Meningen

Sam Mendes levert hier een huzarenstuk. Geweldig om in de bioscoop op een enorm scherm te zien. Wordt een klassieker dit!

Drie uur lijkt een lange zit, maar niet voor een film als deze. Het verhaal wordt rustig en met oog voor detail verteld en geeft een mooi beeld van het Zweedse platteland, afgewisseld met het leven in Stockholm. Het verhaal begint als Hitler Polen binnenvalt en eindigt met de Duitse capitulatie. We volgen het leven van Annika, een boerendochter die haar geluk beproeft in de grote stad. Ze slaat een knappe jongeman van goede komaf aan de haak en lijkt een comfortabel leven te beginnen. In de onderliggende laag worden vragen gesteld over de rol van Zweden in WOII, het is natuurlijk fijn om neutraal te blijven, maar tegen welke prijs? Het einde voelt wat abrupt aan en had wat mij betreft beter uitgewerkt mogen worden..

Heerlijke tragikomische roadmovie, met alle klassieke ingrediënten zoals tegenslag, filosofische overpeinzingen en rijping. Het verhaal blijft vrij luchtig, maar de beelden van Afrika, de muziek en het sterke spel van de acteurs voorkomen dat het een niemendalletje wordt. Bovendien, zo'n tiepje als Tocho, dat zuipend en blowend overal dwars doorheen banjert... waar vind je dat nog heden ten correcte dage? Ook dat autootje, een Renault viertje, mag gezien worden. Goed bezig die Spanjaarden!

Dat ie een goede rapper is daarover kan geen discussie zijn, luister naar rap god en laat je omver blazen, maar Eminem verraste me volkomen met zijn acteertalent. Ook Kim Basinger doet het heel behoorlijk als loedermoeder. Lekkere rauwe film over het leven in een subcultuur in het industriële en vervallen Detroit. Is inmiddels wel behoorlijk gedateerd, vooral die baggy kleding. Maar dat hindert niet; fijne film!

Wederom een rijk gevulde film van Paolo Sorrentino waarin het goede Italiaanse leven, Napels en de familiebanden worden geëerd. Aan de meeste personages zit wel een steekje los. Die exhibitionistische tante van Fabio (Sorrentino zal gedacht hebben: als we dan een sexy tante opvoeren zal ik eens wat laten zien) belandt uiteindelijk zelfs in het gekkenhuis. Er komt een seksscène in voor die huiveringwekkend is. Het is teveel om op te noemen, zeker omdat het verhaal soms alle kanten op stuitert. Om Gerard Reve te citeren: er komt weer geen normaal mens in voor. Maar wat een kijkgenot!

François Ozon slaagt er in een heerlijk jaren 80 sfeertje te creëren in de zwoele Franse zomerfilm Ete 85, gebaseerd op de Britse jeugdroman Dance on my grave van Ardian Chambers. Het verhaal speelt zich af in Le Treport aan de Normandisch kust, hetgeen prachtige zomerse beelden oplevert. Ik las in de VPRO-gids dat de film aanvankelijk Ete 84 heette, maar omdat Ozon perse het nummer in between days van The Cure op de soundtrack wilde, uit 1985, werd de titel op de valreep veranderd.

Een Franse romcom, maar dan net even wat leuker en intelligenter dan de meuk die we de laatste jaren in Nederland over ons heen krijgen. Francois Damiens speelt met verve de innemende knuffelbeer-uit-een-stuk wiens leven op zijn kop komt te staan als zijn vader niet biologisch blijkt te zijn. Is zijn dochter ook nog zwanger van een onbekende en wordt hij verliefd op een charmante hiusarts die zijn zus zou kunnen zijn, et voila, we hebben een plot. Het knappe van deze film is dat het ondanks deze thematiek luchtig en bij vlagen zeer amusant blijft. Een feelgood movie pur sang en daar is geen woord Frans bij, of toch wel?