Meningen

Voor de Coen brothers is dit inderdaad een fikse mispeer. En alhoewel ik wel fan ben van de gebroeders kon deze film me geen moment boeien. Integendeel, een behoorlijk vervelende en vermoeiende excercitie.

Zag deze film langskomen toen ik miden in de serie (videoland) zat en dan ga je toch vergellijken. De serie is subliem, het beste dat ik in jaren zag, en daar kan de film helaas niet aan tippen. Wat ook niet helpt is het tijdsbeeld qua vormgeving, kleding en kapsel. Spuuglelijk!

Ik kende Hannah Arendt vooral van naam, omdat ze nogal eens aangehaald wordt door schrijvers en filosofen in morele discussies. In de ruim anderhalf uur dat deze film duurt heb ik de indruk dat ik veel te weten ben gekomen over Hannah Arendt en dat is zeker de verdienste van deze film. Hannah Arendt maakt pijnlijk duidelijk hoe graag mensen, zeker net na de oorlog, in zwart wit denken. In het kwaad dat eigenlijk niet menselijk is. Arendt leert ons dat het kwaad in ons zit en wanneer het institutionaliseert kan het leiden tot de catastrofe waarop WOII is uitgedraaid. Eichmann was een mens, Hitler ook, daar moeten we het mee doen. Helaas kwam haar relatie met haar leermeester Martin Heidecker niet goed uit de verf. Daar had ik graag meer van willen zien en daar zat volgens mij ook veel meer drama in. Desalniettemin: mooie film over een krachtige vrouw.

Buitengewoon sfeervolle verfilming van het (halve) laatste boek uit de Harry Potter reeks. Misschien wel de sterkste uit de hele serie met als hoogtepunt een dansende Harry en Hermelien op de klanken van Nick Cave's 'O Children'.

Best een aardige film met een prachtrol van Hannah Hoekstra. Het boek is beter, dat wel, maar is dat niet bijna altijd het geval?

Eindelijk weer eens een horrorfilm die echt horror durft te zijn, of beter: die het horror-genre opnieuw definieert. Je hoeft niet alles te laten zien...zeer suggestief en zonder goedkoop effectbejag kruipt hereditary langzaam onder je huid. De Cast is al geweldig, maar Toni Collette is echt in topvorm. Als ik de recensies mag geloven wordt dit een moderne horrorklassieker, terecht naar ik vermoed, want ik hou eigenlijk niet zo van horror. Hereditary betekent trouwens erfelijk, hoe toepasselijk!

Veerle Baetens heeft met deze boekverfilming een knappe prestatie geleverd. Ze heeft hiervoor veel lijntjes moeten schrappen en zelfs hier en daar andere keuzes moeten maken. Maar de pijn, de lelijkheid en de gênante situaties heeft ze voortreffelijk weten te vangen. Dat levert een consistente film op, die net als het boek nog lang na zal dreunen.

The Highwaymen oogt als een roadmovie. Twee gepensioneerde Texas Rangers trekken door de zuidelijke staten van Amerika op jacht naar Bonnie & Clyde. Het leuke aan een roadmovie is meestal dat de protagonisten tot inzichten komen en dat ze op het einde van de film hun leven hebben verrijkt of in ieder geval wat wijzer zijn geworden. Maar deze twee krasse knarren hoef je niks meer te vertellen. Ze weten alles al en vroeger was toch alles beter. Vermoeid slepen Costner en Harrelson zich een weg door The Highwaymen heen. Het trage tempo van de film is op zich niet het probleem, wat wel wringt is dat veel dialogen en scenes niets toevoegen aan het verhaal. Op het einde van deze film vroeg ik me dan ook af: wat willen jullie mij vertellen heren? Het antwoord is overbekend en banaal.

Curieus filmpje dit. Ron Howard wil een generaties-omvattend familiedrama maken, maar slaagt daar niet in. Het vele terugblikken haalt de vaart en de spanning uit de film. Want ja, waar gaat het na veel vijven en zessen uiteindelijk om? Of J.D. op tijd is voor zijn sollicitatie gesprek met de directeur van een een gerenommeerd advocatebureau. Voor iemand met een bul van Yale op zak lijkt me dat niet zo relevant, werk genoeg in het Amerika van deze tijd. En daar wringt de schoen op een ander vlak. Howard geeft een inkijkje in het leven van the white trash in Kentucky, maar gaat nergens dieper op oorzaak en gevolg van hun bedroevende armoede en drugsgebruik in. Voor mij hoeft een zwaar sociaal-politiek drama ook niet hoor, maar dit is wel erg gemakzuchtig uitgelegd allemaal.

Best een leuke film, maar ik had de indruk dat tijdens de montage het scenario is kwijtgeraakt. Daarom oogt de film wat rommelig. Er is geen focus en verhaal schiet dan ook alle kanten op. Wat op zich prima is voor een avondje pretentieloos vermaak. Het deed mij af en toe aan de serie Sandham murders denken.

Volgende film graag...

Naschrift: Haha... ik zie dat ik deze film in 2021 ook al heb gezien en gerecenseerd. Heeft dus totaal geen indruk gemaakt (of ik ga dementeren)

Een film met lang uitgesponnen scenes in een druilerig Bretagne. We zien beelden van huizen met gesloten luiken, het toerristenseizoen is duidelijk al voorbij. Hors-saison is een acteursfilm en de acteurs maker er het beste van. Verder is het, zelfs voor mij, wat landerig.

The hurt locker hoort bij de betere oorlogsfilms die ik tot nu toe zag. Geen verhaal met een kop en een staat, daar zijn er al genoeg van. De camera zit bovenop de soldaten en alle ellende die bij een oorlog hoort, zeker bij een vuile oorlog als die in Irak. Kathryn Bigalow focust op de motivatie van soldaten om te doden en gedood te worden. Wat drijft hen? Het antwoord wordt meteen gegeven tijdens de opennigstitels: war is a drug.