen scherper. Maar meer dan vermakelijk wordt het niet, en dat is per saldo onvoldoende.

Als Zeeuw kon ik er nog wel om lachen. Maar je moet er van houden, van dit soort meligheid; zowat alle clichés over Zeeland komen langs, van de boluslikeur tot de stugge ruwe bolster banke pit-zeeuw. Bovendien heeft het verhaal de diepgang van een surfplank. Maar de manier waarop IJzendijke en vooral het land van Saeftinghe in beeld worden gebracht maakt veel goed. Ben dus beetje bevooroordeeld, daarom pers ik er met moeite toch nog tweeënhalve ster uit.

Deze film vliegt werkelijk alle kanten op. De eerste helft vond ik erg goed, maar daarna kakte de boel dermate in dat ik het einde niet heb gehaald. Ik geef derhalve geen punten.

Laatst vroeg ik een Vlaamse collega hoeveel Belgische films er over WOII zijn gemaakt. Niet veel, was zijn reactie, zeker niet zoveel als bij jullie. Dat kan kloppen, maar als ze het doen, die Belgen, dan doen ze het goed zo bewijst Wil van regisseur Tim Mielants. Wil speelt zich af in een donker en druilerig Antwerpen. De film zit vol met vaak keiharde actie en gaat, zoals veel oorlogsfilms, over de keuze die de mens maakt in hardvochtige omstandigheden. De razzia in een Antwerpse Joodse volkswijk is bijna te gruwelijk om naar te kijken. De spanning en de vaart zitten er goed in en er wordt groots geacteerd. We hebben de hele film op het puntje van onze stoel gezeten. Al is het einde wel wat abrupt.

Vorige week bij Omroep Zeeland deze film na jaren weer eens gezien. En hij is opvallend goed geconserveerd gebleven. Erik de Bruijn schetst een beklemmend beeld van het leven op een Zeeuws dorp, in dit geval Bruinisse, op het einde van de jaren '90. Je kan er geen kant op, de verveling druipt er van af en dan ga je maar een beetje voor de cafetaria hangen met een biertje. De hoofdpersoon Leen wil wel weg, maar hij is onmachtig. Als een wilde mossel, die ook maar op zijn plek blijft liggen. Maar gelukkig zit er veel vaart en humor in de film, dat laatste met name dankzij Frank Lammers, die bij zijn debuut meteen een ijzersterke rol neerzet als mosselvisser. Ter ondersteuning van het verhaal en het puike acteerwerk: Mooi geschoten plaatjes, op voornamelijk Schouwen Duiveland; het Zeeuws dialect, wat voor veel acteurs een onbegaanbaar pad is, komt aardig uit de verf en de muziek is geweldig. Nashville Pussy live in het Motor clubhuis van MC Zierikzee, hoe geil wil je het hebben? En met een paar geweldige nummers van Nuff Said (met Marijn Dorleijn van Moss zag ik op de aftiteling) is het Zeeuwse feestje compleet. Ruim 20 jaar geleden hing er in podium 't Beest in Goes een poster met de oproep als figurant mee te spelen in Wilde Mossels. Blijkbaar had ik toen iets beters te doen. Wat 'ek dih noe spiet van, hosternokke

Wind River is zowel een social drama als een thriller en dat gaat prima samen. Rustig verteld in een indrukwekkend landschap ontrafelt het verhaal zich. En dan tegen het einde plots dat puberale geweld. Waar kwam dat nou weer vandaan? En die boodschap op het einde zit mee ook niet lekker. De film maakt immers duidelijk dat de native Americans behandeld worden als tweederangs burgers. Half puntje eraf, maar verder zeker de moeite van het kijken waard

Geslaagde boekverfilming met als thema de strijd tussen religie en wetenschap. Het kostuumdrama dat zich afspeelt in het Ierland van de 19e eeuw ontwikkelt zich in een rustig tempo en komt tot een verrassend einde. Mij viel het krachtige spel op van de twee hoofdrolspelers, het stijlvol en ingenieus vertelde verhaal en de geweldige bijna avant-gardistische muziek die een positief stempel drukt op de kijkbeleving.