Meningen

Narvik vertelt een interessant verhaal uit WOII dat ik nog niet kende. In april/mei 1940 vechten de geallieerden zij aan zij om de Duitsers hun eerste nederlaag toe te brengen. Dat lukt, alhoewel ze er niet lang van kunnen genieten. De inzet is de beschikbaarheid van ijzererts uit het neutrale Zweden (dat gewoon bleef leveren aan de Duitsers). We volgen korporaal Gunnar Tofte die vecht voor zijn land en zijn vrouw Ingrid die als meertalige in een lastig parket komt als ze wordt gevraagd voor de Duitsers te tolken. De keuze die ze op een gegeven moment moet maken tussen verraad en haar zoon is een interessante die beter had kunnen worden uitgewerkt. Helaas wordt het verhaal naar het einde toe nogal afgeraffeld en worden er op rare momenten sprongen vooruit in de tijd gemaakt. Met een paar regels tekst wordt de kijker bijgepraat. Functioneel misschien, maar met wat andere regiekeuzes had dit voorkomen kunnen worden. Ook de romantiek voelt nogal misplaatst aan. Kortom een film over een interessant onderwerp die zeker niet de boeken in zal gaan als een meesterwerk.

Rustig verteld verhaal over de verpleegkundige Asli die verzeild raakt in een ingesneeuwd bergdorp en daar om moet zien te gaan met de vooroordelen en achterklap van de bevolking. Mooie (drone) beelden van het besneeuwde landschap. De kou en de armoede worden mede door het goede geluid bijna tastbaar. Je zou kunnen zeggen dat er niet zoveel gebeurt, maar toch heb ik me geen seconde verveeld met dit ietwat grimmige regiedebuut van Selcen Ergun.

Ik heb het origineel nooit gezien en was aangenaam verrast door deze Duitse film. Karig script, kaal verfilmd. Zet wel de audio even op Duits, want vreemd genoeg speelt Netflix standaard de Engelse nasynchronisatie.

Ja, je hebt vast een punt. Allen die hebben genoten van deze film hebben (het)zelfde probleem en (de)zelfde zieke geest. Wil je erover praten?

Een ietwat brave vertelling van een interessante periode in de Europese geschiedenis. De 100-jarige oorlog is al een tijd aan de gang als Henry V de troon bestijgt. Deze jongeman wil het over een heel andere boeg gooien dan zijn vader, 'zijn vijanden zijn mijn vijanden niet', maar wordt meegezogen in politieke malversaties en gekonkel. Hoe dat afliep is bekend (de legendarische slag bij Azincourt), daarna stopt de film en lijkt de carrière van Henry V erop te zitten wat hoogtepunten betreft. Terwijl hij toch nog een aantal jaren te gaan had. Apart!

Wilde helemaal geen film kijken, drukte op een verkeerd knopje en zag ineens het hoofd van Peter te Bos vol in beeld.

Held!

De overleden Kas (Peter te Bos dus) was een oude rocker die bij leven nogal een stempel op zijn hofhouding heeft gedrukt. Gaandeweg wordt duidelijk welke rol hij speelde in het leven van een vriendengroep die in een enorm landhuis bij elkaar komt om zijn as te verstrooien. In kleine ijstijd komt een groep prima Nederlandse acteurs in beeld die wel raad weten met hun karakters, of moet ik zeggen vele typetjes? Want dat is meteen het probleem, het zijn er zoveel dat in een tijdsbestek van dik anderhalf niet alles kan worden uitgediept. En dat is jammer, want ik vond het een fijne film om naar te kijken. Muziek van Claw Boys Claw (beste Nederlandse band van dit moment, jawel, heb ze pas nog gezien) op de soundtrack en grappig genoeg ook nog een flard van de Fatal Flowers en een paar leuke vijftigers in crisis doet de film prettig weg kijken. Niet de beste van Paula van der Oest, maar zeker geen slechte film.

Ik dacht bij aanvang laten we eens een roadmovie bingo doen: romantisch lijntje: check, klassiek vervoermiddel: check, onmogelijke familieverhoudingen: check. Ok, dit is flauw. Een genrefilm volgend het boekje weliswaar, maar vooral in het 2e deel krijgt kodachrome wat meer diepgang waardoor het best een aardige film is. Wat mij vooral aanspreekt is de muzikale verhaallijn. En de humor is ook goed te verteren.

Fijn kostuumdrama dat zich afspeelt in de 18e eeuw aan het Deense koninklijk hof. Denemarken was in die tijd een land dat achterliep op de rest van Europa, de armoede was groot en uitbuiting van het volk de normaalste zaak van de wereld.

De lijfarts van koning Christian de VII, geweldig neergezet door David Dencik, wil hier verandering in aanbrengen, maar rekent buiten het gekonkel en intriges van de zittende macht. Er zit humor in, drama, en er wordt goed geacteerd. Kortom een prima film om de avond mee door te komen.