Meningen

jaren geleden, net verkering, voor het eerst samen naar de film. Er draaide niet veel soeps die avond, dus vooruit. Na dik een kwartier dacht ik: als ze dit trekt, dan gaat t m niet worden tussen ons. Even later hoorde ik haar licht snurken. In de pauze heb ik haar wakker gemaakt en zijn we wat leuks gaan doen.

Piranhas beleefd dit weekend zijn Nederlandse premiere op het Film by the sea festival in Vlissingen. Regisseur Claudio Giovannesi heeft de bestseller La paranze dei bambini (een sleepnet vol kinderen? zoiets) van Roberto Saviano onder handen genomen. Het is een interessante film geworden die zich afspeelt in het maffia milieu van Napels. De openingsscène is meteen raak: twee rivaliserende groepen jongeren vechten om een sierlijk opgetuigde metershoge kerstboom. Kwajongens zijn het, maar niet lang meer. Nicola, 15 jaar pas, en zijn vrienden maken op hun scooters de sloppen van Napels onveilig en schieten pijlsnel omhoog in de hiërarchie van de stad. De onvoorspelbaarheid van deze gasten geven de film een extra spanning, zeker als je ze ziet klooien met wapens. Dit kan niet lang goed gaan. Helaas weet Giovannesi die spanningsboog niet tot het einde vol te houden,. Daarvoor zet hij het allemaal te gladjes neer. Nooit komt het geweld echt binnen, nergens is Napels echt rauw. Desondanks een interessante film, maar om andere redenen dan ik zelf had verwacht. Ik wil nu Napels wel s zien, mooie stad. En die gastjes die daar de dienst uitmaken? Ach, flikker toch op met je scootertjes.

Rustig vertelde film die zich afspeelt in een dorpje op het platteland van Le Cotentin, Normandië. De tweede wereldoorlog heeft diepe sporen getrokken in het leven van de boeren en Monique is een alleenstaande boerin die het hoofd boven water probeert te houden op een boerderij die in handen is van de burgemeester die tevens grootgrondbezitter is. Volgens haar knecht, die de boel goed in de gaten houdt, gaat gaat ze met de burgemeester naar bed, maar een relatie zit er niet in. Dan klopt Joseph aan op zoek naar werk. Joseph zet met zijn charmante, krachtige verschijning het leven van de dorpelingen op zijn kop en als hij na het seizoen weer vertrekt lijkt niets meer hetzelfde te zijn.

Le passager de l'ete is een sympathieke raamvertelling die vooral een prachtig beeld geeft van het werk op de boerderij in de jaren 40 en 50. Laat dat maar aan de Fransen over. De boeren leven volstrekt autarkisch; de kwark wordt zelf gemaakt, ploegen geschiedt met een paard en de koeien worden met de hand gemolken. Totdat de eerste tractor in het dorp verschijnt en de melkmachine zijn intrede doet. Leve de vooruitgang! Dat is het interessant aan deze film. De verwikkelingen die door Joseph in gang worden gezet zijn hieraan ondergeschikt en komen niet goed uit de verf. Het einde wordt een beetje afgeraffeld, net als deze recensie

Iedereen die wel eens eten fotografeert weet dat het verdomd moeilijk is om het er smakelijk uit te laten zien. Nou, daar heeft regisseur Tran Anh Hung geen last van; het water liep me in de mond. Er gebeurt verder niet zoveel in deze film... ja, er wordt hartstochtelijk gekookt en dat is genoeg.

Wij hebben deze film trouwens gezien onder de titel 'Le pot au feu'. Staat op Picl. Kijk smakelijk!

Een romantische komedie op zijn Zuid-Koreaans. Een film die alle clichés weet te vermijden, sterker nog, nieuwe wegen inslaat en het genre naar een hoger plan tilt.

Als kinderfilm vond ik het allemaal nog wel te doen, leuk hoor z'n ekster. En die jongetjes waren best geinig. Penguin Bloom is echter geen kinderfilm, maar heeft nogal wat pretenties. En dan voel je je als volwassene niet helemaal serieus genomen.

Met Poor Things heeft Yorgos Lanthimos een instant klassieker afgeleverd. De vreugde spat er vanaf. Humor met een donker randje waarin de verbeelding de vrije loop wordt gelaten. Kijk bijvoorbeeld eens naar de fabeldieren waar Godwin Baxter (God voor zijn cadeau dochter Bell) aan heeft zitten knutselen. Het verhaal is te zot voor woorden, maar het is evengoed onweerstaanbaar. Hoeveel fantasie kan een mens hebben? oneindig veel zo bewijst deze Griekse regisseur. Het is ook leuk om te zien dat er veel jongeren in het filmhuiszaaltje zaten. Hij doet het goed onder jongeren hoorde ik van mijn jongste dochter. Wij liepen in ieder geval met een brede grijns de zaal uit.

Vakkundig gemaakt, zoals ze dat noemen. Tom Hanks zit lekker in zijn rol en Meryl Streep doet wat van haar wordt verwacht. Maar ik had nooit het gevoel dat er iets op het spel stond in deze film. Om dat te verbloemen trekt Spielberg op het eind een blik bombastische muziek open en laat hij mannen die gewoon hun werk staan te doen rare dingen uitkramen. Jammer, want er staat wel iets op het spel: persvrijheid.

Een film van een Griekse regisseur op Netflix, dat maken we niet vaak mee. The green sea speelt zich grotendeels af in een kale Taverna in een kustplaatsje ergens aan het Griekse vasteland (of op een eiland, dat blijft in het ongewisse). Anna komt op een dag verdwaasd aanwaaien en kan meteen in de keuken van Raula, een dominante man, beginnen. Daar blijkt ze tot bloei te komen in de keuken, maar lijkt totaal niet te weten wie ze is en waar ze vandaan komt. Dat leidt tot botsingen met Raula die liever zit te roken aan een tafeltje dan zijn handen uit de mouwen te steken. Een herkenbaar beeld voor wie wel eens Griekenland heeft bezocht. Regisseur Angeliki Antoniou geeft niet veel weg en vertelt in en aangenaam rustig tempo het verhaal van Anna dat zich langzaam ontvouwt. Verwacht geen vuurwerk of grote verhalen, maar toch boeit The green sea.

Aanvankelijk een boeiende film, tot je doorhebt waar het allemaal om draait. Daarna zakt het hele spul als een pudding in elkaar. 'Spelen met tijd is spelen met vuur' las ik ergens in een recensie, en zo is het maar net.

Sterke thriller met een hele goede cast. De kijker wordt vakkundig op het verkeerde been gezet en dat is natuurlijk heerlijk. Ik snap al dat gepiep over het einde niet zo. Alles wordt netjes uitgelegd en mooi afgerond. Niks geen open einde, alles valt uiteindelijk op zijn plaats (natuurlijk wel een beetje opletten).

Er zijn van die prachtige momenten dat je op een pareltje stuit in de Netflix catalogus. Private Life is er zo een. Gevonden in de categorie comedy, maar dan wel een comedy die schuurt en soms zelf pijn doet. Wat te denken van het thanksgiving diner waarin de dochter terloops nog even wat kwijt wil? Het warme menselijke spel, zonder al teveel drama en poespas is heerlijk om naar te kijken. Tamara Jenkins is een regisseur om in de gaten te houden.

Mel jongen, dat heb je toch even goed gezien; dat er in de totstandkoming van the Oxford English dictionary een goed verhaal zat. Tot zover de complimenten. Had dit verhaal toch aan de Engelsen gegeven, dacht ik na een half uur. Dan had er zoveel meer spelplezier en humor en zeker ook eruditie in de film gezeten. Leuke woordspelletjes bijvoorbeeld, is maar een ideetje, ik heb ze niet gezien. Hallo Mel, dit gaat om een woordenboek, niet om de verovering van een continent. En je vriend Sean Penn maakt het er met zijn larmoyante gedrag ook al niet beter op. Volgende keer gewoon weer op de brommert achter de geretardeerden aan Mel, dan hoef ik het tenminste niet te zien.

Er lopen een paar hele aardige acteurs rond in The Promise (zoals Christian Bale, die een beetje verdwaald lijkt te zijn op de set), maar dat is helaas aan het resultaat niet af te zien. Niet dat het een slechte film is, maar de vonk springt niet echt over. Sowieso hoeft een romantische driehoeksverhouding in een oorlogsfilm voor mij niet zo. Meer focus op het werkelijke drama; de Armeense genocide was de film zeker ten goede gekomen.

Wat een film! Vorige week voor de 5e keer gezien en me wederom geen seconde verveeld. Nagenoeg alles klopt aan Pulp Fiction. Pulp is het, maar pulp van een andere planeet.

Hoe die Duitse regisseur het voor elkaar speelt weet ik niet, maar hij zit er in 1977 met zijn neus bovenop in Londen en geeft zo een prachtig tijdsbeeld van de punkscene aldaar. Het eerste half uur is het wel even doorbijten qua muziek, want laten we eerlijk zijn: er is ook wel veel klote-muziek gemaakt in die tijd door muzikanten die er geen bal van konden. Maar ja, ook dat is punk, of nee, juist dat is punk! Intussen zien we wel een jeugdige energieke Billy Idol langskomen en dan plots zijn daar the Adverts met het One Chore Wonders. Ik ken ze niet, maar wat een geweldig nummer! Zo moet punk wat mij betreft klinken. Daarna wordt het alleen maar beter en leuker met oa The Stranglers en The Clash. Veel testosteron, veel opgepompte mannetjes (vrouwen komen niet aan het woord), veel preachtige quotes en beelden in dit mooie tijdsbeeld dat Punk in London schetst.